வித்யதே வடபீஜே ऽந்தர் யதா பாவீ மஹாத்ருமஃ । பரமாணௌ ததா ஸர்கோ ப்ரஹ்மந் கஸ்மாந் ந வித்யதே
எப்படி ஒரு ஆலமரத்தின் எதிர்கால உருவம் அதன் விதையிலேயே மறைந்திருக்கிறது, அதுபோல், பரமாத்மா, ஒரு அணுவிலும் இந்த படைப்பின் இருப்பு ஏன் இருக்கக்கூடாது?
யத்ராஸ்தி பீஜம் தத்ர ஸ்யாச் சாகா விததரூபிணீ । ஜந்யதே காரணைஸ் ஸா ச விததா ஸஹகாரிபிஃ
விதை இருக்கும் இடத்தில், அதன் காரணங்களால், கிளைகள் விரிந்து வளர முடியும்; அந்த விரிவை உதவும் காரணிகள் துணைபுரிகின்றன.
ஸமஸ்தபூதப்ரலயே பீஜம் ஆகாரி கிம் பவேத் । ஸஹகார்ய் அத கிம் தஸ்ய ஜாயதே யத்வஶாஜ் ஜகத்
எல்லா பொருள்களும் ஒடுங்கும் போது அந்த விதைக்கு என்ன ஆகும்? உலகம் உருவாக உதவும் அந்த துணை காரணிகள் எங்கே?
யத் து ப்ரஹ்ம பரம் ஶாந்தம் கா தத்ராகாரகல்பநா । பரமாணுத்வயோகோ ऽபி நாத்ர கேவாத்ர பீஜதா
ஆனால் அந்த உயர்ந்த அமைதியான பரப்ரம்மத்தில் எந்த உருவக் கற்பனையும் இல்லை; அணுவாக இருப்பதற்கும் விதையாக இருப்பதற்கும் அங்கே இடமே இல்லை.
காரணஸ்யேதி பீஜஸ்ய ஸத்யாஸத்யைககாரிணஃ । அஸம்பவாஜ் ஜகத்ஸத்தா கதம் கேந குதẖ க்வ வா
காரணமான விதை உண்மை என்றும், பொய் என்றும் இரண்டாக இருக்கும்போது, இப்படிப்பட்ட ஒன்றிலிருந்து இந்த உலகம் எப்படிக் உருவாகும்? யார் உருவாக்குவார்? எங்கிருந்து உருவாகும்? எவ்வாறு உருவாகும்? இது சாத்தியமல்ல.
ஜகத் ஆஸ்தே பரஸ்யாணோர் அந்தர் இத்ய் அபி நோசிதம் । ஸார்ஷபே கணகே மேருர் ஆஸ்த இத்ய் அஜ்ஞகல்பநா
உயர்ந்த பரமாணுவில் உலகம் இருக்கிறது என்று சொல்வது சரியானது அல்ல; அது கடுகு அல்லது அரிசி களத்தில் மேரு மலை இருக்கிறது என்று அறியாமை கொண்டவர்கள் கற்பனை செய்வதுபோல் தான்.
ஸதி பீஜே ப்ரவர்தந்தே கார்யகாரணத்ரு'ஷ்டயஃ । நிராகாரஸ்ய கிம் பீஜம் க்வ ஜந்யஜநகக்ரமஃ
விதை இருக்கும்போது தான் காரணம்-விளைவு என்ற எண்ணங்கள் தோன்றும்; ஆனால் ரூபமற்றதற்கு எந்த விதை இருக்க முடியும்? பிறப்பு-பெற்றோர் என்ற வரிசை எங்கே?
அதோ யத் பரமம் தத்த்வம் தத் ஏவேதம் ஜகத் ஸ்திதம் । நேஹ ப்ரஜாயதே கிஞ்சிந் ந ச கிஞ்சந நஶ்யதி
அதனால், பரமார்த்தமான உண்மை என்றால், அது இவ்வுலகமே. இங்கு எதுவும் பிறக்கவில்லை; எதுவும் அழியவும் இல்லை.
சிதாகாஶஶ் சிதாகாஶே ஹ்ரு'தி சித்த்வாஜ் ஜகத்ப்ரமம் । அஶுத்தவத் இவாஶுத்தே ஶுத்தஶ் ஶுத்தே ப்ரபஶ்யதி
அறிவின் அகலம், அறிவுக்குள், மனதினால் உலகம் தோன்றும் மாயையை உருவாக்குகிறது; தூய்மையற்றவன் தூய்மையற்றதைப் போல, தூயவன் தூய்மையை மட்டுமே காண்கிறான்.
ஸ்வம் ஏவ பாஸதே தஸ்ய ரூபம் ஸ்பந்த இவாநிலே । ஸர்கஶப்தார்தகலநா நேஹ காஶ்சந ஸந்தி நஃ
அதன் இயல்பு தான் ஒளிர்கிறது, காற்றில் அலைபோல; எங்களுக்கு இங்கு 'பிரபஞ்சம்' என்ற சொல் அல்லது பொருள் பற்றிய எந்த உருவகங்களும் இல்லை.
யதா ஶூந்யத்வம் ஆகாஶே த்ரவத்வம் ச யதா ஜலே । அநந்யாத்மமயே ஶுத்தா ஸர்கதேயம் ததாத்மநி
எப்படி ஆகாயத்தில் வெறுமை, நீரில் திரவம் இருப்பதுபோல், ஆத்மாவிலேயே வேறொன்றும் இல்லாத தூய இந்த பிரபஞ்சமும் உள்ளது.
பாரூபம் இதம் ஆஶாந்தம் ஜகத் ப்ரஹ்மைவ நஸ் ததம் । அநாதிநிதநம் ஸத்யம் நோதேதி ந ச நஶ்யதி
இந்த உலகம் அதன் வடிவங்களோடு முடிவில்லாமல் பரந்து கிடக்கிறது, அது பரப்பியிருப்பது பிரம்மம் மட்டுமே; அது ஆதியோ முடிவோ இல்லாத உண்மை, அது neither தோன்றும் nor அழியும்.
தேஶாத் தேஶாந்தரப்ராப்தௌ க்ஷணாந் மத்யே விதோ வபுஃ । யத் தஜ் ஜகத் இதீவேதம் வ்யோமாத்மாத்மந்ய் அவஸ்திதம்
ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு செல்லும் போது, அந்த இடைவெளியில் உடல் காணாமல் போய்விடும் போலத் தெரிகிறது. அதுபோலவே, இந்த உலகமும் நம்முள் உள்ள ஆகாயம் போன்ற ஆன்மாவாக நிலைத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்.
யதா ஸ்பந்தோ ऽநிலே தோயே த்ரவத்வம் வ்யோம்நி ஶூந்யதா । ததா ஜகத் இதம் பாதம் அநந்யத் த்வ் இதம் ஆத்மநி
எப்படி காற்றில் அசைவு, நீரில் திரவம், ஆகாயத்தில் வெற்றிடம் இருக்கிறதோ, அதேபோல் இந்த உலகமும் ஆன்மாவிலேயே ஒளிர்கிறது; அது ஆன்மாவைத் தவிர வேறில்லை.
ஸம்விந்நபோ நநு ஜகந்நப இத்ய் அநங்கம் ஆத்மந்ய் அவஸ்திதம் அநஸ்தமயோதயாங்கம் । தத்ராங்கபூதம் அகிலம் ததநந்யத் ஏவ ஶூந்யம் நிரஸ்தகலநோ ऽம்பரஶாந்தம் ஆஸ்ஸ்வ
அறிவும் ஆகாயமும் இந்த உலகின் ஆகாயம் தான்; அது எந்தக் குறியீடும் இல்லாமல் ஆன்மாவிலேயே அமைந்துள்ளது, அதற்கு neither உதயம் nor அஸ்தமனம் இல்லை. எல்லாவற்றும் அதன் அங்கங்களே, அதைவிட்டு வேறில்லை; அது முழுமையாக வெற்றிடம், எல்லை இல்லாத அமைதி; ஆகாய அமைதியில் நீ உறுதியாக இருக்க.
பாவாபாவக்ரஹோத்ஸர்கஸ்தூலஸூக்ஷ்மசராசராஃ । ஆதாவ் ஏவ ஹி நோத்பந்நாஸ் ஸர்காதௌ காரணம் விநா
உள்ளதும் இல்லாததும், பிடிப்பும் விடுதலும், பெரிதும் சிறிதும், அசையும் அசையாததும்—இவை எல்லாம் படைப்பின் ஆரம்பத்தில் தோன்றவில்லை; காரணமில்லாமல் படைப்பு ஏற்படாது.
ந த்வ் அமூர்தோ ஹி சித்தாதுẖ காரணம் பவிதும் க்வசித் । காத்மாஶக்தஸ் ஸமூர்தீநாம் பீஜம் உர்வீருஹாம் இவ
ஆகாயம் போல் உருவற்ற சித்தத்தின் ஆதாரம் எப்போதும் காரணமாக முடியாது; ஆகாயம் போன்ற ஆன்மா உருவங்களுக்கு விதையாய் இயலாது, மண்ணால் செடிகள் உருவாக முடியாதது போல.
ஸ்வபாவம் ஏவ ஸததம் பாவயந் பாவநாத்மகம் । ஆத்மந்ய் ஏவ ஹி சித்தாதுஸ் ஸர்காநுபவவத் ஸ்திதஃ
தன் இயல்பையே எப்போதும் சிந்தித்து, அந்த சிந்தனையே தனக்கான இயல்பாகக் கொண்டு, சித்தத்தின் ஆதாரம் ஆன்மாவிலேயே நிலைத்து, படைப்பை அனுபவிக்கிறது.
ஆஸ்வாதயந் நிஜம் பாவம் சித்தாதுர் ககநாத்மகஃ । பத்தஸ் ஸர்கப்ரலாபேந க்ஷீவẖ க்ஷுப்ததயா யதா
தனது இயல்பை அனுபவித்து, ஆகாயம் போன்ற சித்தத்தின் ஆதாரம் படைப்பின் மாயையில் கட்டுண்டு, அதனால் சோர்ந்து கலங்குகிறது.
யதா ஸர்வம் அநுத்பந்நம் நாஸ்த்ய் ஏவாபி ச த்ரு'ஶ்யதே । ததா ப்ரஹ்மைவ வித்தீதம் ஸமம் ஶாந்தம் அஸத்ஸமம்
எல்லாம் பிறக்காததும், ஒன்றும் காணப்படாததும் ஆகும் போது, அதுவே பிரம்மம் என்று அறிக; அது சமமானது, அமைதியானது, இல்லாததுடன் ஒத்தது.
சிந்நபஶ் சிந்நபஸ்ய் ஏவ பயஸீவ பயோத்ரவஃ । சித்த்வாத் கசதி யத் தேந தத் ஏவ ச ஜகத் க்ரு'தம்
எப்படி நீரிலிருந்து நீர் தோன்றுகிறது, ஆகாயத்திலிருந்து ஆகாயம் தோன்றுகிறது, அதுபோல் சிந்தனையிலிருந்து தோன்றும் எல்லாமும் சிந்தனையே. அதுவே இந்த உலகமாக அமைந்துள்ளது.
ஸ்வப்நே சித் ஏவ ஜகத் இத்ய் உதேதி விமலா யதா । காசகச்யேந கசதி ததேத்தம் ஸாதிஸர்ககே
கனவில், இந்த உலகம் தூய சிந்தனையாகவே எழுகிறது; அது தானே தன்னுள் பிரகாசித்து, கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பது போல அங்கே அசைந்து காணப்படுகிறது. அதுபோல் சிந்தனையின் வெளியில் படைப்பு தோன்றுகிறது.
சித்காசகச்யகசநம் யதா ஸ்வப்நே ஜகத் பவேத் । ததைவ ஜாக்ரதபிதம் தத்கமாத்ரம் இதம் ஸ்திதம்
எப்படி கனவில் உலகம் சிந்தனையின் பிரதிபலிப்பாக விளையாடுகிறது, அதேபோல் விழித்திருக்கும் நிலையில் இந்த உலகமும் சுத்த சிந்தனையின் பரப்பாகவே உள்ளது.
ஆதிஸர்கே ஹி சித்ஸ்வப்நோ ஜாக்ரத் இத்ய் அபிஶப்த்யதே । அத்யராத்ரௌ சிதேஸ் ஸ்வப்நஸ் ஸ்வப்ந இத்ய் அபிஶப்த்யதே
பிரபஞ்சம் தோன்றும் தொடக்கத்தில் சிந்தனையின் கனவை விழிப்பு என்று அழைக்கிறார்கள்; இரவு நேரத்தில் சிந்தனையில் தோன்றும் கனவை கனவு என்று சொல்கிறார்கள்.
பூர்வப்ரவ்ரு'த்தா ஸரிதாம் ரூடாத்யாபி யதா ஸ்திதா । தரங்கலேகா ஸ்ரு'ஷ்டீநாம் பதார்தரசநா ததா
ஒரு நதியில் முன்பு ஏற்பட்ட ஓட்டத்தால் அலைகள் உருவாகி, அவை இன்னும் நிலைத்து இருப்பதைப் போல, படைப்பில் உள்ள பொருட்களின் அமைப்பும் அலைகளின் தடங்கள் போல் உள்ளது.
யதா வாரி தரங்கஶ்ரீஸ் ஸரிதாம் ரசநாம் இதா । ததா சித்வ்யோம்நி சித்பீஜஸத்தாந்தஸ் ஸ்ரு'ஷ்டிதாம் இதா
நீரில் அலைகள் உருவாகி நதி உருவாகும் போல், அறிவின் ஆகாயத்தில் அறிவு விதையின் இருப்பு படைப்பாக மாறுகிறது.
ம்ரு'தஸ்யாநந்தநாஶஶ் சேத் தந் நித்ராஸுகம் ஏவ தத் । பூயஶ் சேத் ஏதி ஸம்ஸாரஸ் தத் ஸுகம் நவம் ஏவ தத்
ஒருவர் இறந்தபின் முடிவில்லா அழிவு என்றால், அது தூக்கத்தின் ஆனந்தம் போலவே; மறுபடியும் பிறப்பு இருந்தால், அந்த ஆனந்தம் புதிதாகும்.
குகர்மப்யஸ் து சேத் பீதிஸ் ஸா ஸமேஹ பரத்ர ச । தஸ்மாத் ஏதே ஸமஸுகே ஸர்வேஷாம் ம்ரு'திஜந்மநீ
தீய செய்கைகளால் பயம் இருந்தால், அந்த பயம் இங்கு மற்றும் பிற பிறப்பிலும் இருக்கும்; ஆகவே, எல்லோருக்கும் பிறப்பும் இறப்பும் சமமான அமைதியையே தருகின்றன.
மரநம் ஜீவிதம் வாஸ்து ஸத்ரு'க்ஷே வாஸநே தயோஃ । இதி விஶ்ராந்தசித்தோ யஸ் ஸோ ऽந்தஶ்ஶீதல உச்யதே
மரணம் வாழ்வும் இரண்டும் ஒரேபோல் எண்ணும், மனம் அமைதியாகியவன் உள்ளுக்குள் குளிர்ச்சி பெற்றவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
அத்யந்தாபாவஸம்வித்த்யா ஸர்வத்ரு'ஶ்யஸ்ய வேதநம் । உதேத்ய் அபாஸ்தஸம்வேத்யம் ஸதி சாஸதி ஸர்ககே
எல்லாம் இல்லை என்பதைக் கண்டுணர்வால், எல்லாவற்றையும் காணும் உணர்ச்சி எழுகிறது; காணப்படுவது விலகியபோது, இந்த படைப்பு இருக்கிறது என்றும் இல்லையென்றும் தோன்றுகிறது.