அகண்டசிதிரூபஸ்ய தேஹே கண்டநம் ஆகதே । அஸம்யக்தர்ஶிநோ ऽப்ய் அஸ்தி ந நாஶஃ கிம் உ ஸந்மதேஃ
முழுமையான அறிவாக இருப்பவருக்கு, உடல் அழிந்தாலும், சரியான பார்வை இல்லாதவர்க்கும் அழிவு இல்லை; உண்மையில் அறிவுள்ளவர்க்கு அழிவு எப்படிச் சாத்தியமாகும்?
யத் ஏதத் அர்கமார்கே ऽபி ந விருத்தகமாகமம் । சித்த்வம் ராம ஸ விஜ்ஞேயஃ புருஷோ ந ஶரீரகம்
ராமா, சூரியனின் பாதையிலும் வருவதோ, போவதோ இல்லாமல் இருப்பது தான் அந்த உண்மையான மனிதன்; அது உடல் அல்ல என்பதை நீ அறிந்து கொள்.
ஶரீரே ஸத்ய் அஸதி வா புமாந் ஏஷ ஜகத்த்ரயே । ஜ்ஞோ ऽப்ய் அஜ்ஞோ ऽபி ஸ்திதோ ராம நஷ்டே தேஹே ந நஶ்யதி
உடல் இருந்தாலும் இல்லையெனினும், இந்த மூன்று உலகங்களிலும் அந்த மனிதன் அறிவோடு இருந்தாலும், அறியாமையோடு இருந்தாலும் நிலைத்திருக்கிறான், ராமா; உடல் அழிந்தாலும் அவன் அழியவில்லை.
யாநீமாநி விசித்ராணி துஃகாநி பரிபஶ்யஸி । தாநி ஸர்வாணி தேஹஸ்ய நாக்ராஹ்யஸ்ய சிதாத்மநஃ
நீ காணும் இந்த எல்லா விதமான வேதனைகளும் உடலுக்கே உரியது; எதுவும் பிடிக்க முடியாத அந்த அறிவு ஆத்மாவுக்கல்ல.
மநோமர்காத் அதீதத்வாத் யாஸௌ ஶூந்யம் இவ ஸ்திதா । சித் கதம் நாம ஸா துஃகைஸ் ஸுகைர் வா பரிக்ரு'ஹ்யதே
அது மனதின் எல்லையைத் தாண்டி, வெறுமை போல் நிலைத்திருப்பதால், அந்த அறிவு எப்படித் துன்பத்தாலும், இன்பத்தாலும் பாதிக்கப்பட முடியும்?
ஸம்விதாத்மா தத் அஸ்மாத் து விஶிஷ்டாத் தேஹபஞ்ஜராத் । அப்யஸ்தாம் வாஸநாம் யாதி ஷட்பதஃ கம் இவாம்புஜாத்
உணர்வு தான் ஆன்மா ஆகி, இந்த உடல் என்னும் சிறைப்பட்ட இடத்திலிருந்து, பழகிய நினைவுகளை எடுத்துக்கொண்டு, தேன் பூச்சி தாமரை மலரிலிருந்து வானத்தை நோக்கி பறப்பதைப் போல வெளியேறுகிறது.
அஸச் சேத் ஆத்மதத்த்வம் தத் அஸ்மிம்ஸ் தே தேஹபஞ்ஜரே । நஷ்டே கிம் நாம நஷ்டம் ஸ்யாத் ராம யேநாநுஶோசஸி
இந்த உடல் என்னும் சிறையில் ஆன்மாவின் சாரம் உண்மையல்ல என்றால், அது போனபோது உண்மையில் என்ன தொலைந்தது ராமா, நீ ஏன் அதற்காக வருந்துகிறாய்?
ஸத்யம் பாவய தேந த்வம் மா மோஹம் அநுபாவய । நிரிச்சஸ்யாத்மநோ நேச்சாஃ காஶ்சித் அப்ய் அநகாக்ரு'தேஃ
உண்மையை மனதில் வைத்துக்கொள்; மாயை உனக்குள் புகாதிருக்கப் பார். தூய ஆன்மாவுக்கு எந்த விருப்பங்களும் இல்லை.
ஸாக்ஷிபூதே ஸமே ஸ்வச்சே நிர்விகல்பே சிதாத்மநி । ஸ்வயம் ஜகந்தி த்ரு'ஶ்யந்தே ஸந்மணாவ் இவ ரஶ்மயஃ
சாட்சி போல சமமாகவும் தெளிவாகவும் வேறுபாடில்லாமல் இருக்கும் அந்த அறிவில், உலகங்கள் தானாகவே தெரிகின்றன; அது குறைபாடில்லா மாணிக்கத்தில் ஒளிக்கீற்றுகள் தெரிகின்றதைப் போல.
நிரிச்சம் அபிஸம்பந்தோ யதா தர்பணபிம்பயோஃ । ஸ்வபாவவஶஸம்பந்நஸ் ததா சிஜ்ஜகதோர் அயம்
விருப்பமில்லாமல் ஏற்படும் தொடர்பு கண்ணாடியில் தோன்றும் பிரதிபலிப்பைப் போல உள்ளது; அதுபோலவே, அறிவும் உலகமும் இயற்கையாகவே இணைந்துள்ளன.
த்வித்வைகத்வே ஸ்திதே யத் வர்மகுரப்ரதிபிம்பயோஃ । ததைவேஹாத்மஜகதோர் பேதாபேதௌ வ்யவஸ்திதௌ
ஒரு கவசமும் ஒரு உடலும் பிரதிபலிப்பில் ஒருமையும் இருமையும் இருப்பது போல, இங்கே ஆத்மாவுக்கும் உலகத்துக்கும் வேறுபாடும் ஒற்றுமையும் நிலைத்துள்ளன.
ஸூர்யஸந்நிதிமாத்ரே து யதோதேதி புவி க்ரியா । சித்ஸத்தாமாத்ரகேநேதம் ஜகந் நிஷ்பத்யதே ததா
சூரியன் அருகில் இருப்பதால் பூமியில் செயல்கள் தோன்றுவது போல், அறிவு இருப்பதால் மட்டும் இந்த உலகம் உருவாகிறது.
பிண்டக்ரஹே நிவ்ரு'த்தே ऽஸ்யா ஏவம் ராம ஜகத்ஸ்திதேஃ । ஆகாஶம் ஏஷா ஸம்பந்நா பவதாம் அபி சேதஸி
உடலை பற்றிக் கொள்வது நிற்கும் போது, ராமா, இந்த உலக நிலை மறைந்து விடுகிறது; அப்பொழுது, உங்கள் மனத்திலும் அகலம் தோன்றுகிறது.
ஸத்தாமாத்ரேண தீபஸ்ய யதா தீப்திஸ் ஸ்வபாவதஃ । சித்தத்த்வஸ்ய ஸ்வபாவாத் து ததேயம் ஜாகதீ க்ரியா
எப்படி ஒரு விளக்கு இருப்பதாலேயே அதன் ஒளி இயற்கையாக வெளிப்படுகிறதோ, அதுபோல் சித்தத்தின் இயல்பால் இந்த உலக செயல்களும் தானாகவே தோன்றுகின்றன.
பூர்வம் மநஸ் ஸமுதிதம் பரமாத்மதத்த்வாத் தேநாததம் ஜகத் இதம் ஸ்வவிகல்பஜாலம் । ஶூந்யேந ஶூந்யம் அமலேந யதாம்பரேண நீலத்வம் உல்லஸதி சாருலதாபிராமம்
முதலில் மனம் பரமாத்மாவின் சாரத்திலிருந்து எழுகிறது; அதனால் இந்த உலகம் அதன் கற்பனைகளால் விரிந்திருக்கிறது. வெறுமையில் வெறுமை ஒளிவிடும் போல, தூய ஆகாயத்தில் நீல நிறம் தோன்றும் போல, அழகான கொடிகள் விரியும்.
ஸங்கல்பஸங்க்ஷயவஶாத் கலிதே து சித்தே ஸம்ஸாரமோஹமிஹிகா கலிதா பவந்தி । ஸ்வச்சம் விபாதி ஶரதீவ கம் ஆஶ்ரிதாயாம் சிந்மாத்ரம் ஏகம் அஜம் ஆத்யம் அநந்தம் அந்தஃ
சிந்தனைகள் குறைந்து மனம் களைந்துவிடும்போது, உலக மாயையின் பனிப்பொழிவு கலைந்து விடுகிறது. அப்போது, அகத்தில் ஒரே ஒன்று, பிறவியற்றது, ஆதியாய், முடிவில்லாதது, தூய சித்தம், சரத்கால ஆகாயம் போல் தெளிவாக ஒளிவிடுகிறது.
கர்மாத்மகம் ப்ரதமம் ஏவ மநோ ऽப்யுதேதி ஸங்கல்பதஃ கமலஜப்ரக்ரு'திம் தத் ஏத்ய । நாநாவிதம் ஜகத் அநந்தம் இதம் தநோதி வேதாலதேஹகலநாம் இவ முக்தபாலஃ
முதலில் மனம் செயல் இயல்புடன், சிந்தனையிலிருந்து எழுகிறது; அது தாமரைப்பிறப்புடையது போல உருவெடுக்கிறது. பின்னர், அறியாத குழந்தை பேய்காயங்களை உருவாக்கும் போல, இந்த முடிவில்லாத பல்வேறு உலகங்களையும் உருவாக்குகிறது.
அஸந்மயம் ஸத் இவ புரோபலக்ஷ்யதே புநர் பவத்ய் அத பரிலீயதே புநஃ । ஸ்வயம் மநஶ் சிதி விததம் ஸ்புரத்வபுர் மஹார்ணவே ஜலவலயாவலீ யதா
இல்லாதது உண்மையாகத் தோன்றும், பின்னர் மறைந்து மறுபடியும் இல்லாமல்போகும். மனம் தான் விழிப்பாக விரிந்திருக்கும் போது, பிரகாசமான உருவமாக வெளிப்படும்; அது பெருங்கடலில் நீர்வட்டங்கள் தோன்றும் போல.
அகர்த்ரு'கம் அநங்கம் ச ககநே சித்ரம் உத்திதம் । அத்ரஷ்ட்ரு'கம் ஸாநுபவம் அநித்ரம் ஸ்வப்நதர்ஶநம்
செய்யும் ஒருவனும் இல்லை, உறுப்புகளும் இல்லை, ஆகாயத்தில் தோன்றும் அதிசயமான காட்சி; பார்ப்பவன் இல்லையென்றாலும் அனுபவம் உள்ளது, தூக்கமில்லாமல் கனவைக் காண்பிப்பது போல்.
பவிஷ்யத்புரநிர்மாணம் சித்ரஸம்ஸ்தம் இவோதிதம் । மர்கடாநலதாபாபம் அம்ப்வாவர்தவத் ஆஸ்திதம்
அது அற்புதமான வடிவில் தோன்றி, எதிர்கால நகரங்களை உருவாக்கும் போல் தெரிகிறது; குரங்கின் தீவெப்பம் போலவும், நீர்சுழலில் நிலைபெற்றது போலவும் உள்ளது.
ஸத்ரூபம் அபி நிஶ்ஶூந்யம் தேஜஸ் ஸௌரம் இவாம்பரே । ரத்நாபாஜாலம் இவ கே த்ரு'ஶ்யமாநம் அபித்திமத்
உருவம் இருந்தாலும், அது வெறுமையற்றது; ஆகாயத்தில் சூரிய ஒளி போலவும், விண்ணில் முத்துக்கள் கூடியிருப்பது போலவும், ஆனால் எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் தெரிகிறது.
ஸங்கல்பபுரவத் ப்ரௌடம் அநுபூதம் அஸந்மயம் । கதார்தப்ரதிபாநாத்ம ந க்வசித் ஸ்திதம் அஸ்தி ச
ஒரு எண்ணால் உருவான நகரம் போல, இது உறுதியாக அனுபவிக்கப்படுவது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒன்றும் இல்லை. இதன் சாரம் ஒரு கதையின் அர்த்தம் போல தோற்றமளிக்கிறது; எங்கும் நிலைபெறவில்லை, இருப்பது போல் மட்டும் தெரிகிறது.
நிஸ்ஸாரம் அப்ய் அதீவாந்தஸ்ஸாரம் ஸ்வப்நாசலோபமம் । பூதாகாஶம் இவாகாரபாஸுரம் ஶூந்யமாத்ரகம்
உண்மையில் எந்தப் பொருளும் இல்லாதபோதும், இதற்குள் ஏதோ ஒரு சாரம் இருப்பது போல் தோன்றுகிறது; கனவில் காணும் மலை போலவும், ஆகாயத்தில் தோன்றும் வடிவங்கள் போலவும் பிரகாசிக்கிறது, ஆனால் எல்லாம் வெறும் பூச்சாடை.
ஶரதப்ரம் இவாக்ரஸ்தம் அலக்ஷ்யக்ஷயம் ஆக்ஷயி । வர்ணோ வ்யோமதலஸ்யேவ த்ரு'ஶ்யமாநம் அவஸ்துகம்
பருவமழைக்கால மேகம் தொலைவில் தெரியும் போல், இதன் அழிவும் கண்களுக்கு புலப்படாது; ஆகாயத்தில் தெரியும் நிறம் போல, பார்வைக்கு தெரிந்தாலும் உண்மையில் எந்தப் பொருளும் இல்லை.
ஸ்வப்நாங்கநாரதாகாரம் அர்தநிஷ்டம் அநர்தகம் । சித்ரோத்யாநம் இவோத்புல்லம் அரஸம் ஸரஸாக்ரு'தி
கனவில் தோன்றும் பெண்ணின் அணைப்பு போல, அர்த்தம் இருப்பது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் அர்த்தமற்றது; மனதில் மலர்ந்த பூங்கா போல, ரசம் இல்லாதது, ஆனாலும் ஆனந்தம் இருப்பது போல் தோற்றமளிக்கிறது.
ப்ரகாஶம் இவ நிஸ்தேஜஶ் சித்ரார்காநலவத் ஸ்திதம் । அநுபூதம் மநோராஜ்யம் இவாஸத்யம் அவாஸ்தவம்
அது ஒளி இருந்தும் பிரகாசம் இல்லாததுபோல, ஓவியமாக வரையப்பட்ட சூரியன் அல்லது நெருப்பைப் போல, மனதில் தோன்றும் ஒரு கனவு ராஜ்யத்தை அனுபவிப்பதுபோல் — உண்மையில் இல்லாத, பொய்யானதாக உள்ளது.
சித்ரபத்மாகர இவ ஸாரஸௌகந்த்யவர்ஜிதம் । ஶூந்யே ப்ரகசிதம் நாநாவர்ணம் ஆகாரிதாத்மகம்
அது ஓவியமாக வரையப்பட்ட தாமரை குளம் போல, தாமரையின் மணம் இல்லாமல், வெறுமையில் பல நிறங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வடிவம் மட்டும் கொண்டதாக தெரிகிறது.
பரமார்தேந ஶுஷ்யத்பிர் பூதபேலவபல்லவைஃ । ததம் ஜடம் அஸாராத்ம கதலீஸ்தம்பபாஸுரம்
உண்மையில், அது உலர்ந்தும் பலவீனமான மூலங்களால் விரிந்திருக்கிறது; உயிரற்றதும், சாரமற்றதும், வாழைப்பழம் தண்டு போல வெளிச்சமாய் தெரிகிறது.
ஸ்பாரிதேக்ஷணத்ரு'ஶ்யாந்தகாரசக்ரகவத் ததம் । அத்யந்தம் அபவத்ரூபம் அபி ப்ரத்யக்ஷவத் ஸ்திதம்
கண் திறந்தவுடன் தெரியும் இருளின் வட்டம் போல அது பரவியுள்ளது; முற்றிலும் பொய்யான உருவமாயிருந்தும், நேரில் காண்பதுபோல் தோன்றுகிறது.
வார் புத்புத இவாபோகி ஶூந்யம் அந்தஸ் ஸ்புரத்வபுஃ । ரஸாத்மகம் ஸத்யரஸம் அவிச்சிந்நக்ஷயோதயம்
நீரில் தோன்றும் குமிழைப் போல, அனுபவம் இல்லாமல், உள்ளே வெறுமையாக, வெளியில் உயிருடன் தோன்றும் உருவம்; அதன் சாரம் சுவை, அது உண்மை சுவை, தோன்றலும் மறையலும் இடையறாதது.