தேஷு த்ரவத்ஸு ஸர்வேஷு ஸர்வதோ தாநவாத்ரிஷு । தாமவ்யாலகடாக்யேஷு விக்யாதேஷ்வ் அஸுராலயே
அவர்கள் எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, அசுரர்களின் மலைகளிலும், புகழ்பெற்ற தாமா, வ்யாலா எனும் அசுரர்களின் இல்லங்களிலும் எல்லா திசைகளிலும் ஓடிச் சென்றார்கள்.
தத்தைத்யஸைந்யம் அபதத் காத் வித்ருதம் இதஸ் ததஃ । கல்பாந்தபவநாதூதம் தாராஜாலம் இவாபிதஃ
அப்போது அந்த அசுர சேனை, யுக முடிவில் வீசும் புயலால் நட்சத்திரங்கள் பரவியபோல், எல்லா திசைகளிலும் பறந்து ஓடியது.
அமராசலகுஞ்ஜேஷு ஶிகராணாம் ஶிலாஸு ச । தடேஷு வாரிராஶீநாம் பயோதபடலேஷு ச
தேவர்களின் மலைக் குன்றுகளில், சிகரங்களிலும் பாறைகளிலும், கடலின் கரைகளிலும், மேகங்களின் அடுக்குகளிலும்,
ஸாகராவர்தகர்தேஷு ஶ்வப்ரேஷ்வ் அத ஸரித்ஸு ச । ஜங்கலேஷு திகந்தேஷு ஜ்வலத்ஸு விபிநேஷு ச
கடலின் சுழற்சி பள்ளங்களில், ஆழமான குழிகளில், நதிகளில், வறண்ட நிலங்களிலும், திசைகளின் எல்லைகளிலும், எரியும் காட்டுகளிலும்,
தத்ரணோத்ஸந்நகோஶேஷு க்ராமேஷு நகரேஷு ச । அடவீஷூக்ரயக்ஷாஸு மருஷூத்யத்தவாக்நிஷு
போர்க்களங்களில் காலியான பொக்கிஷங்களில், கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும், கொடூர யக்ஷர்கள் உலாவும் காட்டுகளிலும், காட்டுத்தீ எரியும் பாலைவனங்களிலும்,
லோகாலோகாசலாந்தேஷு பர்வதேஷு ஹ்ரதேஷு ச । அந்த்ரத்ரமிடகாஶ்மீரபாரஸீகபுரேஷு ச
லோகாலோக மலைக்கரையில், பல்வேறு மலைகளிலும், ஏரிகளிலும், அந்திர நாட்டிலும், திராவிட நாட்டிலும், காஷ்மீர் நாட்டிலும், பாரசீக நகரங்களிலும்,
நாநாம்போதிதரங்காஸு கங்காஜலகடாஸு ச । த்வீபாந்தரேஷு தூரேஷு ஜம்பூஷண்டலதாஸு ச
பலவகை கடல்களின் அலைகளிலும், கங்கை நீர் குடங்களில், தொலைதூரத் தீவுகளிலும், ஜம்பு மரங்களின் காடுகளிலும்,
ஸர்வதஃ பர்வதாகாராஃ பதிதாஸ் தே ஸுராரயஃ । விஸ்போடிதாங்கசரணா விபிந்நகரபாஹவஃ
எங்கும் அந்த தேவர்களின் பகைவர்கள் மலைபோல் விழுந்தார்கள்; அவர்களின் உடலும் கால்களும் நொறுங்கி, கை மற்றும் புயங்களும் உடைந்து கிடந்தன.
ஶாகாலக்நாந்த்ரதந்த்ரீகா முக்தரக்தவஹச்சடாஃ । வ்யஸ்தாங்ககுரமூர்தாநோ நிஷ்க்ராந்தகுபிதேக்ஷணாஃ
மரக்கிளைகளில் உட்பகுதிகள் சிக்கி, இரத்தம் சிதறி ஓட, உடலும் தலைகளும் பரவிக் கிடந்து, உயிர் விட்டு வெளியேறும் போது கோபமாக கண்கள் விழித்திருந்தன.
ஸ்வாயுதாவலநாவேகச்சிந்நகங்கடஹேதயஃ । தூராபாதவிபர்யஸ்தபதந்நாநாவிதாம்ஶுகாஃ
அவர்களது ஆயுதங்களின் வலிமையால் அவர்களது கவசம் உடைந்துவிட்டது; அவர்களது உடை பலவிதமாக கிழிந்து, தொலைவில் இருந்து சிதறி விழுந்தது.
கண்டலக்நஶிரஸ்த்ராணகடத்காரோக்ரபீதயஃ । ஶிலாஶிதஶிகாப்ரோததேஹபாகாவலம்பிநஃ
கழுத்தில் சிக்கிய கவசம் உருண்டு, அதனுடைய கடுமையான சத்தம் பயத்தை ஏற்படுத்தியது; கூர்மையான கற்களால் உடல் துண்டுகள் துளைந்து தொங்கின.
ஶல்மல்யக்ரத்ரு'டாபாதப்ரோதகங்கடஶங்கவஃ । ஸுஶிலாபலகாஸ்பாலஶததாஶீர்ணமஸ்தகாஃ
சால்மலி மரத்தின் கூர்முனையில் அவர்களது மார்புகவசம் ஊன்றப்பட்டது; பெரிய கல்லில் பல இடங்களில் தலைகள் உடைந்து விழுந்தன.
ஸர்வ ஏவ ஸகலாஸு ஸஶஸ்த்ராஃ பாதமாத்ரஸமநந்தரம் ஏவ । திக்ஷு நாஶம் அகமந்ந் அஸுரேந்த்ராஃ பாம்ஸவோ ऽம்புதிகதாஃ பயஸீவ
அந்த அசுரர்களெல்லாம் ஆயுதம் ஏந்தியபடியே விழுந்தவுடன் உடனே அழிந்துவிட்டார்கள்; அவர்களது தூசி எல்லாதிசையிலும் மறைந்து, கடலில் கலையும் நீரைப் போல ஆயிற்று.
ஜஜ்வால ஜ்வலிதஃ கோபீ கல்பாந்தாக்நிர் இவ ஜ்வலந் । ஶம்பரஶ் ஶமிதாநீகோ தாமவ்யாலகடாந் ப்ரதி
கோபம் கொண்டு, யுக முடிவில் எழும் தீ போல எரிந்தான் சம்பரன்; அவன் தாமவ்யாலகடர் என்ற அரக்கர்களை எதிர்த்து கொந்தளித்தான்.
ஶம்பரஸ்ய பயாத் கத்வா பாதாலம் அத ஸப்தமம் । தாமவ்யாலகடாஸ் தஸ்துஸ் த்யக்த்வா தாநவமண்டலம்
சம்பரனைப் பயந்து, தாமவ்யாலகடர் அரக்கர்கள் தங்கள் கூட்டத்தை விட்டுவிட்டு, ஏழாவது பாதாள உலகுக்குப் பறந்து சென்று அங்கே தங்கினார்கள்.
யமஸ்ய கிங்கராஸ் தத்ர வேதாலத்ராஸநக்ஷமாஃ । குகுஹா நாம திஷ்டந்தி நரகார்ணவபாலகாஃ
அங்கே, யமனின் பணியாளர்கள், பேய்களைப் பயமுறுத்தும் வல்லமை உடையவர்கள், குகுகா என்று அழைக்கப்படுவோர், நரகக் கடலைக் காவலாக நிற்கிறார்கள்.
சிந்தா இவ கநாகாரா துஹித்ரூ'ஸ் து க்ரமாத் ததுஃ
மெதுவாக, கவலைகள் அடர்ந்த மேகங்கள் போல் உருவம் கொண்டு, அவர்கள் தங்கள் மகள்களை வழங்கினார்கள்.
தைஸ் ஸார்தம் நீதவந்தஸ் தே தத்ர தாமாதயோ ऽவதிம் । தஶவர்ஷஸஹஸ்ராந்தாம் ஆத்தாநந்தகுவாஸநாஃ
அந்த கொடூரர்களுடன் சேர்ந்து, அவர்கள் அங்கு பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுமையான அழிவைத் தரும் பழக்கங்களில் மூழ்கி காலத்தை கழித்தார்கள்.
இயம் மே வநிதா ரம்யா மமேயம் ப்ரபுதேதி ச । குகுஹஸ்நேஹபத்தாநாம் காலஸ் தேஷாம் வ்யவர்தத
"இந்த அழகான பெண் எனது, அவள் எனக்கே சொந்தம், நான் அவளுக்கு அதிபதி" என்று பொய்யான பாசத்தில் கட்டுண்டு, அவர்கள் காலம் அப்படியே சென்றது.
தர்மராஜோ ऽத தம் தேஶம் கதாசித் ஸமுபாயயௌ । மஹாநரககார்யாணாம் விசாரார்தம் யத்ரு'ச்சயா
ஒரு சமயம் தருமராஜன், பெரிய நரகங்களில் நடக்கும் காரியங்களை ஆராய்வதற்காக, அங்கு தற்செயலாக வந்தார்.
அபரிஜ்ஞாதம் ஏநம் தே தர்மராஜம் த்ரயோ ऽஸுராஃ । ந ப்ரணேமுர் விநாஶாய ஸாமாந்யம் இவ கிங்கரம்
அந்த மூன்று அசுரர்களும் தருமராஜனை உணராமல், அவரை சாதாரண ஊழியர் என்று எண்ணி வணங்கவில்லை; இதனால் தாங்களே தங்கள் அழிவை ஏற்படுத்திக்கொண்டார்கள்.
அத வைவஸ்வதேநைதே ஜ்வலிதஶ்வப்ரபூமிஷு । விஹிதப்ரூபரிஸ்பந்தம் ஆதேஶேந நிவேஶிதாஃ
பின்பு, வைவஸ்வதனின் கட்டளையின்படி, அவர்கள் எரியும் தீயில் மூடிய நிலங்களில், தைரியமாக நெற்றியை சுருக்கி, வைக்கப்பட்டார்கள்.
தத்ர தே கருணாக்ரந்தாஸ் ஸஸுஹ்ரு'த்தாரபாந்தவாஃ । தக்தாஸ் ஸபர்ணவிடபா வ்ரு'க்ஷா இவ தவாநலைஃ
அங்கே, தங்களுடைய அன்பு நண்பர்கள், மனைவிகள், உறவினர்களுடன் சேர்ந்து, அவர்கள் துயரத்தில் கூக்குரலிட்டு அழுதார்கள்; இலைகளுடன் கூடிய மரங்கள் காட்டுத்தீயால் எரியும்போது போலவே அவர்கள் எரிந்தார்கள்.
ஸ்வயா வாஸநயா ஜாதாஸ் ததைவ க்ரூரயா புநஃ । வதகர்மகராகாராஃ கைராதா ராஜகிங்கராஃ
தாங்களே செய்த கொடூரமான பழக்கத்தால், அவர்கள் மீண்டும் அதே மாதிரியான உருவங்களில் பிறந்தார்கள்—கொலை செய்பவர்கள், வேட்டைக்காரர்கள், அரசருக்கு பணிபுரிபவர்கள் ஆகியோராக.
தஜ் ஜந்மாத பரித்யஜ்ய ஜாதாஸ் ஸுஹ்மேஷு வாயஸாஃ । ததந்தே க்ரு'த்ரதாம் யாதாஸ் ததோ ऽபி பகதாம் கதாஃ
அந்த பிறப்பை விட்டுவிட்டு, அவர்கள் சுஹ்மர்களிடம் காகங்களாக பிறந்தார்கள்; அதன் பின்பு கழுகுகளாக, அதற்குப் பிறகு கொக்குகளாக பிறந்தார்கள்.
ஶவரத்வம் த்ரிகர்தேஷு மேஷத்வம் பர்பரேஷு ச । மகதேஷ்வ் அத கீடத்வம் சக்ருஸ் தே வக்ரபுத்தயஃ
வளைந்த மனம் கொண்டவர்கள் திரிகர்த்தர் நாட்டில் பிணங்களாகவும், பர்பரர் இடத்தில் ஆட்டுகளாகவும், மகதர் இடத்தில் பூச்சிகளாகவும் பிறந்தார்கள்.
அநுபூயேதராம் அத்ர சித்ராம் யோநிபரம்பராம் । அத்ய மத்ஸ்யாஸ் ஸ்திதா ராம கஶ்மீராரண்யபல்வலே
இங்கே, ராமா, பிறவிகளின் வியப்பூட்டும் தொடரை அனுபவிக்கிறோம்; இன்று சிலர் காஷ்மீரத்தின் காடுகளிலும் சதுப்புகளிலும் மீன்களாக இருக்கிறார்கள்.
தாவாக்நிக்வதிதால்பால்பபங்ககல்காநுபாயிநஃ । ந ம்ரியந்தே ந ஜீவந்தி ஜரஜ்ஜம்பாலஜர்ஜராஃ
காட்டுத் தீயால் சுடப்பட்டு, குறுகிய சதுப்பு சேற்றில் சிக்கி, அவர்கள் உயிரோடு வாழ்வதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை; பழைய பசும்புல் போல் சோர்ந்து சிதைந்து கிடக்கிறார்கள்.
விசித்ரயோநிஸம்ரம்பம் அநுபூய புநஃ புநஃ । பூத்வா பூத்வா புநர் நஷ்டாஸ் தரங்கா ஜலதாவ் இவ
பலவகை பிறவிகளை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்து, அவர்கள் அலைகள் கடலில் எழுந்து மறைவதுபோல், பிறந்து மறைந்து போய்விடுகிறார்கள்.
பவஜலதிகதாஸ் தே வாஸநாவாதநுந்நாஸ் த்ரு'ணம் இவ சிரம் ஊடா தேஹரூபைஸ் தரங்கைஃ । உபஶமம் அநுயாதா ராம நாத்யாப்ய் அநந்தம் பரிகலய மஹத்த்வம் தாருணம் வாஸநாயாஃ
வாசனை என்ற காற்றால் நீண்ட நாட்கள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, உயிர் எனும் பெருங்கடலில் மூழ்கி, புல்லைப் போல் அலைகளாக உடலைத் தாங்கி, இன்னும் அமைதியை அடையாதவர்கள், ராமா, வாசனையின் பயங்கரமான வலிமை எவ்வளவு பெரிதோ என்று உணர்ந்து கொள்.