பீஜே ऽந்தஸ் ஸ்தாவரே ஹ்ய் ஆஸ்தே பதார்தோ யத்ர ஜங்கமஃ । கிம் நாஸ்தே தத்ர தேஹே ऽந்தர் நிஜே சித்கல்பநாத்மகஃ
இடமாற்றமில்லாத பொருள், இடமாற்றம் கொண்டது இருக்கும் விதையில் இருப்பதைப் போல, அறிவும் கற்பனையுமாக இருப்பவன் தன் உடலுக்குள் ஏன் இருக்க முடியாது?
ஸாகாரோ ககநாத்மாஸ்து நிராகாரம் கம் அஸ்து வா । ஆஸ்தே பஹிர் அதாந்தஶ் ச பிந்நே பாஹ்யாந்தரே ந ஹி
விண்ணுக்கு வடிவம் இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும், அது வெளியிலும் உள்ளிலும் இருக்கிறது; வெளி, உள் என்ற வேறுபாடு உண்மையில் இல்லை.
ஆத்மாராமẖ காஷ்டமௌநீ நஜடோ ऽபி த்ரு'ஷஜ்ஜடஃ । அஹம் த்வம் இத்யாதிமயோ விராட் ஆத்மநி திஷ்டதி
தன்னுள் மகிழும் ஒருவர், மரம்போல் அமைதியுடன், உணர்ச்சி இல்லாதவரைப் போல தோன்றினாலும், உண்மையில் சோர்வும் மந்தமுமில்லாமல், 'நான்', 'நீ' என்ற எண்ணங்களால் ஆனவராக, அந்தப் பெரிய ஆன்மா தன் உள்ளத்தில் உறைகிறான்.
ஆவேஷ்டிதோஜ்சிதலதாத்ரு'ணதாருபும்வத் உச்சப்தம் அம்புரயவச் ச விசோபிதாங்கஃ । நாநாவிதே ஹி விஹரந்ந் அபி கார்யஜாலே தஜ்ஜ்ஞஶ் ஶிலாஜடரஶாந்தமநஸ்க ஏவ
முல்லை, புல், மரம், மனிதர்கள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டு, அலைகள் எழும் நீர் போல சத்தம் எழுந்தாலும், பலவிதமான செயல்களில் உடல் அசைந்தாலும், அந்த ஞானி, கல்லின் உள்ளம் போல் அமைதியான மனதுடன் இருக்கிறார்.
அதாக்ரஸ்தப்ரஹ்மலோகே ப்ரஹ்மணி த்யாநஶாலிநி । நிக்ஷிப்தாக்ஷஶ் ஶநைர் திக்ஷு த்ரு'ஷ்டவாந் அமலம் ஹ்ய் அஹம்
பின்னர், உயர்ந்த பிரம்மலோகத்தில், பிரம்மா தியானத்தில் முழுமையாக லயித்திருந்த போது, நான் மெதுவாக எல்லா திசைகளிலும் பார்வையை செலுத்தி, தூய ஆன்மாவை கண்டேன்.
த்விதீயம் அர்கம் மத்யாஹ்நே பஶ்சாத் அப்யுதிதம் ஸ்புடம் । திக்தாஹம் இவ திக்வக்த்ரே வநதாஹம் இவாசலே
நண்பகலில் இரண்டாவது சூரியனைத் தெளிவாக எழுந்ததை நான் பார்த்தேன்; அப்போது எல்லா திசைகளும் தீப்பிடித்ததுபோல், மலையில் காட்டுத்தீ பரவுவது போல் தெரிந்தது.
வஹ்நிலோகம் இவ வ்யோம்நி வடவாக்நிம் இவார்ணவே । ததோ ऽபஶ்யம் அஹம் தீப்தம் ஸூர்யம் நைர்ரு'ததிங்முகே
வானில் தீயுலகத்தைப் போலவும், கடலில் அடித்தீயைப் போலவும் இருந்தது; அதன் பின் தென்மேற்குத் திசையில் ஒரு பிரகாசமான சூரியனை நான் கண்டேன்.
ஸூர்யம் யாம்யைகதிக்பாகே ஸூர்யம் அக்நிகதிங்முகே । ஸூர்யம் ஐந்த்ரைகதிக்பாகே ஸூர்யம் ஈஶாநதிங்முகே
தெற்குத் திசையில் ஒரு சூரியன், தென்கிழக்கில் ஒரு சூரியன், கிழக்குத் திசையில் ஒரு சூரியன், வடகிழக்கில் ஒரு சூரியன் இருந்தன.
ஸூர்யம் குபேரககுபி ஸூர்யம் வாயவ்யதிக்தடே । ஸூர்யம் வாருணதிக்பாகே தேந விஸ்மிதவாந் அஹம்
வடதிசையில் ஒரு சூரியன், வடமேற்குப் பகுதியில் ஒரு சூரியன், மேற்குத் திசையில் ஒரு சூரியன்; இதைக் கண்டு நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.
யாவத் விசாரயாம்ய் ஆஶு விதிவைதுர்யம் ஆகுலஃ । உதபூத் பூதலாத் தாவத் அர்க ஔர்வ இவார்ணவாத்
இந்த குழப்பமான நிலையை விரைவாக யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், திடீரென்று பூமியிலிருந்து, கடலில் அடித்தீயைப் போல, ஒரு சூரியன் எழுந்தது.
ஏகாதர்ஶே ऽகிலார்காணாம் ப்ரதிபிம்பம் இவோத்திதம் । உதபூத் த்ரயம் அர்காணாம் அம்பரே திக்கணாம்பரே
ஒரு கண்ணாடியில் எல்லா சூரியன்களும் பிரதிபலிப்பதைப் போல, அந்த பரந்த ஆகாயத்தில் மூன்று சூரியர்கள் தோன்றின.
தத் த்வாதஶபரீமாணம் தீப்தம் வ்ரு'ந்தம் விவஸ்வதாம் । ஸர்வதிக்கம் ததாஹோச்சைஶ் ஶுஷ்கம் வநம் இவாநலஃ
அந்த ஒளிவீசும் சூரியர்களின் கூட்டம், ஒவ்வொன்றும் பன்னிரண்டு மடங்கு பெரியதாக, எல்லா திசைகளையும் தீயால் உலர்ந்த காட்டை எரிப்பது போலக் கடுமையாகச் சுட்டது.
அதோதபூஜ் ஜகத்ஷண்டஶோஷணக்ரீஷ்மவாஸரஃ । அநக்நிர் அக்நிதாஹோ த்ராக் அத்ரு'ஶ்யோல்முககுல்மகஃ
அப்போது, தீயின்றி எரியும், தீயின்றி சுடும், திடீரெனக் காணாத ஒளிக்கீற்றுகளுடன், உலகத்தை உலர்த்தும் ஒரு கடும் வெயில்காலம் எழுந்தது.
அநக்நிநாக்நிதாஹேந தேந தாமரஸேக்ஷண । அங்காநி தாவதக்தாநி ஸ்விந்நாநீவ மமாபவந்
அந்த தீயில்லாத சுட்டதினால், தாமரைக் கண்களே, என் உடல் உறுப்புகள் காட்டுத் தீயால் எரிந்தது போல வியர்வையால் நனைந்தன.
ப்ரதேஶம் தம் அத த்யக்த்வா தூரம் ஆரூடவாந் அஹம் । த்ரு'டஹஸ்ததலாகாதஹதகந்துகவந் நபஃ
அந்த இடத்தை விட்டு விட்டு, நான் வெகு தொலைவில், வலுவான கையால் அடிக்கப்பட்ட பந்து போல ஆகாயத்தில் உயர்ந்தேன்.
அபஶ்யம் ககநஸ்தோ ऽஹம் உதிதம் சண்டதேஜஸம் । தபந்தம் த்வாதஶாதித்யகணம் திக்ஷு தஶஸ்வ் அபி
அங்கே ஆகாயத்தில் நான் பத்து திசைகளிலும் எரிகின்ற பன்னிரண்டு சூரியர்கள் எழுந்து, தீவிரமாக வெப்பமளிப்பதை பார்த்தேன்.
ப்ரு'ஹத்படபடாராவஜ்வலத்கநவநாசலம் । மஹாகஹகஹாஶப்தக்வதத்ஸப்தாப்திடம்பரம்
பெரும் கடற்கொள்கலாய் எரிகின்ற மலைகளும் காடுகளும், ஏழு பெருங்கடல்களின் முழக்கம் போல் ஆகாயம் கொதிக்கின்றதும் நான் கண்டேன்.
ஸஜ்வாலோல்முகநீரந்த்ரலோகாந்தரபுராந்தரம் । ஜ்வாலாகநகடாடோபஸிந்தூரீக்ரு'தபர்வதம்
அந்த இடங்களில் எங்கும் எரிகின்ற விண்கல் விழுந்து, உலகங்களுக்கிடையே உள்ள நகரங்கள் தீப்பிழம்பால் நிரம்பி, மலை உச்சிகள் ஜ்வாலைகளால் சிவந்திருந்தன.
டீயமாநமஹாங்காரஸ்திரவித்யுத்ககுப்தடம் । ஸ்புரத்கடகடாடோபசடத்பத்தநமண்டலம்
மிகப் பெரிய நெருப்புக் கம்பளி, இடையில் மின்னல் போல ஒளி வீசும், மேலே ஒரு கூரைப் போல் மூடியது; அதில் இடியோசை, பிளவு, சத்தம் எல்லாம் முழங்கும் ஒரு வட்டம்.
விதலத்பூதலோத்பூததூமதண்டைஶ் ஶிலாகநைஃ । காசஸ்தம்பஸஹஸ்ராட்யபுவநாஸ்தாநமண்டபம்
பூமியில் இருந்து எழும் புகைத் தூண்கள், பெரிய கற்கள் நிறைந்த, எண்ணிக்கையற்ற கல் தூண்கள் கொண்ட ஒரு மண்டபம்.
க்வதத்பூதமஹாபூததாராக்ரந்தாதிகர்கரம் । லோகபாலபுராபாதஸ்புடச்சடசடோத்படம்
பெரும் புவி மூலங்கள் கொதிக்க, நட்சத்திரங்களின் அழுகுரல் கேட்கும்; உலகத்தை காக்கும் தேவர்களின் நகரங்கள் இடிந்து விழும், இடியோசை முழங்கும் ஒரு இடம்.
தாராவிஶரணோத்காரவ்ரு'ஷ்டரத்நதராதலம் । ஸர்வஸ்தலாலயசலத்தஹ்யமாநஜநவ்ரஜம்
நட்சத்திரங்கள் சிதறி, ரத்தினங்கள் மழைபோல் பொழியும் தரை; எல்லா இடங்களிலும் வீடுகள் குலுங்க, மக்கள் கூட்டம் தீயில் எரிகின்றனர்.
ஸர்வதிக்காநலப்லோஷகணதுர்தர்ஶதிக்தடம் । உத்தப்தாம்புபரஸ்விந்நஜலேசரமஹார்ணவம்
எல்லா திசைகளிலும் எரியும் தீயால் கரையைக் காண முடியாத அளவுக்கு சூடாகி, வெந்நீரால் வியர்த்து கொந்தளிக்கும் பெரும் கடல்.
தராதரதரீரந்த்ரப்ரமத்குண்டலிமண்டலம் । பதத்பர்வதநிஷ்பிஷ்டப்லுஷ்டபத்தநமண்டலம்
மலையின் பிளவுகளிலும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சுழலும் வெப்பம்; விழும் மலைகளால் நசுங்கி எரிகின்ற நகரங்கள் நிறைந்த பகுதி.
பதத்பசபசாஶப்தஶப்திதாப்த்யத்ரிகுஞ்ஜகம் । தபத்தாபோந்நமத்பூதஜ்வரிதார்ணவபர்வதம்
விழும் பொருள்களின் இடியால் முழங்கும் மலைகளும் காடுகளும்; கடும் வெப்பத்தால் காய்ந்து, காய்ச்சலில் உதிரும் பெரும் கடலும் மலைகளும்.
ஹ்ரு'தயஸ்போடநிஸ்ஸாரபதத்வித்யாதராங்கநம் । ஆக்ரந்தரோதநஶ்ராந்தத்ரவந்நிஶ்ஶரணாமரம்
இதயம் உடைந்து, வானவர்களின் உடல்கள் கீழே விழும் உலகம்; அழுகையும் கூக்குரலாலும் சோர்ந்து, தஞ்சமில்லாமல் கரையும் தேவர்கள்.
நாகலோகஜ்வலஜ்ஜ்வாலாபாதாலோத்தப்தபூதலம் । ஶுஷ்கார்ணவஸ்கதாபங்கவிவ்ரு'த்தோக்ரஜலேசரம்
பாம்புகளின் உலகத்திலிருந்து எழும் தீக்கனல்கள் பாதாளத்தில் இருந்து பூமியை வெப்பமாக்கின. கடல்கள் உலர்ந்து, களிமண் பரப்பாக மாறின; கொந்தளிக்கும் வெள்ளம் எங்கும் பரவி, நிலத்தை மாற்றியது.
ஔர்வேணாபிந்தநாபாவாத் ப்ரோட்டீயேவ ஸஹஸ்ரதா । கதேந ஶததோத்தாய க்ரு'ஹீதககநாங்கநம்
அந்த அடிக்கடல் நெருப்பு எரியக்கholz இல்லாததால், ஆயிரம் ஓடைகளாக மேலே எழுந்தது; நூறு நதிகள் போல் மேலெழுந்து, வானத்தை கைப்பற்றியது.
அதோதபூஜ் ஜ்வலஜ்ஜ்வாலாகிம்ஶுகாம்ஶுகஶோபிதஃ । தாண்டவாயேவ கல்பாக்நிஸ் தரலோல்முகமால்யவாந்
பிறகு, செங்காந்தள் பூக்கள் போன்ற சிவப்புக் கம்பளத்தில் ஒளிரும் தீக்கனல் எழுந்தது; அது நடனமாடும் கல்பாந்த நெருப்பைப் போல், ஜ்வலிக்கும் விண்மீன் மாலைகள் அணிந்திருந்தது.
தாரம் படபடாடோபீ ரடத்பட இவோத்படஃ । ஜ்வாலோத்புஜோ தூம்ரகசோ ஜகஜ்ஜீர்ணகுடீநடஃ
அது புடிப்புடி சத்தத்துடன் முழங்கியது; வீரன் கத்தும் போல் பயங்கரமாக எழுந்தது. அதன் புகை முடி போல இருந்தது; உலகின் பழைய குடிசைகளை அழிக்க வந்தது.