ஸத் ஸூக்ஷ்மம் அஸதாபாஸம் அஸத் ஏவ ஹ்ய் அதத்த்ரு'ஶாம் । கீத்ரு'ஶீ பீஜதா தத்ர பீஜாபாவே குதோ ऽங்குரஃ
அது நுண்மையான சத்தியம், இருப்பதுபோல் தோன்றும் இல்லாதது; அதை காணாதவர்களுக்கு அது உண்மையில் இல்லாததே. அங்கு விதைபோன்ற தன்மை எப்படி இருக்கும்? விதை இல்லையென்றால், முளை எங்கிருந்து தோன்றும்?
ககநாங்காத் அபி ஸ்வச்சே ஶூந்யே தத்ர பரே பதே । கதம் ஸந்தி ஜகந்மேருஸமுத்ரககநாதயஃ
அந்த உயர்ந்த நிலையில், விண்ணின் தன்மையும் கடந்த தூய்மையான வெற்றிடத்தில், இந்த உலகம், மேரு மலை, கடல்கள், வானம் போன்றவை எப்படிச் தோன்ற முடியும்?
நகிஞ்சித் யத் கதம் கிஞ்சித் தத்ராஸ்தே வஸ்த்வ் அவஸ்துநி । அஸ்தி சேத் தத் கதம் தத்ர வித்யமாநம் ந த்ரு'ஶ்யதே
எதுவும் இல்லாத இடத்தில் எதுவும் எப்படி இருக்க முடியும்? ஏதேனும் இருக்கிறது என்றால், அது அங்கே இருக்கிறது என்பதை ஏன் காண முடியவில்லை?
நகிஞ்சிதாத்மநஃ கிஞ்சித் கதம் ஏதி குதோ ऽத வா । ஶூந்யரூபாத் கடாகாஶாஜ் ஜாதோ ऽத்ரிஃ க்வ குதஃ கதா
எதுவும் இல்லாத ஒன்றிலிருந்து எதுவும் எப்படி தோன்றும்? எங்கே, எதிலிருந்து, எப்போது அது உருவாகும்? ஒரு பானையின் உள்ளே இருக்கும் வெற்றிடத்திலிருந்து ஒரு மலை எப்படித் தோன்றும்?
ப்ரதிபக்ஷே கதம் கிஞ்சித் ஆஸ்தே சாயாதபே யதா । கதம் ஆஸ்தே தமோ பாநௌ கதம் ஆஸ்தே ஹிமே ऽநலஃ
இதற்கு மாறாக, ஒளியும் நிழலும் ஒன்றாக இருக்க முடியாதது போல, சூரியனில் இருள் எப்படிக் காணப்படும்? பனியில் நெருப்பு எப்படிக் காணப்படும்?
மேருர் ஆஸ்தே கதம் அணௌ குதஃ கிஞ்சித் அநாக்ரு'தௌ । தததத்ரூபயோர் ஐக்யம் க்வ ச்சாயாதபயோர் இவ
மேரு மலையைக் கொண்டு ஒரு அணுவில் இருக்க முடியும் என்று எப்படி சொல்ல முடியும்? உருவமில்லாத ஒன்றில் எதுவும் தோன்ற முடியுமா? இருப்பதும் இல்லாததும் ஒன்றாகும் என்பது, நிழலும் வெயிலும் ஒன்றாகும் என்பதுபோல் சாத்தியமற்றது.
ஸாகாரே வடதாநாதாவ் அங்குரோ ऽஸ்தீதி யுக்திமத் । அநாகாரே மஹாகாரம் ஜகத் அஸ்தீத்ய் அயுக்திமத்
உருவம் கொண்ட ஒரு வட்டுக்கொட்டையில் முளை இருக்கிறது என்று கூறுவது சரியானது; ஆனால் உருவமில்லாத ஒன்றில் இந்தப் பெரிய உலகம் இருக்கிறது என்று கூறுவது பொருந்தாதது.
தேஶாந்தரே யச் ச நராந்தரே ச புத்த்யாதிஸர்வேந்த்ரியஶக்த்யத்ரு'ஶ்யம் । நாஸ்த்ய் ஏவ தத்தத்விதபுத்திபோதே நகிஞ்சித் இத்ய் ஏவ தத் உச்யதே ச
வேறு இடத்தில் அல்லது வேறு மனிதரில் உள்ளதை, மனம் அல்லது எந்த உணர்வுகளாலும் அறிய முடியவில்லை என்றால், அந்த மனதுக்குப் பொருந்தும் அளவில் அது இல்லை என்பதே உண்மை என்று கூறப்படுகிறது.
கார்யஸ்ய தத் காரணதாம் ப்ரயாதம் வக்தீதி யஸ் தஸ்ய விமூடபோதஃ । கைர் நாம தத்கார்யம் உதேதி தஸ்மாத் ஸ்வைஃ காரணௌகைஸ் ஸஹகாரிரூபைஃ
ஒரு விளைவு திரும்ப அதன் காரணமாகிறது என்று யாராவது சொன்னால், அவருக்கு தெளிவில்லாத அறிவு தான். அந்த விளைவு, அதற்குத் துணை நிற்கும் காரணங்களுடன் சேர்ந்து எப்படி தோன்றும்?
துர்புத்திபிஃ காரணகார்யபாவம் ஸங்கல்பிதம் தூரதரே வ்யுதஸ்ய । யத் ஏவ தத் ஸத்யம் அநாதிமத்யம் ஜகத் தத் ஏவ ஸ்திதம் இத்ய் அவேஹி
மந்தமான அறிவுடையவர்கள் காரணம், விளைவு என்று கற்பனை செய்த வேறுபாடுகளை நீங்க விட்டு, எது உண்மையாக உள்ளது, அந்த ஆதியுமில்லை, முடிவும் இல்லை என்ற உலகமே நிஜமாக நிற்கிறது என்று அறிந்து கொள்.
ஜகதாத்யங்குரஸ் தத்ர யத்ய் அஸ்தி தத் அஸௌ ததா । கைர் இவோதேதி கதய காரணைஸ் ஸஹகாரிபிஃ
இந்த உலகத்தின் முதல் முளை அங்கே இருந்தால், அது அப்போது இருக்கிறது; சொல்லுங்கள், எவ்வாறு, எந்த துணை காரணங்களால் அது தோன்றுகிறது?
ஸஹகாரிகாரணாநாம் அபாவே வாங்குரோத்கதிஃ । வந்த்யாகந்யா ச த்ரு'ஷ்டேஹ ந கதாசந கேநசித்
துணை காரணங்கள் இல்லாமல் ஒரு முளை உருவாகும் நிகழ்வு ஒருபோதும் யாராலும் காணப்படவில்லை; அது பிள்ளை இல்லாத பெண்ணுக்கு மகள் பிறப்பதைப் போலவே.
ஸஹகாரிகாரணாநாம் அபாவே யச் ச வோதிதம் । மூலகாரணம் ஏவாத்மா தத் ஸ்வபாவே ஸ்திதம் ததா
துணை காரணங்கள் இல்லாமல் தோன்றுகிறது என்று சொல்லப்படுவது, அது உண்மையில் ஆதாரமான ஆத்மா தான்; அது தன் இயல்பில் நிலைத்திருக்கிறது.
ஸர்காதௌ ஸர்கரூபேண ப்ரஹ்மைவாத்மநி திஷ்டதி । யதாஸ்திதம் அநாகாரம் க்வ ஜந்யஜநகக்ரமஃ
பிரபஞ்சம் தோன்றும் தொடக்கத்தில், உருவமில்லாத பிரம்மம் தான் உருவாகி தானாகவே தங்கி இருக்கிறது; அதற்கு வடிவமோ, காரணம்-காரியம் என்ற வரிசையோ எங்கே உள்ளது?
அத ப்ரு'த்வ்யாதயோ ऽந்யே வா குதோ ऽப்ய் ஆகத்ய குர்வதே । ஸஹகாரிகாரணத்வம் தத் பூர்வைவாத்ர தூஷணா
பூமி முதலியவை அல்லது வேறு எதுவும் எங்கோ இருந்து வந்து துணை காரணமாக செயல்படுகின்றன என்றால், அவை முன்பே இருந்தன என்பது இங்கு குறையாகும்.
தஸ்மாத் பரே ஜகச் சாந்தம் ஆஸ்தே தத் ஸஹகாரணைஃ । விநா ப்ரஸரதீத்ய் உக்திர் பாலஸ்ய ந விபஶ்சிதஃ
அதனால், உலகம் பரமத்திலிருந்து அமைதியாக துணை காரணங்களுடன் அல்லது இல்லாமல் தோன்றுகிறது என்று சொல்வது அறிவில்லாதவனின் கூற்று; அறிவாளியின் கூற்று அல்ல.
தஸ்மாத் ராம ஜகந் நாஸீந் ந சாஸ்தி ந பவிஷ்யதி । சேதநாகாஶம் ஏவாச்சம் கசதீத்தம் இவாத்மநி
ஆகையால், இராமா, உலகம் இருந்ததில்லை, இல்லை, இருக்கவும் போவதில்லை; தூய அறிவு விண் மட்டும் தான், அது தானே தன்னுள் பிரதிபலிப்பது போல ஒளிவிடுகிறது.
அத்யந்தாபாவ ஏவாஸ்ய ஜகதோ வித்யதே யதா । ததா ப்ரஹ்மேதம் அகிலம் இதி ஸத் ராம நாந்யதா
இவ்வுலகம் முற்றிலும் இல்லாதபோது, ராமா, எல்லாமும் உண்மையில் பரப்பொருளே; வேறொன்றும் இல்லை.
பூர்வப்ரத்வம்ஸநாந்யோऽந்யாபாவைர் யத் உபஶாம்யதி । அஶாந்தம் ஏவ தச் சித்தே ந ஶாம்யத்ய் ஏவ தத் யதஃ
ஏற்கனவே அழிந்தது அல்லது வேறொன்றினது இல்லாமையால் அமைதி அடையும் ஒன்று, மனதில் உண்மையில் அமைதி அடையாது; அது அங்கே இன்னும் அமைதியில்லாமல் இருக்கிறது.
அத்யந்தாபாவம் ஏவாதோ ஜகத்த்ரு'ஶ்யஸ்ய ஸர்வதா । வர்ஜயித்வேதரா யுக்திர் நாஸ்த்ய் ஏவாநர்தஸங்க்ஷயே
அதனால், காணப்படும் உலகம் முற்றிலும் இல்லாதிருப்பதே எல்லா வகையிலும் சரியானது; இதைத் தவிர வேறு எந்த காரணமும் துன்பம் நீங்குவதற்கு இல்லை.
சிதாகாஶஸ்ய போதோ ऽயம் ஜகதாதீதி யத் ஸ்திதம் । அயம் ஸோ ऽஹம் இதம் ரூபாலோகசித்தகலாத்ய் அபி
அறிவின் அகாசத்தின் உணர்வு, உலகத்தின் ஆதியாக இருப்பது, இதுவே நான், இதுவே இந்த உருவங்கள், ஒளிகள், எண்ணங்கள் மற்றும் பிற அனைத்தும்.
இதம் அர்காதி ப்ரு'த்வ்யாதி ததேதம் வத்ஸராதி ச । அயம் கல்பஃ க்ஷணஶ் சாயம் இமே மரணஜந்மநீ
இதோ சூரியன் மற்றும் பிற கிரகங்கள், இதோ பூமி மற்றும் மற்றவை; இதுபோல் வருடம் மற்றும் பிற காலங்கள்; இதுவே ஒரு யுகம், இதுவே ஒரு கணம்; இவை மரணம் மற்றும் பிறப்பு.
அயம் கல்பாந்தஸம்ரம்போ மஹாகல்பாந்த ஏஷ ஸஃ । அயம் ஸ ஸர்கப்ராரம்போ பாவாபாவக்ரமஸ் த்வ் அஸௌ
இதுவே ஒரு யுகத்தின் முடிவில் ஏற்படும் கலக்கம்; இதுவே பெரிய யுக முடிவு; இதுவே படைப்பின் ஆரம்பம், அது இருப்பதும் இல்லாததும் வரிசையாக நடப்பது.
லக்ஷாணீமாநி கல்பாநாம் இமா ப்ரஹ்மாண்டகோடயஃ । இமே ப்ரஹ்மேந்த்ரநிசயா இமா விஷ்ண்வாதிஶக்தயஃ
இவை நூற்றுக்கணக்கான யுகங்கள்; இவை எண்ணிக்கையற்ற பிரபஞ்சங்கள்; இவை பிரம்மா, இந்திரன் ஆகியோரின் கூட்டங்கள்; இவை விஷ்ணு மற்றும் பிறவர்களின் சக்திகள்.
ஏதே சேமே பரிணதா இமே பூய உபாகதாஃ । இமாநி திஷ்ண்யஜாலாநி தேஶகாலகலா இமாஃ
இவை மற்றும் இவை வளர்ச்சி அடைந்தவை; இவை மீண்டும் தோன்றியவை; இவை பலவகை இல்லங்கள்; இவை இடம், காலம் மற்றும் கலை ஆகிய பிரிவுகள்.
மஹாசித்பரமாகாஶம் அநாவ்ரு'த்தம் அநந்தகம் । யதா பூர்வம் ஸ்திதம் ஶாந்தம் இத்ய் ஏவம் கசதி ஸ்வயம்
பெரும் அறிவு, எல்லையற்ற பரம்பொருள், எப்போதும் அமைதியாக, மாற்றமில்லாமல், தானாகவே தன் இயல்பில் நிலைத்து நிற்கிறது.
பரமாணுஸஹஸ்ராம்ஶபாஸ ஏதா மஹாசிதேஃ । ஸ்வபாவபூதா ஏவாந்தஸ்ஸ்திதா நாயாந்தி யாந்தி நோ
இந்த எல்லா ஒளிக்கீற்றுகளும், ஆயிரக்கணக்கான அணுக்களின் ஒளிபோல், அந்த பெரும் அறிவுக்குள் இயற்கையாகவே உள்ளன; அவை வருவதும் போவதுமில்லை.
ஸ்வயம் அந்தஶ் சமத்காரோ யஸ் ஸமுத்கீர்யதே சிதா । தத் ஸர்கபாநம் பாதீதம் பாரூபம் ந ச பித்திமத்
அறிவுக்குள் தானாக எழும் ஆச்சரியம், இந்த படைப்பாக வெளிப்படுகிறது; அது உருவம் போல் பிரகாசிக்கிறது, ஆனால் உண்மையில் அதற்கு திடமான ஆதாரம் இல்லை.
நோத்யந்தி ந ச நஶ்யந்தி நாயாந்தி ந ச யாந்தி ச । மஹாஶிலாந்தர்லேகாநாம் ஸந்நிவேஶ இவாசலாஃ
அவை neither பிறக்கின்றன nor அழிகின்றன, வருவதும் போவதும் இல்லை; பெரும் பாறையில் உள்ள கோடுகள் போல அசையாமல் நிலைத்திருக்கின்றன.
இமே ஸர்காஃ ப்ரஸ்புரந்தி ஸ்வதஸ் ஸ்வாத்மநி நிர்மலே । நபஸீவ நபோபாகா நிராகாரா நிராக்ரு'தௌ
இந்த உருவாக்கங்கள் தூய்மையான ஆத்மாவில் தானாகவே தோன்றுகின்றன; ஆகாயத்தில் பகுதி பகுதியாய் தெரியும் வெறும் இடம் போல, உருவமற்ற இடத்தில் உருவமற்றவை.