ஸங்கல்பிதார்ததாயித்வாத் தேஶஸ்ய மதநேந ஸா । ஸர்வாங்கம் விவஶீக்ரு'த்ய ஶுக்ராயைவ ஸமர்பிதா
அந்த இடம், காமத்தால் தூண்டப்பட்டு, அவர்கள் எண்ணிய ஆசைகளை நிறைவேற்றியது; அவள் உடலெல்லாம் தளர்ந்து, முழுமையாக சுக்கிரனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டாள்.
பேதுஸ் ஸ்மரஶராஸ் தஸ்யா ம்ரு'துஷ்வ் அங்கேஷு பூரிஶஃ । பலாஶேஷ்வ் இவ பத்மிந்யா தாரா நவபயோமுசஃ
அவளது மெல்லிய உடலிலே, காதலின் அம்புகள் எண்ணிக்கையில்லாமல் மென்மையாக விழுந்தன; அது, தாமரை இலைகளின் மீது புதிதாகப் பெய்யும் மழைதாரையைப் போல இருந்தது.
ஸா பபூவ ஸ்மராதூதா லோலாலிவலயாலகா । மந்தவாதவிநுந்நாயா மஞ்ஜர்யாஸ் ஸஹதர்மிணீ
அவள் காதலால் கலங்கினாள்; அவளது வளையலும் கூந்தலும் மெதுவாக அசைந்தன. அது, மென்மையான காற்றில் அசையும் மலர்தொகுதியைப் போலவே இருந்தது.
நீலநீரஜநேத்ராம் தாம் ஹம்ஸவாரணகாமிநீம் । மதநஃ க்ஷோபயாம் ஆஸ பூரஃ கமலிநீம் இவ
நீல நிற கண்களும், அன்னப்போல் நடை கொண்டவளும் ஆன அவளை, மன்மதன் கலக்கினான்; அது, வெள்ளம் தாமரைப் பூங்குளத்தை கலக்கும் போல் இருந்தது.
அத தாம் தாத்ரு'ஶீம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஶுக்ரஸ் ஸங்கல்பிதார்தபாக் । தமஸ் ஸங்கல்பயாம் ஆஸ ஸம்ஹாரம் இவ பூதக்ரு'த்
அவளை அந்த நிலைமையில் பார்த்த ஶுக்ரன், தன் விருப்பம் நிறைவேறியவனாக, அந்தச் சூழ்நிலையைப் பார்த்து, உயிர்கள் அழியும் நேரத்தை நினைக்கும் படைப்பாளிபோல், இருளை எண்ணினான்.
த்ரிவிஷ்டபஸ்ய தேஶோ ऽஸௌ பபூவ திமிராகுலஃ । பூலோகஸ்யாந்ததமஸோ லோகாலோகதடோ யதா
அந்த விண்ணுலகப் பகுதி முழுக்க இருளால் மூடப்பட்டது; அது பூமியின் எல்லையில் ஆழ்ந்த இருள் சூழ்ந்திருப்பதைப் போலவே இருந்தது.
லஜ்ஜாந்தகாரதீக்ஷ்ணாம்ஶௌ தஸ்மிம்ஸ் திமிரமண்டலே । ப்ரதிஷ்டாம் ஆகதே தஸ்ய மிதுநஸ்யேவ மந்மதே
அந்த இருளின் வட்டத்தில், வெட்கமும் தீவிரமான நிழலும் நிறைந்திருந்த போது, அவர்கள் இருவரும் காதலில் மூழ்கிய ஜோடிபோல் அருகில் நின்றனர்.
தேஷு ஸர்வேஷு பூதேஷு கதேஷ்வ் அபிமதாம் திஶம் । தஸ்மாத் ப்ரதேஶாத் பூலோகம் திநாந்தே விஹகேஷ்வ் இவ
அங்கிருந்த எல்லா உயிர்களும் தங்கள் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப திசைகளில் சென்ற பிறகு, அந்த இடத்தைவிட்டு அவர்கள் இருவரும் பறவைகள் மாலையில் பறந்து போவதைப் போல பூமிக்கு வந்தார்கள்.
ஸா தீர்கதவலாபாங்கா ப்ரவ்ரு'த்தமதநா ததா । ஆஜகாம ப்ரு'கோஃ புத்ரம் மயூரீ வாரிதம் யதா
நீண்ட வெளிர் பார்வையுடன், அதிகமான ஆசையோடு, அவள் ப்ருகுவின் மகனை மயில் மேகத்தை நாடுவது போல அணுகினாள்.
தவலாகாரமத்யஸ்தே பர்யங்கே பரிகல்பிதே । விவேஶ பார்கவஸ் தத்ர க்ஷீரோத இவ மாதவஃ
வெள்ளை அறையின் நடுவில் அமைக்கப்பட்ட படுக்கையில், ப்ருகுவின் வம்சத்தார் அங்கே நுழைந்தார்; அது பாற்கடலில் மாயோன் புகுந்தது போல் இருந்தது.
ஸா பாதாவ் அவலம்ப்யாஸ்ய விவஶேவ வராநநா । ரராஜ ச ஸுரேபஸ்ய பாதலக்நேவ பத்மிநீ
அழகான முகமுடையவள், தன் கால்களைப் பிடித்து, ஆற்றல் இழந்தவள்போல் இருந்தாள்; தேவர்களின் தலைவனின் பாதத்தில் இணைந்த தாமரைப்பூ போல அவர் ஒளிவீசினார்.
உவாச சேதம் லலிதம் லஸத்ஸ்நேஹோத்கயா கிரா । வசோ மதுரம் ஆநந்தி விலாஸவலிதாக்ஷரம்
அவள், விளையாட்டாகவும் பாசமுள்ள இனிய குரலில், மகிழ்ச்சியோடு, அழகும் இனிமையும் நிறைந்த சொற்களால் இவ்வாறு பேசினாள்:
பஶ்யாமலேந்துவதந மண்டலீக்ரு'தகார்முகஃ । அபலாம் அநுபத்நாதி மாம் ஏஷ கிமநங்ககஃ
சந்திரன் போல் முகமுள்ளவரே, பாருங்கள்; வில்லைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, இந்த காமதேவன் என்னை, பலவீனமானவளாக இருப்பதைப் பார்த்தும், தொடர்ந்து பின்தொடர்கிறான் — இது என்ன, காமதேவனே?
பாஹி மாம் அபலாம் நாத தீநாம் த்வச்சரணாம் இஹ । க்ரு'பணாஶ்வாஸநம் ஸாதோ வித்தி ஸச்சரிதவ்ரதம்
அருள்மிகு ஆண்டவரே, நான் பலவீனமுள்ளவள், துன்பத்தில் வாடுகிறவள், இங்கே உம்மைத் தஞ்சமாய் அடைந்திருக்கிறேன். தயவுசெய்து என்னை காப்பாற்றும். நல்லொழுக்கத்திலும் உண்மையிலும் நிலைத்திருக்கும் ஏழை ஆன்மாவை, இரக்கம் கொண்டு ஆறுதல் அளிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
ஸ்நேஹத்ரு'ஷ்டிம் அஜாநத்பிர் மூடைர் ஏவ மஹாமதே । ப்ரணயா அவகண்யந்தே ந ரஸஜ்ஞைஃ கதாசந
அருமை அறிவாளியே, பாசத்தோடு பார்ப்பதை உணராத அறியாதவர்கள் மட்டுமே நெருக்கத்தை மதிப்பிடாமல் தவிர்க்கிறார்கள்; உண்மையான இனிமையை அறிந்தவர்கள் ஒருபோதும் அவ்வாறு செய்யமாட்டார்கள்.
அஶங்கிதோபஸம்பந்நஃ ப்ரணயோ ऽந்யோऽந்யரக்தயோஃ । அதஃகரோதி நிஷ்யந்தம் சாந்த்ரம் ஆஸ்வாதிதம் ப்ரிய
எந்த சந்தேகமுமின்றி இருவரும் ஒருவரையொருவர் நேசிக்கும்போது, அந்த பாசம் சந்திரனின் அமுதம் போல் இனிமையை ஊற்றும், என் பிரியமானவரே.
ந ததா ஸுகயத்ய் ஏஷா சேதஸ் த்ரிபுவநேஶதா । யதா பரஸ்பராநந்தீ ஸ்நேஹஃ ப்ரதமரக்தயோஃ
மூவுலகத்துக்கும் அரசராக இருப்பது மனதில் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியைத் தராது; முதன்முறையாக ஒருவருக்கொருவர் காதலித்து, இருவரும் பரஸ்பரம் ஆனந்தமடைவதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி அதைவிட உயர்ந்தது.
த்வத்பாதஸ்பர்ஶநேநேயம் ஸமாஶ்வஸ்தாஸ்மி மாநத । சந்த்ரபாதபராம்ரு'ஷ்டா யதா நிஶி குமுத்வதீ
அருளாளா, உங்கள் திருவடிகளைத் தொட்டதால் என் மனம் அமைதி அடைந்தது; இரவில் சந்திரனின் ஒளி படும் போது குமுதப்பூ உயிர் பெறுவது போல் நான் இப்போது நிம்மதியடைந்தேன்.
ஸம்ஸ்பர்ஶாம்ரு'தபாநேந தவ ஜீவாமி ஸுந்தர । சந்த்ராம்ஶுரஸபாநேந சகோரீ சபலா யதா
அழகானவரே, உங்கள் தொடுதலின் அமுதை அருந்தி நான் உயிரோடிருக்கிறேன்; சந்திரனின் ஒளியிலிருந்து சாறு குடித்து சக்கோரிப் பறவை வாழ்வது போலவே.
மாம் இமாம் சரணாலீநாம் ப்ரமரீம் கரபல்லவைஃ । ஆலிங்க்யாம்ரு'தஸம்பூர்ணே ஸத்பத்மஹ்ரு'தயே குரு
உங்கள் திருவடிகளைச் சுற்றி மொய்க்கும் தேனீ போல நான் இருக்கிறேன்; அமுதம் நிறைந்த உங்கள் தாமரைப்போல் உள்ள கரங்களால் என்னை அணைத்துக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் இதயம் தூய்மை நிறைந்தது.
இத்ய் உக்த்வா புஷ்பம்ரு'த்வங்கீ ஸா தஸ்ய பதிதோரஸி । வ்யாகூர்ணிதாலிநயநா ஸுதராவ் இவ மஞ்ஜரீ
இவ்வாறு கூறியவுடன், மலர்போல் மென்மையான உடலையுடையவள் அவன் மார்பில் விழுந்தாள்; அவள் கண்கள் தேனீகள் மொய்க்கும் குழாம் போல் அசைந்தன, அது ஒரு மஞ்சரி அசைவதைப் போலிருந்தது.
தௌ தம்பதீ தத்ர விலாஸகாந்தௌ விலேஸதுஸ் தாஸு வநஸ்தலீஷு । கிஞ்ஜல்ககௌராநிலகூர்ணிதாஸு மத்தௌ த்விரேபாவ் இவ பத்மிநீஷு
அந்த தம்பதிகள், மகிழ்ச்சியில் பிரகாசமாக, அந்த காட்டுத் திடல்களில் சேர்ந்து உலாவினர்; மெல்லிய காற்றில் அசையும் தாமரை மலர்களில், மதுபானத்தில் மயங்கும் இரண்டு தேனீகள் போல் அவர்கள் இருந்தனர்.
மந்தாரதாமாகுலயா வைபுதாஸவமத்தயா । ததா தேந தயா ஸார்தம் த்விதீயேநாமலேந்துநா
மந்தார மரங்கள் அடர்ந்த தோட்டங்களில், தேவताओं வழங்கும் அமுதத்தில் மயங்கியவாறு, அவளுடன், இரண்டாவது களங்கமற்ற சந்திரனைப் போல் ஆனவளுடன், அவன் மகிழ்ந்தான்.
விஹ்ரு'தம் மத்தஹம்ஸாஸு ஹேமபங்கஜிநீஷு ச । தடேஷ்வ் அமரவாஹிந்யாஸ் ஸஹ கிந்நரசாரணைஃ
மதமயமான அன்னப்பறவைகள் நிறைந்த பொன்னிற தாமரைத் தடாகங்களிலும், வானநதியின் கரைகளிலும், கின்னரர் மற்றும் சாரணர்களுடன் சேர்ந்து அவர்கள் உலாவினர்.
பீதம் இந்துதலஸ்யந்தி தேவைஸ் ஸஹ ரஸாயநம் । பாரிஜாதலதாஜாலநிலயேஷு விலாஸிநா
பாரிஜாத மரக்கிளைகளால் உருவான பந்தல்களில், சந்திரனிலிருந்து சொரியும் அமுதத்தை, தேவதைகளும் விளையாட்டு தோழிகளும் சேர்ந்து குடித்தனர்.
சாருசைத்ரரதோத்யாநலதாதோலாஸு லீலயா । சிரம் விலஸிதம் வ்யக்ரைஸ் ஸஹ வித்யாதரீகணைஃ
அழகான சைத்ரரத வனத்தில் உள்ள ஊஞ்சல் மரங்களிலே, ஆர்வமுள்ள வித்யாதரர்கள் கூட்டத்துடன், அவர்கள் நீண்ட நாட்கள் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்கள்.
நந்தநோபவநாபோகோ மந்தரேணேவ வாரிதிஃ । ப்ரு'ஶம் உல்லோலதாம் நீதஃ ப்ரமதைஸ் ஸஹ ஶாம்பவைஃ
நந்தன வனத்தின் விசாலமான தோட்டம், மந்தர மலை கடலைப்போல், சிவபெருமானின் சேவகர்கள் கூட்டத்தால் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அலைபாய்ந்தது.
பாலஹேமலதாஜாலஜடிலாஸு தரீஷு ச । ப்ராந்தம் உந்மத்தராகேண மைரவீஷ்வ் அப்ஜிநீஷ்வ் இவ
பொன்னிற இளமுல்லை கொடிகள் சுருண்டுள்ள குகைகளிலும், அவர்கள் காதல் வெறியில் மயங்கிப் போய், மேரு மலையில்咲ும் தாமரை மலர்களில் சுற்றும் தேனீகள் போல அலைந்தார்கள்.
கைலாஸவநகுஞ்ஜேஷு தயா ஸஹ விலாஸிநா । ஹாரேந்துதவலா ராத்ரிஃ க்ஷபிதா கணகீதிபிஃ
கைலாச மலையின் தோட்டங்களில், தனது காதலியுடன், சந்திரன் போல வெண்மையாக இருந்த அந்த இரவை, கூட்டத்தின் பாடல்களோடு மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார்.
கந்தமாதநஶைலஸ்ய விஶ்ரம்யோபரி ஸாநுஷு । ஸா தேந கநகாம்போஜைர் ஆபாதம் அபிமண்டிதா
அவள் தலையிலிருந்து பாதம் வரை பொன்னிற தாமரை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அந்தக் கந்தமாதன மலை உச்சியில் அவனுடன் ஓய்ந்தாள்.