பாதாலம் இவ பாநீயம் ஸர்போ பிலம் இவ க்ஷணாத் । சண்டவாயுர் இவாகாஶம் அவிஶத் தந்முகம் ஜவாத்
பானீயம் பாதாளத்தில் புகுவது போல, பாம்பு தன் பிலத்தில் நுழைவது போல, கொடிய காற்று ஆகாயத்தில் பாய்வது போல, அது அதி வேகமாக அந்த வாயில் நுழைந்தது.
ஸமுதேத்யாபிபத் ருத்ரஸ் ஸ முஹூர்தேந தத்பயஃ । க்ரு'ஷ்ணாங்கோ ऽர்க இவ த்வாந்தம் ஸத்ஸம்பர்க இவாகுணம்
ருத்ரன் உடனே எழுந்து அந்த நீரை ஒரு கணத்தில் குடித்தான்; அது, கருப்பு கதிர்களுடன் சூரியன் இருளை விழுங்குவது போல, நல்லவருடன் சேர்ந்தால் பாவம் அழியும் போல் இருந்தது.
ஆப்ரஹ்மலோகபாதாலம் ஶாந்தம் ஶூந்யம் அதாபவத் । ரஜோதூமாநிலாம்போதபூதமுக்தம் ஸமம் நபஃ
பிரம்மாவின் உலகத்திலிருந்து பாதாளம் வரை எல்லாம் அமைதியாகவும் வெறுமையாகவும் மாறியது; அந்த ஆகாயம் தூசி, புகை, காற்று, நீர், மற்ற பொருட்கள் எல்லாம் இல்லாமல் ஒரே மாதிரியாக இருந்தது.
கேவலம் தத்ர த்ரு'ஶ்யந்தே சத்வாரோ வ்யோமநிர்மலாஃ । இமே பதார்தா நிஸ்ஸ்பந்தாஶ் ஶ்ரு'ணு தாந் ரகுநந்தந
அங்கே, தூய்மையான ஆகாயத்தில் நான்கு வடிவங்கள் மட்டும் தெரிகின்றன; அவை அசைவில்லாமல் அமைதியாக இருக்கின்றன—இவை என்னவென்று கேள், ரகுநாதனே.
ஏகஸ் தாவத் அஸௌ மத்யே ருத்ரẖ க்ரு'ஷ்ணாம்பராக்ரு'திஃ । நிராதாரஸ் ஸ்திதோ வ்யோம்நி நிஸ்ஸ்பந்தோ ऽம்போதிபிம்பவத்
அவற்றில் ஒன்று நடுவில் நிற்கிறது; அது மழைமேகத்தைப் போல் கருப்பாக இருக்கும் ருத்ரன், எந்த ஆதாரமுமின்றி ஆகாயத்தில் அசையாமல், கடலின் பிரதிபலிப்பைப் போல் அமைந்திருக்கிறார்.
த்விதீயோ ऽவஸ்திதோ தூரே ப்ரு'த்வ்யாகாஶதலோபமஃ । பாகோ ப்ரஹ்மாண்டஸதநஸ்யாதḫ பாதாலஸப்தகாத்
இரண்டாவது ஒன்று தொலைவில் இருக்கிறது; அது பூமி மற்றும் ஆகாயத்தின் மேற்பரப்பைப் போல் தோன்றுகிறது—அது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி, ஏழு பாதாளங்களுக்குக் கீழே அமைந்துள்ளது.
பாதாலபூதலதிவாம் ஸஶைலேந்த்ரதிவௌகஸாம் । வ்யாப்திḫ பார்திவபாகேந பங்கமாத்ராத்மநா மநாக்
பாதாளம், பூமி, வானம், மலையுடன் வானில் வாழ்பவர்களும் எல்லாம், பூமியின் தன்மையால், ஒரு சிறிய சேறு துளியில்கூட நிறைந்திருக்கின்றன.
த்ரு'தீயோ ऽத்ர பதார்தோ ऽபூத் ஊர்த்வம் ப்ரஹ்மாண்டபாகபூஃ । த்ரு'ஷ்டிக்ஷயாத் ஸ தூரத்வால் லக்ஷ்யதே ககநாஸிதஃ
இதில் மூன்றாவது கூறு மேலுள்ள பிரதேசம், அதாவது பிரம்மாண்டத்தின் பகுதி; அது நம்முடைய பார்வை எட்டாததாலும், தொலைவில் இருப்பதாலும், வான் கருப்பாகத் தெரிகிறது.
தூரவிஶ்லிஷ்டயோர் மத்யம் யத் தத் ப்ரஹ்மாண்டகண்டயோஃ । தத் ஆகாஶம் அநாத்யந்தம் ப்ரஹ்ம நிர்மலம் ஆததம்
அந்த பிரம்மாண்டத்தின் இரண்டு தூரமான பகுதிகளுக்கு நடுவே உள்ள இடம், ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத, தூய்மையான, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த பரம்பொருள் ஆகும்.
சதுர்தோ ऽஸௌ பதார்தஸ் து ததா ஸம்லக்ஷிதோ மயா । சதுஷ்டயாத் ரு'தே நாந்யத் ஏதஸ்மாத் ஏவ கிஞ்சந
நான்காவது கூறும் அப்போது எனக்குத் தென்பட்டது; இந்த நான்கு தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.
பஹிẖ கிம் வித்யதே ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மஸத்மகவாடதஃ । காஸ் தத்ராவரணா ப்ரூஹி கியத்யஸ் ஸம்ஸ்திதாẖ கதம்
பிரம்மனே, பிரம்மனின் இல்லத்தைச் சுற்றி வெளியே என்ன இருக்கிறது? அங்கே என்ன வகையான மறைப்புகள் உள்ளன? அவை எத்தனை, எவ்வாறு அமைந்துள்ளன என்று சொல்லுங்கள்.
ப்ரஹ்மாண்டகண்டயோḫ பாரே ததோ தஶகுணம் ஜலம் । ஸந்த்யாகாஶம் அநந்தம் தம் வர்ஜயித்வாததம் ஸ்திதம்
அண்டத்தின் எல்லையைத் தாண்டி, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய நீர்ப்படலம் உள்ளது. அதன் பின்பு, எல்லையில்லாத சந்த்யை போன்ற ஆகாயம், அந்த நீரைத் தவிர்த்து, பரந்து விரிந்திருக்கிறது.
ததஸ் ததைவ ஜ்வாலாத்ம தேஜோ தஶகுணம் ஸ்திதம் । ததஸ் ததைவ பவநḫ பாவநோ நிர்மலஸ் ஸ்திதஃ
அதற்குப் பிறகு, அதேபோல், பத்து மடங்கு அதிகமான ஜ்வாலையுடன் ஒளிப்படலம் உள்ளது. அதன் பின்பு, அதேபோல், தூய்மையான காற்று பரவி நிற்கிறது.
ததஸ் ததைவ விமலம் நபோ தஶகுணம் ஸ்திதம் । ததḫ பரமம் அத்யச்சம் ப்ரஹ்மாகாஶம் அநந்தகம்
அதற்குப் பிறகு, அதேபோல், பத்து மடங்கு பரந்த தூய்மையான ஆகாயம் உள்ளது. அதன் மேல், எல்லையற்ற, மிகத் தெளிவான, பிரம்மத்தின் பரப்பான ஆகாயம் உள்ளது.
அந்யத்ராந்யத்ர தஸ்யாத த்ரு'ஷ்டயோ ऽந்யாஸ் ததைவ கே । கசந்த்ய் அஸங்க்யா தூரஸ்தா மிதோऽத்ரு'ஷ்டாத்மஸ்ரு'ஷ்டயஃ
வேறு இடங்களிலும், அந்த உருவங்களின் காட்சிகள் வானில் தோன்றுகின்றன; எண்ணிக்கையற்ற, தொலைவில் இருக்கும் அவை, ஒன்றுக்கொன்று தெரியாமல், தானே உருவான படைப்புகள்.
ஊர்த்வே ப்ரஹ்மாண்டகண்டஸ்ய தஸ்யாதஸ்தாந் முநீஶ்வர । தஜ் ஜலாதி மஹாகாரம் க்வ கதம் கேந தார்யதே
அந்த பிரம்மாண்டத்தின் மேலே ஒரு பகுதி உள்ளது, கீழே நீர் முதலிய பெரிய பொருள்கள் இருக்கின்றன, முனிவரே, அவை எங்கு, எப்படி, எது கொண்டு நிலைத்திருக்கின்றன?
ஸ பார்திவḫ பதார்தாநாம் ஸ்திதẖ கட்டகரத்நவத் । பாகாஸ் தம் ஏவ தாவந்தி தே ஸுதா மாதரம் யதா
அந்த பூமி தாது பொருள்களில் ஒரு ரத்தினம் போல் நிலைத்திருக்கிறது; அதன் பகுதிகள் அதைப் பார்த்து ஓடுகின்றன, பிள்ளைகள் தாயை நாடுவது போல்.
அதோ யத் ஏவ நேதீயோ ப்ரஹ்மாண்டாக்யம் மஹீவபுஃ । தத் பதார்தாḫ ப்ரதாவந்தி த்ரு'ஷிதாஸ் ஸலிலம் யதா
ஆகவே, பிரம்மாண்டம் என்று அழைக்கப்படும் அந்த பெரிய உருவத்திற்கு அருகில் இருப்பவை, பொருள்கள், தண்ணீரை நாடும் தாகம் கொண்டவர்கள் போல் அதைப் நோக்கி விரைந்து செல்கின்றன.
அவலம்ப்ய தத் ஏவாதஸ் ஸம்ஸ்திதாஸ் தே ஜலாதயஃ । ந ஸ்திதிம் ப்ரவிமுஞ்சந்தி ஸ்வாம் யதாவயவா இவ
அதை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு, நீர் முதலியவை தங்கள் இடத்தில் நிலைத்திருக்கின்றன; அவை தங்கள் நிலையை விட்டுவிடுவதில்லை, எப்படிப் பாகங்கள் தங்கள் இடத்தை விட்டு நகராததுபோல்.
ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மாண்டகண்டே தே திஷ்டதẖ கதம் உச்யதாம் । கிமாக்ரு'தீ த்ரு'தே கேந கதம் வா பரிநஶ்யதஃ
பிரம்மனே, இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதியிலுள்ள அவை எவ்வாறு நிலைத்திருக்கின்றன என்பதைச் சொல்லுங்கள். அவைகளுக்கு எப்படிப்பட்ட வடிவம் உள்ளது? எது அவற்றைத் தாங்குகிறது? எவ்வாறு அவை அழிகின்றன?
அத்ரு'தம் த்ரு'தம் ஏவோச்சைர் அபதச் சைவ வா பதத் । அநாக்ரு'த்ய் ஏவ ஸாகாரம் ஜகத் ஸ்வப்நபுரம் யதா
தாங்கப்படாமலே தாங்கப்பட்டது போல், விழுந்தாலும் விழாதது போல், உருவமில்லாதது போல் இருந்தாலும் உருவமுள்ளதுபோல் — இந்த உலகம் கனவில் காணும் நகரம்போல் உள்ளது.
கிம் அஸ்ய நாம பததி கிம் வா கேநாஸ்ய தார்யதே । யதா ஸம்வித்திகசநம் ததைதத் அவதிஷ்டதே
இதில் என்ன விழுகிறது? எது இதைத் தாங்குகிறது? அறிவில் ஒரு எண்ணம் தோன்றுவது போலவே, இதுவும் அப்படியே நிலைக்கிறது.
யதா கேஶோண்டுகம் வ்யோம்நி யதா வ்யோமநி ஶூந்யதா । யதா வா பவநே ஸ்பந்தோ ஜகச் சித்ககநே ததா
எப்படி ஒரு முடி உருண்டை ஆகாயத்தில் இருப்பது போலவும், வெறுமை வெற்றிடத்தில் இருப்பது போலவும், அலைச்சல் காற்றில் இருப்பது போலவும், அதேபோல் இந்த உலகம் அறிவின் ஆகாயத்தில் தோன்றுகிறது.
சிதௌ ஸங்கல்பநகரம் ப்ரஹ்மாண்டாக்யம் ஜகத்க்ரு'ஹம் । கே கம் ஏவாத்யநாகாரம் அத்யாகாரம் இவ ஸ்திதம்
அறிவில், சிந்தனைகளால் உருவான நகரம், பிரமாண்டம் என்று அழைக்கப்படும் உலகத்தின் இல்லம், ஆகாயத்தில், ஆகாயமே போல, உருவமில்லாதது போல் இருந்தும் உருவமுள்ளதுபோல் தோன்றுகிறது.
பாதஸம்வித்ஸமுத்பூதம் பதத் ஆஸ்தே திவாநிஶம் । உத்பதந்த்யா விதோத்பூதம் உத்பதச் சைவ திஷ்டதி
கீழே விழும் உணர்வில் தோன்றியது, பகலும் இரவும் விழுந்தபடியே இருக்கிறது; மேலே எழும் உணர்வில் தோன்றியது, எழுந்தபடியே இருக்கிறது.
ஸ்திதிஸம்வித்ஸமுத்பூதம் ஸ்திதம் ஆஸ்தே திவாநிஶம் । கச்சந்த்யா ஸம்விதோத்பூதம் கச்சத் ஆஸ்தே திவாநிஶம்
நிலைத்திருக்கும் உணர்வில் தோன்றியது, பகலும் இரவும் நிலைத்திருக்கிறது; செல்லும் உணர்வில் தோன்றியது, பகலும் இரவும் செல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது.
ஏதி நாஶவிதா நாஶம் மஹாகல்பாதிவேதநைஃ । ஜாயதே ஜந்மஸம்வித்த்யா வ்யோம்நி ஸர்காதிவேதநைஃ
பெரிய யுகங்களின் முடிவில் அழிவை உணர்வதாலேயே அழிவு வருகிறது; உலகம் தோன்றும் போது பிறப்பை உணர்வதாலேயே பிறப்பு ஏற்படுகிறது.
ஆபாதி மௌக்திககணஶ் ஶரதம்பராந்தர் த்ரு'ஷ்டாவ் அஸத்ய உதிதோ ऽப்ய் அதிஸத்யரூபஃ । ப்ராந்த்யா யதா நபஸி விஸ்புரதாம் ததைஷாம் ஸங்க்யாம் விதாதும் இஹ கோ ஜகதாம் ஸமர்தஃ
பனிக்கால ஆகாயத்தில் முத்துக்கள் போல தோன்றும் அந்த ஒளிகள் உண்மையில் இல்லை என்றாலும், மிகவும் உண்மையாகத் தெரிகின்றன; அவற்றின் எண்ணிக்கையை யாராலும் கணிக்க முடியாதது போல, இந்த உலகங்களின் எண்ணிக்கையையும் யாராலும் கணிக்க இயலாது.
அத ராகவ ருத்ரம் தம் ததா தஸ்மிந் மஹாம்பரே । ப்ரவ்ரு'த்தம் நர்திதும் மத்தம் அபஶ்யம் விததாக்ரு'திம்
அப்போது, ராகவா, அந்த விரிந்த ஆகாயத்தில் நான் ருத்ரனைப் பார்த்தேன்; அவர் எல்லா இடத்திலும் பரவிய உருவுடன், ஆனந்தத்தில் மயங்கி, நடனமாடத் தொடங்கினார்.
வ்யோமேவாக்ரு'திம் ஆபந்நம் அஜஹத்வ்யாபிதாம் நிஜாம் । மஹாகாரம் கநஶ்யாமம் தஶாஶாபரிபூரகம்
அவர் ஆகாயத்தின் வடிவத்தை எடுத்திருந்தார், ஆனாலும் தன் பரவலை விட்டுவிடவில்லை; மிகப் பெரியவராக, மேகத்தின் கருப்பு நிறத்தில், பத்து திசைகளையும் நிரப்பினார்.