ஶுத்திம் ஏதி யதா சேதஸ் ததா ஜீவோ பவேச் சிதிஃ । ஶுத்தா ச ஸா ஸர்வகதா தேந ஸம்மேலநம் மிதஃ
மனம் தூய்மையடைந்தால், உயிரும் தூய அறிவாகிறது; அந்த அறிவு எங்கும் பரவியதால், ஒன்றோடொன்று கலந்து விடுகிறது.
ஸர்வேஷாம் பத்மஜாதீநாம் ஸ்வஸத்தாப்ரமபூரகஃ । ஜகத்தீர்கமஹாஸ்வப்நஸ் ஸ்வயம் அந்தஸ் ஸமுத்திதஃ
பத்மத்தில் பிறந்த பிரமா முதலாக எல்லா உயிர்களும் தங்கள் இருப்பு என்பது ஒரு மாயை என்று நினைத்து, அந்த மாயை அவர்களின் உள்ளத்தை நிரப்புகிறது. இந்த உலகம் என்பது நீண்ட, பெரும் கனவு போல, அது தானாகவே உள்ளத்தில் எழுகிறது.
ஸ்வப்நாத் ஸ்வப்நாந்தரம் யாந்தி காஶ்சித் பூதபரம்பராஃ । தேநோபலம்பஃ குட்யாதாவ் ஆஸாம் த்ரு'டதரஸ் ஸ்திதஃ
சில உயிர்களின் வரிசைகள் ஒரு கனவிலிருந்து இன்னொரு கனவுக்குச் செல்கின்றன; அதனால், அவர்கள் உணர்வு சுவர் போன்ற பொருள்களில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறது.
யத் யத்ர சித் பாவயதி தத் தத்ராஶு பவத்ய் அலம் । தயா ஸ்வப்நே ऽபி யத் த்ரு'ஷ்டம் தத்காலே ஸத்யம் ஏவ தத்
எங்கு எந்த அறிவு எதை நினைக்கிறதோ, அது அங்கே விரைவாக நிகழ்கிறது; அதனால், கனவில் எது காணப்படுகிறதோ, அந்த நேரத்தில் அது உண்மையாகவே இருக்கிறது.
சிதணோர் அந்தரே ஸந்தி ஸமஸ்தாநுபவாணவஃ । யதா பீஜாந்தரே பத்த்ரலதாபுஷ்பபலாணவஃ
அறிவின் நுண்ணிய அணுவில் எல்லா அனுபவங்களும் சிறியதாக இருக்கின்றன; அது விதையில் இலை, கொடி, பூ, பழம் ஆகியவை சிறு வடிவில் இருப்பதைப் போலவே.
பரமாணும் ஜகத் அந்தர் தத்தே சித்பரமாணுகஃ । லீநம் ஆகாஶம் ஆகாஶே த்வைதைக்யப்ரமம் உத்ஸ்ரு'ஜ
உயர்ந்த அறிவின் அணு இந்த உலகத்தைத் தன்னுள்ளே தாங்குகிறது; அது போல, ஆகாயம் ஆகாயத்திலேயே மறைந்திருப்பதைப் போல். இருமையும் ஒன்றுமென்பது போலியென்று அறிந்து விடு.
தேஶகாலக்ரியாத்யாக்யைஸ் ஸ்வைர் ஏவாணுபிர் ஏவ சித் । அணூந் அநுபவத்ய் அந்தர் இதராணோர் அஸம்பவாத்
அறிவு, தன் சொந்த நுண்ணுணர்வுகளால், இடம், காலம், செயல் என்பவற்றை தனக்குள் அனுபவிக்கிறது; ஏனெனில், ஒரு அணுவால் மற்றொரு அணுவை உணர முடியாது.
ஸ்வயம் ஸர்வஸ்ய கசிதஸ் ஸ்வச்சஶ் சிதணுஷண்டகஃ । ப்ரஹ்மாதேஃ கீடநிஷ்டஸ்ய தேஹத்ரு'ஷ்ட்யாநுபாவிதஃ
அறிவின் கூட்டு, எல்லாவற்றிலும் பரவி, தெளிவாக இருப்பது, பிரம்மாவிலிருந்து சிறிய பூச்சி வரை, யாரும் தங்கள் உடலாகவே தங்கள் பார்வைக்கு ஏற்ப அனுபவிக்கின்றனர்.
கசிதம் கிஞ்சித் ஏவேஹ வஸ்துதஸ் து ந கிஞ்சந । ஸ்வயம் ஸ்வத்வம் ஸ்வாதயந்தே த்வைதம் சித்பரமாணவஃ
இங்கு வெளிப்படையாக எதையோ சிறிது உருவாகக் காணலாம்; ஆனால் உண்மையில் எதுவும் இல்லை. அறிவின் உயர்ந்த அணுக்கள் தாங்களே தங்கள் இயல்பையும் இருமையையும் அனுபவிக்கின்றன.
ஸ்வயம் ப்ரகசதி ஸ்பாரதேஹஶ் சிதணுஷண்டகஃ । நேத்ராதிகுஸுமத்வாரைஸ் ஸம்விதாமோதம் உத்கிரந்
அந்த அறிவின் ஒளிரும் உடல், நுண்ணிய அணுக்களால் ஆனது, தானாகவே பிரகாசிக்கிறது; கண்கள் முதலான உணர்வு வாயில்கள் வழியாக அறிவின் ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஸம்பஶ்யதீதராந் கஶ்சித் பஹீரூபேண சித்கநாந் । ஸர்வகத்வாத் அநாஶத்வாத் த்ரு'ஶ்யபீஜஸ்ய வை சிதேஃ
யாரோ ஒருவர் வெளியிலுள்ள பிற உருவங்களை அறிவின் அடர்த்தியான திரளாகப் பார்க்கிறார்; ஏனெனில் அந்த அறிவு எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்துள்ளது, அழியாதது, காணப்படுகிற அனைத்துக்கும் விதையாக உள்ளது.
அந்தர் ஏவாகிலம் கஶ்சித் பஶ்யத்ய் அவிகலம் ஜகத் । தத்ராதிகாலம் கலநாத் உந்மஜ்ஜதி நிமஜ்ஜதி
மற்றொருவர் முழு உலகத்தையும் உட்புறமாக, எந்தப் பிரிவும் இல்லாமல் காண்கிறார்; அங்கு காலத்தின் கணக்கீட்டால் ஒருவர் மேலெழுந்து, கீழிறங்குகிறார்.
ஸ்வப்நாத் ஸ்வப்நாந்தரம் தத்ர ததா பஶ்யந் புநஃ புநஃ । மித்யாவடேஷு லுடிதஶ் ஶிலேவ ஶிகரச்யுதா
அங்கே, ஒருவருக்கு ஒரே ஒரு கனவுக்குப் பிறகு மற்றொரு கனவும் தொடர்ந்து தோன்றுகிறது; பொய்யான உலகங்களில், மலைச்சிகரத்திலிருந்து விழுந்த கல்லைப் போல சுழன்று வீழ்கிறான்.
கேசித் ஸம்மீலிதாஃ கேசித் ஆத்மந்ய் ஏவ ப்ரமே ஸ்திதாஃ । மக்நாஸ் ஸ்வஸம்வித்ரஸதஸ் ஸ்புரந்தோ தேஹிஷண்டகாஃ
சிலர் தங்களை மூடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்; சிலர் தங்களுக்குள் குழப்பத்தில் நிலை கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் உள்ளுணர்வில் முழுகி, உடலோடு பிறந்த உயிர்கள் ஒவ்வொன்றும் திகழ்கின்றன.
ஸ்வயம் அந்தஃ ப்ரபஶ்யந்தி யே ஜகஜ்ஜீவஸம்ப்ரமம் । தைஃ கைஶ்சித் தத் ததா த்ரு'ஶ்யம் அஸத்ஸ்வப்நவத் ஆஶ்ரிதம்
உலகமும் உயிர்களும் எழுப்பும் குழப்பத்தை யார் தங்கள் உள்ளத்தில் தாங்களே காண்கிறார்களோ, அவர்களில் சிலருக்கு அது பொய்யாக, கனவுபோல் தோன்றுகிறது.
ஸர்வாத்மத்வாத் ஸ்வபாவஸ்ய தத் த்ரு'ஶ்யம் ஸத்யம் ஆத்மநி । ஸர்வகோ வித்யதே யத்ர தத்ர ஸர்வம் உதேதி ஹி
எல்லாவற்றிலும் பரவி இருக்கும் இயல்பினால், காணப்படும் அனைத்தும் தன்னுள்ளே உண்மையாக இருக்கிறது; எங்கு அந்த எல்லாப் பரவலும் இருக்கிறதோ, அங்கு எல்லாமும் தோன்றுகிறது.
ஜீவாந்தஃ ப்ரதிபாஸஸ்ய ஸர்கஸ்ய புநர் அந்தரே । ஜீவஷண்ட உதேத்ய் உச்சைஸ் தஸ்யாந்தர் இதரோ ऽபி ச
உயிரினுள், உருவாக்கத்தின் தோற்றம் நடக்கும் இடத்தில், உயிர்கள் கூடிய கூட்டம் வலிமையாக எழுகிறது; அதற்குள் இன்னொரு கூட்டமும் தோன்றுகிறது.
ஜீவாந்தர் ஜாயதே ஜீவஸ் தஸ்யாந்தர் அபி ஜீவகஃ । ஸர்வத்ர ரம்பாதலவஜ் ஜீவபீஜம் ப்ரஜீவதி
ஒரு உயிரினத்துக்குள் இன்னொரு உயிர் தோன்றுகிறது; அதற்குள்ளும் மற்றொரு உயிர் வாழ்கிறது. எங்கும் வாழ்வின் விதை வாழைப்பழ இலைப்போல் அடுக்கடுக்காக முளைக்கிறது.
த்ரு'ஶ்யபுத்திபராவ்ரு'த்தி ஸமம் ஏதத் அநந்தகம் । ஹேம்நீவ கடகாதித்வம் பரிஜ்ஞப்த்யைவ நஶ்யதி
பார்வை மற்றும் அறிவின் வளர்ச்சியும் குறைதலும் ஒரே நேரத்தில் முடிவில்லாமல் நடக்கின்றன; தங்கம் நகைகளாக உருவெடுப்பது போல், எண்ணத்தில் மட்டும் அது மறைந்து விடுகிறது.
விசாரோ யஸ்ய நோதேதி கோ ऽஹம் கிம் இதம் இத்ய் அலம் । தஸ்யாத்யந்தாவிமுக்தோ ऽஸௌ தீர்கோ ஜீவஜ்வரப்ரமஃ
'நான் யார்? இது என்ன?' என்ற கேள்வி ஒருவருக்குள் எழவில்லை என்றால், அந்த உயிரின் நீண்ட தவிப்பு, ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாமல் தொடர்கிறது.
விசாரஃ பலிதஸ் தஸ்ய விஜ்ஞேயோ யஸ்ய ஸந்மதேஃ । திநாநுதிநம் ஆயாதி தாநவம் போகக்ரு'த்நுதா
யாருடைய பகுத்தறிவு வளர்ந்து, அறிவு உறுதியடைந்திருக்கிறதோ, அவருக்கு அனுபவ ஆசை நாளுக்கு நாள் குறைந்து போகிறது.
யதா தேஹோபயுக்தம் ஹி கரோத்ய் ஆரோக்யம் ஔஷதம் । ததேந்த்ரியஜயே ந்யஸ்தோ விவேகஃ பலிதோ பவேத்
எப்படி உடலுக்காக மருந்து சரியாக பயன்படுத்தினால் ஆரோக்கியம் கிடைக்குமோ, அதுபோல் உணர்வுகளை அடக்குவதில் விவேகம் பயன்படுத்தினால் அதன் பலன் கிடைக்கும்.
விவேகோ ऽஸ்தி வசஸ்ய் ஏவ சித்ரே ऽக்நிர் இவ பாஸுரஃ । யஸ்ய தேந பரித்யக்தா துஃகாயைவ விவேகிதா
விவேகம் வாயிலேயே மட்டும் ஒளிரும் தீ போல இருக்கிறது; அதை விட்டுவிட்டவருக்கு அந்த விவேகம் துன்பம் மட்டுமே தரும்.
யதா ஸ்பர்ஶேந பவநஸ் ஸத்தாம் ஆயாதி நோ கிரா । ததேச்சாதாநவேநைவ விவேகோ ऽஸ்யேதி புத்யதே
காற்றை வார்த்தைகளால் அல்ல, தொடுதலால் தான் அறிய முடிகிறது; அதுபோல், ஆசைகள் குறைவதிலிருந்து தான் விவேகம் இருப்பதை உணர முடியும்.
சித்ராம்ரு'தம் நாம்ரு'தம் ஏவ வித்தி சித்ராநலம் நாநலம் ஏவ வித்தி । சித்ரே ऽங்கநா நூநம் அநங்கநைவ வாசா விவேகஸ் த்வ் அவிவேக ஏவ
படத்தில் இருக்கும் அமிர்தம் உண்மையான அமிர்தம் அல்ல என்பதை அறிந்துகொள்; படத்தில் இருக்கும் தீ உண்மையான தீ அல்ல. படத்தில் இருக்கும் பெண் உண்மையில் பெண் இல்லை; அதுபோல், வார்த்தைகளால் விவேகம் உண்மையில் விவேகம் அல்ல.
பூர்வம் விவேகேந தநுத்வம் ஏதி ராகோ ऽத வைரம் ச ஸமூலம் ஏவ । பஶ்சாத் பரிக்ஷீயத ஏவ யத்ர ஸ பாவநஸ் தத்ர விவேகிதாஸ்தி
முதலில் பகுத்தறிவால் ஆசைவும் வெறுப்பும் வேரோடு மெதுவாக குறைகின்றன; பின்னர் அவை முற்றிலும் அழிகின்றன. இவ்வாறு மனம் தூய்மையாகும் இடத்தில் உண்மையான பகுத்தறிவு இருக்கிறது.
அதோத்பத்திப்ரகரணாத் அநந்தரம் இதம் ஶ்ரு'ணு । ஸ்திதிப்ரகரணம் ராம ஜ்ஞாதம் நிர்வாணகாரி யத்
இப்போது, உருவாகும் பொருள்கள் பற்றிய பகுதியை முடித்தபின், இந்தப் பகுதியை கேள் ராமா; இது நிலைபெறும் பொருள்களை விளக்கும், அதை அறிந்தால் விடுதலை கிடைக்கும்.
சித்கநைககநாத்மத்வாஜ் ஜீவாந்தர் ஜீவஜாதயஃ । கதலீதலவத் ஸந்தி கீடா இவ நரோதரே
அறிவே ஒரே முழுமையான தன்மை என்பதால், அதிலேயே பல உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன; அது வாழைப்பழ இலைகள் போல், அல்லது மனித உடலில் உள்ள பூச்சிகள் போல் இருக்கின்றன.
யோ யோ ராம யதா க்ரீஷ்மே கல்கஸ்வேதாத் பவேத் க்ரிமிஃ । தத்தந்நாம ததா சித்த்வாத் கம் ஜீவீபவதி ஸ்வதஃ
ராமா, கோடை காலத்தில் களிமண் மற்றும் வியர்வையிலிருந்து எவ்வாறு பூச்சிகள் தோன்றுகின்றனவோ, அதுபோல் மனத்திலிருந்து உயிர்கள் தானாகவே பல பெயர்களும் வடிவங்களும் எடுத்து தோன்றுகின்றன.
யதா யதா யதந்தே தே ஜீவகாஸ் ஸ்வாத்மஸித்தயே । ததா ததா பவந்த்ய் ஆஶு விசித்ரோபாஸநக்ரமைஃ
இந்த உயிர்கள் தங்கள் உண்மையான தன்மையை உணர முயற்சி செய்வதற்கேற்ப, அவர்கள் மேற்கொள்ளும் பலவகை வழிபாட்டு முறைகளின்படி, விரைவில் பலவிதமான பலன்களை அடைகிறார்கள்.