க்ரமேண திவஸாஃ பக்ஷாஸ் தஸ்யா மாஸர்தவோ யயுஃ । ஶீதாதபேஷ்வ் அலோலாயாஃ க்ரு'த்தாயா இவ ஶைலதஃ
அவள் குளிரும் வெப்பமும் பொருட்படுத்தாமல், வெட்டப்பட்ட பாறை போல் அசையாமல் இருந்தாள்; அந்த நேரத்தில் நாட்கள், பக்கங்கள், மாதங்கள், காலங்கள் மெதுவாக கடந்து சென்றன.
ஸா பபூவாப்ரமாலாயாஸ் ஸமா ஸம்ஸ்தம்பிதாக்ரு'திஃ । க்ரு'ஷ்ணோத்திதோர்த்வகேஶீ கம் ஆஹர்தும் இவ சோத்புஜா
அவள் மேகம் போன்ற மாலையாக மாறி, உடல் முற்றிலும் அசையாமல் இருந்தது; கருப்பு கூந்தல் மேலே எழுந்து, அவள் கை விரித்து வானை பிடிக்க முயல்வதைப் போல் தெரிந்தது.
ஆலோக்ய தாம் பவநஜர்ஜரிதாங்ககத்வக்க்லீவாம் ஸசாங்க்ரு'திரணத்பவநாவதூதைஃ । ஊர்த்வஸ்தமூர்தஜதமஃபடலைர் ததாநாம் தாரௌகமௌக்திகம் அஜஸ் ஸமுபாஜகாம
காற்றால் தோல் மெலிந்து, உடல் சோர்ந்து, அலங்காரங்கள் காற்றில் அசைந்து ஒலி எழுப்ப, கூந்தல் மேலே எழுந்து இருளில் மூடப்பட்டு, முத்து போன்ற ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவளைப் பார்த்து, பிறவியில்லாதவன் அவளிடம் வந்தான்.
அத வர்ஷஸஹஸ்ரேண தாம் பிதாமஹ ஆயயௌ । தாருணம் ஹி தபஸ் ஸித்த்யை விஷ்டாக்நிர் அபி ஶீதஹா
ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்து, அந்த பெண்ணிடம் பிரம்மா வந்தார். அவள் செய்த கடுமையான தவம் வெறும் தீயை மட்டுமல்ல, மலத்திலே எரியும் தீயையும் குளிர்ச்சியால் வெல்லும் அளவுக்கு இருந்தது.
மநஸைவ ப்ரணம்யைநம் ஸா ததேதி ஸ்திதா ஸதீ । கோ வரஃ க்ஷுத்க்ஷயாயாலம் இதி சிந்தாந்விதாபவத்
அவள் மனதிலேயே அவரை வணங்கி, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று நின்றாள். பிறகு, 'பசியை முற்றிலும் நீக்க ஏது வரம் வேண்டலாம்?' என்று ஆழ்ந்து சிந்தித்தாள்.
அநாயஸீ சாயஸீ ச ஸ்யாம் அஹம் ஜீவஸூசிகா । அஸ்யோக்த்யா த்விவிதா ஸூசீபூத்வாலக்ஷ்யா விஶாம்ய் அஹம்
நான் எளிதாகவும், இரும்பு போல உறுதியானதும் ஆன உயிர் ஊசி ஆக வேண்டும். இந்த வரத்தால், இருவகை ஊசியாக மாற்றமடைந்து, யாருக்கும் தெரியாமல் மறைந்து விடுவேன்.
ப்ராணேந ஸஹ ஸர்வேஷாம் ஹ்ரு'தயம் ஸுரபிர் யதா । யதாபிமதம் ஏதேந க்ரஸேயம் ஸகலம் ஜநம்
மூச்சுடன் சேர்ந்து, எல்லா உயிர்களுடைய இதயத்திற்குள் வாசனை போல் நுழையச் செய்ய வேண்டும். இதன் மூலம், எனக்குப் பிடித்தபடி எல்லா மக்களையும் உட்கொள்ள வேண்டும்.
க்ரமேண க்ஷுத்விநாஶாய க்ஷுத்விநாஶஃ பரம் ஸுகம் । இதி ஸஞ்சிந்தயந்தீம் தாம் உவாச கமலோத்பவஃ
அவள் மனதில், 'பசியை மெதுவாக அழிப்பது பேரின்பத்தை தரும்' என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தபோது, தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரம்மா அவளிடம் பேசினார்.
அந்யாத்ரு'ஷ்டஸ் தயா த்ரு'ஷ்டஸ் த்வ் அம்ரு'தாப்ரரவோபமம் । புத்ரி கர்கடிகே ரக்ஷஃகுலஶைலாப்ரமாலிகே
அவள் இன்னொரு தரிசனத்தை கண்டாள்; அது அமுதமேகத்தைப் போல இருந்தது. 'கற்கடிகா மகளே, அரக்கர் குலம் எனும் மலைக்கு மாலைபோல் நீ இருக்கிறாய்' என்று அவர் கூறினார்.
உத்திஷ்ட த்வயி துஷ்டோ ऽஸ்மி க்ரு'ஹாணாபிமதம் வரம் । பகவந் பூதபவ்யேஶ ஸ்யாம் அஹம் ஜீவஸூசிகா
'எழு, நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன்; உனக்கு விருப்பமான வரத்தை தேர்ந்தெடு.' 'பகவனே, கடந்ததும் வருவதும் அனைத்தையும் ஆளும் இறைவா, நான் ஜீவசூசிகாவாக வேண்டும்' என்று அவள் சொன்னாள்.
அநாயஸீ சாயஸீ ச விகல்பய ச மே வரம் । ஏவம் அஸ்த்வ் இதி தாம் உக்த்வா புநர் ஏவ பிதாமஹஃ
'எனக்கு எளிதாகவும், இரும்புபோல உறுதியுடனும், விருப்பப்படி தேர்ந்தெடுக்கும் சக்தியும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதே என் வரம்.' 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, பிதாமகன் மீண்டும் அவளிடம் பேசினார்.
ஸூசிகாம் ஆஹ ஸர்கே த்வம் பவிஷ்யஸி விஷூசிகா । ஸூக்ஷ்மயா மாயயா ஸர்வலோகஹிம்ஸாம் கரிஷ்யஸி
உலகம் தோன்றும் போது, நீ விஷூசிகை என்ற ஊசி போல் கூர்மையான நோயாக மாறுவாய்; மிக நுண்ணிய மாயையால் எல்லா உலகங்களுக்கும் தீங்கு விளைவிப்பாய்.
துர்போஜநா துராரம்பா மூர்கா துஸ்ஸ்திதயஶ் ச யே । துர்தேஶவாஸிநோ த்ரு'ஷ்டாஸ் தேஷாம் ஹிம்ஸாம் கரிஷ்யஸி
தவறாக உணவு உண்ணும்வர்கள், கடினமான செயல்களை தொடங்கும்வர்கள், அறிவில்லாதவர்கள், நிலைபெறாதவர்கள், மோசமான இடங்களில் வாழ்பவர்கள், தைரியமாக நடக்கும்வர்கள் — இவர்களுக்கு நீ துன்பம் தருவாய்.
ப்ரவிஶ்ய ஹ்ரு'தயம் ப்ராணைஃ பத்மப்லீஹாதிவேதநாத் । வாதலேகாத்மிகா வ்யாதிர் பவிஷ்யஸி விஷூசிகா
நீ உயிருடன் உள்ள நெஞ்சுக்குள் புகுந்து, பிளீஹை போன்ற உடல் உறுப்புகளை ஊடுருவி, காற்று போன்ற நுண்ணிய கோடாகிய விஷூசிகை நோயாக மாறுவாய்.
ஸகுணம் விகுணம் வாபி ஜநம் ஆஸாதயிஷ்யஸி । குணிநி த்வச்சிகித்ஸார்தம் மந்த்ரோ ऽயம் து மயோச்யதே
நல்லவர்களாக இருந்தாலும், இல்லாதவர்களாக இருந்தாலும், நீ அவர்களை அணுகுவாய்; ஆனால் நல்லவர்களுக்கு உன்னை குணமாக்க இந்த மந்திரத்தை நான் இப்போது கூறுகிறேன்.
ஹிமாத்ரேர் உத்தரே பார்ஶ்வே கர்கடீ நாம ராக்ஷஸீ । விஷூசிகாபிதாநா யா கந்யா ஸா ந்யாயபாதிகா
ஹிமாலயத்தின் வடக்கு பக்கத்தில் கர்க்கடீ என்ற ஒரு அரக்கி இருக்கிறாள்; அவள் விஷூசிகை என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். நீதியைத் தடுக்கும் இளம்பெண் அவள்தான்.
இதி மந்த்ரம் மஹாமந்த்ரம் ந்யஸ்ய வாமகரோதரே । மார்ஜயேத் ஆதுராகாரம் தேந ஹஸ்தேந ஸம்யதஃ
இந்த மந்திரத்தை, மிகப் பெரிய மந்திரமாகக் கருதி, இடது வயிற்றில் வைத்து, அதே கையால் நோயாளியை மெதுவாகத் தட்டிக் கொடுத்து அமைதியாக இருங்கள்.
ஹிமஶைலாபிமுக்யேந வித்ருதாம் தாம் விசிந்தயேத் । கர்கடீம் கர்கஶாக்ரந்தாம் மந்த்ரமுத்கரசூர்ணிதாம்
கர்க்கடீ அரக்கி, கடுமையாக கத்திக்கொண்டே, ஹிமாலயத்தை நோக்கி ஓடுகிறாள் என்று மனதில் கற்பனை செய்யுங்கள்; அந்த மந்திரத்தின் சக்தியால் அவள் தூளாக நசுங்குகிறாள்.
ஆதுரம் சிந்தயேச் சந்த்ரே ரஸாயநஹ்ரதே ஸ்திதம் । அஜராமரணம் முக்தம் ஸர்வாதிவ்யாதிவிப்ரமைஃ
நோயாளி சந்திரனில், அமுதம் நிரம்பிய ஏரியில் இருப்பதாகவும், வயதில்லாதவனாக, மரணம் இல்லாதவனாக, எல்லா நோய்களும் குழப்பங்களும் இல்லாமல் விடுதலை பெற்றவனாக இருப்பதாகவும் மனதில் கற்பனை செய்யுங்கள்.
ஸாதகோ ஹி ஶுசிர் பூத்வா ஸ்வாசாந்தஸ் ஸுஸமாஹிதஃ । க்ரமேணாநேந ஸகலாஃ ப்ரோச்சிநத்தி விஷூசிகாஃ
உழைக்கும் ஆன்மா தூய்மையுடன், உள்ளுக்குள் அமைதியோடு, மனதை ஒருமித்துப் படுத்தி, இந்த முறையைப் பயன்படுத்தி, எல்லா விதமான விஷூசிகை நோய்களையும் படிப்படியாக அழிக்கிறான்.
இதி ககநகதஸ் த்ரிலோகநாதோ ககநகஸித்தக்ரு'ஹீதஸித்தமந்த்ரஃ । கத இபகதஶக்ரவந்த்யமாநோ நிஜபுரம் அக்ஷயம் அக்ர்யம் உஜ்ஜ்வலஶ்ரி
இவ்வாறு, மூன்று உலகங்களின் இறைவன், ஆகாயத்தில் சென்று, ஆகாயத்தில் வாழும் சித்தர்களிடம் பெற்ற சித்தமான மந்திரத்துடன், இந்திரன் மற்றும் பிறர் வணங்க, அழியாத, உயர்ந்த, பிரகாசமான தன் நகருக்கு திரும்பினார்.
அத வைடூர்யஶ்ரு'ங்காபா ஸா மஹாக்ரு'ஷ்ணா ராக்ஷஸீ । கஜ்ஜலாம்புதலேகேவ தாநவம் கந்தும் உத்யதா
அப்போது, வைடூரியக் கல்லின் மலைப்பகுதியைப் போல ஒளிரும் அந்தப் பெரும் கருப்பு ராட்சசி, கஜ்ஜலப் போல கரிய மேகத்துடன் ஒப்பிடத்தக்கவாறு, மெலிவதற்காகத் தயாராக நின்றாள்.
பபூவாப்ரோபமாகாரத்யாகே விடபிரூபிணீ । பும்ப்ரமாணா ததோ ऽப்ய் ஆஸீத் ததோ ऽபூத் தஸ்தமாத்ரகம்
அவள் மேகத்தைப் போன்ற உருவத்தை விட்டுவிட்டு, மரம் போல ஆனாள்; அதன் பிறகு மனிதன் அளவாகவும், பின்னர் கையளவு சிறியதாகவும் ஆனாள்.
ததஃ ப்ராதேஶமாத்ராபா ததோ ऽப்ய் அங்குலரூபிணீ । ததோ மாஷஶிமீதுல்யா ததஸ் ஸூசீ பபூவ ஹ
அதன்பின் அது ஒரு விரல் அளவாக ஆனது; பின்னர் ஒரு பரந்தளவு ஆனது; அதன் பிறகு அது ஒரு பச்சை பருப்பு அளவாக சுருங்கியது; கடைசியில் அது ஊசி போல் மாறியது.
ததஃ கௌஶேயஸூசீத்வம் பத்மகேஸரஸுந்தரம் । ப்ராப்தா ஸா ஶிகராகாரா ஸங்கல்பாத்ரிர் இவாததா
பின்னர் அது பட்டு ஊசி போல் மெல்லியதாகவும், தாமரை மலரின் நாரைப் போல அழகாகவும் ஆனது; அது சிந்தனையின் மலைச்சிகரத்தைப் போல் நிமிர்ந்து நின்றது.
ரராஜ ஸூசிகா க்ரு'ஷ்ணா ஶ்லக்ஷ்ணாயஸகலாமயீ । புர்யஷ்டகேந வலிதா வ்யோமகா வாதவாஹிநீ
அந்த கருப்பு ஊசி முழுவதும் மென்மையுடன் குற்றமில்லாமல் பிரகாசித்தது; அது சூட்சும உடலால் சுற்றப்பட்டு, ஆகாயத்தில் காற்றால் இழுத்துச் சென்றது.
ஸூசிர் த்ரு'ஶ்யத ஏவாஸௌ ந த்வ் அயோ நாம வித்யதே । ஸம்வித்ப்ரமகலைவைஷா ஸ்வப்நஸூசீவ லக்ஷ்யதே
அந்த ஊசி காணப்பட்டது; ஆனால் அதில் இரும்பு என்ற பொருள் எதுவும் இல்லை; அது அறிவின் விளையாட்டு மட்டுமே, கனவில் ஊசி தோன்றுவது போல் தெரிந்தது.
ரத்நஸூசீவ மஸ்ரு'ணா மநோமநநஸம்யுதா । வைடூர்யரஶ்மிலேகேவ தண்டஸந்தாநஸுந்தரீ
மணிமணி ஊசிபோல் மென்மையாக, மனதின் கற்பனையோடு இணைந்து, வைடூரியக் கற்களின் ஒளியோட்டைப் போல அழகாக, கோல் வரிசைபோல் நேர்த்தியான வடிவில் இருந்தது.
கஜ்ஜலாம்போஜகிஞ்ஜல்கலதேவ பவநாஹ்ரு'தா । ஸூக்ஷ்மரந்த்ரேக்ஷணஸ்வச்சத்ரு'ஷ்டவ்யோமகநீநிகா
கருங் கமலம் மலரின் தூவல் காற்றால் பறக்கும்போது போல, நுண்ணிய ஓரத்தில் தெளிவாகத் தெரியும், பார்வைக்கு வெளிச்சமான ஆகாயக் கண்போல் அது இருந்தது.
ஸ்வமுகக்ராஹ்யஸூத்ரேண ஶ்லக்ஷ்ணபுச்சஶிகாணுநா । த்ரு'ஶ்யா வைபுல்யஶாந்த்யர்தம் பரம் மௌநவ்ரதம் கதா
தன் முனையில் பிடிக்கப்படும் நூலோடு, மென்மையான வால் மற்றும் ஒளிரும் முனை கொண்டு, பெரும் அமைதிக்காக வெளிப்பட்டு, உன்னதமான மௌன விரதத்தை அடைந்தது.