ஸர்வபூதபரித்யக்தஸ் தஸ்மிந் காலே கமூர்திமாந் । க்ஷோபம் ஏத்ய க்ஷணம் க்ஷீணḫ பரமாம் ஶாந்திம் ஏஷ்யதி
அந்த நேரத்தில், எல்லா உயிர்களையும் விட்டு, ஆகாயம் போன்ற உருவம் கொண்டவர், ஒரு கணம் கலக்கம் அனுபவித்த பிறகு, உயர்ந்த அமைதியை அடைவார்.
யே குணா யே த்ரயẖ காலாஶ் சித்தாஹங்காரபுத்தயஃ । ப்ரணவஸ்ய ச யே வர்ணா யே ச வேதாஸ் ததா த்ரயஃ
எல்லா குணங்களும், மூன்று காலங்களும், மனமும், அஹங்காரமும், புத்தியும், ஓம் என்ற பிரணவத்தின் எழுத்துக்களும், அதுபோல் மூன்று வேதங்களும்—
ருத்ரஸ்ய தஸ்ய தே நேத்ரஸந்நிவேஶேந ஸம்ஸ்திதாஃ । த்ரிஶூலம் தேந த்ரைலோக்யம் க்ரு'ஹீதம் கரகோடரே
அவை எல்லாம் அந்த ருத்ரனின் கண்களின் அமைப்பில் நிலைத்துள்ளன; அவற்றால், திரிசூலம் போல், மூன்று உலகங்களும் அவரது கையிலுள்ள ஓரத்தில் பிடிக்கப்பட்டுள்ளன.
யஸ்மாத் தத்வ்யதிரேகேண ஸர்வபூதகணேஷ்வ் அபி । அந்யந் ந வித்யதே கிஞ்சித் தேஹாத்மைவ ததஸ் ஸ்திதஃ
அதற்குப் பிரித்து, எல்லா உயிர்களின் கூட்டத்திலும் வேறு எதுவும் இல்லை; ஆகவே, உடல் உடைய ஆன்மா மட்டும் நிலைத்துள்ளது.
ஸர்கஸத்தோபலம்பாத்மா ஸ்வபாவோ ऽஸ்ய ப்ரயோஜநம் । ஈரிதஶ் ஶிவரூபேண சிந்மாத்ராகாஶரூபிணா
உலகின் தோற்றமும் இருப்பும் உணர்வதே அவனுடைய இயல்பு; இதுவே அவனுடைய குறிக்கோள். இந்த உண்மையை, அறிவும் அகாசம் போன்ற தூய தன்மையுடைய சிவனாகவே அறிவிக்கப்பட்டது.
தேநைவ ச நிகீர்ணஸ் ஸந் பரமாம் ஶாந்திம் ஏஷ்யதி । நிர்மலாகாஶரூபாத்மா க்ரு'ஷ்ண இத்ய் ஏஷ ஈஶ்வரஃ
அந்த நிலையிலே அவன் முழுமையாக ஒன்றாகி, உயர்ந்த அமைதியை அடைகிறான்; அவனுடைய இயல்பு தூய அகாசம் போல் இருக்கிறது — இவன் தான் கிருஷ்ணன், எல்லாம் ஆளும் இறைவன்.
க்ரு'த்வாகல்பம் ஜகத் ஸர்வம் தத் பீத்வைகார்ணவம் ததா । ஸம்ப்ரயாதி பராம் ஶாந்திம் அபூயஸ்ஸந்நிவ்ரு'த்தயே
அவன் இந்த உலகத்தை ஒரு யுகமாக்கி, அதை ஒரே பெருங்கடலாக உறிஞ்சி, பிறப்பும் மரணமும் இல்லாத நிலையை அடைவதற்காக உயர்ந்த அமைதிக்குச் செல்கிறான்.
அநந்தரம் மயா த்ரு'ஷ்டஸ் தத்ராஸௌ யாவத் உத்யமாத் । ப்ரவ்ரு'த்தḫ ப்ராணவேகேந தம் ஆக்ரஷ்டும் மஹார்ணவம்
அதற்குப் பிறகு, அங்கே அவனை நான் பார்த்தேன்; அவன் முழு முயற்சியுடன், உயிரின் வேகத்துடன், அந்தப் பெருங்கடலை இழுக்க முயன்றான்.
அத தஸ்ய முகம் ஸ்பாரம் ஜ்வாலாமாலாகுலாந்தரம் । ப்ராணக்ரு'ஷ்டோ மஹாம்போதிர் வாடவாக்நிம் இவாவிஶத்
அப்போது, உயிர் வெளியேறும்போது, உள்ளே தீக்கணிகள் சூழ்ந்த அந்த பெரும் வாய், கடலில் மறைந்துள்ள தீபோல், அந்த மகா கடலை அடைந்தது.
ஸ ஏவ வாடவோ பூத்வா வஹ்நிர் ஆகல்பம் அர்ணவே । அஹங்காரḫ பிபத்ய் அம்பு ருத்ரஸ் ஸர்வம் து தத் ததா
அந்தzelfde தீ, கடலுக்குள் மறைந்த தீயாக மாறி, ஒரு காலம் முழுவதும், அஹங்காரம் எனும் ருத்ரன், அந்தக் கடல் நீர்களை எல்லாம் குடித்தான்.
பாதாலம் இவ பாநீயம் ஸர்போ பிலம் இவ க்ஷணாத் । சண்டவாயுர் இவாகாஶம் அவிஶத் தந்முகம் ஜவாத்
பானீயம் பாதாளத்தில் புகுவது போல, பாம்பு தன் பிலத்தில் நுழைவது போல, கொடிய காற்று ஆகாயத்தில் பாய்வது போல, அது அதி வேகமாக அந்த வாயில் நுழைந்தது.
ஸமுதேத்யாபிபத் ருத்ரஸ் ஸ முஹூர்தேந தத்பயஃ । க்ரு'ஷ்ணாங்கோ ऽர்க இவ த்வாந்தம் ஸத்ஸம்பர்க இவாகுணம்
ருத்ரன் உடனே எழுந்து அந்த நீரை ஒரு கணத்தில் குடித்தான்; அது, கருப்பு கதிர்களுடன் சூரியன் இருளை விழுங்குவது போல, நல்லவருடன் சேர்ந்தால் பாவம் அழியும் போல் இருந்தது.
ஆப்ரஹ்மலோகபாதாலம் ஶாந்தம் ஶூந்யம் அதாபவத் । ரஜோதூமாநிலாம்போதபூதமுக்தம் ஸமம் நபஃ
பிரம்மாவின் உலகத்திலிருந்து பாதாளம் வரை எல்லாம் அமைதியாகவும் வெறுமையாகவும் மாறியது; அந்த ஆகாயம் தூசி, புகை, காற்று, நீர், மற்ற பொருட்கள் எல்லாம் இல்லாமல் ஒரே மாதிரியாக இருந்தது.
கேவலம் தத்ர த்ரு'ஶ்யந்தே சத்வாரோ வ்யோமநிர்மலாஃ । இமே பதார்தா நிஸ்ஸ்பந்தாஶ் ஶ்ரு'ணு தாந் ரகுநந்தந
அங்கே, தூய்மையான ஆகாயத்தில் நான்கு வடிவங்கள் மட்டும் தெரிகின்றன; அவை அசைவில்லாமல் அமைதியாக இருக்கின்றன—இவை என்னவென்று கேள், ரகுநாதனே.
ஏகஸ் தாவத் அஸௌ மத்யே ருத்ரẖ க்ரு'ஷ்ணாம்பராக்ரு'திஃ । நிராதாரஸ் ஸ்திதோ வ்யோம்நி நிஸ்ஸ்பந்தோ ऽம்போதிபிம்பவத்
அவற்றில் ஒன்று நடுவில் நிற்கிறது; அது மழைமேகத்தைப் போல் கருப்பாக இருக்கும் ருத்ரன், எந்த ஆதாரமுமின்றி ஆகாயத்தில் அசையாமல், கடலின் பிரதிபலிப்பைப் போல் அமைந்திருக்கிறார்.
த்விதீயோ ऽவஸ்திதோ தூரே ப்ரு'த்வ்யாகாஶதலோபமஃ । பாகோ ப்ரஹ்மாண்டஸதநஸ்யாதḫ பாதாலஸப்தகாத்
இரண்டாவது ஒன்று தொலைவில் இருக்கிறது; அது பூமி மற்றும் ஆகாயத்தின் மேற்பரப்பைப் போல் தோன்றுகிறது—அது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி, ஏழு பாதாளங்களுக்குக் கீழே அமைந்துள்ளது.
பாதாலபூதலதிவாம் ஸஶைலேந்த்ரதிவௌகஸாம் । வ்யாப்திḫ பார்திவபாகேந பங்கமாத்ராத்மநா மநாக்
பாதாளம், பூமி, வானம், மலையுடன் வானில் வாழ்பவர்களும் எல்லாம், பூமியின் தன்மையால், ஒரு சிறிய சேறு துளியில்கூட நிறைந்திருக்கின்றன.
த்ரு'தீயோ ऽத்ர பதார்தோ ऽபூத் ஊர்த்வம் ப்ரஹ்மாண்டபாகபூஃ । த்ரு'ஷ்டிக்ஷயாத் ஸ தூரத்வால் லக்ஷ்யதே ககநாஸிதஃ
இதில் மூன்றாவது கூறு மேலுள்ள பிரதேசம், அதாவது பிரம்மாண்டத்தின் பகுதி; அது நம்முடைய பார்வை எட்டாததாலும், தொலைவில் இருப்பதாலும், வான் கருப்பாகத் தெரிகிறது.
தூரவிஶ்லிஷ்டயோர் மத்யம் யத் தத் ப்ரஹ்மாண்டகண்டயோஃ । தத் ஆகாஶம் அநாத்யந்தம் ப்ரஹ்ம நிர்மலம் ஆததம்
அந்த பிரம்மாண்டத்தின் இரண்டு தூரமான பகுதிகளுக்கு நடுவே உள்ள இடம், ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத, தூய்மையான, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த பரம்பொருள் ஆகும்.
சதுர்தோ ऽஸௌ பதார்தஸ் து ததா ஸம்லக்ஷிதோ மயா । சதுஷ்டயாத் ரு'தே நாந்யத் ஏதஸ்மாத் ஏவ கிஞ்சந
நான்காவது கூறும் அப்போது எனக்குத் தென்பட்டது; இந்த நான்கு தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.
பஹிẖ கிம் வித்யதே ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மஸத்மகவாடதஃ । காஸ் தத்ராவரணா ப்ரூஹி கியத்யஸ் ஸம்ஸ்திதாẖ கதம்
பிரம்மனே, பிரம்மனின் இல்லத்தைச் சுற்றி வெளியே என்ன இருக்கிறது? அங்கே என்ன வகையான மறைப்புகள் உள்ளன? அவை எத்தனை, எவ்வாறு அமைந்துள்ளன என்று சொல்லுங்கள்.
ப்ரஹ்மாண்டகண்டயோḫ பாரே ததோ தஶகுணம் ஜலம் । ஸந்த்யாகாஶம் அநந்தம் தம் வர்ஜயித்வாததம் ஸ்திதம்
அண்டத்தின் எல்லையைத் தாண்டி, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய நீர்ப்படலம் உள்ளது. அதன் பின்பு, எல்லையில்லாத சந்த்யை போன்ற ஆகாயம், அந்த நீரைத் தவிர்த்து, பரந்து விரிந்திருக்கிறது.
ததஸ் ததைவ ஜ்வாலாத்ம தேஜோ தஶகுணம் ஸ்திதம் । ததஸ் ததைவ பவநḫ பாவநோ நிர்மலஸ் ஸ்திதஃ
அதற்குப் பிறகு, அதேபோல், பத்து மடங்கு அதிகமான ஜ்வாலையுடன் ஒளிப்படலம் உள்ளது. அதன் பின்பு, அதேபோல், தூய்மையான காற்று பரவி நிற்கிறது.
ததஸ் ததைவ விமலம் நபோ தஶகுணம் ஸ்திதம் । ததḫ பரமம் அத்யச்சம் ப்ரஹ்மாகாஶம் அநந்தகம்
அதற்குப் பிறகு, அதேபோல், பத்து மடங்கு பரந்த தூய்மையான ஆகாயம் உள்ளது. அதன் மேல், எல்லையற்ற, மிகத் தெளிவான, பிரம்மத்தின் பரப்பான ஆகாயம் உள்ளது.
அந்யத்ராந்யத்ர தஸ்யாத த்ரு'ஷ்டயோ ऽந்யாஸ் ததைவ கே । கசந்த்ய் அஸங்க்யா தூரஸ்தா மிதோऽத்ரு'ஷ்டாத்மஸ்ரு'ஷ்டயஃ
வேறு இடங்களிலும், அந்த உருவங்களின் காட்சிகள் வானில் தோன்றுகின்றன; எண்ணிக்கையற்ற, தொலைவில் இருக்கும் அவை, ஒன்றுக்கொன்று தெரியாமல், தானே உருவான படைப்புகள்.
ஊர்த்வே ப்ரஹ்மாண்டகண்டஸ்ய தஸ்யாதஸ்தாந் முநீஶ்வர । தஜ் ஜலாதி மஹாகாரம் க்வ கதம் கேந தார்யதே
அந்த பிரம்மாண்டத்தின் மேலே ஒரு பகுதி உள்ளது, கீழே நீர் முதலிய பெரிய பொருள்கள் இருக்கின்றன, முனிவரே, அவை எங்கு, எப்படி, எது கொண்டு நிலைத்திருக்கின்றன?
ஸ பார்திவḫ பதார்தாநாம் ஸ்திதẖ கட்டகரத்நவத் । பாகாஸ் தம் ஏவ தாவந்தி தே ஸுதா மாதரம் யதா
அந்த பூமி தாது பொருள்களில் ஒரு ரத்தினம் போல் நிலைத்திருக்கிறது; அதன் பகுதிகள் அதைப் பார்த்து ஓடுகின்றன, பிள்ளைகள் தாயை நாடுவது போல்.
அதோ யத் ஏவ நேதீயோ ப்ரஹ்மாண்டாக்யம் மஹீவபுஃ । தத் பதார்தாḫ ப்ரதாவந்தி த்ரு'ஷிதாஸ் ஸலிலம் யதா
ஆகவே, பிரம்மாண்டம் என்று அழைக்கப்படும் அந்த பெரிய உருவத்திற்கு அருகில் இருப்பவை, பொருள்கள், தண்ணீரை நாடும் தாகம் கொண்டவர்கள் போல் அதைப் நோக்கி விரைந்து செல்கின்றன.
அவலம்ப்ய தத் ஏவாதஸ் ஸம்ஸ்திதாஸ் தே ஜலாதயஃ । ந ஸ்திதிம் ப்ரவிமுஞ்சந்தி ஸ்வாம் யதாவயவா இவ
அதை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு, நீர் முதலியவை தங்கள் இடத்தில் நிலைத்திருக்கின்றன; அவை தங்கள் நிலையை விட்டுவிடுவதில்லை, எப்படிப் பாகங்கள் தங்கள் இடத்தை விட்டு நகராததுபோல்.
ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மாண்டகண்டே தே திஷ்டதẖ கதம் உச்யதாம் । கிமாக்ரு'தீ த்ரு'தே கேந கதம் வா பரிநஶ்யதஃ
பிரம்மனே, இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதியிலுள்ள அவை எவ்வாறு நிலைத்திருக்கின்றன என்பதைச் சொல்லுங்கள். அவைகளுக்கு எப்படிப்பட்ட வடிவம் உள்ளது? எது அவற்றைத் தாங்குகிறது? எவ்வாறு அவை அழிகின்றன?