குத ஏஷா கதம் சேதி விகல்பாந் அநுதாஹரந் । நேதம் ஏஷா ந சாஸ்தீதி ஸ்வயம் ஜ்ஞாஸ்யஸி போததஃ
இதுவெங்கிருந்து வந்தது? எப்படி வந்தது? என்றெல்லாம் மனதில் எண்ணங்களை எழுப்பாமல் இருந்தால், நேரடியாகத் தெரிந்துகொள்வாய் — இது இப்படி இல்லை, இது இல்லை என்பதையே.
யத் இதம் த்ரு'ஶ்யதே கிஞ்சிஜ் ஜகத் ஸ்தாவரஜங்கமம் । ஸர்வம் ஸர்வவிகாராட்யம் கல்பாந்தே தத் விநஶ்யதி
இந்த உலகம் அல்லது இதில் காணப்படும் எதுவும் — அசையும், அசையாத அனைத்தும் — எவ்வளவு மாற்றங்களுடன் இருந்தாலும், எல்லாம் உலகம் முடிவடையும் போது அழிந்துவிடும்.
அஸ்ய பாகவிபாகாத்மா நாஶோ ऽவஶ்யம் அவாரிதஃ । பிந்துநா பிந்துநாம்போதேர் உத்த்ரு'தஸ்யாஸ்தி ஹி க்ஷயஃ
பிரிவுகளாகப் பிரிந்திருக்கும் இதன் அழிவைத் தடுக்க முடியாது; கடலில் இருந்து ஒரு துளி எடுக்கப்பட்டால் அது நிச்சயமாக அழிந்துவிடும்.
ஏவம் ஸ்திதே த்ரவ்யநாஶே ப்ரஹ்மணஸ் தந்மயத்வதஃ । நாநந்தத்வம் ந சாஸ்தித்வம் ந சைதத் ஸம்பவத்ய் அலம்
பொருள்களின் அழிவு இவ்வாறு உறுதியாக இருக்கையில், அது பரம்பொருளின் இயல்பாக இருப்பதால், முடிவற்ற தன்மை இல்லை, இருப்பதும் இல்லை, இது எதுவும் சாத்தியமில்லை.
மதஶக்திர் இவ ஜ்ஞாநம் இதி நாஸ்மாஸு ஸித்யதி । தேஹாவஜ்ஞாநதோ ऽஸ்மாகம் ஸ்வப்நவத் தந் ந தத்த்வதஃ
போதமதம் போல அறிவு எங்களிடம் நிலைபெறவில்லை; ஏனென்றால் நாங்கள் உடலை பொருட்படுத்தாமல் இருக்கிறோம். அதனால் அந்த அறிவு நிஜமல்ல, கனவுபோல் தான்.
நஶ்யத்ய் ஏதி ச த்ரு'ஶ்யஶ்ரீஸ் ஸைவாந்யைவ நவைவ வா । இத்தம் பவேத் ஸமுசிதம் க்ரு'தம் ஶாஸ்த்ரம் ந சாந்யதா
பார்க்கப்படும் அழகு அழிந்து மறுபடியும் தோன்றும்; அது அதேதான், வேறுதான், புதிதுதான் என்று இருந்தாலும், பொருத்தமானது நடக்கிறது, வேறு விதமாக வேதம் சொல்லவில்லை.
ஸைவைதீத்ய் அஸமுல்லேகம் கதம் நஷ்டஸ்ய ஸம்பவஃ । தத்ரூபாந்யேதி யுக்தம் ஸ்யாத் அநுபூதார்தகா வயம்
அழிந்ததைப் பற்றி 'அதேதான்' என்று நினைக்க எப்படி முடியும்? அது அந்த வடிவில் வேறொன்றாக மாறுவது இயல்பானது; நாங்கள் அனுபவித்த உண்மையை மட்டுமே ஏற்கிறோம்.
ஸைவ வ்யோமதயைவாஸீத் இத்ய் அஸத் ஸைவ ஸா கதம் । ததைவ வ்யோமஸம்ஸ்தா சேந் நாஶம் தர்ஹி ந ஸா கதா
'அது விண்போல் இருந்தது, அதேதான்' என்று சொல்வது உண்மை அல்ல; அது போய்விட்டால் எப்படி அதேதான் ஆகும்? அது இன்னும் விணில் நிலைத்திருந்தால், அது அழியவில்லை, போகவுமில்லை.
கார்யகாரணயோர் ஏகரூபதைவம் யதா ததா । கார்யகாரணதாபாவாத் ஐக்யம் ஏவாஸ்மதாகமஃ
இவ்வாறு, செயலும் காரணமும் ஒன்றாகும் போது, செயல்-காரணம் என்ற பேதம் இல்லாமல், எங்கள் போதனை ஒன்றே என்பதைப் பொருள்படுத்துகிறது.
ஶூந்யம் த்வ் அநுபலம்பத்வம் யத் கதம் நஷ்டம் ஏவ தத் । அந்யஸ் தர்ஹி பவேந் நாஶẖ கீத்ரு'ஶẖ கில கத்யதாம்
வெறுமை என்பது காணப்படாமைதான்; போனது உண்மையில் போய்விட்டதே. இல்லையென்றால், வேறு எப்படிப்பட்ட அழிவு இருக்கிறது என்று கூறப்படட்டும்.
நஷ்டம் பூயஸ் தத் உத்பந்நம் இதி தத் ப்ரத்யயோ ऽத்ர கஃ । நஶ்யத்ய் அவஶ்யம் தேநேதம் புநர் அந்யத் ப்ரவர்ததே
போனது மீண்டும் தோன்றினால், இதில் உறுதி என்ன? போனது நிச்சயமாக அழிந்துவிடும்; அதனால் மற்றொன்று பிறக்கிறது.
மத்யமத்யோத்யதுத்ஸேதபலாத்யவயவைகிகா । ஆதாஹம் பீஜஸத்தாஸ்தி கார்யகாரணதா குதஃ
நடு, உயர்ந்தது, தோன்றுதல், உயர்வு, பலன், பகுதிகள் ஆகியவை தனித்தனியாக இருக்கும்போது, விதையின் இருப்பு இல்லாமல் போனால், செயலும் காரணமும் எங்கிருந்து வரும்?
தேஶகாலக்ரியாத்மைகம் யதாத்ரு'ஷ்டம் இஹ ஸ்திதம் । பீஜம் ஏவைககம் அதோ ந கடḫ படகார்யக்ரு'த்
இங்கு நாம் காணும் எல்லாம், இடம், காலம், செயல், ஆன்மா ஆகியவற்றோடு ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கின்றன. அதுபோல, ஒரே விதைதான் இருக்கிறது; ஆகவே, பானை அல்லது துணி தங்கள் விளைவுகளுக்கு உண்மையான காரணமல்ல.
ஸர்வதர்ஶநவிஶ்ராந்தே நாம்நி பேதோ ந வஸ்துநி । பரமார்தமயே தேந விவாதேந கிம் அத்ர நஃ
எல்லா பார்வைகளும் அமைதியடைந்தபோது, பெயரிலும் பொருளிலும் வேறுபாடு இல்லை; ஆகவே, பரமார்த்தமான உண்மையில் நாம் இங்கே வாதம் செய்வதில் என்ன பயன்?
இதம் ஶாந்தம் அநாத்யந்தம் தத்ரூபத்வாத் விசாரதஃ । வ்யோமாபம் போததாமாத்ரம் அநுபூதிப்ரமாணதஃ
இது அமைதியானது, தொடக்கமோ முடிவோ இல்லாதது, விசாரணையால் அதன் இயல்பு இப்படிப்பட்டதே. இது ஆகாயம் போல், தூய அறிவாக மட்டுமே, நேரடி அனுபவத்தின் மூலம் அறியப்படுகிறது.
யதைதந் நாநுபூதம் ஸத் யதைதந் நாநுபூயதே । யதைதத் ஸித்திம் ஆப்நோதி தத் இதம் கத்யதே க்ரமாத்
இது முன்பு அனுபவிக்கப்படவில்லை, இப்போது அனுபவிக்கப்படுவதும் இல்லை, ஆனால் இது எப்படி நிறைவை அடைகிறதோ, அதுபோல் இது படிப்படியாக விவரிக்கப்படுகிறது.
மஹாகல்பாந்த உந்நஷ்டே ஸர்வஸ்மிந் த்ரு'ஶ்யமண்டலே । ஆமஹாதேவபர்யந்தம் ஸமநோபுத்திகர்மணி
ஒரு பெரிய யுகத்தின் முடிவில், காணப்படும் எல்லாம் அழிந்துவிடும் போது — பெரிய தேவர்கள் முதல், மனம், புத்தி, செயல் ஆகிய சக்திகள் வரை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சாந்தமடைந்து விடும்.
வ்யோமந்ய் அபி ஶமம் யாதே காலே ऽப்ய் அகலிதஸ்திதௌ । வாயாவ் அபி க்வாபி கதே தேஜஸ்ய் அத்யந்தம் அஸ்திதே
விண்ணும் அமைதியாக நின்று, காலமும் வெளிப்படாமல் நிற்கும் போது, காற்றும் எங்கேயோ போய்விடும், தீயும் முற்றிலும் அமைதியாகும்.
தமஸ்ய் உபகதே த்வம்ஸம் வார்யாதௌ ஸுசிரம் க்ஷதே । அலம் அந்தம் அநுப்ராப்தே ஸர்வஶப்தார்தஸஞ்சயே
இருள் அழிந்துவிட்டதும், நீர் முதலியவை நீண்ட நாட்கள் கழிந்து இல்லாமல் போனதும், பெயர்களும் உருவங்களும் அனைத்தும் முற்றிலும் முடிவடைந்ததும்,
ஶிஷ்யதே ஶாந்தபோதாத்ம ஸத் அச்சம் போத்யவர்ஜிதம் । அநாதிநிதநம் போத்யம் கிம் அப்ய் அமலம் அவ்யயம்
அப்போது, சாந்தமான அறிவே மிஞ்சும்; அது தூயதும், தெளிவானதும், அறியப்பட வேண்டிய எதுவும் இல்லாததும், ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாததும், அழுக்கற்றும் அழியாதும் ஆன அறிவாகும்.
அவாச்யம் அநபிவ்யக்தம் அதீந்த்ரியம் அநாமகம் । ஸர்வபூதாத்மகம் ஶூந்யம் ஸத் அஸச் ச பரம் பதம்
அது சொல்ல முடியாதது, வெளிப்படாதது, அறிவாற்றலைத் தாண்டியது, பெயரற்றது; எல்லா உயிர்களின் ஆதாரம், வெறுமை, இருப்பதும் இல்லாததும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான நிலை.
தந் ந வாயுர் ந சாகாஶம் ந புத்த்யாதி ந ஶூந்யகம் । ந கிஞ்சித் அத ஸர்வாத்ம கிம் அப்ய் அந்யத் பரம் நபஃ
அது காற்றும் அல்ல, ஆகாயமும் அல்ல, புத்தியும் இதற்கு ஒத்தவை அல்ல, வெறுமையும் அல்ல; அது எதுவும் அல்ல, ஆனாலும் எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா; வேறொரு பொருள், எல்லாவற்றுக்கும் மேலான ஆகாயம்.
தத்விதா தத்பதஸ்தேந தந் முக்தேநாநுபூயதே । அந்யைẖ கேவலம் ஆம்நாதைர் ஆகமைர் ஏவ வர்ண்யதே
அதை அறிந்தவர்கள், அதில் நிலைத்திருப்பவர்கள், விடுதலை பெற்றவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அதை வேதங்கள் மற்றும் மரபு நூல்கள் மூலம் மட்டும் விவரிக்கிறார்கள்.
ந காலோ ந தமோ நாத்மா ந ஸந் நாஸந் ந தேஶதிக் । ந மத்யம் ஏதயோர் நாந்தோ ந போதோ நாப்ய் அபோதிதம்
அங்கே காலமும் இல்லை, இருளும் இல்லை, ஆத்மாவும் இல்லை, இருப்பதும் இல்லாததும் இல்லை, இடமும் திசையும் இல்லை; நடுவும் இல்லை, முடிவும் இல்லை, அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை.
கிம் அப்ய் ஏதத் அத்யச்சம் ச புத்யதே போதபாரகைஃ । ஶாந்தஸம்ஸாரவிஸரைḫ பராம் பூமிம் உபாகதைஃ
இதுவொரு முழுமையாகத் தெளிந்தது; உலக வாழ்க்கையின் விஷத்திலிருந்து விடுபட்டு, அறிவின் கடைசிக் கரையை அடைந்தவர்கள் மட்டுமே இதை உணர்கிறார்கள்.
ப்ரதிஷித்தா மயைதே து யே ऽர்தாஸ் ஸர்வே ऽத்ர தே ஸ்திதாஃ । அஸ்மத்புத்த்யாபரிச்சேத்யாஸ் ஸோம்யாம்போதேர் இவோர்மயஃ
நான் மறுத்த எல்லா பொருள்களும் இங்கேயே இருக்கின்றன; ஆனால் அவை நம்முடைய அறிவால் பிடிக்க முடியாதவை, அமைதியான பெருங்கடலில் எழும் அலைகள் போல்.
யதாஸ்திதம் ஸ்திதாஸ் ஸர்வே பாவாஸ் தத்ர ததா யதா । அநுத்கீர்ணா மஹாஸ்தம்பே விவிதாஸ் ஸாலபஞ்ஜிகாஃ
எல்லா நிலைகளும் அங்கே எவ்வாறு உள்ளனவோ அப்படியே நிலைத்திருக்கின்றன; பெரிய தூணில் வெவ்வேறு சிலைகள் அசையாமல் நிற்பதைப் போல.
ஏவம் தத்ர ஸ்திதாஸ் ஸர்வே பாவாஸ் தத்ர ந ச ஸ்திதாஃ । அஸர்வாத்மைவ ஸர்வாத்ம தத் ஏதத் அதத் ஏவ ச
அங்கே எல்லா நிலைகளும் இருக்கின்றன, இருந்தும் இல்லை; எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது, அதே நேரத்தில் எதையும் உள்ளடக்காதது; இது இதுவும் அல்ல, இதுவும் தான்.
பதம் யதைதத் ஸர்வாத்ம ஸர்வார்தபரிவர்ஜிதம் । யதாவத் தத் ப்ரபஶ்யந்தி தத்ரைகபரிணாமிநஃ
எப்படி இந்த நிலை எல்லாவற்றினதும் ஆதாரமாகவும், எந்த பொருளும் இல்லாததாகவும் இருக்கிறதோ, அதைப் போல் அதில் முழுமையாக கலந்தவர்கள் அதை உண்மையாகக் காண்கிறார்கள்.
ஸர்வார்தாஸ்தமயே ஜாதே ஸர்வார்தரஹிதம் பதம் । ஸர்வார்தபரிபூர்ணம் ச தத் ஆத்யம் பரித்ரு'ஶ்யதே
எல்லா பொருள்களும் மறைந்துவிட்டபோது, எந்த பொருளும் இல்லாத அந்த நிலையும், எல்லா பொருள்களும் நிறைந்துள்ள நிலையாகவும், அது முதன்மையானதாகவும் தெரிகிறது.