க்ரு'ஶோ ऽதிதுஃகீ பத்தோ ऽஹம் ஹஸ்தபாதாதிமாந் அஹம் । இதி பாவாநுரூபேண வ்யவஹாரேண பத்யதே
நான் மெலிந்தவன், நான் மிகுந்த துயரத்தில் உள்ளவன், நான் கட்டுப்பட்டவன், எனக்கு கை கால்கள் உள்ளன என்று எண்ணும் போதே, அந்த எண்ணங்களும் செயல்களும் தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்துகின்றன.
நாஹம் துஃகீ ந மே தேஹஃ கோ பந்தோ ऽஸ்யாத்மநஶ் சிதஃ । இதி பாவாநுரூபேண வ்யவஹாரேண முச்யதே
நான் துக்கப்படுகிறவன் அல்ல, எனக்கு உடல் இல்லை, இந்த அறிவுள்ள ஆத்மாவுக்கு எந்த பந்தமும் இல்லை என்று மனதில் உறுதியாக நினைத்து, அந்த எண்ணங்களும் செயல்களும் ஏற்படும் போதே விடுதலை கிடைக்கும்.
நாஹம் மாம்ஸம் ந சாஸ்தீநி தேஹாத் அந்யஃ பரோ ஹ்ய் அஹம் । இதி நிஶ்சயவாந் அந்தஃக்ஷீணாவித்ய இஹோச்யதே
நான் மாம்சம் அல்ல, எலும்பும் அல்ல; உடலைவிட வேறானவன், உயர்ந்தவன் நான் என்று உள்ளத்தில் உறுதியுடன் நம்புகிறவன், அவனுக்குள் அறியாமை அழிந்துவிட்டதாக இங்கு கூறப்படுகிறது.
ப்ரோத்துங்கஸுரஶைலாக்ரவைடூர்யஶிகரப்ரபா । அத வார்காம்ஶுதுர்பேதா திமிரஶ்ரீஸ் ஸ்திதோபரி
உயர்ந்த மலைகளின் மேல் நீலக் கல் போல ஒளி வீசுவது, அல்லது சூரியனின் கதிர்களாலும் எட்ட முடியாத ஒளி இருளின் மேல் மேலாக நிற்கும் போல,
கல்ப்யதே ஹி யதா வ்யோம்நஃ காலிமேதி ஸ்வபாவஜஃ । பும்ஸா தரணிஸம்ஸ்தேந ஸ்வவிகல்பநயேத்தயா
அதேபோல், வானத்தில் இருள் இருப்பதாக மனிதன் தன் இயல்பும் எண்ணங்களாலும் பூமியில் இருந்து கற்பனை செய்வது போல,
கல்பிதைவம் அவித்யேயம் அநாத்மந்ய் ஆத்மபாவநா । புருஷேணாப்ரபுத்தேந ந ப்ரபுத்தேந ராகவ
இது தான் அறியாமை; ஆத்மா அல்லாததில் தான் ஆத்மா என்று எண்ணுவது விழிப்பில்லாதவனுக்கே உண்டாகும், விழித்தவனுக்கு அல்ல, ராகவா.
மேருநீலமணிச்சாயா நேயம் நாபி தமஃப்ரபா । தத் இதம் கிம் க்ரு'தம் ப்ரஹ்மந் நீலத்வம் நபஸோ வத
இது மேரு மலையிலுள்ள நீலமணியின் ஒளி அல்ல, இருளின் பிரகாசமும் அல்ல; அப்படியென்றால், வானம் நீலமாக இருப்பதற்கு காரணம் என்ன, ப்ரஹ்மன், கூறு.
ந ராம நீலதா வ்யோம்நஶ் ஶூந்யஸ்ய குணவத் ஸ்திதா । அந்யரத்நப்ரபாபாவாந் ந சாப்ய் ஏஷாத்ர மைரவீ
ராமா, வானத்தின் நீல நிறம், அந்த வெற்றிடத்தில் ஒரு பண்பாக இருப்பதில்லை; அது வேறு எந்த மணியின் ஒளியாலும் இல்லை, மேருவின் நீலமணியின் பிரகாசமும் அல்ல.
தேஜோமயத்வாத் அண்டஸ்ய ஸ்பாரத்வாத் ஸித்ததேஜஸஃ । ப்ராகாஶ்யாத் அண்டபாரஸ்ய தமஸோ நாத்ர ஸம்பவஃ
இந்த பிரபஞ்சம் ஒளியால் ஆனது; சித்தர்களின் பிரகாசமும், அந்த பிரபஞ்சத்தின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒளியும் இருப்பதால், இங்கு இருள் தோன்ற முடியாது.
கேவலம் ஶூந்யதைவைஷா பஹ்வீ ஸுபக த்ரு'ஶ்யதே । வயஸ்யேவாநுரூபாயா அவித்யாயா ந ஸந்மயீ
அது வெறும் வெறுமைதான், அதே நேரத்தில் பலவிதமாகத் தோன்றுகிறது, அதுபோல் ஒவ்வொரு காலத்திற்கும் பொருந்தும் அறியாமை போல, உண்மை சார்ந்ததல்ல.
ஸ்வத்ரு'ஷ்டிக்ஷயஸம்பத்தாவ் அஸத் ஏவோத்திதம் தமஃ । வஸ்து ஸ்வபாவாத் தத் வ்யோம்நஃ கார்ஷ்ண்யம் இத்ய் அவலோக்யதே
தனது பார்வை மங்கும்போது, இல்லாதது மட்டும் இருளாக எழுகிறது; அது பொருளின் இயல்பினால் ஆகாயத்தில் கருப்பு தோன்றுவது போலவே.
ஏதத்புத்த்யா யதா வ்யோம்நி த்ரு'ஶ்யமாநோ ऽபி காலிமா । ந காலிமேதி போதஸ் ஸ்யாத் அவித்யாதிமிரே ததா
இதை உணர்ந்தவுடன், ஆகாயத்தில் தெரியும் அந்த இருள் உண்மையில் இருளல்ல என்பதைப் போல, அறியாமையின் இருளிலும் அறிவு பிறக்கிறது.
அஸங்கல்போ ஹ்ய் அவித்யாயா நிக்ரஹஃ கதிதோ புதைஃ । யதா ககநபத்மிந்யாஸ் ஸ சாதிஸுகரஸ் ஸ்வயம்
அறிவாளர்கள் கூறியது, அறியாமையை அடக்குவது என்பது எண்ணங்களை எழுப்பாமல் இருப்பதே; அது ஆகாயத்திலுள்ள தாமரை போல, இயல்பாகவே மிகவும் எளிதாகும்.
ப்ரமஸ்ய ஜாகதஸ்யாஸ்ய ஜாதஸ்யாகாஶவர்ணவத் । அபுநஸ்ஸ்மரணம் மந்யே ஸாதோ விஸ்மரணம் வரம்
இந்த உலக மாயை, ஆகாயத்தின் நிறம் போல எழுந்தது. அருமை உடையவரே, இதை நினைவில் வைத்திருப்பதைவிட, மறந்து விடுவதே சிறந்தது என்று நான் கருதுகிறேன்.
நஷ்டோ ऽஹம் இதி ஸங்கல்பாத் யதா துஃகேந நஶ்யதி । ப்ரபுத்தோ ऽஸ்மீதி ஸங்கல்பாஜ் ஜநோ ऽப்யேதி ததா ஸுகம்
நான் அழிந்துவிட்டேன் என்று எண்ணினால், அந்த எண்ணத்தால் துயரத்தில் அழிந்துபோகிறான்; அதுபோல், நான் விழித்துள்ளேன் என்று எண்ணினால், அந்த எண்ணத்தால் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.
ததா ஸம்மூடஸங்கல்பாந் மூடதாம் ஏதி வை புநஃ । ப்ரபோதோதாரஸங்கல்பாத் ப்ரபோதாயாநுதாவதி
அதேபோல், குழப்பமான எண்ணங்களால் மீண்டும் குழப்பம் ஏற்படுகிறது; விழிப்புணர்வு தரும் உயர்ந்த எண்ணத்தால் விழிப்பை நாடுகிறான்.
க்ஷணாத் ஸம்ஸ்மரணாத் ஏஷாம் அவித்யோதேதி ஶாஶ்வதீ । யத்நாத் விஸ்மரணாத் அர்தஃ பரிநஶ்யதி தத்த்வதஃ
ஒரு கணம் நினைத்தாலே இந்த நீண்ட அறியாமை எழுகிறது; முயற்சியுடன் மறந்தால் பொருள் உண்மையில் மறைந்து விடுகிறது.
பாவநீ ஸர்வபாவாநாம் ஸர்வபூதவிமோஹநீ । தாரணீ ஸ்வாத்மநோ நாஶே ஸ்வாத்மவ்ரு'த்தௌ விநாஶிகீ
உள்ளுணர்வு எல்லா நிலைகளையும் உருவாக்கும் சக்தி; அது எல்லா உயிர்களையும் மயக்கும். ஆன்மா அழியும் போது அது விடுவிக்கிறது; ஆன்மா பெருகும் போது அது அழிக்கிறது.
மநோ யத் அநுஸந்தத்தே தத் ஸர்வேந்த்ரியவ்ரு'த்தயஃ । க்ஷணாத் ஸம்பாதயந்த்ய் ஏதா ராஜாஜ்ஞாம் இவ மந்த்ரிணஃ
மனம் எதை எண்ணுகிறதோ, உடனே எல்லா அறிவுப்புலங்களும் அந்த எண்ணத்தை அரசரின் கட்டளையை அமைச்சர்கள் போல் நிறைவேற்றும்.
தஸ்மாந் மநோऽநுஸந்தாநம் பாவேஷு ந கரோதி யஃ । அந்தஶ் சேதநயத்நேந ஸ ஶாந்திம் அதிகச்சதி
ஆகையால், மனதை பொருள்களில் ஈடுபட விடாமல், உள்ளுணர்வும் முயற்சியும் கொண்டு இருப்பவன் அமைதியை அடைவான்.
யத் ஆதாவ் ஏவ நாஸ்தீதம் தத் அத்யாபி ந வித்யதே । யத் இதம் பாதி தத் ப்ரஹ்ம ஶாந்தம் ஏகம் அநிங்கநம்
ஆரம்பத்தில் இல்லாதது இப்போது கூட இல்லை; இப்போது தெரிகிறதெல்லாம் ஒரே அமைதியான, குற்றமற்ற பரப்பிரம்மமே.
மநநீயமநோமாநாந்ய் அதஃ கஸ்ய கதம் குதஃ । நிர்விகாரம் அநாத்யந்தம் ஆஸ்யதாம் அபயந்த்ரணம்
இந்த மனதில் எழும் எண்ணங்கள் யாருடையது, எப்படி, எங்கிருந்து வந்தது என்று யாராலும் கூற முடியாது. ஆதலால், எந்த மாற்றமும் இல்லாமல், ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதவனாய், எந்த கட்டுப்பாடும் இன்றி அமைதியாக இரு.
பரம் பௌருஷம் ஆஶ்ரித்ய யத்நாத் பரமயா தியா । போகாஶாபாவநாம் சித்தாத் ஸமூலம் அலம் உத்தரேத்
உயர்ந்த முயற்சியையும் தெளிவான புத்தியையும் நம்பி, அனுபவிக்கவேண்டும் என்ற ஆசையை அதன் வேரோடு மனதில் இருந்து முற்றிலும் அகற்ற வேண்டும்.
யத் உதேதி பரோ மோஹோ ஜராமரணகாரணம் । ஆஶாபாஶஶதோல்லாஸீ வாஸநா தத் விஜ்ரு'ம்பதே
மிகப்பெரிய மாயையாக எழும், முதுமையும் மரணத்திற்கும் காரணமானது, எண்ணற்ற ஆசைப்பட்டைகளுடன் வளர்கின்ற அந்த மறைந்துள்ள விருப்பமே.
மம புத்ரா மம தநம் அஹம் ஸோ ऽயம் இதம் மம । இதீயம் இந்த்ரஜாலேந வாஸநைகா விவல்கதி
"என் மகன்கள், என் செல்வம், நான்தான் இவன், இது எனது" என்று இந்த ஒரே மறைந்த விருப்பம், மாயாஜாலம் போல மனதை ஓடவிடுகிறது.
ஶூந்ய ஏவ ஶரீரே ऽஸ்மிந் விலோலோ ऽர்ஜுநவாதவத் । அவித்யயா வாஸநயா த்வ் அஹம்பாவாஹிர் அர்பிதஃ
இந்த உடல் வெறுமையாக இருக்கிறது; இதில் 'நான்' என்ற எண்ணம் அறியாமையும் பழக்கங்களாலும், காற்று வெற்றிடத்தில் அலைபோல் அசைந்து கொண்டே இருக்கிறது.
பரமார்தேந தத்த்வஜ்ஞ மமாஹம் இதம் இத்ய் அலம் । ஆத்மதத்த்வாத் ரு'தே மந்யே ந கதாசந கிஞ்சந
உண்மையில், உண்மை அறிந்தவரே, 'நான்', 'என்', 'இது' என்ற எண்ணங்கள் போதும்; ஆத்மாவின் சாரத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் உண்மையில் இல்லை என்று நான் கருதுகிறேன்.
ஸாத்ரித்யூர்வீகிரிஶ்ரேண்யா ஸ்ரு'ஷ்டித்ரு'ஷ்ட்யா புநஃ புநஃ । ஸைவாந்யேவ விசித்ரேயம் அவித்யா பரிவர்ததே
பூமி, மலைத் தொடர்கள், சிகரங்கள் ஆகியவை தோன்றும் பார்வையால், இந்த ஒரே அறியாமை பலவகையாக மீண்டும் மீண்டும் சுழன்று கொண்டே இருக்கிறது.
உதேத்ய் அஜ்ஞாநமாத்ரேண நஶ்யதி ஜ்ஞாநமாத்ரதஃ । ஸம்விந்மாத்ரபரிச்சேத்யா ரஜ்ஜ்வாம் இவ புஜங்கமஃ
அறியாமை மட்டும் இருந்தால் இது தோன்றும்; அறிவால் அது மறைந்து விடும். இது விழிப்புணர்வால் மட்டுமே வரையறுக்கப்படுகிறது; கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது போல.
ஸாத்ரித்யூர்வீநதீ ஸேயம் யாவித்யா ஜ்ஞஸ்ய ராம ஸா । நாவித்யா தஸ்ய தத் ப்ரஹ்ம ஸ்வே மஹிம்நி வ்யவஸ்திதம்
ஓ ராமா, இந்த மலைகளும் நதிகளும் உடைய பூமி, அறிவுடையவருக்கு அறிவாகவே தெரிகிறது; அது அறியாமை அல்ல, ஏனெனில் அந்த பரப்பிரம்மம் தன் பெருமையில் நிலைத்திருக்கிறது.