ஏதஸ்மிந்ந் அபி ஸம்பந்நே ப்ரஹ்மாண்டாகாரிணி ப்ரமே । ந கிஞ்சித் அபி ஸம்பந்நம் ந ச ஜாதம் ந த்ரு'ஶ்யதே
இந்த பிரமாண்ட முடிவுற்ற மாயை நிகழ்ந்தாலும், எதுவும் உண்மையில் நிகழவில்லை; எதுவும் பிறக்கவில்லை, எதுவும் காணப்படவில்லை.
தத் ப்ரஹ்மாகாஶம் ஆகாஶம் ஏவ ஸ்திதம் அஶங்கிதம் । ஸங்கல்பநகராகாரம் ஏதத் ஸத் அபி நைவ ஸத்
அந்த பரப்ரம்மம் வெறும் ஆகாயமாக அச்சமின்றி நிலைத்திருக்கிறது; இந்த எண்ண நகரம் இருப்பதாக இருந்தாலும், அது உண்மையில் இல்லை.
அநிர்மிதம் அநங்கம் ச ஏதத் கே சித்ரம் உத்திதம் । அக்ரு'தம் சாநுபூதம் ச ந ஸத்யம் ஸத்யவத் ஸ்திதம்
இந்த வியத்தகு காட்சி ஆகாயத்தில் தோன்றியது, உருவமோ உருவாக்கமோ இல்லாமல், யாராலும் உருவாக்கப்படாததும், அனுபவிக்கப்படாததும், உண்மை அல்லாததும், ஆனாலும் உண்மையாகத் தோன்றுகிறது.
மஹாகல்பே விமுக்தத்வாத் ப்ரஹ்மாதீநாம் அஸம்ஶயம் । ஸ்ம்ரு'திர் ந ப்ராக்தநீ காசித் காரணம் ஸா ஸ்வயம்புவஃ
பெரிய யுகத்தில் பிரம்மா முதலியோர் விடுதலை பெற்றதால், அவர்களுக்கு பழைய நினைவுகள் எதுவும் இருக்காது; அந்த காரணம் தானாக உருவானதுதான்.
தேந யாத்ரு'க் ஸ்வயம்பூஸ் ஸ்யாத் தாத்ரு'க் தஜ்ஜம் இதம் ஸ்ம்ரு'தம் । அநாத்யநுபவஸ் த்வ் இத்தம் ய ஏவாவநிதாதிபிஃ
எப்படி தானாக உருவானவன் இருக்கிறாரோ, அதேபோல் அவனிலிருந்து தோன்றும் இந்த நினைவும் இருக்கும்; இப்படித்தான் ஆரம்பமில்லாத அனுபவம் பூமி முதலியவற்றோடு உள்ளது.
ஸ்வப்நாநுபூதம் ப்ரு'த்வ்யாதி ப்ரபோதே யாத்ரு'ஶம் பவேத் । ஸ்ம்ரு'தம் ஸத் வ்யோமமாத்ராத்ம ஸர்வதைவேத்ரு'ஶம் ஜகத்
கனவில் அனுபவிக்கப்பட்ட பூமி முதலியவை விழித்தபோது எப்படி தோன்றுகிறதோ, அதுபோல் இந்த உலகமும் எப்போதும் தூய ஆகாயத்தின் இயல்பாக நினைவில் உள்ளது.
யத்ர யத்ர யதா தோயே த்ரவத்வம் நாம வித்யதே । தத்ர தத்ர ததா நாந்யஸ் ஸர்கோ ऽஸ்தி பரமாத்மநி
எங்கு எப்போது நீரில் திரவம் என்ற தன்மை இருக்கிறதோ, அதுபோலவே பரமாத்மாவில் வேறு எந்தப் படைப்பும் இல்லை.
ஸ்ரு'ஷ்டிர் ஏவம் இயம் ப்ரௌடா ஸர்க ஏவம் அயம் ஸ்திதஃ । ப்ரஹ்மாண்டம் நாம பாத்ய் ஏவ வ்யோமாத்மைவாபநிர்மிதிஃ
இந்தப் படைப்பு இப்படியே நிலைத்திருக்கிறது; இந்த வெளிப்பாடு இப்படியே உள்ளது. பிரமாண்டம் என்று அழைக்கப்படுவது வெளிப்படுகிறது, ஆனால் அது வெறும் ஆகாயத்தின் இயல்பே தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.
த்ரு'ஶ்யம் ஏவம் இதம் ஶாந்தம் காத்ம நிர்பித்தி நிர்ப்ரமம் । நிராதாரம் நிராதேயம் அத்வைதம் சைக்யவர்ஜிதம்
இந்த உலகம் இப்படியே அமைதியாக, ஆகாயத்தின் இயல்புடன், பிரிவும் குழப்பமும் இல்லாமல் உள்ளது; அது ஆதாரமோ அமைப்போ இல்லாதது, இருமை இல்லாதது, ஒன்றிணைவு கூட இல்லாதது.
ஜகத்ஸம்விதி ஜாதாயாம் அபி ஜாதம் ந கிஞ்சந । பரமாகாஶம் ஆஶூந்யம் அச்சம் ஏவ வ்யவஸ்திதம்
உலக உணர்வு தோன்றினாலும், எதுவும் உண்மையில் பிறக்கவில்லை; பரம ஆகாயம் வெற்றிடமில்லாமல், தெளிவாக உறுதியாக உள்ளது.
ஸர்வஸம்ஹாரகே த்வ் ஆஸீத் யத் ஏவ தத் அவஸ்திதம் । நாதேயம் தத்ர நாதாரோ ந ச த்ரு'ஶ்யம் ந த்ரஷ்ட்ரு'தா
அனைத்தும் அழிந்த அந்த வெறுமையில், எது இருந்ததோ அதுவே நிலைத்திருந்தது; அங்கே ஆதாரம் இல்லை, அதில் ஆதரிக்கப்படுவது இல்லை, காணப்படும் பொருள் இல்லை, காண்பவரும் இல்லை.
ப்ரஹ்மாண்டம் நாஸ்தி ந ப்ரஹ்மா ந ச ப்ரஹ்மாண்டிகா க்வசித் । ந ஜகந் நாஸ்தி ஜகதீ ஶாந்தம் ஏவாகிலம் ஸ்திதம்
அங்கே பிரபஞ்சம் இல்லை, பிரம்மா இல்லை, பிரம்மாண்டம் எங்கும் இல்லை; உலகம் இல்லை, பூமி இல்லை—எல்லாம் அமைதியாகவே நிற்கின்றன.
ப்ரஹ்மைவ கசதி ஸ்வச்சம் இத்தம் ஆத்மாத்மநாத்மநி । சித்த்வாத் த்ரவத்வாத் ஸலிலம் இவாவர்ததயாத்மநி
அங்கே தூயதும் தெளிவானதும் ஆன பிரம்மம் மட்டுமே தானாகவே தன்னைத் தானே அனுபவிக்கிறது; அதன் இயல்பால், நீர் தன்னுள் சுழலும் போல், அது தன்னுள்ளே சுழல்கிறது.
அஸத் ஏவேதம் ஆபாதி ஸத் இவேஹாநுபூயதே । விநஶ்யத்ய் அஸத் ஏவாந்தே ஸ்வப்நே ஸ்வமரணம் யதா
இது உண்மையல்லாததாகத் தோன்றினாலும், இங்கே அது உண்மையாக அனுபவிக்கப்படுகிறது; கடைசியில், அந்த பொய்யானது மறைந்து விடுகிறது, கனவில் மரணம் நிகழ்வதைப் போல.
அத வாஜஸ்வரூபத்வாத் ஸத் ஏவேதம் அநாமயம் । அகண்டிதம் அநாத்யந்தம் ஜ்ஞாநமாத்ராம்பரோதரம்
அல்லது, இருப்பதின் இயல்பாகவே, இது உண்மையாகவே இருக்கிறது; இதில் எந்தவிதமான துன்பமும் இல்லை, இது உடைந்ததுமல்ல, தொடக்கமோ முடிவோ இல்லாதது, அறிவே அதன் பரந்த வெளி.
ஆகாஶ ஏவ பரமே ப்ரதமஃ ப்ரஜேஶோ நித்யம் ஸ்வயம் கசதி ஶூந்யதயா ஸமாநஃ । ஸ ஹ்ய் ஆதிவாஹிகவபுர் ந து பூதரூபீ ப்ரு'த்வ்யாதி தேந ந ஸத் அஸ்தி யதா ந ஜாதம்
எப்படி ஆகாயம் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்ததும், முதல் உயிர்களின் தலைவனும், எப்போதும் தானாகவே அசையுமோ, அதுபோல் தான்; அது வெறும் வெற்றிடமாக இருப்பதால் எல்லோரிடமும் சமம். அவனுக்குப் பொருள் உடல் இல்லாமல், நுட்பமான உருவம் மட்டுமே உள்ளது. ஆகவே, பூமி முதலியவை பிறக்காதபோது, இருப்பதும் இல்லை.
இத்தம் ஜகதஹந்தாதி த்ரு'ஶ்யஜாதம் ந கிஞ்சந । அஜாதத்வாச் ச நாஸ்த்ய் ஏவ யச் சாஸ்தி பரம் ஏவ தத்
இந்த உலகம், 'நான்' என்பதும், காணப்படும் அனைத்தும், எதுவும் இல்லை; ஏனென்றால், அவை பிறக்காதவை. உண்மையில் இருப்பது ஒன்றே — அது பரமம்.
பரமாகாஶ ஏவாஸௌ ஜீவதாம் சேததி ஸ்வயம் । நிஸ்ஸ்பந்தாம்போதிஜடரே ஸலிலம் ஸ்பந்ததாம் இவ
அந்த பரமான ஆகாயமே உயிர்களில் தானாகவே உயிரும் அறிவும் ஆகிறது; அசையாத கடல் கருவில் தண்ணீர் அசைவதைப் போல.
ஆகாஶரூபம் அஜஹத் ஏவ வேத்தீவ த்ரு'ஶ்யதாம் । ஸ்வப்நஸங்கல்பஶைலாதாவ் இவ சித்வ்ரு'த்திர் ஆந்தரீ
உள் அறிவின் இயக்கம், ஆகாயம் போல் தன் இயல்பை விட்டுவிடாமல், கனவு மற்றும் கற்பனையின் மலைக்குள் தெரிகிறதுபோல், தெரிந்துகொள்கிறதுபோல் தோன்றுகிறது.
ப்ரு'த்வ்யாதிரஹிதோ தேஹோ யோ விராடாத்மநோ மஹாந் । ஆதிவாஹிக ஏவாஸௌ சிந்மாத்ராச்சநபோமயஃ
பூமி முதலிய கூறுகள் இல்லாத அந்த பெரிய பிரபஞ்ச ஆத்மாவின் உடல், நுட்பமான ஒரு ஊர்தி மாதிரி, தூய அறிவும் ஆகாயமும் மட்டுமே அதில் கலந்துள்ளன.
அக்ஷயஸ்வப்நஶைலாபஸ் ஸ்திரஸ்வப்நபுரோபமஃ । சித்ரக்ரு'த்ஸ்திதசித்தஸ்தசித்ரஸைந்யஸமாக்ரு'திஃ
அது அழியாத கனவு மலைபோலவும், நிலையான கனவு நகரம் போலும் உள்ளது; அறிவின் படைப்பால் உருவான மனதின் படை ஒன்று சேர்ந்து நிற்கும் வடிவம் அதற்கு உண்டு.
அநிகாதமஹாஸ்தம்பபுத்ரிகௌகஸமோபமஃ । ப்ரஹ்மாகாஶே ऽநிகாதாத்மா ஸ்வஸ்தம்பே ஸாலபஞ்ஜிகா
மண்ணில் புதையாத பெரிய தூண்கள் மற்றும் அவற்றின் கிளைகள் போல், பிரம்மத்தின் அகிலத்தில், ஆத்மா தானாகவே நிலை கொண்ட தூணில் இருக்கும் சிலைபோல் உள்ளது.
ஆத்யஃ ப்ரஜாபதிஃ பூர்வம் ஸ்வயம்பூர் இதி விஶ்ருதஃ । ப்ராக்தநாநாம் ஸ்வகார்யாணாம் அபாவாத் அபகாரணஃ
முதலில் தோன்றிய படைப்பாளர், 'தானாக பிறந்தவன்' என்று புகழ்பெற்றவர்; அவருக்கு முன்பு எந்தச் செயல்களும் இல்லை என்பதால், அவருக்கு முன்பே காரணங்கள் எதுவும் இல்லை.
மஹாப்ரலயபர்யந்தேஷ்வ் ஆத்யாஃ கில பிதாமஹாஃ । முச்யந்தே ஸர்வ ஏவாதஃ ப்ராக்தநம் கர்ம தேஷு கிம்
பெரும் அழிவுகளின் முடிவில் அந்த முதன்மை முன்னோர்கள் எல்லோரும் விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்; ஆகவே, அவர்களுக்கு முன்பிருந்த செயல்களின் விளைவு எது?
மோக்தவ்ய ஏவ குட்யாத்மா த்ரு'ஶ்யோ ऽத்ரு'ஶ்யஶ் ச ஸம்ஸ்திதஃ । ந ச த்ரு'ஶ்யம் ந ச த்ரஷ்டா ந ஸ்ரஷ்டா ஸர்வம் ஏவ ச
சுவர் போல் தோன்றும் அந்த ஆத்மாவை விட்டுவிட வேண்டும்; அது காணப்படும் மற்றும் காணப்படாததாக இருக்கிறது. காணப்படும் பொருளும், காண்பவரும், படைப்பாளியும் இல்லை; எல்லாமும் அதுவே.
ப்ரதிச்சந்தஃ பதார்தாநாம் ஸர்வேஷாம் ஏஷ ஏவ ஸஃ । அஸ்மாத் உதேதி ஜீவாலீ தீபாலீ தீபகாத் இவ
அவர் எல்லா பொருள்களுக்கும் பிரதிபலிப்பாக இருக்கிறார்; அவரிலிருந்து உயிர்களின் ஓடை எழுகிறது, ஒரு விளக்கிலிருந்து பல விளக்குகள் ஏறுவது போல்.
ஸங்கல்ப ஏவ ஸங்கல்பாத் கிலைதி க்ஷ்மாதிவர்ஜிதஃ । க்ஷ்மாதிமாந் இவ நிஷ்குட்யஸ் ஸ்வப்நாத் ஸ்வப்நாந்தரம் யதா
உள்ளக் கற்பனைதான், மற்றொரு கற்பனையிலிருந்து தோன்றுகிறது; அது மண் முதலிய பொருள்கள் இல்லாமல் இருந்தாலும், மண் முதலியவை உள்ளவாறுபோல் வெளிப்படுகிறது. இது ஒரே கனவில் இருந்து இன்னொரு கனவு தோன்றுவது போலே.
அஸ்மாத் ஏவ ப்ரதிச்சந்தாஜ் ஜீவாஸ் ஸம்ப்ரஸரந்த்ய் அமீ । ஸஹகாரிகாரணாநாம் அபாவாச் ச ஸ ஏவ தே
இந்த பிரதிபிம்பத்திலிருந்தே உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; துணை காரணங்கள் இல்லாதபோது, அவை மீண்டும் அதுவாகவே ஆகின்றன.
ஸஹகாரிகாரணாநாம் அபாவே கார்யகாரணம் । ஏகம் ஏதத் அதோ நாந்யஃ பரஸ்மாத் ஸர்கவிப்ரமஃ
துணை காரணங்கள் இல்லாதபோது, காரணமும் விளைவும் ஒன்றாகிவிடும்; ஆகவே, படைப்பு என்ற மாயைக்கு வேறு எந்த மூலமும் இல்லை.
ப்ரஹ்மைவாத்யோ விராடாத்மா விராடாத்மைவ ஸர்கதா । ஜீவாகாஶஸ் ஸ ஏவேத்தம் ஸ்திதஃ ப்ரு'த்வ்யாத்ய் அஸத் யதஃ
பிரம்மம் தான் முதன்மையானது; அதுவே விராட் ரூபம் கொண்டது; அந்த விராட் ரூபத்திலிருந்து படைப்பு உண்டாகிறது. உயிர்கள் இருக்கும் இடம் அதுவே; ஏனென்றால் மண் முதலியவை உண்மையில் இல்லை.