ஸர்வஶக்திமதா ராஜ்ஞா யத் யத் ஸம்பாத்யதே யதா । தத் தத் ததா பவத்ய் ஆஶு ஸ ஏவோதேதி தத்தயா
எல்லா சக்தியும் கொண்ட அரசன் எதை எப்படி செய்கிறானோ, அது உடனே அப்படியே ஆகி விடுகிறது; அவனே அந்த ரூபத்தில் தோன்றுகிறான்.
யதா மதுரஸோல்லாஸஷ் ஷண்டோ பவதி பாஸுரஃ । ரஸதாம் அஜஹச் சைவ பலபுஷ்பதலோந்நதஃ
எப்படி ஒரு பழம், பூ, இலை இல்லாத மரம் இனிமையின் ஆனந்தத்தில் பிரகாசமாகி, தன் இயல்பை இழக்காமல் பழம், பூ, இலைகளோடு உயர்ந்து நிற்கிறதோ,
சிதுல்லாஸஸ் ததா ஜீவோ பூத்வா பவதி தேஹகஃ । சிந்மாத்ரதாம் தாம் அஜஹத் ஏவ தர்ஶநத்ரு'ங்மயஃ
அதேபோல், அறிவின் ஆனந்தத்தால் உயிரும் உடலோடு தோன்றி, ஆன்மாவின் தூய்மை தன்மையை இழக்காமல், அறிவின் பார்வையிலேயே நிற்கிறது.
நாநாஷண்டஸஹஸ்ரௌகைர் அத்விதீயைர் நிஜாத்மநஃ । யதோதேதி ரஸோ பௌமஶ் சித் ததோதேத்ய் அஹம்ப்ரமைஃ
பூமியின் பலவகை வேர் கூட்டங்களிலிருந்து எப்படி தனித்துவமான சுவை எழுகிறது போல, அப்படியே ஒருவரது மனதிலுள்ள பலவிதமான மயக்கங்களிலிருந்து 'நான்' என்ற உணர்வு தோன்றுகிறது.
சித்ரஸோல்லாஸவ்ரு'க்ஷாணாம் கசதாம் ஆத்மநாத்மநி । த்ரு'ஶ்யஶாகாஶதாட்யாநாம் இஹ நாந்தோ ऽவகம்யதே
அறிவின் சாறு நிரம்பி ஒளிரும் அந்த அறிவின் மரங்கள், நூற்றுக்கணக்கான கிளைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனாலும், அவை உள்ளத்தில் எவ்வளவு பரவியுள்ளன என்பதை இங்கு அறிய முடியாது.
ஷண்டஃ ப்ரத்யேகம் ஏவாந்தர் யதா ரஸசமத்க்ரு'திம் । ஸ்வாதயத்ய் ஏவம் ஏஷா சித் ப்ரு'தக் பஶ்யதி ஸம்ஸ்ரு'தீஃ
ஒவ்வொரு வேரும் தனக்குள் சுவையை தனித்தனியாக அனுபவிப்பது போல், இந்த அறிவும் தனித்தனியாக பிறப்பும் இறப்பும் கொண்ட வாழ்க்கைச் சுழற்சிகளைப் பார்க்கிறது.
யா யோதேதி யதா யஸ்யா ஜீவஶக்தேஸ் ஸ்வஸம்ஸ்ரு'திஃ । தாம் தாம் ததைதி ஸா ஸ்வாந்தஶ் சித் பூதபுவநஸ்திதிம்
எந்த உயிரின் சக்தியிலிருந்து, எந்த வகையில், எந்த உருவில் வாழ்க்கை எழுகிறது எனில், அந்த நிலையே அந்த அறிவுக்குள் உருவாகி, உயிர்கள் மற்றும் உலகங்கள் தோன்றும் நிலையை அமைக்கிறது.
ஜீவஸம்ஸ்ரு'தயஃ காஶ்சித் ப்ரமிலந்தி பரஸ்பரம் । ஸ்வயம் விஹ்ரு'த்ய ஸம்ஸாரே ஶாம்யந்தி சிரகாலதஃ
சில உயிர்களின் பிறவிகள் ஒன்றோடொன்று கலந்து, தாங்களாகவே உலகில் திரிந்து, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு அமைதியடைகின்றன.
ஸூக்ஷ்மயா பரயா த்ரு'ஷ்ட்யா ஸ்வம் பஶ்யஸ்ய் அநயா ததா । ஜகஜ்ஜாலஸஹஸ்ராணி பரமாண்வந்தரேஷ்வ் அபி
இந்த நுண்ணிய, உயர்ந்த பார்வையால் நீ உன்னையேபோலவே, மிகச் சிறிய அணுவிலும் ஆயிரக்கணக்கான உலகங்களையும் காண்கிறாய்.
பித்தௌ நபஸி பாஷாணே ஜ்வாலாயாம் அநிலே ஜலே । ஸந்தி ஸம்ஸாரலக்ஷ்யாணி திலே தைலம் இவாகிலே
எல்லா எள் விதையிலும் எண்ணெய் இருப்பதைப்போல், சுவர், ஆகாயம், கல், நெருப்பு, காற்று, நீர் ஆகிய அனைத்திலும் உலக வாழ்க்கையின் அடையாளங்கள் உள்ளன.
ஶுத்திம் ஏதி யதா சேதஸ் ததா ஜீவோ பவேச் சிதிஃ । ஶுத்தா ச ஸா ஸர்வகதா தேந ஸம்மேலநம் மிதஃ
மனம் தூய்மையடைந்தால், உயிரும் தூய அறிவாகிறது; அந்த அறிவு எங்கும் பரவியதால், ஒன்றோடொன்று கலந்து விடுகிறது.
ஸர்வேஷாம் பத்மஜாதீநாம் ஸ்வஸத்தாப்ரமபூரகஃ । ஜகத்தீர்கமஹாஸ்வப்நஸ் ஸ்வயம் அந்தஸ் ஸமுத்திதஃ
பத்மத்தில் பிறந்த பிரமா முதலாக எல்லா உயிர்களும் தங்கள் இருப்பு என்பது ஒரு மாயை என்று நினைத்து, அந்த மாயை அவர்களின் உள்ளத்தை நிரப்புகிறது. இந்த உலகம் என்பது நீண்ட, பெரும் கனவு போல, அது தானாகவே உள்ளத்தில் எழுகிறது.
ஸ்வப்நாத் ஸ்வப்நாந்தரம் யாந்தி காஶ்சித் பூதபரம்பராஃ । தேநோபலம்பஃ குட்யாதாவ் ஆஸாம் த்ரு'டதரஸ் ஸ்திதஃ
சில உயிர்களின் வரிசைகள் ஒரு கனவிலிருந்து இன்னொரு கனவுக்குச் செல்கின்றன; அதனால், அவர்கள் உணர்வு சுவர் போன்ற பொருள்களில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறது.
யத் யத்ர சித் பாவயதி தத் தத்ராஶு பவத்ய் அலம் । தயா ஸ்வப்நே ऽபி யத் த்ரு'ஷ்டம் தத்காலே ஸத்யம் ஏவ தத்
எங்கு எந்த அறிவு எதை நினைக்கிறதோ, அது அங்கே விரைவாக நிகழ்கிறது; அதனால், கனவில் எது காணப்படுகிறதோ, அந்த நேரத்தில் அது உண்மையாகவே இருக்கிறது.
சிதணோர் அந்தரே ஸந்தி ஸமஸ்தாநுபவாணவஃ । யதா பீஜாந்தரே பத்த்ரலதாபுஷ்பபலாணவஃ
அறிவின் நுண்ணிய அணுவில் எல்லா அனுபவங்களும் சிறியதாக இருக்கின்றன; அது விதையில் இலை, கொடி, பூ, பழம் ஆகியவை சிறு வடிவில் இருப்பதைப் போலவே.
பரமாணும் ஜகத் அந்தர் தத்தே சித்பரமாணுகஃ । லீநம் ஆகாஶம் ஆகாஶே த்வைதைக்யப்ரமம் உத்ஸ்ரு'ஜ
உயர்ந்த அறிவின் அணு இந்த உலகத்தைத் தன்னுள்ளே தாங்குகிறது; அது போல, ஆகாயம் ஆகாயத்திலேயே மறைந்திருப்பதைப் போல். இருமையும் ஒன்றுமென்பது போலியென்று அறிந்து விடு.
தேஶகாலக்ரியாத்யாக்யைஸ் ஸ்வைர் ஏவாணுபிர் ஏவ சித் । அணூந் அநுபவத்ய் அந்தர் இதராணோர் அஸம்பவாத்
அறிவு, தன் சொந்த நுண்ணுணர்வுகளால், இடம், காலம், செயல் என்பவற்றை தனக்குள் அனுபவிக்கிறது; ஏனெனில், ஒரு அணுவால் மற்றொரு அணுவை உணர முடியாது.
ஸ்வயம் ஸர்வஸ்ய கசிதஸ் ஸ்வச்சஶ் சிதணுஷண்டகஃ । ப்ரஹ்மாதேஃ கீடநிஷ்டஸ்ய தேஹத்ரு'ஷ்ட்யாநுபாவிதஃ
அறிவின் கூட்டு, எல்லாவற்றிலும் பரவி, தெளிவாக இருப்பது, பிரம்மாவிலிருந்து சிறிய பூச்சி வரை, யாரும் தங்கள் உடலாகவே தங்கள் பார்வைக்கு ஏற்ப அனுபவிக்கின்றனர்.
கசிதம் கிஞ்சித் ஏவேஹ வஸ்துதஸ் து ந கிஞ்சந । ஸ்வயம் ஸ்வத்வம் ஸ்வாதயந்தே த்வைதம் சித்பரமாணவஃ
இங்கு வெளிப்படையாக எதையோ சிறிது உருவாகக் காணலாம்; ஆனால் உண்மையில் எதுவும் இல்லை. அறிவின் உயர்ந்த அணுக்கள் தாங்களே தங்கள் இயல்பையும் இருமையையும் அனுபவிக்கின்றன.
ஸ்வயம் ப்ரகசதி ஸ்பாரதேஹஶ் சிதணுஷண்டகஃ । நேத்ராதிகுஸுமத்வாரைஸ் ஸம்விதாமோதம் உத்கிரந்
அந்த அறிவின் ஒளிரும் உடல், நுண்ணிய அணுக்களால் ஆனது, தானாகவே பிரகாசிக்கிறது; கண்கள் முதலான உணர்வு வாயில்கள் வழியாக அறிவின் ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஸம்பஶ்யதீதராந் கஶ்சித் பஹீரூபேண சித்கநாந் । ஸர்வகத்வாத் அநாஶத்வாத் த்ரு'ஶ்யபீஜஸ்ய வை சிதேஃ
யாரோ ஒருவர் வெளியிலுள்ள பிற உருவங்களை அறிவின் அடர்த்தியான திரளாகப் பார்க்கிறார்; ஏனெனில் அந்த அறிவு எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்துள்ளது, அழியாதது, காணப்படுகிற அனைத்துக்கும் விதையாக உள்ளது.
அந்தர் ஏவாகிலம் கஶ்சித் பஶ்யத்ய் அவிகலம் ஜகத் । தத்ராதிகாலம் கலநாத் உந்மஜ்ஜதி நிமஜ்ஜதி
மற்றொருவர் முழு உலகத்தையும் உட்புறமாக, எந்தப் பிரிவும் இல்லாமல் காண்கிறார்; அங்கு காலத்தின் கணக்கீட்டால் ஒருவர் மேலெழுந்து, கீழிறங்குகிறார்.
ஸ்வப்நாத் ஸ்வப்நாந்தரம் தத்ர ததா பஶ்யந் புநஃ புநஃ । மித்யாவடேஷு லுடிதஶ் ஶிலேவ ஶிகரச்யுதா
அங்கே, ஒருவருக்கு ஒரே ஒரு கனவுக்குப் பிறகு மற்றொரு கனவும் தொடர்ந்து தோன்றுகிறது; பொய்யான உலகங்களில், மலைச்சிகரத்திலிருந்து விழுந்த கல்லைப் போல சுழன்று வீழ்கிறான்.
கேசித் ஸம்மீலிதாஃ கேசித் ஆத்மந்ய் ஏவ ப்ரமே ஸ்திதாஃ । மக்நாஸ் ஸ்வஸம்வித்ரஸதஸ் ஸ்புரந்தோ தேஹிஷண்டகாஃ
சிலர் தங்களை மூடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்; சிலர் தங்களுக்குள் குழப்பத்தில் நிலை கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் உள்ளுணர்வில் முழுகி, உடலோடு பிறந்த உயிர்கள் ஒவ்வொன்றும் திகழ்கின்றன.
ஸ்வயம் அந்தஃ ப்ரபஶ்யந்தி யே ஜகஜ்ஜீவஸம்ப்ரமம் । தைஃ கைஶ்சித் தத் ததா த்ரு'ஶ்யம் அஸத்ஸ்வப்நவத் ஆஶ்ரிதம்
உலகமும் உயிர்களும் எழுப்பும் குழப்பத்தை யார் தங்கள் உள்ளத்தில் தாங்களே காண்கிறார்களோ, அவர்களில் சிலருக்கு அது பொய்யாக, கனவுபோல் தோன்றுகிறது.
ஸர்வாத்மத்வாத் ஸ்வபாவஸ்ய தத் த்ரு'ஶ்யம் ஸத்யம் ஆத்மநி । ஸர்வகோ வித்யதே யத்ர தத்ர ஸர்வம் உதேதி ஹி
எல்லாவற்றிலும் பரவி இருக்கும் இயல்பினால், காணப்படும் அனைத்தும் தன்னுள்ளே உண்மையாக இருக்கிறது; எங்கு அந்த எல்லாப் பரவலும் இருக்கிறதோ, அங்கு எல்லாமும் தோன்றுகிறது.
ஜீவாந்தஃ ப்ரதிபாஸஸ்ய ஸர்கஸ்ய புநர் அந்தரே । ஜீவஷண்ட உதேத்ய் உச்சைஸ் தஸ்யாந்தர் இதரோ ऽபி ச
உயிரினுள், உருவாக்கத்தின் தோற்றம் நடக்கும் இடத்தில், உயிர்கள் கூடிய கூட்டம் வலிமையாக எழுகிறது; அதற்குள் இன்னொரு கூட்டமும் தோன்றுகிறது.
ஜீவாந்தர் ஜாயதே ஜீவஸ் தஸ்யாந்தர் அபி ஜீவகஃ । ஸர்வத்ர ரம்பாதலவஜ் ஜீவபீஜம் ப்ரஜீவதி
ஒரு உயிரினத்துக்குள் இன்னொரு உயிர் தோன்றுகிறது; அதற்குள்ளும் மற்றொரு உயிர் வாழ்கிறது. எங்கும் வாழ்வின் விதை வாழைப்பழ இலைப்போல் அடுக்கடுக்காக முளைக்கிறது.
த்ரு'ஶ்யபுத்திபராவ்ரு'த்தி ஸமம் ஏதத் அநந்தகம் । ஹேம்நீவ கடகாதித்வம் பரிஜ்ஞப்த்யைவ நஶ்யதி
பார்வை மற்றும் அறிவின் வளர்ச்சியும் குறைதலும் ஒரே நேரத்தில் முடிவில்லாமல் நடக்கின்றன; தங்கம் நகைகளாக உருவெடுப்பது போல், எண்ணத்தில் மட்டும் அது மறைந்து விடுகிறது.
விசாரோ யஸ்ய நோதேதி கோ ऽஹம் கிம் இதம் இத்ய் அலம் । தஸ்யாத்யந்தாவிமுக்தோ ऽஸௌ தீர்கோ ஜீவஜ்வரப்ரமஃ
'நான் யார்? இது என்ன?' என்ற கேள்வி ஒருவருக்குள் எழவில்லை என்றால், அந்த உயிரின் நீண்ட தவிப்பு, ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாமல் தொடர்கிறது.