விசித்ரரத்நரஶ்ம்யோக இவ நாநாத்மகம் ஜகத் । ஆபாஸமாத்ரம் நாம்ப்வாத்ம ந கநம் ந ச பார்திவம்
பல்வேறு வண்ணக் கற்கள் ஒளிக்கீற்றுகள் போலவே, உலகமும் பலவகையாக தோன்றுகிறது; அது உண்மையில் தோற்றம் மட்டுமே, அது நீர் அல்ல, உறைந்ததும் அல்ல, பூமியும் அல்ல.
ரூபாலோகமநோமாத்ரம் ஶூந்யம் ஏவ ஜகத் ஸ்திதம் । கே விசித்ரமணிவ்யூஹகரஜாலம் இவோத்திதம்
உலகம் உருவம், ஒளி, மனம் என்ற வெறும் வெறுமையாகவே நிலைக்கிறது; அது ஆகாயத்தில் வித்தியாசமான மணிகளால் உருவான தூசிக் கூட்டம் போல் தோன்றுகிறது.
நேஹ ஸத்யாநி பூதாநி ந ஜகத்தா ந ஶூந்யதா । இதம் ப்ரஹ்மாக்யரத்நேஶப்ரபாஜாலவிஜ்ரு'ம்பிதம்
இங்கே உண்மையான பொருள்கள் இல்லை; உலகமும் இல்லை; வெறுமையும் இல்லை. இது பிரம்மம் என அழைக்கப்படும் மாணிக்கமான ஆண்டவரின் ஒளி எல்லையில் பரவி நிற்கிறது.
ஸ்ரு'ஷ்டயோ த்ரு'ஷ்டயோ ப்ராஹ்ம்யோ நாநாதாமநநாத்மகாஃ । அமூர்தா ஏவ பாஸந்தே கல்பாந்தார்ககணாகநாஃ
பிரம்மத்தின் படைப்புகளும் காட்சிகளும் பலவகையாகத் தோன்றினாலும், அவை உருவமற்றவை; யுக முடிவில் சூரியக் களஞ்சியங்கள் போல ஒளிர்கின்றன.
ஏவம் தாவத் கநீபூதḫ பிண்டக்ராஹோ ந வித்யதே । ஸங்கல்பிதே ऽர்தே வ்யோம்நீவ ஶூந்யதைவாவகம்யதே
அவ்வாறு, உறுதியான உருவங்களைப் பிடிப்பது உண்மையில் இல்லை; கற்பனையில், ஆகாயத்தில் போல, வெறுமையே உணரப்படுகிறது.
அஸ்யாம் அவஸ்துபூதாயாம் கதம் பாவநிபந்தநம் । பவிஷ்யதாகாஶதரௌ விஶ்ராந்தẖ கோ விஹங்கமஃ
இவ்வாறு எதுவும் இல்லாத நிலையிலே, எண்ணம் எதற்காக அடிப்படையாக இருக்க முடியும்? வருங்கால ஆகாய மரத்தில் எந்தப் பறவையும் ஓய்வெடுக்க முடியுமா?
பிண்டத்வம் நாஸ்தி பூதாநாம் ஶூந்யதா ந ச வித்யதே । சித்தம் அப்ய் அத ஏவாஸ்தம் ஶேஷம் ஸத் தத்ர வஸ் ஸ்திதிஃ
உயிர்களுக்கு தனி பொருள் இல்லை; வெறுமையும் இல்லை; மனமும் இங்கே அழிகிறது; மீதமிருப்பது உண்மை, அதில்தான் நீ நிலைபெறுகிறாய்.
அநாநா ஸமம் ஏவாஸ்தே நாநாரூபோ விபோதவாந் । அந்தராலீநநாநார்தோ யதா கநகபிண்டகஃ
அது எல்லோரிடமும் சமமாக இருக்கிறது; பலவகை அறிவாக தோன்றினாலும், அந்த பல வடிவங்களும் உள்ளே கலந்து போயிருக்கின்றன; அது ஒரு பொன் கட்டி போல.
யதாஸ்திதஸ்ய ஸாஹந்த்வம் விஶ்வம் சித்ரம் விலீயதே । ஜ்ஞஸ்யாவாச்யம் அசித்தம் ஸத்ஸ்வரூபம் அவஶிஷ்யதே
அது இருப்பதுபோல், இந்த உலகம் எல்லாம் கலந்துவிடுகிறது; மீதமிருப்பது சொல்ல முடியாதது, மனம் இல்லாதது, உண்மையான சுயம்.
க்லிஷ்யதே கேவலம் புத்திர் உத்தராதரதர்ஶநைஃ । ஸ்தோகயாப்யஸ்தயா புத்த்யா ஸத்யோ ऽர்தோ ஹ்ய் அவகம்யதே
உயர்ந்தது, தாழ்ந்தது என்று எண்ணுவதால் புத்தி மட்டும் சிரமப்படுகிறது; சிறிது பயிற்சி செய்த புத்தியால் உண்மையான பொருள் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
விராடோஜோ விரஹிதம் கார்யகாரணதாதிபிஃ । பூதபவ்யபவிஷ்யத்ஸ்தம் ஜகத் அங்க ஹ்ய் அஸம்பவம்
பெருமைமிக்க அந்த மனிதன் காரணம்–பலன்கள் போன்ற எண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவன்; கடந்தது, நிகழ்காலம், வருங்காலம் என்று தோன்றும் இந்த உலகம் உண்மையில் எப்போதும் இல்லை.
யேந போதாத்மநா புத்தம் ஸ ஜ்ஞ இத்ய் அபிதீயதே । அத்வைதஸ்யோபஶாந்தஸ்ய தஸ்ய விஶ்வம் ந வித்யதே
யார் விழிப்புணர்வின் மூலம் புத்தரை உணர்கிறாரோ, அவர் உண்மையிலேயே அறிவாளர் எனப்படுகிறார்; இருமை இல்லாத அமைதியில் நிலைத்திருக்கும் அவருக்கு இந்த உலகம் இல்லை.
பூர்வோக்தாஸ் ஸர்வ ஏவைதே உபதேஶவிஶேஷணாஃ । ஜ்ஞஸ்யாநுபவம் ஆயாந்தி ஸதஸ் ஸாதுகதா இவ
முன்னதாக கூறப்பட்ட எல்லா போதனைகளும் சிறப்பு உபதேசங்கள் மட்டுமே; அவை அறிவாளரின் அனுபவத்தை அடைகின்றன, நல்லவர்களுக்கு நல்ல கதைகள் சேரும் போல்.
பிண்டத்வம் நாஸ்தி பூதாநாம் ஶூந்யத்வம் சாப்ய் அஸம்பவம் । அத ஏவ மநோ நாஸ்தி ஶேஷம் ஸத் தத்ர வஸ் ஸ்திதிஃ
உலகில் உள்ள உயிர்களுக்கு தனித்து நிற்கும் தன்மை இல்லை; வெறுமையும் சாத்தியமில்லை. அதனால் மனமும் இல்லை; எஞ்சியது உண்மைதான், அதில்தான் நீ நிலைத்திருக்கிறாய்.
சேத்யோந்முகத்வம் ஏவாந்தஶ் சேதநஸ்யாஸ்ய சேதநம் । உதிதம் தத் அநர்தாய ஶ்ரேயஸே ऽநுதிதம் பவேத்
உள்ளுணர்வு வெளியே திரும்பும் போக்கு தான் உள்ளே இருக்கும் அறிவாகும். அது எழும்பும்போது துன்பத்திற்கே வழிவகுக்கும்; அது எழாமல் இருந்தால் நல்வாழ்வைத் தரும்.
தஸ்யாநுதயஸம்வித்தேர் பவ நித்யம் ஸமாஹிதஃ । ஸஸ்பந்தோ வா கதஸ்பந்தஶ் ஶங்காம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய தாம் பவே
அந்த வெளியே செல்லும் போக்கு எழாத அந்த விழிப்பில் எப்போதும் கவனமாக இரு; அசைவோடு இருந்தாலும், அசைவில்லாமல் இருந்தாலும், அந்த சந்தேகத்தை விட்டுவிட்டு அங்கேயே நிலைத்திரு.
உதிதம் பாஹ்யதாம் ஏத்ய தத்ர கச்சதி பிண்டதாம் । ஸ்வயம் ஸம்வேதநாத் ஏவ ஜாட்யாத் அம்ப்வ் இவ ஶைலதாம்
அது எழும்பும்போது வெளியிலானதாகி தனிப்பட்டதாக மாறுகிறது; தன் அறிவால், மந்தத்தால், நீர் மலைபோல் ஆகும் போல, அது கடினமடைகிறது.
ஸ்வப்நாத்யர்தவத் ஆதத்தே போதோ ऽபோதேந பிண்டதாம் । தத்க்ராஹகதயா சித்தம் பூத்வா பத்நாதி தேஹகம்
அறிவு, அறியாமையால், கனவு போன்ற பொருள்களைப் போல தனிப்பட்டதாக ஆகிறது; அவற்றை அறியும் மனமாக மாறி, உடலைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறது.
ஏதாவதீஷ்வ் அவஸ்தாஸு போதஸ்யோதேதி நாந்யதா । ஶப்தகல்பநயா பேதẖ கேவலம் பரிகல்பிதஃ
இந்த நிலைகளில்தான் அறிவு தோன்றுகிறது; வேறெங்கும் இல்லை. சொற்கள் மூலம் உருவாக்கப்படும் வேறுபாடுகள் எல்லாம் மனம் கற்பனை செய்தவை மட்டுமே.
பஹிர் அந்தஶ் ச போதஸ்ய பாத்ய் ஆத்மைவார்தத்ரு'ஷ்டிபிஃ । குதோ ऽந்யா சேத்யதா தஸ்ய ஸ்யாத் யத்ய் உந்முகதாத்மநஃ
உட்புறம், புறப்புறம் என்ற அறிவாக பொருள்களைப் பார்க்கும் போது பிரம்மமே ஒளிவிடுகிறது; அதன் இயல்பு வெளியே திரும்புவதாக இருந்தால், அதற்கு வேறு எந்தப் பொருளும் எப்படி இருக்க முடியும்?
பஹிர் அந்தஶ் ச போதஸ்ய பாத்ய் ஆத்மைவார்தத்ரு'ஷ்டிபிஃ । அந்தஸ்த்வேந பஹிஷ்ட்வேந சைவாஸ்ய மநஸோ யதா
உட்புறம், புறப்புறம் என்ற அறிவாக பொருள்களைப் பார்க்கும் போது பிரம்மமே ஒளிவிடுகிறது; மனம் எப்படி உள்ளாகவும் புறமாகவும் தோன்றுகிறதோ அதுபோல.
போதஸ்யாகாஶகல்பத்வாத் காலாகாஶாதி தத்வபுஃ । பதார்தாஶ் சைவ காத்மாநஸ் ஸ்வப்நவந் நார்தரூபி கம்
அறிவு ஆகாயம் போலவே உள்ளது; அதனால் அதன் வடிவம் காலம், ஆகாயம் முதலியவையாகும். பொருள்களும் ஆகாயம் போன்றவை; கனவில் ஆகாயம் உண்மையில் ஒரு பொருளாக இல்லாதது போலவே.
பாஹ்யார்ததாம் சாந்தரத்வம் போதோ ऽபோதவஶாத் வ்ரஜேத் । நாஸத் த்ரு'ஶ்யம் ஹி போதத்வம் கந்தும் ஶக்தம் ஜடம் க்வசித்
அறிவு வெளிப்படையாகவோ, உள்ளார்ந்ததாகவோ தோன்றும்; இது அறிவோடு அறியாமையின் தாக்கத்தால் நிகழ்கிறது. உண்மையற்ற பொருள்கள் எப்போதும் அறிவாக மாற முடியாது, ஏனெனில் அவை உயிரற்றவை.
போதோ த்ரு'ஶ்யதஶாம் நைதி ப்ராப்தோ வாபி ச தாம் ஸ்திதிம் । ஸத் யதாஸ்திதம் ஏவாஸ்தே மநாக் அப்ய் ஏதி நாந்யதாம்
அறிவு, காணப்படும் நிலைக்குள் சென்று விடுவதில்லை; சென்றாலும் அங்கே நிலைநிற்றதில்லை. உண்மை எப்போதும் தன் இயல்பிலேயே நிற்கிறது; அது சிறிதளவும் வேறு ஒன்றாக மாறுவதில்லை.
அத்யர்தம் ஶுத்தபோதைகபரிணாமே க்ரு'தோதயே । போதாபோதார்தஶப்தாநாம் ஸ்ம்ரு'திர் அப்ய் அஸ்தம் ஏஷ்யதி
மிகுந்த தூய்மை கொண்ட அறிவே முழுமையாக நிலைபெறும் போது, 'அறிவு', 'அறியாமை' என்ற சொற்கள் கூட நினைவில் வராமல் மறைந்து போய்விடும்.
ஆதிவாஹிகதேஹாநாம் சித்தாநாம் ஏவ ஜாயதே । ஆதிபௌதிகதாபோதோ த்ரு'டபாவநயா ஸ்வயம்
மிக நுண்ணிய உடல்களுக்கு உள்ள மனங்களில், உறுதியான எண்ணத்தால் உடல் பற்றிய அறிவு தானாகவே உருவாகிறது.
ஆகாஶவிஶதைஶ் சித்தைர் பாவிதைஷாதிவாஹிகைஃ । ஆதிபௌதிகதா மித்யா நடைர் இவ பிஶாசதா
விண்போல் தெளிவான மனதை உடைய நுட்பமான உடல்களுக்கு, இந்த உடல் உணர்வு பொய்யானது; மேடையில் நடிக்கும் நடிகர்களின் பேய்போல் அது உண்மையல்ல.
ப்ராந்திர் அப்ரமணாப்யாஸாத் ப்ரஜ்ஞாதைஷோபஶாம்யதி । நோந்மத்தோ ऽஸ்மீதி ஸம்போதாச் சாம்யத்ய் உந்மத்ததா கில
பிரித்தறியாத பழக்கத்தால் ஏற்படும் மயக்கம், உண்மை அறிவால் நீங்குகிறது; 'நான் பைத்தியம் இல்லை' என்று தெளிவாக அறிந்தவுடன் பைத்தியமும் தணிகிறது.
ப்ராந்தேஸ் ஸ்வயம் பரிஜ்ஞாநாத் வாஸநா விநிவர்ததே । ஸ்வப்நே ஸ்வப்நதயா புத்தே கஸ்ய ஸ்யாத் கில பாவநா
மயக்கம் மயக்கமே என்று தெளிவாக அறிந்தவுடன், பழைய எண்ணங்கள் களைவாகின்றன; கனவில் அது கனவே என்று அறிந்தவுடன், அங்கு வேறு என்ன கற்பனை இருக்க முடியும்?
வாஸநாதாநவேநைவ ஸம்ஸார உபஶாம்யதி । வாஸநைவ மஹாந் க்ரந்திர் ஏதச்சேதபரா புதாஃ
பழைய எண்ணங்கள் மெதுவாக குறைந்தால்தான் இந்த உலகச் சுழற்சி தணிகிறது; அந்த எண்ணங்களே பெரிய கட்டுப்பாடு, அதை அறுக்கும் முயற்சியில் அறிவாளிகள் ஈடுபடுகிறார்கள்.