ந தேஶகாலதீர்கத்வம் ந வைசித்ர்யம் பதார்தஜம் । பாஹ்யம் அஸ்த்ய் அந்தரம் பாதி ஸ்வப்நார்தோ ऽத்ர நிதர்ஶநம்
வெளிப்புறமாக இடம் அல்லது காலம் நீடிப்பதும், பொருள்களின் வேறுபாடும் இல்லை; வெளியில் தெரிகின்றது உண்மையில் உள்ளேயே உள்ளது — கனவில் காணும் பொருட்கள் இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்.
யத் அந்தஸ் ஸ்வப்நஸங்கல்பபுரவத் கசநம் சிதேஃ । தத் ஏதத் பாஹ்யநாம்நைவ ஸ்வாப்யாஸாத் ஸுஸ்புடம் ஸ்திதம்
உணர்வில் கனவில் ஒரு நகரம் உருவாகும் போல், உள்ளேயே உருவானது, அதேபோல், பழக்கத்தால் வெளிப்புறம் என்று நாம் அழைக்கும் பெயரில் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.
யாத்ரு'க்பாவோ ம்ரு'தோ பர்தா தவ தஸ்மிம்ஸ் ததா புரே । தாத்ரு'க்பாவஸ் தம் ஏவார்தம் தத்ரைவ ஸமுபாகதஃ
அந்த நகரத்தில் உன் கணவர் இறந்தபோது அவர் இருந்த நிலை எப்படியோ, அதே நிலை அந்த பொருளுக்கே அங்கே வந்துள்ளது.
அந்ய ஏவ ஹ்ய் அமீ ப்ரு'த்யாஸ் தேப்யஸ் தத்ஸத்ரு'ஶா அபி । ஸத்ரூபா ஏவ சைதஸ்ய ஸ்வப்நஸங்கல்பஸைந்யவத்
இந்த ஊழியர்கள் அவர்கள் போலவே தோன்றினாலும், உண்மையில் வேறுபட்டவர்களே; இவை இவளது உள்ளக் கற்பனையின் உருவங்கள், கனவில் தோன்றும் படைகளைப் போல.
அவிஸம்வாதி ஸர்வார்தரூபம் யத் அநுபூயதே । தஸ்ய தாவத் வத கதம் கீத்ரு'ஶீ வாப்ய் அஸத்யதா
எப்போதும் தவறாததும், எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியதும் அனுபவிக்கப்படுகிறதல்லவா? அப்படியிருக்க, அதில் எப்படிப் பொய்யாக இருக்க முடியும், அல்லது எந்த வகை பொய் இருக்க முடியும் என்று சொல்.
அதவோத்தரகாலே து பங்குரத்வாந் ந வஸ்துஸத் । தத் ஈத்ரு'க் ஸர்வம் ஏவேதம் தத்ர கா நாஸ்திகாதிகா
அல்லது, பிறகு அது அழிவதால்தான் உண்மையான பொருளல்ல; இப்படி எல்லாமே அதுபோலத்தான். இதில் மறுப்புக்கு என்ன இடம் இருக்கிறது?
ஸ்வப்நோ ஜாக்ரத்ய் அஸத்ரூபஸ் ஸ்வப்நே ஜாக்ரத் அஸத்வபுஃ । ம்ரு'திர் ஜந்மந்ய் அஸத்ரூபா ம்ரு'தௌ ஜந்மாப்ய் அஸந்மயம்
கனவில் விழிப்புஅசாத்தியம்தான்; விழிப்பில் கனவு பொய்தான். பிறப்பில் மரணம் இல்லை; மரணத்தில் பிறப்பும் இல்லை.
விசாரவிஶராருத்வாத் அநுபூதேஶ் ச ஸுந்தரி । ஏவம் ந ஸந் நாஸத் இதம் ப்ராந்திமாத்ரம் விபாஸதே
ஆழ்ந்த சிந்தனையாலும், அனுபவத்தின் தன்மையாலும், அழகானவளே, இது உண்மை என்றும் பொய்யும் என்றும் இல்லை; இது வெறும் மயக்கமாகத் தோன்றுகிறது.
மஹாகல்பாந்தஸம்பத்தாவ் அப்ய் அத்யாந்யயுகே ऽதவா । ந கதாசந யந் நாஶி தத் ப்ரஹ்மைவாஸ்தி தஜ் ஜகத்
பெரும் யுகத்தின் முடிவிலும், இன்றும், வேறு எந்த காலத்திலும் அழியாதது ஒரே பரம்பொருள் மட்டுமே; அதுவே இந்த உலகம்.
தஸ்மிந் மத்யே கசந்தீமா ப்ராந்தயஸ் ஸ்ரு'ஷ்டிநாமிகாஃ । வ்யோம்நி கேஶோண்டுகாநீவ ந கசந்தி து வஸ்துதஃ
அந்த பரம்பொருளுக்குள், படைப்பு என்று சொல்லப்படும் இந்த மாயைகள், ஆகாயத்தில் முடிகள் அல்லது பந்துகள் அசைவது போல தோன்றினாலும், உண்மையில் அவை அசையவே அசையாது.
யதா தரங்கா ஜலதௌ ததேமாஸ் ஸ்ரு'ஷ்டயஃ பரே । உத்பத்யோத்பத்ய லீயந்தே ரஜாம்ஸீவ மஹாநிலே
எப்படி அலைகள் கடலில் எழுந்து கரைந்துவிடுகிறதோ, அதுபோல் இந்த படைப்புகளும் பரம்பொருளில் தோன்றி, பெரிய காற்றில் தூசுபோல் மறைந்துவிடுகின்றன.
தஸ்மாத் ப்ராந்திமயாபாஸே மித்யாத்வம் அஹமாத்மகே । ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாஜலரயே கேவாஸ்தா ஸர்கபஸ்மநி
ஆகவே, மாயையால் தோன்றும் இந்த 'நான்' என்னும் உணர்வு பொய்யானது; மிராக் தண்ணீரிலும், படைப்பின் சாம்பலிலும் நம்பிக்கை வைக்க என்ன அர்த்தம்?
ப்ராந்தயஶ் ச ந தத்ராந்யாஸ் தாஸ் தா ஏவ பரம் பதம் । கநே தமஸி யக்ஷாபா தம ஏவ ந யக்ஷகாஃ
அங்கு வேறு எந்த மயக்கமும் இல்லை; அவைதான் அந்த உயர்ந்த நிலை. அடர்ந்த இருளில் யக்ஷர் போன்ற உருவங்கள் தெரிந்தாலும், உண்மையில் அங்கு இருட்டே உள்ளது, யக்ஷர்கள் இல்லை.
தஸ்மாஜ் ஜந்ம ம்ரு'திர் மோஹோ வ்யோமாஹம் த்வம் இதம் ததம் । ஸர்வம் தச் ச மஹாகல்பஶாந்தௌ யத் அவஶிஷ்யதே
ஆகவே, பிறப்பு, மரணம், மயக்கம், ஆகாயம், 'நான்', 'நீ' என்பவை, இந்த எல்லாம் — பெரிய யுகத்தின் முடிவில் எது மீதமோ, அதுவே எல்லாம்.
நாதஸ் ஸத்யம் இதம் த்ரு'ஷ்டம் ந சாஸத்யம் கதாசந । த்வயம் ஏவைதத் அத வா ப்ரஹ்ம தத்ரைவ ஸம்பவத்
இதனால், நாம் காணும் இந்த உலகம் முற்றிலும் உண்மை அல்ல; அதே நேரத்தில், அது முற்றிலும் பொய்யும் அல்ல. அது இரண்டும் சேர்ந்து இருக்கலாம், அல்லது அந்தப் பரம்பொருள் தான் இவ்வாறு தோன்றுகிறது.
ஆகாஶபரமாண்வந்தர் த்ரவ்யாதேர் அணுகே ऽபி வா । ஜீவாணுர் யத்ர தத்ரேதம் ஜகத் வேத்தி நிஜம் வபுஃ
ஆகாயத்தின் மிகச் சிறிய அணுவிலும், பொருளின் அணுவிலும் கூட, உயிர் அந்த உலகத்தைத் தன் உருவமாகவே காண்கிறது.
அக்நிர் ஔஷ்ண்யம் யதா வேத்தி நிஜபாவக்ரமோதிதம் । பஶ்யதீதம் ததைவாத்மா ஸ்வாத்மபூதம் விஶுத்தசித்
எப்படி நெருப்பு தன் வெப்பத்தைத் தானாகவே உணர்கிறது, அதுபோல் தூய அறிவும் இந்த உலகத்தைத் தன் சொந்த உருவாகவே காண்கிறது.
யதா ஸூர்யாதபே கேஹே ப்ரமந்தி த்ரஸரேணவஃ । ததேமே பரமாகாஶே ப்ரஹ்மாண்டத்ரஸரேணவஃ
எப்படி ஒரு வீட்டில் சூரிய ஒளியில் தூசு துகள்கள் அலைந்து திரிகின்றனவோ, அதேபோல் இந்த பிரபஞ்சங்களும் அந்த பரமவெளியில் தூசு துகள்கள்போல் உள்ளன.
யதா வாயௌ ஸ்திதஸ் ஸ்பந்த ஆமோதஶ் ஶைத்யம் அம்பரே । பிண்டக்ரஹவிநிர்முக்தம் ததா விஶ்வம் ஸ்திதம் பரே
எப்படி காற்றில் அலைச்சல் இருக்கிறது, வாசனையும் காற்றில், குளிர்ச்சியும் ஆகாயத்தில் இருக்கின்றனவோ, அதுபோல் உருவங்களைத் தாண்டி இந்த உலகம் பரமத்தில் நிலைத்துள்ளது.
பாவாபாவக்ரஹோத்ஸர்கஸ்தூலஸூக்ஷ்மசராசராஃ । விவர்ஜிதஸ்யாவயவைர் பாவா ப்ரஹ்மண ஈத்ரு'ஶைஃ
உள்ளதும் இல்லாததும், பிடிப்பதும் விடுவதும், பெரிதும் சிறிதும், அசையும் அசையாததும்—இவை எல்லாம் பகுதியில்லாத பிரம்மனுக்கே உரிய தன்மைகள்.
ஸாகாரஸ்யேவ போதாய விஜ்ஞேயா பவதாதுநா । அநந்யாஸ் ஸ்வாத்மநஸ் தே ஸ்யுஸ் தரோர் அவயவா இவ
ஒரு மரத்தின் எல்லா பகுதியும் அதன் உருவுக்காக இருப்பதுபோல், இப்போது நீ உனது சொந்த ஆத்மாவிலிருந்து வேறுபடாதவையாக இவை அனைத்தையும் புரிந்துகொள்.
யதாஸ்திதம் இதம் விஶ்வம் நிஜபாவக்ரமோதிதம் । ரிக்தம் தத் விஶ்வஶப்தார்தைர் அநந்யத் ப்ரஹ்மணி ஸ்திதம்
இந்த உலகம், அது எப்படி இருக்கிறதோ அப்படியே, நம் சொந்த இயல்பின் தொடர்ச்சியாக உருவாகிறது; அது வெறுமைதான், 'உலகம்' என்ற சொல்லின் பொருள்கள் எல்லாம் பிரம்மத்தில் ஒன்றாகவே இருக்கின்றன.
ந தத் ஸத்யம் ந சாஸத்யம் ரஜ்ஜ்வாம் ஸர்பப்ரமோபமம் । மித்யாநுபூதிதஸ் ஸத்யம் அஸத்யம் தத் பரீக்ஷணாத்
இது உண்மை அல்ல, பொய் அல்ல; கயிற்றில் பாம்பு தோன்றும் மாயை போல. பொய்யாக அனுபவிக்கப்படுவது, ஆராய்ந்தால் தான் அது உண்மையா, பொய்யா என்பது தெரியும்.
பரமம் காரணம் வித்த்வாஜ் ஜீவத்வம் இவ வேத்த்ய் அலம் । அதஸ் தத் ஏவாநுபவஞ் ஜீவத்வம் விந்ததே ஸ்புடம்
உயர்ந்த காரணத்தை அறிந்தவுடன், உயிரோடு இருப்பதைப்போல் இருப்பதை உணர்கிறான்; அதையே அனுபவிப்பதால், வாழ்வது என்பது தெளிவாக கிடைக்கிறது.
ஸத்யம் பவத்ய் அஸத்யம் வா கே ऽபி பாதம் இதம் ஜகத் । ரஞ்ஜயத்ய் ஏவ ஜீவாணும் ஸ்வோத்தாபிர் அநுபூதிபிஃ
உண்மைதானோ, பொய்யதானோ, இந்த உலகம் வானில் தோன்றிக் கொண்டு, உயிருள்ள ஒவ்வொரு உயிரையும் தன் அனுபவங்களால் வண்ணமிட்டு விடுகிறது.
அநுபூதய ஏதாஸ் து காஶ்சித் பூர்வாநுபூதிதஃ । அபூர்வாநுபவாஃ காஶ்சித் ஸமாஶ் சைவாஸமாஶ் ச தாஃ
இந்த அனுபவங்களில் சில பழைய அனுபவங்களிலிருந்து வந்தவை, சில புதிதாகும்; சில சமமானவை, சில சமமல்லாதவை.
க்வசித் கதாசித் தா ஏவ க்வசித் ஏவ ஸமா அபி । கசந்த்ய் அஸத்யாஸ் ஸத்யாபா ஜீவாகாஶே ऽநுபூதயஃ
சில இடங்களில், சில நேரங்களில், அந்த அனுபவங்கள் சமமாக இருக்கலாம்; சில சமயங்களில் அவை சமமல்லாமல் இருக்கலாம்; உயிரின் அகத்தில், அனுபவங்கள் உண்மையாய் அல்லது பொய்யாய் அலைந்து செல்கின்றன.
தத்குலாஸ் தத்ஸமாசாராஸ் தஜ்ஜந்மாநஸ் ததீஹிதாஃ । த ஏவ மந்த்ரிணஃ பௌராஃ ப்ரதிபாநே பவந்தி வஃ
அந்த குடும்பங்கள், அந்த பழக்கங்கள், அந்த பிறப்புகள், அந்த எண்ணங்கள்—இவை எல்லாம் உங்கள் அறிவின் உலகில் ஆலோசகர்களாகவும், குடிமக்களாகவும் ஆகின்றன.
தே சைவாத்மந்ய் அலம் ஸத்யா தேஶகாலேஹிதைஸ் ஸமாஃ । ஸர்வகாத்மஸ்வரூபாயாஃ ப்ரதிபாயா இதி ஸ்திதிஃ
அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே அடைந்தவர்களாக, இடம் காலத்தால் கட்டுப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபடாமல், முழுமையாக திருப்தியுடன், எல்லா இடங்களிலும் பரவி இருக்கும் அறிவின் ஒளியில் நிலைத்திருக்கின்றார்கள்.
யதா ராஜாத்மநி வ்யோம்நி ப்ரதிபோதேதி ஸந்மயீ । ததாந்வ் அகக்ரகோதேதி ஸத்யைவ ப்ரதிபாஸ்வரே
எப்படி வானத்தில் ஒரு அரசர் கண்ணாடியில் உருவம் தோன்றும் போல், தூய உண்மை கொண்ட ஒளியில் உண்மையின் பிரதிபலிப்பு தோன்றுகிறது.