விநித்ரஸ்ய விதைர்யஸ்ய ஸ்புரதஸ் ஸஹ பல்லவைஃ । மம துஃகாதிதைர்க்யேண ஸா வ்யதீயாய ஶர்வரீ
உறங்காமல், மனம் அமைதியின்றி, இலைகளோடு நடுங்கியபடி, என் துயரத்தின் நீளத்தால் அந்த இரவு மிகவும் மெதுவாக நகர்ந்தது.
ததஸ் திமிரலேகாஸு ஸஹ தாரேந்துகைரவைஃ । மயீவாபத்யமாநாஸு ம்லாநதாம் அலஸாநநைஃ
பின்னர், இருளின் கோடுகள் நட்சத்திரங்களும் சந்திரனும் கூட மறைந்து போக, என் முகம் சோர்வும் வாடலுமாக மங்கியது.
ஶாம்யந்தீஷு ச வேதாலக்ஷ்வேடாஸ்வ் அஜநஜங்கலே । ஸஹ ஶீதார்திமத்தந்தபங்க்திடாங்காரஸீத்க்ரு'தைஃ
காட்டில் பேய்நாய்களின் கூவல்கள் மெல்ல மங்க, பசுமை இல்லாத இடங்களில் பனிக்காற்றால் நடுங்கும் வலியால் பலர் பற்கள் ஒலிக்க, அந்த இரவு முடிந்தது.
மாம் அபந்தரநிர்மக்நம் ஹஸந்தீம் இவ த்ரு'ஷ்டவாந் । அஹம் பூர்வாம் திஶம் ப்ராதர் மதுபாநாருணாம் இவ
அந்த காலை நேரத்தில், கிழக்கு திசை மதுபானம் குடித்தவள்போல் சிவப்பாக ஒளிர்ந்தது; நான் உள்ளுக்குள் மூழ்கி, அவள் என்னை பார்த்து சிரித்தவள்போல் தோன்றியது.
க்ஷணாத் அஜ்ஞ இவ ஜ்ஞாநம் தரித்ர இவ காஞ்சநம் । த்ரு'ஷ்டவாந் அஹம் அர்கம் கவாரணாரோஹணோந்முகம்
ஒரு கணத்தில், அறியாதவனுக்கு அறிவு தோன்றுவது போல, ஏழைக்கு பொன் கிடைப்பது போல, நான் அந்த சூரியனை ஆகாயத்தின் வாயிலில் எழுந்துவரும் போதைக் கண்டேன்.
உத்தாய வாரவாணம் ச தத ஆஸ்போடிதம் மயா । ஹஸ்திசர்ம ஹரேணேவ ஸந்த்யாந்ரு'த்தாநுராகிணா
பின்னர் எழுந்து, நான் என் கவசத்தை அடித்தேன்; அது மாலை நேர நடனத்தில் ஈர்க்கப்பட்டவன், யானை தோலை குச்சியால் அடிப்பதைப் போல இருந்தது.
ப்ரவ்ரு'த்தஸ் தாம் அஹம் ஸ்பாராம் விஹர்தும் ஜங்கலஸ்தலீம் । காலோ ஜகத்குடீம் கல்பதக்தபூதகணாம் இவ
நான் அந்தப் பெரிய காட்டில் சுற்றிப் பார்க்க கிளம்பினேன்; அது, காலம் இந்த உலக வீடுகளில் சஞ்சரிப்பது போல, உயிர்கள் எல்லாம் அழிவின் நெருப்பில் கரைந்துவிடும் நிலையைப் போன்று இருந்தது.
ந கிஞ்சித் த்ரு'ஶ்யதே தத்ர பூதம் ஜரடஜங்கலே । அபிஜாதோ குணலவோ யதா மூர்கஶரீரகே
அந்த பழைய, வெறிச்சோடிய காட்டில் உயிருள்ள எதுவும் காணப்படவில்லை; அறிவில்லாத ஒருவரது உடலில் சிறிதளவு நற்குணம் இருப்பது போல்.
கேவலம் விகதாஶங்கம் ஷண்டப்ரமணசஞ்சலாஃ । சீசீகூசீசீவசநா விஹரந்தி விஹங்கமாஃ
அங்கே பயம் இல்லாமல் சஞ்சலமாகச் சுற்றித் திரியும் பறவைகள் மட்டும், 'சீசீ', 'கூசீ' என்ற ஒலியுடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தன.
அதாஷ்டபாகம் ஆபந்நே வ்யோம்நோ திவஸநாயகே । ஶுஷ்காவஶ்யாயலேஶாஸு ஸ்நாதாஸ்வ் இவ லதாஸு ச
பிறகு, Suriyan ஆகாயத்தில் எட்டில் ஒரு பகுதி உயர்ந்தபோது, கொடிகள் வெறும் உலர்ந்த பனித்துளிகள் சற்றே ஒட்டியபடி, குளித்தது போல் பசுமையாகத் தெரிந்தன.
ப்ரமதாத்ர மயா த்ரு'ஷ்டா தாரிகௌதநதாரிணீ । க்ரு'ஹீதாம்ரு'தஸத்கும்பா தாநவேநேவ மாதவீ
அங்கே சுற்றித் திரிந்தபோது, அரிசி தூக்கிக்கொண்டு, அமுதம் நிறைந்த பொன்னான குடம் பிடித்திருந்த ஒரு பெண்ணை நான் பார்த்தேன்; அது, மாதவி அசுரனால் பிடிக்கப்பட்டது போல இருந்தது.
தரத்தாரகநேத்ராம் தாம் ஶ்யாமாம் அதவலாம்பராம் । அஹம் அப்யாகதஸ் தத்ர ஶர்வரீம் இவ சந்த்ரமாஃ
அங்கே நான் சென்றபோது, மூன்று நட்சத்திரங்கள் போன்ற கண்கள் உடைய, கருஞ்சாயல் நிறம் கொண்டவள், வெளிர் உடை அணிந்தவள், இரவினை சந்திரன் அணுகும் போல் அவளை அணுகினேன்.
மஹ்யம் ஓதநம் ஆஶ்வ் ஏதத் பாலே பலவதாபதே । தேஹி தீநார்திஹரணாத் ஸ்பாரதாம் யாந்தி ஸம்பதஃ
பாப்பா, இந்த கடும் துயரத்தில் எனக்கு உடனே சோறு கொடு; துன்பத்தில் உள்ளவர்களின் துயரை நீக்கினால், செல்வம் வளர்கிறது.
க்ஷுத் அந்தர் தஹதீயம் மாம் பாலே வ்ரு'த்திம் உபேயுஷீ । க்ரு'ஷ்ணஸர்பீ ப்ரஸூதேவ கோடரஸ்தா ஜரத்த்ருமம்
பாப்பா, என் உள்ளத்தில் பசி வளர்ந்து, பழைய மரத்தின் குழியில் சுருண்டு கிடக்கும் கருப்பு பாம்பு போல என்னை உள்ளிருந்து எரிக்கிறது.
யாச்ஞயாபி தயா மஹ்யம் இத்தம் தத்தம் ந கிஞ்சந । யத்நப்ரார்திதயா லக்ஷ்ம்யா யதா துஷ்க்ரு'திநே தநம்
நான் எவ்வளவு வேண்டினாலும், அவள் எனக்கு ஒன்றும் தரவில்லை; அதுபோல், செல்வம் எவ்வளவு முயன்றாலும், தீயவர்களுக்கு தான் லட்சுமி தருவாள்.
கேவலம் சிரகாலேந மய்ய் அத்யந்தாநுகாமிநி । ஷண்டாத் ஷண்டம் நிபததி ச்சாயாபூதே புரஸ்ஸ்திதே
நான் அவளை நீண்ட நாட்கள் தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்த பிறகே, என் முன் நிழல் விழும் போல, சிறிது மட்டும் எனக்கு கிடைத்தது.
தயோக்தோ ஹாரகேயூரிம்ஶ் சண்டாலீம் வித்தி மாம் இதி । ராக்ஷஸீம் இவ ஸுக்ரூராம் புருஷாஶ்வகஜாநநாம்
அவள் என்னிடம், 'நகைகளும் கைமணிகளும் அணிந்துள்ள ஒரு சண்டாளி பெண்ணாக, மனிதர், குதிரை, யானை ஆகிய முகங்களுடன், அரக்கி போல் கொடுமையானவளாக என்னை அறிந்துகொள்' என்று சொன்னாள்.
ராஜந் யாசநமாத்ரேண மத்தோ நாப்நோஷி போஜநம் । க்ராம்யாத் அநபிஜாதேஹாத் ஸௌஜந்யம் இவ ஸுந்தர
அரசே, வெறும் கேட்பதினால் என்னிடமிருந்து உனக்கு உணவு கிடையாது; ஊருக்கு வெளியே பிறந்தவரிடம் நல்லொழுக்கம் கிடைக்காதது போல்.
இத்ய் உக்தவத்யா கச்சந்த்யா ஸ்கலந்த்யேவ பதே பதே । குஞ்ஜகேஷு நிமஜ்ஜந்த்யா லீலாவநதயோதிதம்
இவ்வாறு கூறியவுடன், அவள் ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறிக்கொண்டே, கொல்லைகளில் மூழ்கிக்கொண்டே, விளையாட்டாக சொற்கள் குறைந்து போனபடியே சென்றாள்.
ததாநி போஜநம் இதம் பர்தா பவஸி சேந் மம । லோகோ நோபகரோத்ய் அர்தம் ஸாமாந்யஸ் ஸ்நிக்ததாம் விநா
நீ என் கணவராக இருந்தால் தான் இந்த உணவை உனக்கு தருகிறேன்; உலகில் ஒருவருக்கொருவர் பாசம் இல்லாமல் யாரும் யாருக்கும் உதவி செய்யமாட்டார்கள்.
வாஹயத்ய் அத்ர மே தாந்தாந் உட்டாரே புக்கஸஃ பிதா । ஶ்மஶாந இவ வேதாலஃ க்ஷுதிதோ தூலிதூஸரஃ
இங்கே என் தந்தை ஒரு புக்கசன், அடக்கமானவர்களை அறுக்க அழைத்து செல்கிறார்; அவர் பசிக்காக, சாம்பல் பூசி, சுடுகாட்டில் சுற்றும் பேய் போல இருக்கிறார்.
தஸ்யேதம் அந்நம் பவதி பர்த்ரு'த்வே தீயதே ஸ்திதே । ப்ராணைர் அபி ஹி ஸம்பூஜ்யா வல்லபாஃ புருஷா யதஃ
அவர் கணவராக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டபின் தான் இந்த உணவு அவருக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது; அன்பான கணவர்களை உயிரை விட்டும் மதிக்க வேண்டும்.
அதோக்தா ஸா மயா பர்தா பவாமி தவ ஸுவ்ரதே । கேநாபதி விசார்யந்தே வர்ணதர்மகுலக்ரமாஃ
அப்போது நான், 'நான் உன் கணவராக இருப்பேன், நல்லொழுக்கமுள்ளவளே,' என்று சொன்னேன்; துன்பத்தில் சாதி, தர்மம், குடும்ப மரபு போன்றவை யாரும் கவனிப்பதில்லை.
ததஸ் தயௌதநாத் அர்தம் மஹ்யம் ஏகம் ஸமர்பிதம் । மாதவீவாம்ரு'தாத் அர்தம் இந்த்ராயாக்நிமதே புரா
அப்போது அவள் அந்த சாதத்தில் பாதியை எனக்காக அளித்தாள்; அது மாதவி அமிர்தத்தின் பாதி, ஒருகாலத்தில் இந்திரனுக்கும் அக்னிக்கும் கொடுக்கப்பட்டதுபோல் இருந்தது.
ஜம்பூபலரஸஃ பீதஸ் ஸ புக்தஃ புக்கஸௌதநஃ । விஶ்ராந்தம் ச மயா தத்ர மோஹாபஹ்ரு'தசேதஸா
ஜம்பு பழச்சாறை குடித்து, புக்கசனின் சாதத்தை உண்டேன்; அங்கு என் மனம் மயக்கத்தில் மூழ்கி, ஓய்வு எடுத்தேன்.
மாம் தடாகம் இவாபூர்ய ஸா ப்ராவ்ரு'ட்ஶ்யாமலா கதா । ஹஸ்தேந ஸமுபாதாய ப்ராணம் பஹிர் இவ ஸ்திதம்
மழைக்கால இருளைப் போல் இருந்த அவள், ஒரு ஏரியை நிரப்புவது போல் என்னை நிரப்பினாள்; என் கையைப் பிடித்து, உயிரை வெளியிலிருந்ததுபோல் இழுத்துச் சென்றாள்.
துராக்ரு'திம் துராரம்பம் ஆஸஸாத பயப்ரதம் । பிதரம் பீவராகாரம் அவீசிம் இவ ஶாஸநா
அவள் பயங்கரமான உருவமும் செயலும் கொண்ட, கொடுமை தரும், பெருமூட்டையுடைய என் தந்தையைச் சந்தித்தாள்; அவர் தண்டனை தரும் அவீசி நரகத்தைப் போல் இருந்தார்.
தயா மதநுஷங்கிண்யா ஸ்வார்தஸ் தஸ்மை நிவேதிதஃ । மாதங்காய ப்ரமர்யேவ நிஸ்ஸ்வநேநாலிலக்நயா
என்னை நேசித்தவளாக அவள், தன் விருப்பத்தை அவனிடம் அர்ப்பணித்தாள்; அது, ஓர் தேன் பூச்சி அமைதியாக யானையைச் சுற்றி ஒட்டிக்கொண்டு தன்னை அர்ப்பணிப்பதைப் போலவே.
ஸ தஸ்யா பாடம் இத்ய் உக்த்வா திநாந்தே ஸமுபஸ்திதே । முமோச தாந்தாவ் ஆபத்தௌ க்ரு'தாந்தஃ கிங்கராவ் இவ
அவன், 'நிச்சயம்' என்று பதிலளித்து, அந்த நாள் முடிவடையும் போது, எங்களைத் தன் பற்களில் பிடித்திருக்கும் இறப்பின் ஊழியர்களைப் போல் விடுவித்தான்.
நீஹாராப்ரகடாராஸு திக்ஷு ப்ரோத்தூலிதாஸ்வ் இவ । வேதாலவத் வநாத் தஸ்மாத் திநாந்தே சலிதா வயம்
அந்த காட்டிலிருந்து, நாள் முடிவில், நாங்கள் பனி மற்றும் மேகங்கள் எல்லா திசைகளிலும் பறந்து போவதைப் போல, பேய்கள் போல் வெளியேறினோம்.