யத்ராஸௌ ப்ராஹ்மணோ கேஹே ப்ராஹ்மண்யா ஸஹிதோ ऽபவத் । தம் ஸர்கம் தம் கிரிக்ராமம் நய மாம் ஸமவேக்ஷிதும்
அந்தப் பிராமணன் தன் மனைவியுடன் வாழ்ந்த அந்த வீட்டையும், அந்தப் படைப்பையும், அந்த மலைக்கிராமத்தையும் நான் நேரில் காணும்படி என்னை அங்கே அழைத்துச் செல்.
அசேத்யசித்ரூபமயீம் பரமாம் பாவநீம் த்ரு'ஶம் । அவலம்ப்யேமம் ஆகாரம் அவமுச்ய பவாமலா
உயிரும் உயிரற்றதும் கலந்து அமைந்த தூய்மையான உயர்ந்த பார்வையைப் பிடித்து, இந்த வெளிப்பாடுகளை விட்டு, பிறவியின் மாசை நீக்கி விடு.
ததஃ ப்ராப்ஸ்யஸ்ய் அஸந்தேஹம் வ்யோமாத்மாநம் நபஸ்ஸ்திதம் । பூமிஷ்டநரஸங்கல்போ ககநாந்தஃ புரம் யதா
பின்னர், சந்தேகமில்லாமல், நீ ஆகாயம் போல் நிலை கொண்ட ஆத்மாவை அடைவாய்; பூமியில் உள்ள மனிதனின் எண்ணம் ஆகாயத்துக்குள் ஒரு நகரம் போல் இருக்கும்.
ஏவம்ஸ்திதம் தம் பஶ்யாவஸ் ஸஹ ஸர்கம் அநந்தரம் । ஏவம் தத்தர்ஶநத்வாரே தேஹோ ஹி பரமார்கலா
அப்படியே நிலை கொண்டிருக்கும் அவனை, அதனுடன் வரும் படைப்பையும் நாம் காணலாம்; அந்தக் காண்பதன் வாயிலாக, இந்த உடலே உண்மையில் மிகப்பெரிய தடையாகும்.
அமுநா தேவி தேஹேந ஜகத் அந்யத் அவாப்யதே । ந வா கஸ்மாத் அத்ர யுக்திம் கதயாநுக்ரஹக்ரஹாத்
இந்த உடலால், தேவி, வேறு ஒரு உலகம் கிடைக்கலாம்; கிடைக்காமல் போகலாம். இது ஏன் என்று காரணம் சொல்ல வேண்டியதில்லை, காரணம் அருள் இருந்தால்தான் அது புரியும்.
ஜகந்தீமாந்ய் அமூர்தாநி மூர்திமந்தி முதாக்ரஹாத் । பவத்பிர் அவபுத்தாநி ஹேமநீவோர்மிகாதியா
இந்த உலகங்கள் உருவமில்லாதவை என்றாலும், தவறான எண்ணத்தால் உருவமுள்ளவையாக நீங்கள் பார்த்தீர்கள்; அது பொன்னில் எழும் அலைகளை உருவம் கொண்டதாக நினைப்பதுபோல்.
ஹேம்ந்ய் ஊர்மிகாரூபவநே ऽப்ய் ஊர்மிகாத்வம் ந வித்யதே । யதா ததா ஜகத்ரூபே ஜகத்த்வம் நாஸ்தி சித்பதே
பொன்னில் அலைகள் தோன்றும் காட்டிலும், உண்மையில் அலை தன்மை இல்லை; அதுபோல், உலகம் என்ற உருவத்திலும், அறிவின் நிலைமையில் உலகம் என்ற தன்மை இல்லை.
ஜகத் ஆகாஶம் ஏவேதம் ப்ரஹ்மைவ ந து த்ரு'ஶ்யதா । த்ரு'ஶ்யதே காசித் அப்ய் அத்ர தூலிர் அம்புநிதாவ் இவ
இந்த உலகம் வெறும் ஆகாயம், அது பரம்பொருள் மட்டுமே, பார்க்கக்கூடியது அல்ல; இங்கே தெரியும் எதுவும், கடலில் ஒரு தூசுபோல் மட்டுமே.
ப்ரஹ்மைவ பஶ்யதி ப்ரஹ்ம நாப்ரஹ்ம ப்ரஹ்ம பஶ்யதி । ஸர்காதிநாம்நா ப்ரதிதஸ் ஸ்வபாவோ ऽஸ்யைவம் ஈத்ரு'ஶஃ
பிரம்மம் தான் பிரம்மத்தையே காண்கிறது; பிரம்மம் அல்லாதது பிரம்மத்தை காண்பதில்லை. பிரம்மம் பிரம்மத்தையே காண்கிறது. படைப்பு முதலான பெயர்களால் அறியப்படும் அதன் இயல்பு இப்படிப்பட்டதே.
ந ப்ரஹ்மஜகதோர் அஸ்தி கார்யகாரணதோதயஃ । காரணாநாம் அபாவேந ஸர்வேஷாம் ஸஹகாரிணாம்
பிரம்மமும் உலகமும் இடையே காரணம்-விளைவு என்ற தோற்றம் இல்லை; எல்லா காரணங்களும், துணை காரணங்களும் இல்லாததால் அப்படி ஒன்றும் தோன்றுவதில்லை.
யாவத் அப்யாஸயோகேந ந ஶாந்தா பேததீஸ் தவ । நூநம் தாவத் அதத்ரூபா ந ப்ரஹ்ம பரிபஶ்யஸி
யோகப் பயிற்சியால் உன் மனம் வேறுபாடுகளிலிருந்து அமைதியாகாமல் இருக்கும் வரை, நீ பிரம்மத்தை அதன் உண்மையான நிலையில் கண்டறிய முடியாது.
தத்ர ரூடிம் உபாயாதா இமே யே த்வ் அஸ்மதாதயஃ । அப்யாஸாத் ப்ரஹ்மஸம்வித்தேஃ பஶ்யாமஸ் தே ஹி தத் பதம்
நாங்கள் போன்றவர்கள், பயிற்சி மற்றும் பிரம்ம அறிவால் அங்கு நிலைத்திருப்பவர்கள், உண்மையில் அந்த நிலையை காண்கிறோம்.
ஸங்கல்பநகரஸ்யேவ மமாகஶமயம் வபுஃ । ப்ரஹ்மைவ வாதஃ பஶ்யாமி தேஹேநாநேந தத் பதம்
எப்படி நினைவு நகரம் வெறும் கற்பனை போல இருக்கிறதோ, அதுபோல என் உடலும் வெறும் ஆகாயம் போல உள்ளது. இந்த உயிரோட்டமே பரமத்துவம் என்று நான் காண்கிறேன்; இந்த உடலுடன் அந்த உயர்ந்த நிலையை நான் காண்கிறேன்.
விஶுத்தஜ்ஞாநதேஹாஹம் யதைதே பத்மஜாதயஃ । ப்ரஹ்மாத்மஜகதாதீதம் அங்கம் அஸ்மாகம் அங்கநே
நான் தூய அறிவால் ஆன உடலாக இருக்கிறேன்; இந்தப் பத்மத்தில் பிறந்தவர்கள் மற்றும் மற்றவர்கள் போலவே. பரமம், ஆத்மா, உலகம், இவை எல்லாம் நம்முள் உள்ள உறுப்புகளே.
தவாப்யாஸம் விநா பாலோ நாகாரோ ப்ரஹ்மதாம் கதஃ । ஸ்திதஃ கலநரூபாத்மா தேந தந் நாநுபஶ்யஸி
உன் பயிற்சி இல்லாமல், பிள்ளையே, இந்த உருவம் பரம நிலையை அடையவில்லை; அது மனதில் தோன்றிய உருவாகவே நிற்கிறது. அதனால் நீ அதனை காண முடியவில்லை.
யத்ர ஸ்வஸங்கல்பபுரம் ஸ்வதேஹே நாநுலப்யதே । தத்ராந்யஸங்கல்பபுரம் ஸ்வதேஹே நாநுலப்யதே
உன் சொந்த கற்பனை நகரம் உன் உடலில் இல்லை என்றால், அங்கே வேறொருவரின் கற்பனை நகரமும் உன் உடலில் கிடையாது.
தஸ்மாத் ஏநம் பரித்யஜ்ய தேஹம் சித்வ்யோமரூபிணீ । தத் பஶ்யஸ்ய் ஏதத் ஏவாஶு குரு கார்யவிதாம் வரே
ஆகையால், இந்த உடலை விட்டு, அறிவும் அகாசமாய் இருக்கும் அந்த நிலையை நீ காண்பாய்; செய்ய வேண்டியது இதுதான், செயலில் சிறந்தவரே, இதை விரைவில் செய்.
ஸங்கல்பநகரம் ஸத்யம் யதா ஸங்கல்பிநம் ப்ரதி । ஸதேஹம் வா விதேஹம் வா நேதரம் ப்ரதி கிஞ்சந
உள்ளத்தில் தோன்றும் நகரம், அதை நினைப்பவருக்கு மட்டும் உண்மையாகும்; உடலுடன் இருந்தாலும், உடலில்லாமல் இருந்தாலும், மற்றவர்களுக்கு அது ஒன்றும் இல்லை.
ஆதிஸர்கே ஜகத்ப்ராந்திர் யதேயம் ஸ்திதிம் ஆகதா । ததா ததாப்ரப்ரு'த்ய் ஏவ நியதிஃ ப்ரௌடிம் ஆகதா
பிரபஞ்சம் உருவான தொடக்கத்தில், உலகப் பிம்பம் தோன்றி இந்நிலையை அடைந்தது; அப்போதிலிருந்து விதி வலிமை பெற்றது.
த்வயோக்தம் தேவி கச்சாவோ ப்ராஹ்மணப்ராஹ்மணீக்ரு'ஹம் । ஸஹேதீதம் அஹம் வச்மி கதம் கந்தவ்யம் அம்ப ஹே
தெய்வமே, நீ 'நாம் அந்த பிராமணன் மற்றும் அவன் மனைவியின் வீட்டிற்குச் செல்லலாம்' என்று சொன்னாய்; இதற்காக நான் கேட்கிறேன், அம்மா, நாம் எப்படி செல்ல வேண்டும்?
இஹ தேஹம் இமம் ந்யஸ்ய ஶுத்தஸத்த்வாநுபாதிநா । சேதஸா தத் பரம் யாமி லோகம் த்வம் கதயேதி து
இங்கே, இந்த உடலை விட்டு, தூய மனதுடன் நான் அந்த உயர்ந்த உலகத்தை அடைகிறேன். அதைப் பற்றி எனக்குச் சொல்.
ஸங்கல்பவ்யோமவ்ரு'க்ஷஸ் தே யதா ஸந்ந் அபி காத்மகஃ । ந குட்யாத்மா ந குட்யேந ரோத்யதே நாபி குட்யஹா
உன் எண்ணத்தில் தோன்றும் ஆகாய மரம் இருப்பினும், அது காற்றுபோல் தான்; அது சுவற்றைப் போல அல்ல, சுவர் அதைத் தடுக்கவும் முடியாது, அது சுவரை அழிக்கவும் செய்யாது.
ஶுத்தைகஸத்த்வநிர்மாணசித்தரூபஸ்ய தத் கில । ப்ரதிபாநம் அதஸ் தஸ்மாத் பரமாத் பித்யதே மநாக்
அது, தூய ஒன்றே ஆன பொருளால் உருவான மன உருவம். அதனால், அதன் தோற்றம் அந்த உயர்ந்த ஒன்றிலிருந்து சிறிது மட்டும் தான் வேறுபடுகிறது.
ஸோ ऽயம் ஏதாத்ரு'ஶோ தேஹோ நைநம் ஸந்த்யஜ்ய யாம்ய் அஹம் । அநேநைவ தம் ஆப்நோமி தேஶம் கந்தம் இவாநிலஃ
இந்த உடல் இப்படிப்பட்டது; இதை விட்டு விலகி நான் போவதில்லை. இதே உடலோடு அந்த இடத்தை அடைகிறேன், வாசனை காற்றில் போகும் போல.
யதா ஜலம் ஜலைர் வாக்நிர் அக்நிநா வாயுநாநிலஃ । மிலத்ய் ஏவம் மநோதேஹோ தேஹைர் அந்யைர் மநோமயைஃ
எப்படி நீர் நீருடன், அக்னி அக்னியுடன், காற்று காற்றுடன் கலந்து விடுகிறதோ, அதுபோல் மனதில் உருவான உடலும் மற்ற மனதில் உருவான உடல்களுடன் ஒன்றாகி விடுகிறது.
ந ஹி பார்திவதாம் ஸம்வித் ஏத்ய் அபார்திவஸம்விதா । ஏகத்வம் கல்பநாஶைலஶைலயோஃ க்வாஹதிர் மிதஃ
பூமியில் உள்ள அறிவு, பூமியில் இல்லாத அறிவுடன் கலந்து விடாது; கற்பனையில் உருவான இரண்டு மலைகளுக்கு ஒன்றிணைவு எங்கே?
ஆதிவாஹிக ஏவாயம் த்வாத்ரு'ஶஶ் சித்ததேஹகஃ । ஆதிபௌதிகபுத்த்யா து க்ரு'ஹீதஶ் சிரபாவநாத்
உங்களுடைய இந்த மனதில் உருவான உடல், ஒரு பயண வாகனம்போல் தான்; ஆனால், நீண்ட நாட்களாக மனதில் பதிந்ததால், அது பொருளாகவே அறிவால் பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
யதா ஸ்வப்நே யதா தீர்ககாலத்யாநே யதா ப்ரமைஃ । யதா வ்யஸநிஸங்கல்பே யதா கந்தர்வபத்தநே
எப்படி கனவில், நீண்ட நேரம் தியானத்தில், மயக்கத்தில், பழக்கத்தில் மூழ்கிய ஒருவரின் எண்ணத்தில், அல்லது காந்தர்வ நகரத்தில் (மாய நகரம்) இருப்பது போல,
வாஸநாதாநவம் நூநம் யதா தே ஸ்திதிம் ஏஷ்யதி । ததாதிபௌதிகீபாவம் புநர் ஏதி ந தேஹகஃ
நீயுடைய மனதில் பழைய எண்ணங்களும், பழக்கங்களும் முற்றிலும் குறைந்து, மனம் நிலையாகும் போது, உடலில் மீண்டும் பௌதீக நிலை திரும்பி வராது.
ஆதிவாஹிகதேஹத்வப்ரத்யயே கநதாம் கதே । தம் அவாப்நோத்ய் அயம் தேஹோ தஶாமோஹே விநஶ்யதி
நுண்ணிய உடலைப்பற்றிய நம்பிக்கை உறுதியானபோது, இந்த உடல் உறுதியாகும்; ஆனால் அந்த நம்பிக்கை மயக்கத்தில் மறைந்துவிட்டால், இந்த உடல் அழிந்து விடும்.