ரூபம் ஆஸ்பாரயத்ய் ஏகம் ஏகத்வாத் ஏவ நாந்யதா । சிச் சிதா மிலிதா த்ரு'ஶ்யரூபயோதேதி சேதநம்
ஒரு உருவம் ஒன்றாக இருப்பதால் மட்டுமே தோன்றும், வேறு விதமாக அல்ல; அறிவும் உணர்வும் ஒன்றாக சேர்ந்தால், காணும் உருவம் அறிவாக வெளிப்படுகிறது.
ஜடம் ஜடேந மிலிதம் ஜடம் ஸம்பத்யதே கநம் । ந ச சிஜ்ஜடயோர் ஐக்யம் வைலக்ஷண்யாத் க்வசித் பவேத்
உயிரில்லாதது உயிரில்லாததுடன் சேர்ந்தால், அது இன்னும் உறைந்த உயிரில்லாததாக ஆகும்; ஆனால் அறிவும் உயிரில்லாததும் வெவ்வேறு என்பதால், அவை எங்கும் ஒருமித்ததாக முடியாது.
சிஜ்ஜடௌ சேத் ஸ்த ஏகத்ர ந தௌ ஸம்மிலதஃ க்வசித் । சிந்மயத்வாச் சிதாலேஹே சிதாலேஹேந வேதநம்
அறிவும் உயிரில்லாததும் ஒரே இடத்தில் இருந்தாலும், அவை ஒருமித்தமாய் கலக்க முடியாது; ஏனெனில் அறிவு என்பது விழிப்புணர்வாகும், அந்த விழிப்புணர்வு அறிவிலிருந்து மட்டுமே தோன்றும்.
தாருபாஷாணபேதாநாம் ந து ஹ்ய் ஏதே சிதாத்மகாஃ । பதார்தோ ஹி பதார்தேந பரிணம்யாநுபூயதே
மரம், கல் இவை தனித்தனியாகும்; இவை அறிவாக இல்லையென்றும், ஒரு பொருள் மற்றொரு பொருளால் மட்டுமே அனுபவிக்கப்படுகிறது, மாற்றமும் அதிலேயே நிகழ்கிறது.
ஜிஹ்வயேவ ரஸஸ் ஸா ச ஸஜாதீயோதயா சலா । ஐக்யம் ச வித்தி ஸம்பந்தம் நாஸ்த்ய் அஸாரஸஸாரயோஃ
நாக்கு ருசியை உணர்வது போலவே, அது அதே வகையிலிருந்து தோன்றும்; அதுபோல், பொருளுள்ளதும் பொருளில்லாததும் ஒன்றாக இணையும் தொடர்பு இருக்காது என்பதை அறிந்துகொள்.
ஜடசேதநயோஸ் தேந நோபலாதி ஜடம் மதம் । சித் ஏவோபலகுட்யாதிரூபிணீ மிலிதா சிதா
அசைவும் அறிவும் ஒன்றாக முடியாது; அசைவென்று கருதப்படுவது உண்மையில் அறிவே, அது கல், சுவர் போன்ற உருவங்களில் அறிவுடன் சேர்ந்து தோன்றுகிறது.
ஏகீபாவம் கதா த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யாதி குருதே ப்ரமம் । காஷ்டோபலாத்ய் அஶேஷம் ஹி பரமார்தமயம் யதா
ஒன்றுபட்டபோது, பார்ப்பவர், பார்க்கப்படுவது ஆகியவை குழப்பமாகின்றன; மரம், கல் போன்ற அனைத்தும் உண்மையில் பரமார்த்தம் என்ற ஒரே சத்தியமாக இருக்கின்றன.
ததாத்மநாந்தஸ்ஸம்பத்தம் த்ரு'ஶ்யத்வேநோபலப்யதே । ஸர்வம் ஸர்வப்ரகாராட்யம் அநந்தம் இவ யத் ததம்
அப்போது, அது தன் உள்ளே இணைந்திருப்பதால், பார்க்கப்படுவது போல தோன்றுகிறது; எல்லாவற்றும் எல்லா வகைகளிலும், முடிவில்லாதது போல் பரவியுள்ளது.
விஶ்வம் ஸந்மாத்ரம் ஏவைதத் வித்தி தத்த்வவிதாம் வர । அஸதாப்ய் அங்க விஶ்வேந விஶ்வலக்ஷஶதப்ரமைஃ
உண்மை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த உலகம் சுத்த சத்தாகவே உள்ளது என்று அறிக; பொய்யானவை கூட, உலகம் போலவே, பல்வேறு மாயை வடிவங்களில் தோன்றுகின்றன.
பூரிதஶ் சிச்சமத்காரோ ந ச கிஞ்சந பூரிதம் । ஸங்கல்பநகரா ந்ரூ'ணாம் மிதஃ பஶ்யதி நோ யதா
அறிவில் ஆச்சரியம் நிரம்பி நிறைந்தபோது, வேறு எதுவும் உண்மையில் நிரம்பியதாக இருக்காது; மனிதர்களின் மனக்கற்பனையின் நகரம் ஒருவருக்கொருவர் தோன்றினாலும், அது உண்மையில் இருப்பதுபோல் அல்ல.
ந தேஶகாலபோதாய ததா ஸர்காஶ் சிதி ஸ்திதாஃ । பேதபோதோ ஹி ஸர்கத்வம் அஹந்தாதிப்ரமோதயஃ
இடமும் காலமும் உணர்வதற்காக படைப்புகள் அறிவில் நிலைநிற்றதல்ல; வேறுபாடு உணர்வதே படைப்பாகும், அது 'நான்' என்பதுபோன்ற மயக்கத்திலிருந்து எழுகிறது.
ஹேமஸம்வித்பரித்யாகே கடகாதிப்ரமோ யதா । கடகாதிப்ரமோ ஹேம்நி தேஶாதேஸ் ஸம்பவாத் பவேத்
பொன்னின் உணர்வை விட்டுவிட்டால், வளையல் முதலானவை பற்றிய மாயை உண்டாகும்; இடம் முதலான காரணங்களால், பொன்னில் வளையல் முதலானவை பற்றிய மாயை தோன்றும்.
த்வத்தர்ஶநபரீதாத் து நாவித்யாஸ்தி ப்ரு'தக் பரா । கடகாதிமஹாபேதம் ஏகம் ப்ரஹ்ம ததாமலம்
உன் பார்வை முழுவதும் நிரம்பியிருக்கும்போது, வேறு எந்த உயர்ந்த அறியாமையும் தனித்து இல்லை; வளையல் முதலான பெரிய வேறுபாடுகள் எல்லாம் ஒரே தூய பரம்பொருளே.
போதைகத்வாத் அயம் ஸர்கஸ் ஸத்தைவாஸத் பவத்ய் அலம் । ஸேநா ம்ரு'த்ஸம்விதா சித்ரா ம்ரு'ண்மாத்ரம் இவ ம்ரு'ண்மயீ
அறிவின் ஒருமையால் இந்தப் படைப்பு உண்மைதான், பொய்யல்ல; அது பலவகையாகத் தோன்றினாலும், மண் கொண்டு செய்யப்பட்ட படைபடைகள் போல, எல்லாம் மண்ணே ஆகும்.
ஜலம் ஏகம் தரங்காதி தார்வ் ஏகம் ஸாலபஞ்ஜிகாஃ । ம்ரு'ண்மாத்ரம் ஏகம் கும்பாதி ப்ரஹ்மைகம் த்ரிஜகத்ப்ரமஃ
நீர் ஒன்றுதான், ஆனால் அலைகள் உண்டாகின்றன; மரம் ஒன்றுதான், ஆனால் பல வடிவங்கள் உருவாகின்றன; மண் ஒன்றுதான், ஆனால் பானைகள் உண்டாகின்றன; அதுபோல் பரமாத்மா ஒன்றே, மூன்று உலகங்களும் அவனுடைய மாயையே.
ஸம்பந்தே த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யாநாம் மத்யே த்ரஷ்டுர் ஹி யத் வபுஃ । த்ரஷ்ட்ரு'தர்ஶநத்ரு'ஶ்யாதிவர்ஜிதம் தத் இதம் பரம்
பார்ப்பவர் மற்றும் பார்ப்பதற்குரிய பொருள்கள் ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையில், பார்ப்பவருக்குள் இருக்கும் அந்த சாரமே பார்ப்பதும், பார்ப்பவரும், பார்ப்பதற்குரியதும் இல்லாதது; அதுவே உயர்ந்தது.
தேஶாத் தேஶம் கதே சித்தே மத்யே யஶ் சேதஸோ வபுஃ । அஜாட்யஸம்விந்மநநம் தந்மயோ பவ ஸர்வதா
மனம் இடம் இடமாகச் செல்லும் போது, அதன் நடுவில் இருக்கும் சாரமே தூக்கமில்லாத விழிப்புணர்வாகும்; நீ எப்போதும் அதில் முழுமையாக லயித்திரு.
அஜாக்ரத்ஸ்வப்நநித்ரஸ்ய யத் தே ரூபம் ஸநாதநம் । அசேதநம் சாஜடம் ச தந்மயோ பவ ஸர்வதா
உனக்கு விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நிலைத் தூக்கம் ஆகியவற்றைத் தாண்டிய, எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் அந்த உண்மையான சுயத்தை நீ எப்போதும் உணர்ந்து இரு; அது அறிவில்லாததும், உணர்வற்றதும், சோர்வும் இல்லாததும் ஆகும்.
ஜடதாம் வர்ஜயித்வைகாம் ஶிலாயா ஹ்ரு'தயம் ஹி யத் । அக்ஷுப்தோ வாதவா க்ஷுப்தஸ் தந்மயோ பவ ராகவ
பாறையின் உள்ளம் போல் முழுமையாக மந்தமாக இருப்பதை தவிர்த்து, உனக்கு மனம் அமைதியாக இருந்தாலும், கலங்கியிருந்தாலும், அந்த உண்மையை உணர்ந்து இரு, ராகவா.
கஸ்யசித் கிஞ்சநாபீஹ நோதேதி ந விலீயதே । அக்ஷுப்தோ வாதவா க்ஷுப்தஸ் ஸ்வஸ்தஸ் திஷ்ட யதாஸுகம்
இங்கு யாரிடமும் எதுவும் தோன்றுவதும், மறைவதும் இல்லை; மனம் அமைதியாக இருந்தாலும், கலங்கியிருந்தாலும், உனது இயல்பில் நீயே நிலைத்திருந்து, உனக்குப் பிடித்தபடி இரு.
நாபிவாஞ்சதி ந த்வேஷ்டி தேஹே கிஞ்சித் க்வசித் புமாந் । ஸ்வஸ்தஸ் திஷ்ட நிராஶங்கம் தேஹவ்ரு'த்திம் உபாகதஃ
உடலில் எந்த நேரமும் எந்தப் பொருளையும் விரும்புவதோ, வெறுப்பதோ மனிதனுக்கு இல்லை; உடலின் செயல்களை மேற்கொண்டு, சந்தேகமின்றி உன் சுயத்தில் நிலைத்திரு.
பவிஷ்யத்க்ராமகக்ராம்யகார்யே திஷ்டஸி நோ யதா । சித்தவ்ரு'த்திஷு மா திஷ்ட ததா தத்யாத்மதாம் கதஃ
எப்படி நீ வருங்கால கிராமம் அல்லது நகரத்தில் நடக்கும் காரியங்களில் ஈடுபடாமல் இருப்பாயோ, அதுபோல் உன் உண்மையான தன்மையை அடைந்தபின், மனத்தின் அலைச்சல்களில் நீயும் அப்படியே ஈடுபடாமல் இரு.
யதா தேஶாந்தரநரோ யதா காஷ்டம் யதோபலஃ । ததைவ பஶ்ய சித்தம் த்வம் அசித்தைவ யதாத்மதா
எப்படி ஒரு மனிதன் அந்நிய நாட்டில் இருப்பது போல, அல்லது மரமொன்று, கல்லொன்று உயிரில்லாமல் இருப்பது போல, அதேபோல் நீ உன் மனதை உயிரில்லாத ஒன்றாகவே உண்மையாகப் பார்.
யதா த்ரு'ஷதி நாஸ்த்ய் அம்பு யதாம்பஸ்ய் அநலஸ் ததா । ஸ்வாத்மந்ய் ஏவாஸ்தி நோ சித்தம் பரமாத்மநி தத் குதஃ
எப்படி கல்லில் நீர் இல்லாதது போலவும், நீரில் நெருப்பு இல்லாதது போலவும், அதேபோல் உன் சொந்த ஆத்மாவிலும் மனம் இல்லை; அப்படி இருக்க, பரமாத்மாவில் அது எங்கிருந்து வரும்?
ப்ரேக்ஷ்யமாணம் ந யத் கிஞ்சித் தேந யத் க்ரியதே க்வசித் । க்ரு'தம் பவதி தந் நேதி மத்வா சித்தாதிகோ பவ
எதையும் காண்பதற்கும், எங்கும் எதையும் செய்வதற்கும் காரணமாக இல்லாததை அறிந்து, நீ மனதைத் தாண்டியவனாக இரு.
அத்யந்தாநாத்மபூதஸ்ய சேச் சித்தஸ்யாநுவர்தஸே । பர்யந்தவாஸிநஃ கஸ்மாந் ந ம்லேச்சஸ்யாநுவர்தஸே
உனது உண்மையான தன்மையல்லாத மனதை நீ தொடர்ந்து போகிறாய் என்றால், எல்லையோரத்தில் வாழும் அந்நியனை ஏன் நீ பின்பற்றவில்லை?
நிரந்தரம் அநாத்ரு'த்ய த்வம் ஆராச் சித்தபுக்கஸம் । ஸ்வஸ்தம் ஆஸ்ஸ்வ நிராஶங்கம் பங்கேநேவ க்ரு'தோ ஜடஃ
மனத்தின் அசுத்தத்தை எப்போதும் புறக்கணித்து, நீ சந்தேகமில்லாமல் உன் நிலைமையில் உறுதியாக இரு; சேற்றால் மூடப்பட்டவன் போல் அமைதியாக இரு.
சித்தம் நாஸ்த்ய் ஏவ மே பூதம் ம்ரு'தம் ஏவாத்ய வேதி ச । பவ நிஶ்சயவாந் பூத்வா ஶிலாபுருஷநிஶ்சலஃ
எனக்கு மனம் இல்லை; அது இன்று இறந்தது போல இல்லாமல் போய்விட்டது. நீ உறுதியுடன், கல்லில் செதுக்கிய உருவம் போல அசையாமல் நிலைத்திரு.
ப்ரேக்ஷாயாம் அஸ்தி நோ சித்தம் தத்விஹீநோ ऽஸி தத்த்வதஃ । தத் கிமர்தம் அநர்தேந ததர்தேந கதர்த்யஸே
பார்வையில் மனம் இல்லை; அதனால் நீ உண்மையில் மனமில்லாதவனாக இருக்கிறாய். அப்படி இருக்க, அர்த்தமில்லாதவற்றாலும், அதனுடன் தொடர்புடையவற்றாலும் ஏன் நீ வருந்துகிறாய்?
அஸதா சித்தயக்ஷேண யே ऽதவாதிவஶீக்ரு'தாஃ । தேஷாம் பேலவபுத்தீநாம் சந்த்ராத் அஶநிர் உத்திதா
பொய்யான மனதின் சூதாட்டத்தில் அடிமையாகி, அறிவு பலவீனமடைந்தவர்களுக்கு, நிலவிலிருந்தே ஒரு இடியெழும்பும்.