ப்ரஹ்மா ஸங்கல்பமாத்ராத்மா நிராக்ரு'திர் இதம் ஸ்திதம் । ஜகத் இத்ய் ஏவ ஜாதோ மே நிஶ்சயẖ கதயேதரத்
பிரம்மம் என்பது சிந்தனை மாத்திரம், உருவமற்றது; இந்த உலகம் அப்படியே நிலைத்து உள்ளது. 'உலகம்' என்று சொல்லப்படுவது இதுவே என்று எனக்கு உறுதியான அறிவு உள்ளது.
ஆதௌ தாவத் இதம் நாஸந் ந ஸத் ஆஸ்தே நிராமயம் । சிந்மாத்ரபரமாகாஶம் ஆஶாகோஶைகபூரகம்
ஆரம்பத்தில் இது எதுவும் இல்லை; எதுவும் உண்மையாக இருக்கவில்லை — அப்போது தூய, குற்றமற்ற அறிவின் அகலம் மட்டும் இருந்தது, எல்லா சாத்தியங்களாலும் நிரம்பியது.
தத் ஸ்வாம் ஆகாஶதாம் சைதச் சேத்யம் இத்ய் அவபுத்யதே । ஸ்வரூபம் அஜஹந் நித்யம் சித்த்வாத் பவதி சேதநம்
அது தானாகவே 'இது அறியப்பட வேண்டியது' என்று ஆகாயமாக அறியப்படுகிறது; அது தன் இயல்பை ஒருபோதும் விடாமல், அறிவாக இருந்து, உணர்வாகிறது.
வித்தி த்வம் சேதநம் ஜீவம் ஸ கநத்வாந் மநஸ் ஸ்திதம் । ஏதாவதி ஸ்திதே ஜாலே ந கிஞ்சித் ஸாக்ரு'தி ஸ்திதம்
நீ உணர்வாகிய உயிராகவே நீயே என்று அறிந்துகொள்; அது தன் அடர்த்தியால் மனமாக நிலைபெற்றுள்ளது. இந்த வலை நிலைத்திருக்கும்போது, உண்மையான வடிவில் வேறு எதுவும் இல்லை.
ஶுத்தம் வ்யோமைவ சித்வ்யோம ஸ்திதம் ஆத்மநி பூர்வவத் । யத் ஏதத் ப்ரதிபாதம் து தத் அநந்யச் சிவாத் ததஃ
முன்புபோலவே தூயவானம் போல் உள்ள சித்தவானம் ஆன்மாவிலே நிலைக்கிறது; வெளிப்படுவது எல்லாம் அதிலிருந்து தோன்றும், வேறொன்றும் இல்லை, எல்லாம் அந்த மங்களத்திலிருந்தே எழுகிறது.
அத தந் மந ஆபோகி பாவிதாஹங்க்ரு'தி ஸ்புரத் । ஸங்கல்பாத்மகம் ஆகாஶம் ஆஸ்தே திமிதம் அவ்யயம்
பின்னர், அனுபவிக்க விரும்பும் அந்த மனம், 'நான்' என்ற உணர்வோடு பிரகாசிக்கிறது; எண்ணங்களால் உருவான அந்த வானம் அசையாமல், ஆனாலும் மங்கலாக நிலைக்கிறது.
தத் ஸங்கல்பசிதாபாஸநபோ ऽஹம் இதி பாவிதம் । அஸந்தம் ஏவாநுபவத் ஸந்நிவேஶம் கம் ஏவ கே
அது எண்ணமும் சித்தமும் போல தோன்றி, 'நான் இருக்கிறேன்' என்று கருதப்படுகிறது; அது உண்மையில் இல்லாதது என்றாலும், இடம் இடத்துக்குள் அமைந்ததை அனுபவிக்கிறது.
வேத்தி பாவிதம் ஆத்மாநம் பஶ்யத்ய் அநுபவத்ய் அபி । ஸங்கல்பகாத்மகம் ஶூந்யம் ஏவ தேஹ இதி ஸ்திதம்
அது தன்னை உருவாகக் கருதி அறிகிறது, பார்க்கிறது, அனுபவிக்கிறது; உடல் என்று நிலைபெற்றிருப்பது உண்மையில் எண்ணங்களால் ஆன வெற்றிடம் மட்டுமே.
ஶூந்யம் ஏவ யதாகாரி ஸங்கல்பநகரம் பவாந் । பஶ்யத்ய் ஏவம் அஜோ தேஹம் கே கம் ஏவாநுபூதவாந்
எப்படி நாம் மனதில் உருவாகும் நகரத்தை வெறுமையாகவே காண்கிறோமோ, அதுபோலவே பிறப்பில்லாதவன் தன் உடலை வெறும் ஆகாயத்துக்குள் ஆகாயம் போலவே அனுபவிக்கிறான்.
ஸம்விதோ நிர்மலத்வாத் ஸ யாவதிச்சம் ததாவிதம் । அநுபூயாநுபவநம் ஸ்வேச்சயைவோபஶாம்யதி
அறிவு தூய்மையால், அது விரும்பும் எல்லாவற்றையும் சுதந்திரமாக அனுபவிக்கிறது; அந்த அனுபவமும் அதன் சொந்த விருப்பத்தால் அமைதியாகி விடுகிறது.
யதா த்வ் அத்ர பரிஜ்ஞாநம் அஸ்மதாதேஸ் ததாததம் । இதம் ஸம்ஸரணம் வித்தி ஶூந்யம் ஸத்யம் இவ ஸ்திதம்
இந்த உண்மை என் போன்று உபதேசங்களால் தெளிவாக அறியப்படும் போது, இந்தச் சுழலும் உலக வாழ்க்கை உண்மை போலவே வெறுமையாக இருப்பதை அறிந்து கொள்.
யதாபூதபரிஜ்ஞாநாத் அத்ர ஶாம்யதி வாஸநா । அத்வைதாந் நிரஹங்காராத் ததோ மோக்ஷோ ऽவஶிஷ்யதே
உண்மையான அறிவு வந்தபோது, உள்ளார்ந்த ஆசைகள் எல்லாம் தணிகின்றன; இருமை இல்லாத நிலையும், அஹங்காரம் இல்லாதபோதும், விடுதலையே மீதமிருக்கும்.
ஏவம் ஏஷ ஸ யோ ப்ரஹ்மா ஸ ஏவேதம் ஜகத் ஸ்திதம் । விராஜோ ப்ரஹ்மணோ ராம தேஹோ யஸ் தத் இதம் ஜகத்
இப்படியே, யார் பிரம்மா என்று சொல்கிறோமோ, அவரே இந்த உலகமாகத் தோன்றுகிறார். இராமா, விராட் பிரம்மனின் உடல் என்றால், அதுவே இந்த உலகம்.
ஸங்கல்பாகாஶரூபஸ்ய தஸ்ய யா ப்ராந்திர் உத்திதா । தத் இதம் ஜகத் ஆபாதி தத் ப்ரஹ்மாண்டம் உதாஹ்ரு'தம்
யாருடைய இயல்பு சிந்தனைப் பரப்பாக இருக்கிறதோ, அவருக்குள் எழும் மயக்கம் தான் இந்த உலகமாகத் தெரிகிறது. அதையே பிரம்மாண்டம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஸர்வம் ஆகாஶம் ஏவேதம் ஸங்கல்பகலநாத்மகம் । வஸ்துதஸ் த்வ் அஸ்தி ந ஜகத் த்வத்தாமத்தே ச ந க்வசித்
இந்த எல்லாமும் உண்மையில் வெறும் ஆகாயமே, சிந்தனையால் உருவானது. உண்மையில் உலகம் எதுவும் இல்லை; உன்னிடமும் எங்கும் அது இல்லை.
க்வ சிந்மாத்ரே ऽமலே வ்யோம்நி கதம் வா கேந வா ஜகத் । கிம் ஜாயதே கிம் அத்ராஸ்தி காரணம் ஸஹகாரி யத்
அழுக்கற்ற சுத்த சித்தாகாசத்தில், எப்படியும், யாராலும், உலகம் எப்படி உருவாக முடியும்? இங்கு என்ன பிறக்கிறது, என்ன இருக்கிறது, காரணம் அல்லது துணை என்ன?
அதோ ऽலீகம் இதம் ஜாதம் அலீகம் பரித்ரு'ஶ்யதே । அலீகம் ஸ்வததே ऽலீகம் ஏவ நஶ்யதி ஶூந்யகம்
அதனால், இது பொயிலிருந்து தோன்றியது; பொய்தான் காணப்படுகிறது. பொய் தான் பொய்யை அனுபவிக்கிறது; அந்தப் பொய் தான் வெறுமையில் அழிந்துவிடுகிறது.
ஜகதாதிகயா பாஸா சிந்மாத்ரம் ஸ்வததே ஸ்வதஃ । ஆத்மநாத்மாம்பரே த்வைதம் ஸ்பந்தநேநேவ மாருதஃ
உலகம் தோன்றும் ஒளியால் தூய அறிவு தன்னையே அனுபவிக்கிறது; ஆத்மாவின் அகலத்தில், இரட்டையமைப்பு காற்று அசைவுபோல் எழுகிறது.
இதம் கிஞ்சிந் நகிஞ்சித் வா த்வைதாத்வைதவிவர்ஜிதம் । சிதாகாஶம் ஜகத் வித்தி ஶூந்யம் அச்சம் நிராமயம்
இது எதோ ஒன்றாகவோ, ஒன்றுமில்லாததாகவோ இருக்கலாம்; இரட்டையும், இரட்டையில்லாமையும் இல்லாதது. இந்த உலகம் அறிவின் வெளி, வெறுமையானது, தெளிவானது, துன்பமில்லாதது என்று அறிந்து கொள்.
ஶாந்தாஶேஷவிஶேஷோ ऽஹம் தேந ராகவ ஸம்ஸ்திதஃ । ஸந்ந் ஏவாஸந்ந் இவாதஸ் த்வம் ஏவம் ஏவாஸ்ஸ்வ நிர்மமஃ
எல்லா வேறுபாடுகளும் அமைதியாகும் நிலையில் நான் நிலைத்திருக்கிறேன், ராகவா. இருப்பவனாக இருந்தும் இல்லாதவனாக இருப்பது போல; நீயும் இப்படியே, எனது என்பதிலிருந்து விடுபட்டு நிலைத்திரு.
நிர்வாஸநஶ் ஶாந்தமநா மௌநீ விகதசாபலஃ । ஸர்வம் குரு யதாப்ராப்தம் குரு வா மாத்ர கிம் க்ரஹஃ
எந்த நினைவுகளும் இல்லாமல், மனம் அமைதியாக, மௌனமாக, சஞ்சலமின்றி இருப்பவன், எது வந்தாலும் அதைச் செய்; செய்யாமல் இருந்தாலும் பரவாயில்லை. பிடிக்க வேண்டியது என்ன இருக்கிறது?
அநாதிநித்யாநுபவோ ய ஏகஸ் ஸ ஏவ த்ரு'ஶ்யம் ந து த்ரு'ஶ்யம் அந்யத் । ஸத்யாநுபூதேர் அநுபூதயோ யாஸ் ஸுவிஸ்த்ரு'தா த்ரு'ஶ்யமஹாத்ரு'ஶஸ் தாஃ
ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத அந்த ஒரே அனுபவமே எல்லாவற்றையும் காண்பதாகும்; வேறு காண்பது எதுவும் இல்லை. உண்மையான அறிவின் அனுபவங்கள் பரந்து விரிந்தவை; அவை காண்பதிலேயே பெரிய தரிசனங்கள்.
பந்தமோக்ஷஜகத்புத்திர் ந ஶூந்யா நாபி ஸந்மயீ । நாஸ்தம் ஏதி ந சோதேதி கிம் அப்ய் ஆத்யம் அஸௌ கில
பந்தம், விடுதலை, உலகம், புத்தி என்ற எண்ணங்கள் வெறுமையாகவும் இல்லை, முழுமையாக இருப்பதாகவும் இல்லை; அவை neither மறையவும் இல்லை, neither தோன்றவும் இல்லை; அவை ஆதிகாலத்திலிருந்தே உள்ளவை.
உபதிஷ்டம் இதம் ப்ரஹ்மம்ஸ் த்வயா புத்தம் அலம் மயா । பூயẖ கதய த்ரு'ப்திர் ஹி ஶ்ரு'ண்வதோ நாஸ்தி மே ऽம்ரு'தம்
பிரம்மனே, நீங்கள் கூறிய இந்த உபதேசத்தை நான் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டேன். ஆனால், இந்த அமுதத்தை நான் கேட்கும் போது திருப்தி எதுவும் இல்லை; மேலும் கூறுங்கள்.
ஸர்காதிஸம்ப்ரமத்ரு'ஶஶ் ஶூந்யதாதித்ரு'ஶஸ் ததா । ந காஶ்சந விபோ ஸத்யா அஸத்யா ந ச காஶ்சந
உருவாக்கம் முதலானவற்றையும், வெறுமை போன்றவற்றையும் நீ காண்பது போல, பரவி நிறைந்தவனே, இவை எதுவும் உண்மையில் நிஜமல்ல; அதுபோலவே, எதுவும் முற்றிலும் பொய்யும் அல்ல.
ஏவம் ஸ்திதே து யத் ஸத்யம் தத் ஸர்வம் புத்தவாந் அஹம் । ததாபி பூயோ போதாய ஸர்காநுபவ உச்யதாம்
இப்படி நிலைபெற்றபோது, எது உண்மைதோ அதை எல்லாம் நான் அறிந்துள்ளேன்; ஆனாலும், மேலும் தெளிவுக்காக, உருவாக்கத்தின் அனுபவத்தை மீண்டும் விவரிக்கலாம்.
யத் இதம் த்ரு'ஶ்யதே கிஞ்சிஜ் ஜகத் ஸ்தாவரஜங்கமம் । ஸர்வம் ஸர்வப்ரகாராட்யம் தேஶகாலக்ரியாதிமத்
இங்கே காணப்படும் எதுவாக இருந்தாலும்—இம்மையுலகம், அசையாததும், அசையும் உயிர்களும், எல்லா வகை வடிவங்களும், இடம், காலம், செயல் முதலிய அனைத்தும் கொண்டவை—
தஸ்ய நாஶே மஹாநாஶே மஹாப்ரலயநாமநி । ப்ரஹ்மோபேந்த்ரமருத்ருத்ரமஹேந்த்ரபரிணாமிநி
அவை எல்லாம் அழிந்துவிடும் போது, அந்தப் பெரிய அழிவில், அதாவது பெரிய லயமாகிய அந்த நிலையில், பிரம்மா, உபேந்திரன், மருத், ருத்ரன், மகேந்திரன் ஆகியோரும் மாற்றமடைந்து விடுகிறார்கள்.
ஶிஷ்யதே ஶாந்தம் அத்யச்சம் கிம் அப்ய் அஜம் அநாதிமத் । யதோ வாசோ நிவர்தந்தே கிம் அந்யத் அவகம்யதே
அழிவற்ற அமைதியும், முழுமையான தெளிவும், பிறப்பு இல்லாதது, ஆதியற்றது — இதிலிருந்து வார்த்தைகள் திரும்பிச் செல்கின்றன; இதைவிட்டு வேறு என்ன அறிய முடியும்?
ஸர்ஷபாபேக்ஷயா மேருர் யதாதிவிததாக்ரு'திஃ । ததாகாஶம் அபி ஸ்தூலம் ஶூந்யம் ஸத் யதபேக்ஷயா
ஒரு கடுகு விதையுடன் ஒப்பிட்டால் மேரு மலை எவ்வளவு பரந்ததாகத் தெரிகிறதோ, அதுபோல் உண்மையானதுடன் ஒப்பிட்டால் ஆகாயமும் பெரிதும், வெறுமையாகவும் தோன்றும்.