பஹூந் காலபராவர்தாந் இஷ்டாநிஷ்டாந் ஸுகம் மநாக் । பஶ்யந் ப்ரியவியோகாம்ஶ் ச யாதி ஜர்ஜரதாம் ஜநஃ
பல காலங்கள் மாறி மாறி, விருப்பமானதும் விருப்பமற்றதும் அனுபவித்து, பிரியமானவர்களிடம் இருந்து பிரிவையும் பார்த்து, மனிதன் மெதுவாக சோர்ந்து போகிறான்.
போகா விஷயஸம்போகா போகா இவ பணாவதாம் । தஶந்த்ய் அபி மநாக் ஸ்ப்ரு'ஷ்டா த்ரு'ஷ்டநஷ்டாḫ ப்ரதிக்ஷணம்
உணர்ச்சி அனுபவங்கள் பாம்புகளின் இன்பங்களைப் போலவே; சிறிது தொடுதலிலே கூட துன்பம் தரும், பார்த்தவுடன் மறைந்துவிடும், ஒவ்வொரு கணமும் அது போய்விடுகிறது.
ஆயுர் யாதி நிராயாஸபதஸம்ப்ராப்திவர்ஜிதைஃ । உதர்கபங்குராகாரைẖ கராலைẖ கஷ்டசேஷ்டிதைஃ
வாழ்க்கை எளிமையான அமைதியை அடையாமல், கடினமும் நிலைபெறாததும் பயங்கரமான செயல்களால், முடிவில் அழிவை மட்டுமே தரும் வகையில், மெதுவாக கழிந்து விடுகிறது.
போகாஶாபத்தத்ரு'ஷ்ணாநாம் அவமாநḫ பதே பதே । ஆலாநபரிலீநாநாம் வந்யாநாம் இவ தந்திநாம்
உணர்வுகளை அனுபவிக்கவே ஆசைப்படும் மனதுடன் இருப்பவர்களுக்கு, ஒவ்வொரு அடியிலும் அவமதிப்பு நேரிடும்; அது காட்டில் கட்டப்பட்ட யானைகளுக்கு சங்கிலியில் சிக்கி துன்புறும் நிலையைப் போலவே.
ஸம்பதḫ ப்ரமதாஶ் சைவ தரங்கோத்ஸங்கபங்குராஃ । கஸ் தாஸ்வ் அஹிபணாச்சத்த்ரச்சாயாஸு ரமதே புதஃ
செல்வமும் பெண்களும் அலைகளின் உச்சியில் தோன்றி உடனே உடைந்துபோகும் தன்மையுடையவை; பாம்பின் தலைக்கீழ் நிழலில் மகிழும் அறிவாளி யார் இருக்க முடியும்?
ஸத்யம் மநோரமாẖ காமாஸ் ஸத்யம் ரம்யா விபூதயஃ । கிம் து மத்தாங்கநாபாங்கபங்கலோலம் ஹி ஜீவிதம்
ஆசைகள் உண்மையில் மனதை ஈர்க்கும்; செல்வமும் உண்மையில் ரசிக்கத்தக்கது; ஆனால், மதுபானம் அருந்திய பெண்ணின் கண் பார்வை போலவே, வாழ்க்கை எப்போதும் நிலைபெறாமல் அலைபாய்கிறது.
ஆபாதரமணீயேஷு ரமந்தே விஷயேஷு யே । அத்யந்தவிரஸாந்தேஷு பதந்தி நரகேஷு தே
முதலில் மட்டுமே இனிமையாகத் தோன்றும் இன்பங்களில் மகிழும்வர்கள், அவை முற்றிலும் சுவையிழந்ததும் நரகத்தில் வீழ்வார்கள்.
த்வந்த்வதோஷோபருத்தாநி துஸ்ஸாதாந்ய் அஸ்திராணி ச । தநாந்ய் அபவ்யஸேவ்யாநி மம ஜாது ந துஷ்டயே
இரட்டைத் தோஷங்கள் காரணமாக அடைய முடியாததும் நிலைநிற்றாததும் ஆன செல்வம், அருவருப்பானவர்களுக்கு மட்டுமே பொருத்தமானது; அது எனக்கு ஒருபோதும் திருப்தியைத் தரவில்லை.
ஆபாதமாத்ரமதுரா துẖகபர்யவஸாயிநீ । மோஹநாயைவ லோகஸ்ய லக்ஷ்மீẖ க்ஷணவிநாஶிநீ
பொக்கிஷம் ஒரு கணம் மட்டும் இனிமை தரும்; இறுதியில் துயரமாக முடிகிறது. அது உலகத்தை மயக்குவதற்காகவே உள்ளது; ஒரு கணத்தில் அழிந்துவிடும்.
ஆபாதரமணீயாநி விமர்தவிரஸாந்ய் அதி । ஸுகாந்ய் ஆபத்ப்ரதாநாநி ஸங்கதாநி கலைர் இவ
முதலில் மட்டுமே கவர்ச்சியுடன் தோன்றும் இன்பங்கள், எதிர்ப்பால் விரைவில் சுவையிழக்கின்றன; கணம் மட்டும் நீடிக்கும் சந்தோஷம், தீயவர்களுடன் சேர்க்கையால் உண்டாகிறது.
ஶரதம்புதரச்சாயாகத்வர்யோ யௌவநஶ்ரியஃ । ஆபாதரம்யா விஷயாḫ பர்யந்தபரிதாபிநஃ
இளமையின் அழகு, அக்டோபர் மாத மேகத்தின் நிழலைப் போலவே விரைவில் மறைந்து விடுகிறது; இன்பங்கள் முதலில் இனிமையாக இருந்தாலும், இறுதியில் துன்பம் தருகின்றன.
அந்தகḫ பர்யவஸ்தாதா ஜீவிதே மஹதாம் அபி । சலாந்ய் ஆயூம்ஷி ஶாகாக்ரலம்பாம்பூநீவ தேஹிநாம்
பெரியவர்களுக்கே உயிரின் முடிவை எடுக்கும் ஒன்று மரணமே; உடலுடையவர்களின் ஆயுள், கிளையின் முனையில் தொங்கும் தண்ணீரைப் போல நிலைபாடில்லாமல் இருக்கிறது.
ஜீர்யந்தே ஜீர்யதẖ கேஶா தந்தா ஜீர்யந்தி ஜீர்யதஃ । க்ஷீயதே ஜீர்யதஸ் ஸர்வம் த்ரு'ஷ்ணைவைகா ந ஜீர்யதே
வயது முதிரும் போது, முடியும் பல்லும் சிதைந்து போகின்றன; எல்லாம் குறைந்து போகிறது, ஆனால் ஆசை மட்டும் பழையதாக மாறுவதில்லை.
போகாபோகாதிகஹநே ஸர்வஸ்மிந் காயகாநநே । பரம் உல்லாஸம் ஆயாதி த்ரு'ஷ்ணைகா விஷமஞ்ஜரீ
இந்த உடல் எனும் அடர்ந்த காட்டில், இன்பமும் துன்பமும் நிறைந்திருக்க, மிகுந்த உற்சாகத்தை அடைவது ஆசை எனும் வளைந்த மலரே.
பால்யம் யௌவநவத் யாதி யௌவநம் யாதி பால்யவத் । உபமாநோபமேயத்வம் பங்குரத்வே மிதோ ऽநயோஃ
குழந்தை பருவம், இளமை போல் விரைவில் கடந்து போகிறது; அதுபோலவே இளமை, குழந்தைப் பருவம் போல் மறைந்து விடுகிறது. இரண்டிலும் நிலைதன்மை இல்லாதது, ஒப்புமை மற்றும் அதற்குரிய பொருள் போல் ஒன்றோடொன்று ஒப்பாகும்.
ஜீவிதம் கலதி க்ஷிப்ரம் ஜலம் அஞ்ஜலிதோ யதா । ப்ரவாஹ இவ வாஹிந்யா கதம் ந விநிவர்ததே
வாழ்க்கை விரைவில் கையில் உள்ள நீர் போல் வழிந்து போய்விடுகிறது; ஓடும் ஆற்றின் ஓட்டம் போல், போனது திரும்பி வருவதில்லை.
சகித்ய் ஏவாகதோ தேஹẖ குதோ ऽப்ய் அர்ஜுநவாதவத் । யாதி பஶ்யத ஏவாஸ்தம் தரங்காம்புததீபவத்
இந்த உடல் யாருக்கும் தெரியாத இடத்திலிருந்து, புயல் போல திடீரென வந்து சேர்கிறது; அலை, மேகம், விளக்கு போல், நம்முடைய கண் முன்னிலேயே மறைந்து போய்விடுகிறது.
ரம்யேஷ்வ் அரம்யதா த்ரு'ஷ்டா ஸ்திரேஷ்வ் அஸ்திரதாபி ச । ஸத்யேஷ்வ் அஸத்யதார்தேஷு தேநேஹ விரஸா வயம்
அழகானவற்றிலும் அழுக்கான தன்மை தெரிகிறது; நிலையானவற்றிலும் நிலையற்ற தன்மை காணப்படுகிறது; உண்மையானவை என்று நினைப்பதிலும் பொய்மை உள்ளது. அதனால் இந்த உலகில் நாங்கள் விருப்பம் இழந்தோம்.
ஸுகம் யத் ஆத்மவிஶ்ராந்தௌ கதே மநஸி ஸத்த்வதாம் । பாதாலே பூதலே ஸ்வர்கே தந் ந போகேஷு கேஷுசித்
மனம் தூய்மையுடன் ஆத்மாவில் அமைதி அடைந்தபோது கிடைக்கும் ஆனந்தம், பாதாளத்தில், பூமியில், அல்லது சுவர்க்கத்தில் எந்தவொரு இன்பத்திலும் கிடைக்காது.
அபி ஸம்பூர்ணஹ்ரு'த்யார்தாḫ பஞ்சாபீந்த்ரியவ்ரு'த்தயஃ । நாவர்ஜயந்தி மாம் ஏதா ப்ரு'ங்கம் சித்ரலதா இவ
இதயத்தை மகிழ்விக்கும் பொருள்கள் நிறைந்திருந்தாலும், ஐந்து அறிவுப்புலங்களின் செயல்கள் என்னை ஈர்க்கவில்லை; அது, வண்ணம் பூசப்பட்ட கொடியில் தேனீ ஈர்க்கப்படாததைப் போலே.
அத்ய தீர்கேண காலேந நிரஹங்க்ரு'திநா மயா । ஸ்வர்காபவர்கவைத்ரு'ஷ்ண்யம் இதம் ஆஸாதிதம் தியா
இன்று, நீண்ட காலம் கழித்து, அகந்தை இல்லாத மனதுடன், சுவர்க்கத்திற்கும் முக்திக்குமான ஆசையையும் விட்டுவிட்டேன்.
சிரம் ஏகாந்தவிஶ்ராந்த்யை தேநைதந் நபஸḫ பதம் । த்வம் இவாகதவாந் அத்ர த்ரு'ஷ்டவாந் அஸ்மி தாம் குடீம்
நான் பல காலமாக தனிமையில் அமைதியை நாடி வந்தேன்; அதனால் இப்போது வானத்தைப் போலிய ஒரு நிலையை அடைந்துள்ளேன். நீ இங்கு வந்தது போல, அந்த குடிசையையும் நான் பார்த்தேன்.
அத்யைதத் ஸம்பரிஜ்ஞாதம் யத் தி ஸா பவதẖ குடீ । ஆகந்தா த்வம் புநஶ் சேதி ஜ்ஞாயதே க்வாவிசாரிதம்
இன்று எனக்கு தெளிவாகப் புரிந்தது — இது உங்களுடைய குடிசைதான்; நீங்களும் மீண்டும் இங்கு வருவீர்கள் என்பதும் எப்படியோ அறியப்பட்டது.
ததா த்வ் அத்ர மயா ஜ்ஞாதம் கஶ்சித் ஸித்தோ ऽயம் ஆத்மநா । தேஹம் த்யக்த்வேஹ நிர்வாணம் கத இத்ய் அநுமாநிநா
அப்போது இங்கே எனக்கு உணர்ந்தது — இவர் யாரோ ஒரு சிறந்த ஞானி; உடலை விட்டு இங்கேயே முத்தியை அடைந்தார் என்று நான் எண்ணினேன்.
ஏதந் மே பகவந் வ்ரு'த்தம் ஏஷோ ऽஸ்மீதி யதாஸ்திதம் । மயா தே கதிதம் ஸர்வம் யதா ஜாநாஸி தத் குரு
பெரியவரே, நடந்தது எல்லாம் இப்படித்தான்; நான் எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு சொன்னேன். நீங்கள் அறிந்தபடி செய்யுங்கள்.
ஸித்தைர் ந யாவத் அவதாநபரைர் விசார்ய நிர்ணீதம் உத்தமதியாந்தர் அஶேஷவஸ்து । தாவத் த்ரிகாலகலநாம் ந விதந்தி காஞ்சித் இத்ய் அப்ஜஜாதிமநஸோ ऽபி முநே ஸ்வபாவஃ
மிகுந்த கவனத்துடன் ஆராயும் சிறந்த ஞானிகள் எல்லாவற்றையும் தெளிவாக முடிவு செய்யும் வரை, மூன்று காலங்களையும் பற்றிய கணக்கை யாரும் அறிய முடியாது — இதுவே பிரம்மா முதலானவர்களின் மனதிற்கும் இயல்பு, முனிவரே.
அத ஹேமமயாகாஶவிஸ்தீர்ணாயாம் மஹாபுவி । ஸௌஹார்தாத் ஏவ ஸித்தஸ்ய தஸ்யேதம் அஹம் உக்தவாந்
அந்தப் பெரும் பொன்னான நிலப்பரப்பில், அந்த மகான் தபசுவிடம் உள்ள நட்பால், நான் இவ்வாறு சொன்னேன்.
த்வயா ந கேவலம் யாவந் மயாபி ந விசாரிதம் । அவ்யாப்திரஹிதா நாம ந ஸம்பவதி தேஹதா
உன்னால் மட்டும் அல்ல, என்னாலும் கூட இதை யோசிக்கவில்லை; எல்லாம் பரவாமல், எல்லாம் கடந்த உடல் நிலை என்பது இல்லை.
யஸ்மாந் மயா தவோதந்தம் விசார்யாஸௌ ஸ்திரீக்ரு'தா । ந குடீ வ்யோம்நி யேந த்வம் அபவிஷ்யஸ் ஸ்திரஸ்திதிஃ
உன்னுடைய கதையை நான் ஆராய்ந்து பார்த்தபின் இதை உறுதியாக அறிந்தேன்; நீ ஒரு குடில் இல்லாமல் ஆகாயத்தில் நிலைத்திருப்பது சாத்தியமில்லை.
தஸ்மாத் கமலபத்ராக்ஷ யத் கதம் கதம் ஏவ தத் । விசார்யாதீதம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய பஶ்ய ஸாம்ப்ரதிகீம் ஸ்திதிம்
அதனால், தாமரைக் கண்களையுடையவனே, போனது போயே விட்டது; ஆராய்ந்து முடிந்ததை விட்டுவிட்டு, இப்போது நீ இருக்கும் நிலையைப் பார்.