நிரிந்த்ரியபலஸ்யாபி யஸ்யாஶேஷேந்த்ரியக்ரியாஃ । யஸ்ய நிர்மநஸோ ऽப்ய் ஏதா மநோநிர்மாணரீதயஃ
அவனுக்கு உணர்வுகள் இல்லையென்றாலும், எல்லா உணர்வு செயல்களும் அவனுடையதே; மனம் இல்லையென்றாலும், இந்த மனம் உருவாக்கும் செயல்கள் அவனிடம்தான் தோன்றுகின்றன.
யதநாலோசநாத் பாந்தி ஸம்ஸாரோரகபீதயஃ । யஸ்மிந் த்ரு'ஷ்டே பலாயந்தே ஸர்வதா ஸர்வதேதயஃ
அவனை அறியாததால் தான் இந்த உலக வாழ்க்கையின் பாம்பு போல பயங்கள் எழுகின்றன; அவனை உணர்ந்தவுடன் அந்த பயங்கள் எல்லாம் முற்றிலும் ஓடிப்போகின்றன.
ஸாக்ஷிணி ஸ்பார ஆபாஸே த்ருவே தீப இவ க்ரியாஃ । ஸதி யஸ்மிந் ப்ரவர்தந்தே சித்ரேஹாஸ் ஸ்பந்தபூர்விகாஃ
பெரும் ஒளியுடன் நிலைத்திருக்கும் சாட்சி சுபாவத்தில், விளக்கு போல செயல்கள் நிகழ்கின்றன; அவன் இருக்கும்போது, பலவகைச் செயல்கள் அசைவோடு தோன்றுகின்றன.
யஸ்மாத் கடபடாகாரபதார்தஶதபங்க்தயஃ । தரங்ககணகல்லோலவீசயோ வாரிதேர் இவ
அவனிடமிருந்து, மட்கொண்டு துணி போன்ற பொருட்கள், நூற்றுக்கணக்கானவை, கடலில் அலைகள், துளிகள், பெருக்குகள், அலைகள் போல உருவாகின்றன.
ஸ ஏவாந்யதயோதேதி யஃ பதார்தஶதப்ரமைஃ । கடகாங்கதகேயூரநூபுரைர் இவ காஞ்சநம்
அதே ஒன்று பல பொருட்களின் குழப்பத்தில் வேறுபட்டதாகத் தோன்றுகிறது; அது எப்படி என்றால், பொன் வளையல்கள், கைப்பட்டைகள், கால் வளையல்கள் ஆகியவையாக வடிவமைக்கப்படும்போது, அந்த பொன் பலவாகத் தெரியும் அல்லவா, அதுபோல.
யஸ் த்வம் ஏகாவபாஸாத்மா யோ ऽஹம் ஏதே ஜநாஶ் ச யே । யஶ் ச ந த்வம் அபுத்தாத்மந் நாஹம் நைதே ஜநாஶ் ச யே
நீ ஒரே ஒளியின் சாரமாய் இருப்பவன்; நானும், இந்த மக்களும், மற்ற எல்லோரும் — யாரும் தங்களை நீயும், நானும், இவர்கள் என்றும் அறியாமல் இருப்பவர்களும் — எல்லோரும் ஒரே ஆதாரமே.
அந்யேவாவ்யதிரிக்தைவ ஸைவாஸேவ ச பங்குரா । பயஸீவ தரங்காலீ யஸ்மிந் ஸ்புரதி த்ரு'ஶ்யபூஃ
அதே ஒன்று வேறுபட்டதுமாகவும், வேறல்லாததுமாகவும், இருப்பதுமாகவும், இல்லாததுமாகவும், நிலையற்றதுமாகவும் உள்ளது; அது எப்படி என்றால், நீரில் அலைகள் எழும் போது, அந்த அலைகளில் உலகம் தோன்றுவது போல.
யதஃ காலஸ்ய கலநா யதோ த்ரு'ஶ்யஸ்ய த்ரு'ஶ்யதா । மாநஸீ கலநா யேந யேந பாஸாம் விபாஸநம்
எதில் காலத்தின் கணிப்பு தோன்றுகிறது, எதில் காணப்படுவது தெரிகிறது, எதில் மனதில் எண்ணங்கள் எழுகிறது, எது எல்லா ஒளிகளுக்கும் வெளிச்சம் அளிக்கிறது —
க்ரியாம் ரூபம் ரஸம் கந்தம் ஸ்பர்ஶம் ஶப்தம் ச சேதநம் । யத் வேத்ஸி தத் அஸௌ தேவோ யேந வேத்ஸி தத் அப்ய் அஸௌ
நீ செயல், உருவம், சுவை, மணம், தொடுதல், ஓசை, அறிவு என்று எதையாவது அறிகிறாயோ, அதுவே அந்த தேவன்; நீ அறிகிற அந்த வழியும், அதுவும் அந்த ஒருவனே.
த்ரஷ்ட்ரு'தர்ஶநத்ரு'ஶ்யாநாம் மத்யே யத் தர்ஶநம் ஸ்திதம் । ஸாதோ ததவதாநேந ஸ்வாத்மாநம் அவபுத்யஸே
பார்ப்பவன், பார்வை, பார்க்கப்படுவது இவைகளின் நடுவில் நிலைத்திருக்கும் அந்த விழிப்புணர்வை கவனமாக நோக்கினால், அருமைமிகு ஒருவனே, நீ உன் ஆன்மாவை உணர்வாய்.
அஜம் அஜரம் அஜாட்யம் ஶாஶ்வதம் ப்ரஹ்ம நித்யம் ஶிவம் அமலம் அநாத்யம் வந்த்யவேத்யைர் அநிந்த்யம் । ஸகலகலநஶூந்யம் காரணம் காரணாநாம் அநுபவநம் அவேத்யம் வேதநம் வித்த்வம் அந்தஃ
பிறவாதது, அழியாதது, மங்காதது, எப்போதும் நிலைத்திருப்பது, பரம்பொருள், என்றும் நிலையானது, Mangalam, களங்கமற்றது, ஆதியில்லாதது, வெறுமனே அறிவால் பிடிக்க முடியாதது, குற்றமற்றது, எல்லா உருவாக்கங்களும் இல்லாதது, காரணங்களுக்குக் காரணம், அறிய முடியாத அனுபவம், அறிவு, உள்ளார்ந்த அறிவாளி.
மஹாப்ரலயஸம்பத்தௌ யத் ஏதத் அவஶிஷ்யதே । பவத்வ் ஏதத் அநாகாரம் நாம நாஸ்த்ய் அத்ர ஸம்ஶயஃ
பெரும் அழிவின் போது எது மீதமிருக்கிறதோ, அது உருவமற்றதாக இருக்கட்டும்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
ந ஶூந்யம் கதம் ஏதத் ஸ்யாந் ந ப்ரகாஶஃ கதம் பவேத் । கதம் வா ந தமோரூபம் கதம் வா நைவ காத்மகம்
இது வெறுமை அல்ல என்று எப்படிச் சொல்லலாம்? இது ஒளியல்ல என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? இது இருளின் தன்மை அல்ல என்று எப்படி கூறுவது? இது ஆகாயம் போல அல்ல என்று எப்படிச் சொல்வது?
கதம் வா நைவ சித்ரூபம் ஜீவோ வா ந கதம் பவேத் । கதம் ந புத்திதத்த்வம் ஸ்யாத் கதம் வா ந மநோ பவேத்
இது அறிவின் இயல்பு அல்ல என்று எப்படிச் சொல்லலாம்? உயிர் இல்லையே என்று எப்படி கூறுவது? புத்தியின் தன்மை இல்லையே என்று எப்படிச் சொல்வது? மனம் இல்லையே என்று எப்படி கூற முடியும்?
கதம் வா ந நகிஞ்சித் ஸ்யாத் கதம் வா ஸர்வம் இத்ய் அபி । அநயா ச வசோபங்க்யா மம மோஹ இவோதிதஃ
எதுவும் இல்லை என்று எப்படிச் சொல்லலாம்? எல்லாமே இருக்கிறது என்று எப்படி கூறுவது? இப்படி கேட்கும் முறையில் என் குழப்பமே வெளிப்படுகிறது போல் தெரிகிறது.
விஷமோ ऽயம் அதி ப்ரஶ்நோ பவதா ஸமுதாஹ்ரு'தஃ । பிநத்ம்ய் ஏநம் த்வ் அயத்நேந நைஶம் தம இவாம்ஶுமாந்
நீங்கள் மிகவும் கடினமான கேள்வியை எழுப்பியுள்ளீர்கள்; ஆனாலும், அதை நான் எளிதாகத் தீர்க்கிறேன், இரவு இருளை ஒளி போல் விரட்டிக் காட்டுவேன்.
மஹாகல்பாந்தஸம்பத்தௌ யத் தத் ஸத் அவஶிஷ்யதே । தந் நாம ந யதா ஶூந்யம் தத் இதம் கத்யதே ஶ்ரு'ணு
ஒரு பெரிய யுகம் முடிவில் எது எஞ்சிக் கிடைக்கிறதோ, அது வெறும் பூஜ்யம் அல்ல; அது என்ன என்று நான் விளக்குகிறேன், கேள்.
அநுத்கீர்ணா யதா ஸ்தம்பே ஸம்ஸ்திதா ஸாலபஞ்ஜிகா । ததா விஶ்வம் ஸ்திதம் தத்ர தேந ஶூந்யம் ந தத் பதம்
ஒரு தூணில் செதுக்கப்பட்ட உருவம் இருப்பது போல, அந்த நிலையில் இந்த உலகமும் நிலைத்து இருக்கிறது; அதனால் அந்த நிலை வெறுமை அல்ல.
அயம் இத்தம் மஹாபோகோ ஜகதாக்யோ ऽவபாஸதே । ஸத்யோ பவத்வ் அஸத்யோ வா யத்ர தத்ர க்வ ஶூந்யதா
இந்தப் பெரிய அனுபவம் 'உலகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது உண்மையா, பொய்யா என்றாலும், அங்கே வெறுமை எங்கே?
யதா ந புத்ரிகாஶூந்யஸ் ஸ்தம்போ ऽநுத்கீர்ணஸாலிகஃ । ததா தாத ஜகத் ப்ரஹ்ம தேந ஶூந்யம் ந தத் பதம்
செதுக்கப்படாத உருவம் இல்லாத தூண் போல அல்ல; அப்படியே, ப்ரஹ்மம் தான் இந்த உலகம், அன்புள்ளவனே; அதனால் அந்த நிலை வெறுமை அல்ல.
ஸௌம்யாம்பஸி யதா வீசிர் ந சாஸ்தி ந ச நாஸ்தி ச । ததா ஜகத் ப்ரஹ்மணீதம் ஶூந்யாஶூந்யபதம் கதம்
எப்படி அமைதியான நீரில் அலை ஒன்று உண்மையில் இருக்கிறது என்றும் இல்லை என்றும் சொல்ல முடியாதோ, அதுபோல இந்த உலகமும் பிரம்மத்தில் வெறுமையும் வெறுமையில்லாததும் ஆகிய நிலையை அடைந்துள்ளது.
தேஶகாலாதிஶாந்தத்வாத் புத்ரிகாரசநம் த்ருமே । ஸம்பவத்ய் அஜதாதௌ து கேந நாந்தர் விமுஹ்யதே
இடம், காலம், திசை ஆகிய எல்லைகளால் மரத்தில் பொம்மை உருவாக்க முடியும்; ஆனால் உயிரற்ற அடிப்படையில் யார், எப்படி உள்ளக குழப்பம் ஏற்பட முடியும்?
தத் ஸ்தம்பபுத்ரிகாத்ய் ஏதத் பரமார்தஜகத்ஸ்திதேஃ । ஏகதேஶேந ஸத்ரு'ஶம் உபமாநம் ந ஸர்வதஃ
மரம் அல்லது பொம்மை போன்ற உதாரணங்கள் இந்த உலகின் உண்மையான நிலைக்கு ஒரு பகுதி மட்டுமே ஒப்பாகும்; முழுமையாக ஒப்பிட முடியாது.
ந கதாசித் உதேதீதம் பரஸ்மாந் ந ச ஶாம்யதி । இத்தம்ரூபம் கேவலம் ஸத் ப்ரஹ்ம ஸ்வாத்மநி ஸம்ஸ்திதம்
இந்த உலகம் எப்போது பிறந்ததோ அல்லது எப்போது அழிந்ததோ அப்படி வேறு எதிலிருந்தும் தோன்றி மறையாது; இப்படிப்பட்ட தன்மை கொண்ட தூய பிரம்மம் தான் தன்னிலேயே நிலைத்திருக்கிறது.
அஶூந்யாபேக்ஷயா ஶூந்யஶப்தார்தபரிகல்பநா । அஶூந்யத்வாஸம்பவதஶ் ஶூந்யதாஶூந்யதே குதஃ
காலியற்றதைக் கொண்டு காலி என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது; ஆனால் உண்மையில் காலியற்றது இல்லை என்றால், காலி என்றும் காலியற்றதும் எப்படி இருக்க முடியும்?
ப்ரஹ்மண்ய் அயம் ப்ரகாஶோ ஹி ந ஸம்பவதி பூதஜஃ । ஸூர்யாநலேந்துதாராதி குதஸ் தத்ர கிலாவ்யயே
பிரம்மத்தில் உள்ள ஒளி எந்தப் பொருளாலும் உண்டாகவில்லை; அழியாத அதில் சூரியன், அக்கினி, சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் போன்றவை எங்கே இருக்க முடியும்?
மஹாபூதப்ரகாஶாநாம் அபாவஸ் தம உச்யதே । மஹாபூதாபாவஜம் து தேநாத்ர ந தமஃ க்வசித்
பெரும் பொருட்களின் ஒளி இல்லாததையே இருள் என்று சொல்கிறார்கள்; ஆனால் இங்கு அந்தப் பொருட்கள் இல்லாத நிலை இல்லை, எனவே எங்கும் இருள் இல்லை.
ஸ்வாநுபூதிப்ரகாஶோ ऽஸ்ய கேவலம் வ்யோமரூபிணஃ । யோ ऽந்தர் அஸ்தி ஸ தேநைவ ந த்வ் அந்யேநாநுபூயதே
விண்போன்ற தன்மை உடையவருக்கு உள்ள அனுபவத்தின் ஒளியே இங்கு உள்ளது; உள்ளே இருப்பது அதனாலேயே தெரிகிறது, வேறு எதனால் அல்ல.
முக்தம் தமஃப்ரகாஶாப்யாம் இத்ய் ஏதத் அஜரம் பதம் । ஆகாஶகோஶம் ஏவைநம் வித்தி கோஶம் ஜகத்ஸ்திதேஃ
இருள் மற்றும் ஒளி இரண்டிலிருந்தும் விடுபட்ட நிலையே, அழிவற்ற ஆனந்தமான இடம். அது ஒரு பானையில் உள்ள அகலத்தைப்போல், உலகம் நிலைக்கும் அடிப்படையாக இருப்பதை நீ அறிந்துகொள்.
பில்வஸ்ய பில்வஸஞ்ஜ்ஞஸ்ய யதா பேதோ ந கஶ்சந । ததேஹ ப்ரஹ்மஜகதோர் ந மநாக் அபி பிந்நதா
பில்வம் என்னும் பழத்தில் எந்த வேறுபாடும் இல்லாதது போலவே, இங்கு பரமத்துவம் மற்றும் உலகம் என்ற இரண்டிலும் சிறிதளவும் பிரிவில்லை.