யோகவாஸிஷ்டஃ

போகமோக்ஷபலார்திந்யஸ் ஸமஸ்தா பூதஜாதயஃ । ஸமீஹிதம் யதாகாலம் ப்ரயதந்தே யதாக்ரமம்

பயன்படும் இன்பம் அல்லது விடுதலை என்ற பலனை விரும்பும் எல்லா உயிரினங்களும், தங்கள் விருப்பப்படி, தக்க நேரத்தில், தக்க முறையில் முயற்சி செய்கின்றன.

ஸப்தலோகாஸ் ததா த்வீபாஸ் ஸமுத்ரா கிரயஸ் ததா । அவேக்ஷமாணாஃ கல்பாந்தம் ஸ்புரந்த்ய் உருதராரவம்

ஏழு உலகங்கள், தீவுகள், கடல்கள், மலைகள் ஆகியவை எல்லாம், யுகத்தின் முடிவை நோக்கி, பெரும் ஒலி எழுப்புகின்றன.

க்வசித் ராத்ரித்வம் ஆயாதம் க்வசித் ஸ்திரதயா ஸ்திதம் । ஸ்திதம் பர்வதகுஞ்ஜேஷு தமஸ் தேஜோலவத்ருதம்

சில இடங்களில் இரவு வந்து விட்டது; சில இடங்களில் அது நிலைத்திருக்கிறது. மலைக் குன்றுகளின் பள்ளத்தாக்குகளில் இருள், ஒளிக்கீற்றைப் போல விரைந்து நிற்கிறது.

நபோநீலோத்பலஸ்யாந்தர் ப்ரமதப்ரமதுவ்ரதம் । ப்ரஸ்புரத்தாரகாஜாலம் கேஸராபூரதாம் கதம்

வானம் நீலத்தாமரையாகி, அதற்குள் மேகங்கள் தேனீ போலச் சுழன்றாடுகின்றன; நட்சத்திரங்களின் கூட்டம், அந்தத் தாமரையின் குங்குமப்பொதியாய் பிரகாசிக்கின்றது.

கல்பாந்தகநநீஹாரோ மேருகுஞ்ஜேஷு ஸம்ஸ்திதஃ । ஶல்மலேர் அமலம் தூலம் அஷ்டீலாகோடரேஷ்வ் இவ

காலச்சக்கரம் முடியும் போது உருவாகும் அடர்ந்த மூடுபனி, மேரு மலைக் குன்றுகளில் தங்கியுள்ளது; அது, சல்மலி மரத்தின் ஓட்டைகளில் தூய பருத்தி படர்ந்திருப்பதைப் போல் தெரிகிறது.

லோகாலோகாத்ரிரஶநாம் ரணதர்ணவகுர்குராம் । தமஃகண்டேந்த்ரநீலாட்யாம் நிஜரத்நவிராஜிதாம்

லோகாலோக மலைக்கட்டின் வளையம், போர்கடல்களின் உருமாறும் ஓசையுடன் முழங்குகிறது; அந்த இடம் இருளும் நீலக்கற்களும் கலந்துவிழுந்து, தன் ரத்தினங்களால் ஒளிர்கின்றது.

ததாநா வஸுதா பூதரவகாகலிகுங்குமாம் । ஸம்ஸ்திதா புவநாபோகே ஸ்வாந்தஃபுர இவாங்கநா

உலகின் எல்லா உயிர்களும் எழுப்பும் மெதுவான ஒலி தாங்கி, இந்த பூமி, உலகங்களின் பரப்பில், அரண்மனையின் அகப்புறத்தில் அமைதியாக நிற்கும் ஒரு பெண்ணைப் போல உள்ளது.

கௌராஹஃபங்க்திமத்யஸ்தரஜநீராஜிராஜிதாஃ । பத்மோத்பலஸ்ரஜ இவ லக்ஷ்யந்தே வத்ஸரஶ்ரியஃ

வெண்மைமிகு நாட்கள் வரிசையாலும், நடுவில் இரவின் கருப்பு கோடுகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பருவங்களின் அழகு, தாமரை மற்றும் அல்லி மலர் மாலையைப் போலத் தெரிகிறது.

பஹுகர்பவிபாகஸ்தபூதலோகாஃ ப்ரு'தக் ப்ரு'தக் । தேஜோऽருணா விலோக்யந்தே தாடிமாநீவ ஷண்டகே

பல பிரிவுகளும் உயிர்களும் கொண்ட பூமியின் உலகங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக, பனிமாதுளை பழக் கொத்துகளைப் போல் சிவப்பாக ஒளிர்கின்றன.

த்ரிப்ரவாஹா த்ரிபதகா க்ரு'த்வோர்த்வாதோகமாகமா । ஜகத்யஜ்ஞோபவீதாபா ஸ்புரந்தீந்துகலாமலா

மூன்று வழிகளில் ஓடும், மேலும் கீழும் செல்லும் அந்த நதிகள், சந்திரனின் வெண்மையான ஒற்றைத் துண்டைப் போல் தூய்மையாக ஜொலிக்கின்றன; அவை இந்த உலகத்தின் யஜ்ஞோபவீதம் போலத் தெரிகின்றன.

இதஶ் சேதஶ் ச கச்சந்தி ஶீர்யந்தே ப்ரோத்பவந்தி ச । திக்லதாஸு தடித்புஷ்பா வாதாந்தே மேகபல்லவாஃ

இதிலும், அதிலும், மனம் எங்கும் சுற்றி, அழிந்து, மறுபடியும் தோன்றி, திசைகளில் பரவியுள்ள கொடிகளில் மின்னல் மலர்கள் போலவும், காற்று முடிவில் உருவாகும் மேகக் கொடிகள் போலவும் இருக்கின்றன.

கந்தர்வநகரோத்யாநவிமாநாவலிமாலிதா । ஸமுத்ரபூமிநபஸாம் பதவீ ப்ரவிராஜதே

கடல், பூமி, ஆகாயம் ஆகியவற்றின் பாதை, தேவலோக நகரங்கள், தோட்டங்கள், பறக்கும் மாளிகைகள் ஆகியவை வரிசையாக அலங்கரித்து, ஒளிரும் அழகுடன் காட்சியளிக்கின்றன.

லோகாந்தரேஷு ஸங்கேந தேவாஸுரநரோரகாஃ । உதும்பரேஷு மஷகா இவ குங்குமிதாஸ் ஸ்திதாஃ

மற்ற உலகங்களில், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், பாம்புகள் ஆகியோர் கூட்டமாக, அத்துடன், உதும்பர மரங்களில் கூடி கரையும் கொசுக்கள் போல, ஒன்றாகச் சேர்ந்து நிற்கின்றனர்.

யுககல்பக்ஷணலவகலாகாஷ்டாகலங்கிதஃ । காலோ வஹத்ய் அகலிதஸ் ஸர்வநாஶப்ரதீக்ஷகஃ

யுகம், கல்பம், கணம், நொடி, சிறு பகுதி என்று காலம் பல வகைகளால் குறியிடப்பட்டாலும், யாரும் கவனிக்காமல், எல்லாம் அழிவை எதிர்பார்த்து, தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஏவம் ஆலோக்ய ஶுத்தேந பரேண ஸ்வேந தேஜஸா । ப்ரு'ஶம் விஸ்மயம் ஆபந்நஃ கிம் ஏதத் கதம் இத்ய் அஹம்

எனது தூய்மையான, உயர்ந்த ஒளியால் இதைப் பார்த்தபோது, நான் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினேன்; 'இது என்ன? இது எப்படி சாத்தியம்?' என்று எண்ணினேன்.

கதம் மாம்ஸமயேநாக்ஷ்ணா யந் ந பஶ்யாமி கிஞ்சந । தந் மாயாஜாலம் அதுலம் பஶ்யாமி மநஸாம்பரே

இந்த உடல் கண்களால் நான் எதையும் பார்க்க முடியவில்லை; ஆனால் மனதின் அகிலத்தில் இந்த ஒப்பற்ற மாயை வலைப்பின்னலை நான் தெளிவாகக் காண்கிறேன்.

அதாலோக்ய சிரம் காலம் மநஸைவாஹம் அம்பராத் । அர்கம் தஸ்மாஜ் ஜகஜ்ஜாலாத் ஏகம் ஆநீய ப்ரு'ஷ்டவாந்

அந்த அகிலத்தில் மனதால் நீண்ட நேரம் கவனித்தபின், அந்த உலகங்களின் வலையிலிருந்து சூரியனை ஒருவன் போல அழைத்து, அவனை நான் கேட்டேன்.

ஆகச்ச தேவதேவேஶ போ பாஸ்கர மஹாத்யுதே । ஸ்வாகதம் தே ऽஸ்த்வ் இதி ப்ரோக்தம் மயாஸௌ கதிதோ ऽப்ய் அத

'தேவர்களின் தலைவனே, பிரகாசமான சூரியனே, உனது வருகைக்கு வரவேற்பு!' என்று நான் கூறி, அவனை அன்புடன் வரவேற்றேன்.

கஸ் த்வம் கதம் இதம் ஜாதம் ஜகத் ஏகம் ஜகந்தி வா । யதி ஜாநாஸி பகவம்ஸ் தத் ஏதத் கதயாநக

நீ யார்? இந்த உலகம், அல்லது பல உலகங்கள், எவ்வாறு தோன்றின? நீ அறிந்திருப்பாயானால், பாவமில்லாதவனே, தயவுசெய்து இதை எனக்குச் சொல்.

இத்ய் உக்தோ மாம் அஸாவ் அர்கஸ் ஸம்பரிஜ்ஞாதவாந் அத । நமஸ்க்ரு'த்யாப்யுவாசேதம் அநிந்த்யபதயா கிரா

இவ்வாறு நான் கேட்டபோது, அந்த சூரியன் என்னை அறிந்து, வணங்கி, குற்றமற்ற சொற்களால் பதில் கூறினான்.

அஸ்ய த்ரு'ஶ்யபிஶாசஸ்ய நித்யம் காரணதாம் அபி । கதஃ கஸ்மாந் ந ஜாநீஷே கிம் மாம் ஈஶ்வர ப்ரு'ச்சஸி

இந்தக் காணப்படும் மாயையின் காரணத்தை நீ எப்போதும் அடைந்திருப்பதையறியாமல், என்னை ஏன் கேட்கிறாய், ஆண்டவனே?

அத மத்வாக்யஸந்தர்பே லீலா சேத் தவ ஸர்வக । அசிந்திதாத் ஸமுத்பந்நம் தச் ச்ரு'ணு த்வம் வதாம்ய் அஹம்

என் சொற்களின் பொருளில், எல்லாம் அறிந்தவனே, உன்னுடைய விளையாட்டு யாதொரு எண்ணமும் இல்லாமல் எழுந்திருக்குமானால், கேள், நான் இப்போது சொல்கிறேன்.

ஸத் அஸத் இதி கலாபிர் ஆததம் ஸத் ப்ரமபரபேதவிமோஹதாயிநீபிஃ । ப்ரவிததரசநாபிர் ஈஶ்வராத்ம ப்ரவிலஸதீஹ மநோ மஹந் மஹாத்மந்

மகாத்மாவின் மனம், இங்கு இறைவனின் ஆன்மாவாக பிரகாசமாக விளங்குகிறது. அது காலத்தின் பகுதிகளால், 'உண்டு - இல்லை' என்ற இருவகை எண்ணங்களாலும், மாயையின் குழப்பமும் பிளவுகளும் ஏற்படுத்தும் சிக்கலான அமைப்புகளாலும் விரிந்து காணப்படுகிறது.

கல்பநாம்நி மஹாதேவ ஹ்யஸ்தநே திவஸே தவ । தலே கைலாஸஶைலஸ்ய ஜம்புத்வீபைககோணகே

மகாதேவா, 'கற்பனை' எனும் நாளில், கைலாச மலை அடிவாரத்தில், ஜம்புத்வீபத்தின் ஓரமொன்றில்,

ஸுவர்ணஜடநாம்நா யத் த்வத்புத்ரைர் ஜநிதப்ரஜைஃ । மண்டலம் கல்பிதம் ஶ்ரீமத் அநல்பஸுகஸுந்தரம்

அங்கே, உமது மகன்கள் மற்றும் அவர்களின் சந்ததியால் 'சுவர்ணஜடா' எனும் பேரழகான, மிகுந்த இன்பமும் அழகும் கொண்ட ஒரு உலகம் உருவாக்கப்பட்டது.

தத்ராபூத் அதிதர்மாத்மா ப்ராஹ்மணோ ப்ரஹ்மவித்தமஃ । இந்துர் நாமாதிஶாந்தாத்மா கஶ்யபஸ்ய குலோத்பவஃ

அந்த இடத்தில், கஷ்யப குலத்தில் பிறந்த, பரம சாந்தமுள்ள, பிரம்மத்தை ஆழமாக அறிந்த, மிகத் தர்மமான ஒரு பிராமணர் 'இந்து' எனும் பெயருடன் வாழ்ந்தார்.

தஸ்மிம்ஸ் ததா நிவஸதோ நித்யம் ஸ்வஜநமண்டலே । ந பபூவாத்மஜஸ் தஸ்ய மருபூமேஸ் த்ரு'ணம் யதா

அவர் எப்போதும் தன் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தபோதும், அவருக்கு ஒரு பிள்ளையும் இல்லை; அது வறண்ட பாலைவனத்தில் ஒரு புல் துளி போலே.

ந வ்யராஜத ஸா பார்யா தஸ்ய நிஷ்பலபுஷ்பிதா । ரு'ஜ்வீ கௌரீ ஸுஶுத்தாபி ஶூந்யா ஶரலதா யதா

அவளும் நேர்மையானவள், நறுமுகமும் தூய்மையும் கொண்டவளாக இருந்தாலும், பிள்ளை இல்லாததால், பூக்கும் கொடியில் பழம் இல்லாதது போல், அவளது ஒளி வெளிப்படவில்லை.

தௌ ததோ தம்பதீ கிந்நௌ புத்ரார்தம் தபஸே கிரேஃ । கைலாஸஸ்யாம்ஸம் ஆரூடௌ ரூடாவ் இவ வநத்ருமௌ

அதன்பின் அந்த தம்பதிகள், பிள்ளை ஆசையால் வருந்தி, கைலாசம் மலையின் ஒரு பக்கத்தை ஏறி, காட்டில் வளர்ந்த இரண்டு மரங்கள் போல் அங்கு நின்றனர்.