கயாசித் அபி யுக்த்யேஹ ஸதோ ऽஸத்த்வம் ந யுஜ்யதே । ஸர்வாத்மா காதகுப்தேந கர்பூரேணேவ தர்ஶ்யதே
இங்கே எந்தவொரு காரணத்தாலும் இருப்பதற்கு இல்லாமை சேர்க்க முடியாது; எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஆத்மா, ஆகாயத்தில் மறைந்த கற்பூரம் போல வெளிப்படுகிறது.
சிந்மாத்ராணுஸ் ஸ ஏவேஹ ஸர்வம் கிஞ்சித் கநம் ஸ்திதஃ । ந கிஞ்சித் இந்த்ரியாதீதரூபத்வாத் அமலஸ் ஸ்திதஃ
அந்த பரிசுத்தமான அறிவாகிய பரமன், இங்கே உள்ள எல்லாவற்றிலும் நுண்மையாக நிறைந்திருக்கிறார்; அவர் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் அவர் அறிவாற்றலைக் கடந்தவர், களங்கமில்லாதவர் என்றும் நிலைத்திருப்பவர்.
ஸ ஏவ சைகோ ऽநேகஶ் ச ஸர்வஸத்தாத்மவேதநாத் । ஸ ஏவேதம் ஜகத் தத்தே ஜகத்கோடீஸ் ததைவ ச
அவர் ஒருவராகவும், பலராகவும் இருக்கிறார், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாக இருப்பதால்; இந்த உலகத்தையும், எண்ணிக்கையற்ற உலகங்களையும் அவர் தாங்கி நிறுத்துகிறார்.
இமாஶ் சித்த்வமஹாம்போதேஸ் த்ரிஜகஜ்ஜலவீசயஃ । ப்ரஜாஸ் தஸ்மிந் கசந்த்ய் அப்ஸு த்ரவத்வாச் சக்ரதா இவ
இந்த மூன்று உலகங்களும், அந்த அறிவின் பெரும் கடலில் எழும் அலைகளே; நீர் ஓடுவதால் சக்கரங்கள் அதில் சுழலும் போல, உயிர்கள் அந்த அறிவில் சஞ்சரிக்கின்றன.
சித்தேந்த்ரியாத்யலப்யத்வாத் ஸோ ऽணுஶ் ஶூந்யம் கரூபத்ரு'த் । ஸ்வஸம்வேதநலப்யத்வாத் அஶூந்யம் வ்யோமரூப்ய் அபி
அவர் மனம், அறிவியல் போன்றவற்றால் பிடிக்க முடியாததால், மிக நுண்மையானவர், வெறுமைபோல் தோன்றுபவர், ஆகாயம் போல் இருப்பவர்; ஆனாலும், அவர் தன்னைத் தானே உணர்வதால் வெறுமை அல்ல, ஆகாயத்தின் தன்மையும் உடையவர்.
ஸோ ऽஹம் பவந்ந் ஏவ பவாத் ஸம்பந்நோ த்வைதவேதநாத் । பவாந் பவந்ந் அஹம் ஜாதோ போதப்ரு'ம்ஹாப்ரு'ஹத்வபுஃ
இரண்டாகப் பார்ப்பதினால், நான் நீயாக மாறுகிறேன்; நீயும் நானாகி, விழிப்புணர்வின் பரந்த உருவில் பிறக்கிறாய்.
த்வத்தாஹந்தாத்மகம் ஸர்வம் விநிகீர்யாவபோததஃ । ந த்வம் நாஹம் ந ஸர்வம் வாஸர்வம் வா பவதி ஸ்வயம்
நீயும் நானும் என்ற உணர்வில் எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்துவிட்டால், அப்போது நீயும் இல்லை, நானும் இல்லை, மற்ற எதுவும் இல்லை, ஒன்றும் தனக்குத்தானே இருப்பதும் இல்லை.
கச்சந் ந கச்சத்ய் ஏஷோ ऽணுர் யோஜநௌககதோ ऽபி ஸந் । ஸம்வித்த்யா யோஜநௌகத்வம் தஸ்யாணோர் அந்தரே ஸ்திதம்
இந்த நுண்ணிய தன்மை செல்கின்ற போதும் செல்லவில்லை; கோடிக்கணக்கான யோஜனைகள் கடந்தாலும் அது நகரவில்லை, ஏனெனில் அந்த தூரம் எல்லாம் விழிப்புணர்வுக்குள் மட்டுமே உள்ளது.
ந கச்சத்ய் ஏஷ யாதோ ऽபி ஸம்ப்ராப்தோ ऽபி ந சாகதஃ । ஸ்வஸத்தாகாஶகோஶே ऽந்தர் வாஸித்வாத் தேஶகாலயோஃ
இவன் சென்றாலும் போகவில்லை; வந்தாலும் வந்ததாக இல்லை. ஏனெனில், தன் இருப்பின் அகத்தில் தங்கியிருப்பதால், இடம் காலம் ஆகியவை இவனைத் தொட முடியாது.
கம்யம் யஸ்ய ஶரீரஸ்தம் க்வ கிலாஸௌ ப்ரயாதி ஹி । குசகோடரகஃ புத்ரஃ கிம் மாத்ராந்யத்ர வீக்ஷ்யதே
எட்டவேண்டியது உடலுக்குள்ளே இருக்கும்போது, அது எங்கே போகும்? மார்பில் இருக்கும் குழந்தை தாயை விட்டு தனியாக எங்கே காணப்படும்? அதுபோலத்தான்.
கம்யோ யஸ்ய மஹாதேஶோ யாவத்ஸம்பவம் அக்ஷயஃ । அந்தஸ்ஸ்தஸ் ஸர்வகர்துஶ் ச ஸ கதம் க்வேவ கச்சதி
எட்டவேண்டிய பெரிய இடம் முடிவில்லாமல் எப்போதும் உள்ளபடியே, எல்லா செயல்களுக்கும் காரணமானது உள்ளுக்குள்ளே இருக்கும்போது, அது எங்கே போகும்?
யதா தேஶாந்தரப்ராப்தே கும்பே வக்த்ரஸுமுத்ரிதே । ததாகாஶஸ்ய கமநாகமௌ ந ஸ்தஸ் ததாத்மநஃ
ஒரு குடம் மூடியுடன் வேறு இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டாலும், அதற்குள்ளே இருக்கும் வெளி நகராது, மாறாது. அதுபோலவே ஆன்மாவும் அப்படித்தான்.
சிதிதாஸ்தாணுதே ऽஸ்யாந்தர் யதா ஸ்தோ ऽநுபவாத்மிகே । சேதநஶ் ச ஜடஶ் சைவ ததாஸௌ த்வயம் ஏவ ஹி
உள்ளே இருக்கும் அறிவு அனுபவம் கொண்ட ஆன்மாவில் நிலைபெற்றால், அப்போது அறிவும், அசைவும் இரண்டும் ஒன்றாக இருக்கின்றன; அதனால் அது இருமைதான்.
யதா சேதநபாஷாணஸத்தைகாத்மைவ சித்வபுஃ । ததா சேதந ஏவாஸௌ பாஷாண இவ ராக்ஷஸி
எப்போது உயிருள்ளதும் கல்லும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, அந்த அறிவு ஒரே உருவாகிறது, அப்போது அது அறிவே ஆகும்; ஆனால் அது உயிருள்ளதுபோல் இருந்தாலும், பேயால் பிடிக்கப்பட்ட கல்லைப் போல் இருக்கும்.
பரமே வ்யோம்ந்ய் அநாத்யந்தே சிந்மாத்ரபரமாணுநா । விசித்ரம் த்ரிஜகச் சித்ரம் தேநேதம் அக்ரு'தம் க்ரு'தம்
ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத பரம்பொருளான அகில விண்ணில், தூய அறிவின் மிகச் சிறிய அணுவால், இந்த மூன்று உலகங்களும் அதனால் உருவாகி, அதனால் மறைந்தும் விடுகின்றன.
தத்ஸம்வித்த்யா வஹ்நிஸத்தா தேநாத்யக்தாநலாக்ரு'திஃ । ஸர்வகோ ऽப்ய் அதஹந்ந் ஏவ ஸ ஜகத்த்ரவ்யபாசகஃ
அந்த அறிவால், நெருப்பின் இருப்பும் அதன் வடிவமும் நிலைத்திருக்கும்; அது எல்லாவற்றிலும் பரவியிருந்தாலும், எதையும் எரியாமல், உலகப் பொருட்களை வெந்தடுக்கும்.
அஜ்வலந் பாஸுராகாராந் நிர்மலாத் ககநாத் அபி । ப்ரஜ்வலம்ஶ் சேதநைகாத்மா தஸ்மாத் அக்நிஃ ப்ரஜாயதே
எரியாமல், ஒளிரும் வடிவத்துடன், விண்ணைவிட மேலும் தூயதாக, அறிவே ஒளிவிட்டு பளிங்கும் போது, அதிலிருந்து நெருப்பு தோன்றுகிறது.
ஸம்வேதநாத் அநர்காதிஃ ப்ரதாநே ஸ ப்ரகாஶகஃ । ந நஶ்யத்ய் ஆத்யபாரூபோ மஹாகல்பாம்புதைர் அபி
அறிவிலிருந்து ஆதியில்லாத, உயர்ந்த ஒளி தோன்றுகிறது; அதன் முதன்மை இயல்பு, எவ்வளவு பெரிய காலச் சுழற்சிகளாலும் அழியாது.
அநேத்ரலப்யோ ऽநுபவரூபோ ஹ்ரு'த்க்ரு'ஹதீபகஃ । ஸர்வஸத்தாப்ரதோ ऽநந்தஃ ப்ரகாஶஸ் ஸ பரஸ் ஸ்ம்ரு'தஃ
அது கண்களால் பெற முடியாதது; அனுபவமாகவே இருக்கும், இதயத்தின் உள்ளே விளக்காக ஜொலிக்கிறது; எல்லா உயிர்க்கும் இருப்பை அளிப்பவன், முடிவில்லாதவன், அந்த ஒளியே பரமம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ப்ரவர்ததே ऽஸ்மாத் ஆலோகோ மநஷ்ஷஷ்டேந்த்ரியாதிகாத் । யேநாந்தர் அபி வஸ்தூநாம் த்ரு'ஶ்யாத்ரு'ஶ்யசமத்க்ரு'திஃ
அதிலிருந்து வெளிச்சம் பிறக்கிறது; அது மனமும் ஆறு அறிவுகளையும் தாண்டி செல்கிறது; அதன் மூலம் உள்ளேயுள்ள காணக்கூடியதும் காண முடியாததும் ஆகிய அனைத்தும் வியப்பாக வெளிப்படுகிறது.
லதாகுல்மாங்குராதீநாம் அநக்ஷாணாம் ச ஸோ ऽணுகஃ । உத்ஸேதவேதநாகாரஃ ப்ரகாஶோ ऽநுபவாத்மகஃ
முள்ளங்கிழங்கு, கொடி, முளை போன்ற உணர்வு இல்லாதவற்றிலும் அது மிக நுண்மையாக உள்ளது; உயர்வை உணர்வதே அதன் வடிவம், அதன் ஒளி அனுபவமாகவே இருக்கிறது.
காலாகாஶக்ரியாஸத்தாஸ்வபாவாநாம் ஸ்வவேதநாத் । ஸ்வாமீ கர்தா பிதா போக்தா காத்மத்வாச் ச ந கிஞ்சந
காலம், அகலம், செயல், இருப்பு, இயற்கை ஆகியவற்றைத் தானாகவே உணர்வதனால், அது எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவன், செய்பவன், தந்தை, அனுபவிப்பவன்; மேலும், அது அகாசம் போல் தன்மையுடையதால், வேறு எதுவும் அல்ல.
அணுத்வம் அஜஹத் ஸோ ऽணுர் ஜகத்ரத்நஸமுத்ககஃ । மாத்ரு'மாநப்ரமேயாத்மா ஜகத் தத்ராஸ்தி வேதநே
அதன் நுண்மை எப்போதும் குறையாது; அது உலகத்தின் சிறிய பொக்கிஷப் பெட்டிபோல் உள்ளது. அளவு, அளப்பவர், அளவிடப்படுவது ஆகியவை அதனுடைய இயல்புகள்; அந்த விழிப்பில் உலகம் இருக்கிறது.
ஸ ஏவ ஸர்வஜகதி ஸர்வத்ர கசதி ஸ்புடம் । யதா ஜகத் ஸமுத்கே ऽஸ்மிம்ஸ் ததாஸௌ பரமோ மணிஃ
அது தான் எல்லா உலகங்களிலும் தெளிவாக ஒளிர்கிறது; உலகம் அதற்குள் அடங்கும் போது, அது உயர்ந்த மாணிக்கமாகும்.
துர்போதத்வாத் தமஸ் ஸோ ऽணுஶ் சிந்மாத்ரத்வாத் ப்ரகாஶத்ரு'க் । ஸோ ऽஸ்தி ஸம்வித்திரூபத்வாத் ததக்ஷாதீதயா த்வ் அஸத்
அதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம் என்பதால் அது இருளாகும்; அது தூய அறிவாக இருப்பதால் ஒளியைப் பார்க்கும் கண்; அது விழிப்பாக உள்ளது, ஆனால் அறிவாற்றலைத் தாண்டியதால், அது இல்லாதது என்று கருதப்படுகிறது.
தூரே ऽஸௌ நாக்ஷலப்யத்வாச் சித்ரூபத்வாத் அதூரகஃ । ஸர்வஸம்வேதநாச் சைலா அஸாவ் ஏவாணுர் ஏவ ஸந்
அந்த மலை கண்கள் கொண்டு அடைய முடியாததாலே தொலைவில் இருக்கிறது போல தெரிகிறது; ஆனாலும் அது அறிவாக இருப்பதால் நம்மிடமிருந்து தூரத்தில் இல்லை. எல்லோரும் அதை அனுபவிப்பதால், அது மலையும் ஆகும், அணுவும் ஆகும்.
தத் ஸம்வேதநமாத்ரம் யத் தத் இதம் பாஸதே ஜகத் । ந ஸத்யம் அஸ்தி ஶைலாதி தேநாணாவ் ஏவ மேருதா
இந்த உலகம் தெரிகிறது என்பது சுத்தமான அறிவே. அதனால் மலை போன்றவை உண்மையில் இல்லை; பெரிய மேரு மலைக்குப் பெருமை என்பது அணுவிலேயே இருக்கிறது.
நிமேஷப்ரதிபாஸோ ஹி நிமேஷ இதி கத்யதே । கல்பைகப்ரதிபாஸோ ஹி கல்பஶப்தேந கத்யதே
ஒரு கணம் தோன்றுவது 'கணம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதுபோல, ஒரு யுகம் தோன்றுவது 'யுகம்' என்ற சொல்லால் குறிப்பிடப்படுகிறது.
கல்பக்ரியாவிலாஸோ ஹி நிமேஷே ப்ரதிபாஸதே । பஹுயோஜநவிஸ்தீர்ணம் மநஸீவ மஹாபுரம்
ஒரு யுகத்தின் படைப்பின் விளையாட்டு, ஒரு கணத்திலேயே தோன்றுகிறது; பெரிய நகரம் மனதில் தோன்றுவது போல.
நிமேஷஜடரே கல்பஸம்ரம்பஸ் ஸமுதேதி ஹி । மஹாநகரநிர்மாணம் மகுரே ऽந்தர் இவாமலே
ஒரு கணத்தின் உள்ளே, ஒரு யுகத்தின் தொடக்கம் எழுகிறது; அது, ஒரு பளிச்சென்ற கண்ணாடிக்குள் பெரிய நகரம் தோன்றுவது போலும் உள்ளது.