வந்த்யாபுத்ரநபோவ்ரு'க்ஷகல்பநா தாவத் அஸ்தி ஹி । ஸா யதா நாஶஜந்மாத்யா ததைவேதம் ந கிம் பவேத்
பிள்ளை இல்லாத பெண்ணின் மகனின் ஆகாயத்தில் மரம் இருப்பது கற்பனையாக மட்டும் உள்ளது; அதுபோல் அதற்கு பிறப்பும் இல்லை, அழிவும் இல்லை. இப்படியே இந்த உலகமும் உண்மையில் இல்லை.
புல்லஸ்யாதுலபுஸ் ஸம்யக் ஆலகைஃ குரு கோலநம் । நிரந்வயா யதைவோக்திர் ஜகத்ஸத்தா ததைவ ஹி
மலர்ந்த பூவின் முடிகளால் காற்றை பின்ன முயற்சி செய்; அது அர்த்தமில்லாத பேச்சு போல, இந்த உலகத்தின் இருப்பும் அதேபோல் அர்த்தமற்றது.
யதா ஸௌவர்ணகடகே த்ரு'ஶ்யமாநம் அபி ஸ்புடம் । கடகத்வம் து நாஸ்த்ய் ஏவ ஜகத்த்வம் து ததா பரே
பொன்னால் ஆன வளையலை நாம் தெளிவாகப் பார்க்கிறோம்; ஆனால், அந்த வளையலுக்கு தனியாகப் 'வளையல்' என்ற தன்மை இல்லை, அது பொன்னிலேயே உள்ளது. அதுபோலவே, இந்த உலகம் என்பது பரம்பொருளில் தனியாக இல்லை.
ஆகாஶே ச யதா நாஸ்தி ஶூந்யத்வம் வ்யதிரேகவத் । ஜகத்த்வம் ப்ரஹ்மணி ததா நாஸ்த்ய் ஏவாப்ய் உபலப்திமத்
விண்ணில் வெறும் வெறுமை என்று தனியாக எதுவும் இல்லை. அதுபோலவே, பிரம்மத்தில் 'உலகம்' என்ற தன்மை உண்மையில் இல்லை—even அதை யாரோ பார்த்தாலும்.
கஜ்ஜலாந் ந யதா கார்ஷ்ண்யம் ஶைத்யம் ச ந யதா ஹிமாத் । ப்ரு'தக் ஏவ பவேத் புத்தம் ஜகந் நாஸ்தி பரே பதே
விளிச்சாணியில் கருப்பு தன்மை தனியாக இல்லை; பனியிலிருந்து குளிர்ச்சி தனியாக இல்லை. அதுபோல, உண்மையை உணர்ந்தால், உலகம் பரம்பொருளில் தனியே இல்லை.
யதா ச ஶைத்யம் ஶஶிநோ ந ஹிமாத் வ்யதிரிச்யதே । ப்ரஹ்மணோ ந ததா ஸர்கோ வித்யதே வ்யதிரேகவாந்
சந்திரனின் குளிர்ச்சி, சந்திரனிலிருந்து தனியாக இல்லை. அதுபோல், பிரம்மத்திலிருந்து படைப்பு தனியாக இருப்பதில்லை.
மருநத்யாம் யதா தோயம் த்விதீயேந்தௌ யதேந்துதா । நாஸ்த்ய் ஏவைவம் ஜகந் நாஸ்தி த்ரு'ஷ்டம் அப்ய் அமலாத்மநி
மாயையில் தண்ணீர் இல்லாதது போல், இரண்டாவது சந்திரனில் சந்திர ஒளி இல்லாதது போல், இந்த உலகமும் தூய ஆன்மாவில் தோன்றினாலும், உண்மையில் இல்லை.
ஸம்வித்விலோசநாலோகோ பாத்ய் அயம் ஸம்விதம்பரே । ஜகதாக்யே ऽமலே வ்யோம்நி த்ரு'ஷ்டிமுக்தாவலீ யதா
அறிவின் வெளிச்சம், அறிவின் கண்கள் போல, அறிவின் அகாசத்தில் பிரகாசிக்கிறது; 'உலகம்' என்று அழைக்கப்படும் தூய வெளியில், பார்வைக்கு விடப்பட்ட முத்து மாலை போல் தெரிகிறது.
சிதாகாஶே சிதாகாஶஶ் சித்த்வாத் யஃ கசதி ஸ்வயம் । தத் ஏவ தேந ரூபம் ஸ்வம் ஜகத் இத்ய் அவபுத்யதே
அறிவின் அகாசத்தில், அறிவாகவே தானாக ஒளிரும் அதுவே, தன் இயல்பால் தன் வடிவமாகத் தானே அறிந்து, அதையே 'உலகம்' என்று உணர்கிறது.
ஆதாவ் ஏவ ஹி யந் நாஸ்தி காரணாஸம்பவாத் ஸ்வயம் । வர்தமாநே ऽபி தந் நாஸ்தி நாஶஸ் ஸ்யாத் தத்ர கீத்ரு'ஶஃ
ஆரம்பத்தில் காரணம் இல்லாததால் இல்லாதது, நடப்பிலும் இல்லை; அப்படி இல்லாத ஒன்றுக்கு அழிவு எப்படி வரும்?
க்வாஸம்பவத்பூதஜாட்யம் ப்ரு'ட்வ்யாதேர் ஜடவஸ்துநஃ । காரணம் பவிதும் ஶக்தம் சாயாயா ஆதபோ யதா
பூமி போன்ற பொருட்களில் உள்ள ஜடத்துவம், எதிலிருந்தும் தோன்றாதது, அது எப்படி அவற்றுக்கு காரணமாக முடியும்? இது, வெயிலால் நிழல் உருவாகும் போல் தான்.
காரணாபாவதஃ கார்யம் நேதம் தத் கிஞ்சநோதிதம் । யத் தத்காரணம் ஏவாஸ்தி தத் ஏவேத்தம் அவஸ்திதம்
காரணம் இல்லாத இடத்தில் எந்த விளைவும் உண்டாகாது என்று எப்போதும் கூறப்பட்டுள்ளது; காரணம் எது இருக்கிறதோ, அதுவே அப்படியே நிலைத்திருக்கிறது.
அஜாதம் ஏவ யத் பாதி ஸம்விதோ பாநம் ஏவ தத் । யஜ் ஜகத் த்ரு'ஶ்யதே ஸ்வப்நே ஸம்வித்கசநம் ஏவ தத்
பிறப்பில்லாதது போல் தோன்றுவது, உணர்வின் ஒளியே; கனவில் காணப்படும் உலகம், உணர்வின் பிரகாசமே.
ஸம்வித்கசநம் ஏவாந்தர் யதா ஸ்வப்நஜகத்ப்ரமஃ । ஸர்காதௌ ப்ரஹ்மணி ததா ஜகத்கசநம் ஆததம்
உள்ளே எழும் உணர்வின் பிரகாசம், கனவு உலகம் போலவே மாயை; படைப்பின் தொடக்கத்தில் பரப்பில், உலகத்தின் பிரகாசமும் அதுபோலவே விரிந்துள்ளது.
யத் இதம் த்ரு'ஶ்யதே கிஞ்சித் தத் ஸத் ஏவாத்மநி ஸ்திதம் । நாஸ்தம் ஏதி ந சோதேதி ஜகத் கிஞ்சித் கதாசந
இங்கே எதுவாகப் பார்த்தாலும், அது உண்மையில் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறது. இந்த உலகம் ஒருபோதும் மறையவோ, தோன்றவோ செய்யாது.
யதா த்ரவத்வம் ஸலிலம் ஸ்பந்தத்வம் பவநோ யதா । யதா ப்ரகாஶ ஆபாஸோ ப்ரஹ்மைவ த்ரிஜகத் ததா
எப்படி நீருக்கு திரவம், காற்றுக்கு அசைவு, ஒளிக்கு பிரகாசம் இயல்பாக இருக்கின்றனவோ, அதுபோல் மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆதாரம் பரமாத்மாவே.
யதா புரம் இவாஸ்தே ऽந்தர் வித் ஏவ ஸ்வப்நஸம்விதி । ததா ஜகத் இவாபாதி ஸ்வாத்மைவ பரமாத்மநி
ஒரு நகரம், கனவிலுள்ள உணர்வில் உள்ள தெய்வம் போல் உள்ளே தோன்றும் போல, இந்த உலகமும் வெளியில் பிரகாசிப்பது போல தெரிந்தாலும், அது நம்முடைய சொந்த ஆத்மாவே பரமாத்மாவாக உள்ளது.
ஏவம் சேத் தத் கதம் ப்ரஹ்மந் ஸுகநப்ரத்யயம் வத । இதம் த்ரு'ஶ்யவிஷம் ஜாதம் அஸத்ஸ்வப்நாநுபூதிவத்
இப்படி என்றால், பரமாத்மா, இந்த உலகம் உண்மையானது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை எப்படி விளக்குவீர்? இந்தக் காணப்படும் உலகம், உண்மை இல்லாத கனவு அனுபவம் போல தோன்றியுள்ளது.
ஸதி த்ரு'ஶ்யே கில த்ரஷ்டா ஸதி த்ரஷ்டரி த்ரு'ஶ்யதா । ஏகஸத்த்வே த்வயோர் பந்தோ முக்திர் ஏகக்ஷயே த்வயோஃ
பார்வையால் காணப்படும் பொருள் இருக்கும்போது, பார்வையாளர் இருப்பார்; பார்வையாளர் இருக்கும்போது, காணப்படும் பொருளும் இருக்கும். இருவரும் ஒரே நேரத்தில் இருப்பதால் பந்தம் உண்டாகிறது; இருவரில் ஒருவர் இல்லாதபோது விடுதலை கிடைக்கும்.
அத்யந்தாஸம்பவோ யாவத் புத்தோ த்ரு'ஶ்யஸ்ய நாக்ஷயஃ । தாவத் த்ரஷ்டுர் அத்ரஷ்ட்ரு'த்வம் ந ஸம்பவதி மோக்ஷதம்
காணப்படும் பொருள் முற்றிலும் இல்லை என்பதே உண்மையாகும் வரை, மனம் அதைப் பற்றி முழுமையாக விடவில்லை என்றால், பார்வையாளர் பார்வையற்ற நிலை அடைய முடியாது; அப்போதும் விடுதலை கிடையாது.
த்ரு'ஶ்யம் சேத் ஸம்பவத்ய் ஆதௌ பஶ்சாத் க்ஷயம் உபாகதம் । தத் த்ரு'ஶ்யஸ்மரணாநர்தரூபோ பந்தோ ந ஶாம்யதி
காணப்படும் பொருள் முதலில் தோன்றி, பிறகு மறைந்தாலும், அந்த நினைவால் ஏற்படும் பயனற்ற பந்தம் நீங்காது.
யத்ர க்வசந ஸம்ஸ்தஸ்ய ஸ்வாதர்ஶஸ்யேவ சித்கதேஃ । ப்ரதிபிம்போ லகத்ய் ஏவ ஸர்கஸ்ம்ரு'திமயோ ஹ்ய் அயம்
எங்கு மனம் நிலைபெறுகிறதோ, அது கண்ணாடியில் தன் பிரதிபலிப்பைப் போல, அங்கே ஒரு பிரதிபலிப்பு தோன்றும்; இதுவே படைப்பின் நினைவாகும்.
ஆதாவ் ஏவ ஹி நோத்பந்நம் த்ரு'ஶ்யம் நாஸ்த்ய் ஏவ சேத் ஸ்வயம் । த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யப்ரமாபாவாத் தத் ஸம்பவதி முக்ததா
ஆரம்பத்தில் இந்த உலகம் தோன்றவில்லை; அது தானாகவே இல்லை என்றால், காண்பவன்-காணப்படும் என்ற பிம்பமும் இல்லாமல் விடுதலை அடையப்படுகிறது.
தஸ்மாத் அஸம்பவந்முக்தேர் மம ப்ரோத்ஸார்ய யுக்திதஃ । அத்யந்தாஸம்பவம் த்ரு'ஶ்யே கதயாத்மவிதாம் வர
ஆகையால், ஆத்மாவை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, விடுதலை முடியாதது என்ற எண்ணத்தை நீக்கி, இந்த உலகம் முற்றிலும் இல்லை என்பதை விவேகத்துடன் எனக்குச் சொல்.
அஸத் ஏவ யதா பாதி ஜகத்ஸர்காத்மகம் ததா । ஶ்ரு'ண்வ் அஹம் கதயா ராம தீர்கயா கதயாமி தே
இந்த உலகம் உருவாக்கம் கொண்டது போல் தோன்றினாலும், அது உண்மையில் இல்லை. இராமா, இதை நீ நீளமாகக் கேள்; நான் விரிவாக விளக்குகிறேன்.
வ்யவஸாயகதாவாக்யைர் யாவத் தந் நாநுவர்ணிதம் । ந விஶ்ராம்யதி தே தாவத் த்ரு'தி பாம்ஸுர் யதா ஹ்ரதே
தெளிவான அறிவுரைகள் மூலம் இது முழுமையாக விளக்கப்படும்வரை, உன் மனதில் உள்ள தூசி அமைதி அடையாது; அது ஏரியில் மணல் தணியாதது போல.
அத்யந்தாபாவம் அஸ்யாஸ் த்வம் ஜகத்ஸர்கப்ரமஸ்திதேஃ । புத்த்வைகத்யாநநிஷ்டாத்மா வ்யவஹாரம் கரிஷ்யஸி
இந்த உலகம் உருவாகிறது என்ற மாயையின் முற்றிலும் இல்லாமையை நீ உணர்ந்தபோது, ஒருமுகமான தியானத்தில் நிலைபெற்று, உலகத்தில் இயல்பாக நடப்பாய்.
பாவாபாவக்ரஹோத்ஸர்கஸ்தூலஸூக்ஷ்மசலாசலாஃ । த்ரு'ஶஸ் த்வா வேதயிஷ்யந்தி ந மஹாத்ரிம் இவேஷவஃ
உள்ளது, இல்லையென்று தோன்றுவது, பிடித்தல், விடுதல், பெரிதும், சிறிதும், அசையும், அசையாதது போன்ற எல்லா தோற்றங்களும் உன்னைத் தாக்கினாலும், அவை பெரிய மலைக்கு அம்புகள் ஊடுருவ முடியாதது போல் உன்னை ஊடுருவ முடியாது.
ஸ ஏஷோ ऽஸ்த்ய் ஏக ஏவாத்மா ந த்விதீயாஸ்தி கல்பநா । ஜகத் அத்ர யதோத்பந்நம் தத் தே வக்ஷ்யாமி ராகவ
இங்கு ஒரே ஆத்மா மட்டுமே உள்ளது; இரண்டாவது ஒன்று எண்ணத்தில்கூட இல்லை. இந்த உலகம் எப்படி தோன்றுகிறது என்பதை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன், ராகவா.
தஸ்மாத் இமாநி ஸகலாநி விஜ்ரு'ம்பிதாநி யோ ஹீதம் அங்க ஸகலே ஸகலம் மஹாத்மா । ரூபாவலோகநமநோமநநப்ரகாஶகோஶாஸ்பதம் ஸ்வயம் உதேதி ச லீயதே ச
அதனால், அன்புள்ளவனே, இந்த எல்லாவற்றையும் அந்த மகான்மா தான் வெளிப்படுத்துகிறான்; காணும் வெளிச்சம், நினைவு, மனம் ஆகியவற்றின் ஆதாரமாக இருந்து, அவன் தானே எல்லா ரூபங்களிலும் தோன்றி, தானே மறைந்துவிடுகிறான்.