சிரபாலநயா சேதஶ் சிரபாவநயா ததா । அப்யாஸாத் ஸ்வஸ்ததாம் ஏத்ய ந பூயஃ பரிஶோசதி
நீண்ட நாட்கள் பயிற்சி செய்து, தொடர்ந்து சிந்தனை செய்தால், மனம் நிலைபெற்று அமைதியை அடைகிறது; இந்த நிலையை அடைந்த பிறகு, அது இனி வேறு துக்கப்படுவதில்லை.
மநஃப்ரமாதாத் வர்தந்தே துஃகாநி கிரிகூடவத் । தத்வஶாத் ஏவ நஶ்யந்தி ஸூர்யஸ்யாக்ரே ஹிமம் யதா
மனத்தின் கவனக் குறைவால் துன்பங்கள் மலைச் சிகரங்களைப் போல் பெருகும்; ஆனால் அதையே கட்டுப்படுத்தினால், அவை சூரியனின் முன் பனிக்கட்டி உருகும் போல் மறைந்து விடும்.
யாவஜ்ஜீவம் அநிந்த்யயா வரமதே ஶாஸ்த்ரார்தஸஞ்ஜாதயா பால்யம் வாஸநயா மநோ ஹி முநிவந் மௌநேந ராகாதிஷு । பஶ்சாத் பாவநபாவநம் பதம் அஜம் தத் ப்ராப்யதே ஶீதலம் யத்ஸம்ஸ்தேந ந ஶோச்யதே புநர் அலம் பும்ஸா மஹாபத்ஸ்வ் அபி
வாழ்நாளெல்லாம், மறை அர்த்தத்தைப் புரிந்து பிறக்கும் உயர்ந்த மனநிலையாலும், ஆசை முதலானவற்றில் முனிவர்கள் போல் அமைதியால் மனதைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; பின்னர், பிறப்பு இல்லாத அந்த தூய, குளிர்ந்த நிலையை அடைந்தால், அது எவ்வளவு பெரிய இடரிலும் மனிதனைத் துயரமின்றி காப்பாற்றும்.
சித்தம் ஏதத் உபாயாதம் ப்ரஹ்மணஃ பரமாத் பதாத் । அதந்மயம் தந்மயம் ச தரங்கஸ் ஸாகராத் இவ
இந்த மனம் பரம பிரம்மத்தின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டது; அது அந்த நிலையில் ஒன்றாகி, அலை கடலில் கலக்கும் போல் ஒன்றாகும்.
ப்ரபுத்தாநாம் மநோ ராம ப்ரஹ்மைவேஹ ந சேதரத் । ஜலஸாமாந்யபுத்தீநாம் அப்தேர் நாந்யஸ் தரங்ககஃ
புத்தி விழித்தவர்களுக்கு, ராமா, இங்கு மனம் பிரம்மம் தவிர வேறில்லை; சாதாரண அறிவுள்ளவர்களுக்கு அலை கடலிலிருந்து வேறில்லை என்பதுபோல்.
மநோ ராமாப்ரபுத்தாநாம் ஸம்ஸாரப்ரமகாரணம் । அபஶ்யதோ ऽம்புஸாமாந்யம் அந்யதாம்புதரங்கயோஃ
ராமா, விழிப்படைப்பதில்லை என்றவர்களுக்கு, மனதே இந்த உலகில் அலைந்து திரியும் காரணம். ஒருவன் நீரின் இயல்பை அறியாமல், அலைக்கும் நீருக்கும் வேறுபாடு இருப்பதாக நினைப்பதைப் போலவே இது.
அப்ரபுத்ததியாம் பக்ஷே தத்ப்ரபோதாய கேவலம் । வாச்யவாசகஸம்பந்தக்ரு'தோ பேதஃ ப்ரகல்ப்யதே
விழிப்பில்லாத மனதுடையவர்களுக்கு விழிப்பை ஏற்படுத்தும் பொருட்டு, சொல் மற்றும் பொருள் என்ற இரண்டின் தொடர்பால் வேறுபாடு உருவாக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.
ஸர்வஶக்தி பரம் ப்ரஹ்ம நித்யம் ஆபூர்ணம் அவ்யயம் । ந தத் அஸ்தி ந தஸ்மிந் யத் வித்யதே விததாத்மநி
அனைத்து சக்திகளும் கொண்டது பரம்பொருள்; அது நித்தியமும் முழுமையும் அழிவில்லாததும். அதற்கு வெளியிலும், அதற்குள் இல்லாததும், எதுவும் இல்லை; எல்லாம் பரவி நிறைந்த ஆத்மாவே அதில் உள்ளது.
ஸர்வஶக்திர் ஹி பகவாந் யைவ தஸ்மை ஹி ரோசதே । ஶக்திஸ் தாம் ஏவ விததாம் ப்ரகாஶயதி ஸர்வகஃ
அனைத்திலும் பரவி நிறைந்த இறைவனுக்கு எது விருப்பமான சக்தியோ, அதையே அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்; அந்த பரவலானவர், அந்த சக்தியையே எல்லா இடங்களிலும் காட்டுகிறார்.
சிச்சக்திர் ப்ரஹ்மணோ ராம ஶரீரேஷ்வ் அபித்ரு'ஶ்யதே । ஸ்பந்தஶக்திஶ் ச வாதேஷு ஜடஶக்திஸ் ததோபலே
ராமா, பரமத்தின் அறிவு சக்தி உயிரினங்களில் தெரிகிறது; காற்றில் அசைவு சக்தி உள்ளது; கல்லில் உயிரில்லாத சக்தியும் காணப்படுகிறது.
த்ரவஶக்திர் அதாம்பஸ்ஸு தேஜஶ்ஶக்திஸ் ததாநலே । ஶூந்யஶக்திர் அதாகாஶே பாவஶக்திர் பவஸ்திதௌ
நீரில் திரவம் ஆகும் சக்தி உள்ளது; அக்னியில் தீயின் சக்தி உள்ளது; ஆகாயத்தில் வெறுமையின் சக்தி உள்ளது; பொருட்களின் இருப்பில் இருப்பதற்கான சக்தி உள்ளது.
ப்ரஹ்மணஸ் ஸர்வஶக்தேர் ஹி த்ரு'ஶ்யதே தஶதிக்கதா । நாஶஶக்திர் விநாஶ்யேஷு ஶோகஶக்திஶ் ச ஶோகிஷு
பரமத்தின் எல்லா சக்தியும் எல்லா திசைகளிலும் காணப்படுகிறது; அழிகின்றவற்றில் அழிவு சக்தி உள்ளது; துக்கப்படுவோரில் துக்க சக்தி உள்ளது.
ஆநந்தஶக்திர் முதிதே வீர்யஶக்திர் மஹாபடே । ஸர்கேஷு ஸர்கஶக்திஶ் ச கல்பாந்தே ஸர்வஹாரிதா
மகிழ்ச்சியுள்ளவர்களில் ஆனந்த சக்தி உள்ளது; வலிமைமிக்க வீரனில் வீரிய சக்தி உள்ளது; படைப்புகளில் படைப்பு சக்தி உள்ளது; யுக முடிவில் அனைத்தையும் உட்கொள்ளும் சக்தி உள்ளது.
பலபுஷ்பலதாபத்த்ரஶாகாவிடபபர்வவாந் । வ்ரு'க்ஷபீஜே யதா வ்ரு'க்ஷஸ் ததேதம் ப்ரஹ்மணி ஸ்திதம்
ஒரு மரத்தின் பழங்கள், பூக்கள், கொடிகள், இலைகள், கிளைகள், கிளைமுதல், எல்லாம் அந்த மரத்தின் விதையிலேயே இருப்பது போல, இந்த உலகமும் பரம்பொருளில் நிலைத்திருக்கிறது.
ப்ரதிபாஸவஶாத் ஏவ மத்யஸ்தம் சித்த்வஜாட்யயோஃ । ஜீவேதராபிதம் சித்தம் அந்தர் ப்ரஹ்மணி த்ரு'ஶ்யதே
பிரகாசத்தின் காரணமாகவே, அறிவும், ஜடமும் இடையில், உயிர் என அழைக்கப்படும் மனம் பரம்பொருளுக்குள் தோன்றுவது போலத் தெரிகிறது.
நாநாதருலதாகுல்மஜாலபல்லவஶாலயஃ । யதர்தௌ ஶக்தயஸ் தத்வஜ் ஜீவேஹா ப்ரஹ்மணி ஸ்திதாஃ
ஒரு மரத்தில் பலவகை கொடிகள், தடிகள், குழுக்கள், முளைகள் இருப்பது போல், உயிரின் பலவகை சக்திகளும் பரம்பொருளில் தங்கியுள்ளன.
வ்யுப்தஸர்வர்துகுஸுமா க்ஷ்மா தேஶவிதிபேததஃ । யதா ததாதி புஷ்பாணி ததா சித்தாநி லோகக்ரு'த்
பூமி, இடம் மற்றும் காலத்தின் விதிகளின்படி பலவகை பூக்களை அளிப்பது போல, மனங்களும் உலகங்களை உருவாக்குகின்றன.
க்வசித் காஶ்சித் கதாசிச் ச தஸ்மாத் ஆயாந்தி ஶக்தயஃ । தேஶகாலாத் து வைசித்ர்யாத் க்ஷ்மாதலாத் இவ ஶாலயஃ
சில இடங்களில், சில நேரங்களில், சில சக்திகள் தோன்றுகின்றன; இடம் மற்றும் காலத்தின் வேறுபாட்டால், நிலத்தில் இருந்து அரிசி செடிகள் வளர்வதைப் போலவே.
நிர்விகல்பகசிந்மாத்ரநாமாவிஜ்ஞாதகல்பநம் । ப்ரஹ்மைவேதம் அஹம் த்வம் ச ஜகதாஶாஶ் ச ராகவ
இது தான் பரமாத்மா — எந்த வேறுபாடும் இல்லாத தூய அறிவு, யாரும் உருவாக்கிய கற்பனைகள் இல்லாதது; நானும், நீயும், உலகமும், எல்லா திசைகளும் இதுவே, ராகவா.
ஸ ஆத்மா ஸர்வகோ ராம நித்யோதிதமஹாவபுஃ । யந் மநாங்மநநாம் ஶக்திம் தத்தே தந் மந உச்யதே
அந்த ஆத்மா எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கும், எப்போதும் வெளிப்படும் பெரிய உருவம்; அது சிறிது சிந்தனை சக்தியை எடுத்துக்கொண்டால், அதையே மனம் என்று கூறுவார்கள், ராமா.
பிஞ்சப்ராந்திர் யதா வ்யோம்நி பயஸ்ய் ஆவர்ததீர் யதா । ப்ரதிபாஸகலாமாத்ரம் மநோ ஜீவஸ் ததாத்மநி
இறகின் அசைவு ஆகாயத்தில் தெரியும் போலவும், நீரில் சுழல் உருவாகும் போலவும், மனமும், உயிரும் ஆத்மாவில் தோன்றும் ஒரு ஒளிப்படலமே.
யத் ஏதந் மநஸோ ரூபம் உதிதம் மநநாத்மகம் । ப்ராஹ்மீ ஶக்திர் அஸௌ தஸ்மாத் ப்ரஹ்மைவ தத் அரிந்தம
எழும் சிந்தனையின் இயல்பாக உள்ள மனதின் வடிவமே தெய்வீக சக்தி. அதனால், அரிய வெற்றி பெற்றவனே, அது உண்மையில் பரமத்துவமே.
இதம் தத் அஹம் இத்ய் ஏவ விபாகஃ ப்ரதிபாஸஜஃ । மநஸோ ப்ரஹ்மணோ ऽந்யத்வே மோஹஃ பரமகாரணம்
‘இதுவே நான்’ என்று பிரிக்கப்படும் எண்ணம் தோன்றுவது தோற்றத்தின் காரணமாகும். மனமும் பரமத்துவமும் வேறென்று கருதுவது மிகப்பெரிய மயக்கத்தின் மூல காரணம்.
யத் யச் சைதந்மநநதா கிஞ்சித் ஸதஸதாத்மகம் । ஶப்திதம் ஸர்வஶக்தேஸ் ஸா ஶக்திர் ப்ரஹ்மைவ தாம் விதுஃ
எதுவேனும் சிந்தனையாக, இருப்பதாகவோ இல்லாததாகவோ, பெயரிடப்பட்ட சக்திகளாகவோ தோன்றினாலும், அந்த சக்திகள் அனைத்தும் ஒரே சக்தி; அந்த சக்தியே பரமத்துவம் என்று அறிந்து கொள்.
மநஸ்ஸத்தாத்மகம் நாம யத் ஏதந் மநஸி ஸ்திதம் । தஜ் ஜாதம் ப்ரதிபாஸேந தேநைவாந்யேந நஶ்யதி
மனதில் நிலைக்கும் மனத்தின் இருப்பு என்று அழைக்கப்படுவது தோற்றத்தால் உருவாகிறது; அதே தோற்றத்தால் அது மறையும், வேறு எதனால் அல்ல.
ப்ரதியோகிவ்யவச்சேதஸங்க்யாரூபாதயஶ் ச யே । மநஶ்ஶப்தைஃ ப்ரகல்ப்யந்தே ப்ரஹ்மஜாந் ப்ரஹ்ம வித்தி தாந்
எதிர்ப்பு, எல்லை, எண், உருவம் என்பவை 'மனம்' என்ற சொல்லால் நினைக்கப்படுகின்றன. பரமத்தை அறிந்தவரே, அவை அனைத்தும் பரமத்தையே என்று அறிந்து கொள்.
யதா யதாஸ்ய மநஸஃ ப்ரதிபாஸஃ ப்ரவர்ததே । ததா ததைவ பவதி த்ரு'ஷ்டாந்தோ ऽத்ர கிலைந்தவாஃ
இந்த மனத்தின் தோற்றம் எப்படியோ அவ்வாறே அது ஆகிறது; இதற்கு சந்திரனின் உருவம் தான் உதாரணம்.
ஸ்வயம் அக்ஷுப்தவிமலே யதா ஸ்பந்தோ மஹாம்பஸி । ஸம்ஸாரகாரணம் ஜீவஸ் ததாயம் பரமாத்மநி
அழுக்கற்ற, அமைதியான பெரிய நீரில் தானாக அலை எழுவது போல, உயிர் பரமாத்மாவிலேயே இந்த உலக வாழ்வுக்குக் காரணமாகிறது.
ஜ்ஞஸ்ய ஸர்வசிதா ராம ப்ரஹ்மைவாவர்ததே ஸதா । கல்லோலோர்மிதரங்கோகைர் அப்தேர் ஜலம் இவாத்மநி
ராமா, அறிவுடையவருக்கு எல்லா அறிவும் எப்போதும் பரமம் தான்; கடலில் அலைகள், பெருக்குகள், அலைச்சல்கள் எல்லாம் நீரே போல, அவை அனைத்தும் பரமத்திலேயே உள்ளது.
த்விதீயா நாஸ்தி ஸத்தைவ நாமரூபக்ரியாத்மிகா । பரே நாநாதரங்கே ऽப்தௌ கல்பநேவ ஜலேதரா
இரண்டாவது ஒரு இருப்பு இல்லை; இருப்பது ஒன்றே, அது தான் பெயர், உருவம், செயல் ஆகியவையாக தோன்றுகிறது. இது, கடலில் பல அலைகள் வெவ்வேறு தண்ணீராக உள்ளன என்று நாம் நினைப்பதைப் போலவே.