ஹ்ரு'தயேந்தோர் கநஶ்ரேணீர் முகாப்ஜதிமிராவலீஃ । க்ரு'ஷ்ணாயஶ்ஶ்ரு'ங்கலாஸ் த்ரு'ஷ்ணா திநாநுதிநம் உஜ்சதி
அவன் தினமும், மனத்தின் சந்திரனில் கூடிய கரிய மேகங்களை, வாயின் தாமரைச் சுழலில் இருக்கும் இருளை, ஆசையின் இரும்புக் கட்டுகளை விட்டு விடுகிறான்.
உபேக்ஷதே ந ஸம்ப்ராப்தம் நாப்ராப்தம் அபிவாஞ்சதி । ஸோமஸோம்யோ பவத்ய் அந்தஶ்ஶீதலஸ் ஸர்வவ்ரு'த்திஷு
அவன் வந்ததை பொருட்படுத்தாமல், வராததை விரும்பாமல், உள்ளுக்குள் சந்திரனைப் போல குளிர்ச்சியாக இருந்து, எல்லா செயல்களிலும் அமைதியாக இருக்கிறான்.
ஶாஸ்த்ரார்தபல்லவேஷ்வ் ஏவ நிஷண்ணாத்மாவதிஷ்டதே । உந்நதாவநதாபாதா அதḫ பஶ்யஞ் ஜகத்கதீஃ
வேதங்களின் உண்மையான பொருளில் மனதை நிலைநிறுத்தியவன், உலகம் கீழே எழும் மற்றும் வீழும் பாதைகளை அமைதியாகக் காண்கிறான்.
பீமத்ருமலதோத்கீர்ணபுஷ்பப்ரகரதந்துராஃ । ப்ராக்தநீஸ் ஸ்வாஸ் ஸ்தலீḫ பஶ்யந் ஹஸத்ய் அந்தர் வராகதாம்
கடுமையான மரங்கள், சிக்கலான கொடிகள், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பழைய இடங்களைப் பார்த்து, அவற்றின் துயரமான நிலையை உள்ளுக்குள் சிரிக்கிறான்.
தேஷு தத்ஸ்கந்ததேஶேஷு தயோட்டீநவிடீநயா । ஹாரிண்யா விஹரந் கத்யா ராஜேவ பரிராஜதே
அந்த இடங்களிலும் அதன் கிளைகளிலும், மான் போல் அழகான நடையுடன் சஞ்சரித்து, அரசனைப் போல ஒளிவீசுகிறான்.
புத்ரதாரகலத்ராணி மித்ராணி ச தநாநி ச । ஜந்மாந்தரக்ரு'தாநீவ ஸ்வப்நஜாநீவ பஶ்யதி
மக்கள், மனைவிகள், நண்பர்கள், செல்வம் ஆகியவற்றை, கடந்த பிறவியில் இருந்தவை போலவும், கனவில் கண்டவற்றைப் போலவும் காண்கிறான்.
ராகத்வேஷபயோந்மாதமாநமோஹமஹார்தயஃ । நடஸ்யேவாஸ்ய த்ரு'ஶ்யந்தே ஶீதலாமலசேதஸஃ
யாருடைய மனம் அமைதியாகவும் தூய்மையாகவும் இருக்கிறதோ, அவருக்கு ஆசை, வெறுப்பு, பயம், பித்தம், பெருமை, பெரிய மயக்கம் எல்லாம் ஒரு நாடகத்தில் நடிக்கும் நடிகர்களைப் போலவே தோன்றும்.
உந்மத்தசேஷ்டிதாகாரா ஹஸத்ய் அபி புரோ ऽஸதீஃ । தரங்கபங்குராதாராஸ் ஸம்ஸாரஸரிதோ கதீஃ
இந்த உலகத்தில் நடக்கும் பொய்யான நிகழ்வுகளை, அலைகளின் நிலைபோல நிலையில்லாதவை என்று எண்ணி, அவன் அவற்றை பார்த்து சிரிக்கிறான்; அவை வாழ்க்கை என்ற ஆற்றின் தாற்காலிக ஓட்டங்கள் மட்டுமே.
ந ஸ சேதயதே காஶ்சில் லோகதாரதநைஷணாஃ । அபூர்வபதவிஶ்ராந்தோ ஜீவந்ந் ஏவ யதா ஶவஃ
அவன் உலக மக்கள், மனைவி, செல்வம் ஆகியவற்றை நாடுவதில் எந்த கவலையும் கொள்கிறதில்லை; புதிதாக கிடைத்த அமைதியில் தங்கியவனாக, உயிருடன் இருந்தும் உயிரில்லாதவனைப் போல இருக்கிறான்.
கேவலம் கேவலே ஶுத்தே போதாத்மநி மஹோந்நதௌ । தத்தத்ரு'ஷ்டிḫ பலே தஸ்மிந் தூரம் ஸமதிரோஹதி
அவன் தூய்மையான, உயர்ந்த அறிவு ஆன்மாவில் மட்டும் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, அந்த உணர்வின் பலனில் முழுமையாக லயித்து, எல்லாவற்றையும் தாண்டி உயர்ந்து செல்கிறான்.
ஸ்ம்ரு'த்வா ஸ்ம்ரு'த்வாபதḫ பூர்வாஸ் ஸந்தோஷாம்ரு'தபோஷிதஃ । அர்தாநாம் அப்ய் அநர்தாநாம் நாஶே ந பரிதப்யதே
முந்தைய துன்பங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தாலும், திருப்தி என்னும் அமுதால் மனம் வளர்ந்தவன், விரும்பிய பொருட்கள் அல்லது விரும்பாதவை போனாலும் கவலைப்படுவதில்லை.
வ்யவஹாரேஷு கார்யேஷு போகஸம்பாதகேஷ்வ் அபி । பரம் உத்வேகம் ஆயாதி ஸநித்ர இவ போதிதஃ
செயல்கள், கடமைகள், அல்லது இன்பங்களை நாடும் முயற்சிகளிலும், ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்து எழுப்பப்பட்டவன் போல், அவன் மனம் பெரும் கலக்கத்தைக் காண்கிறது.
தீர்காத்வக இவோதாராம் அநாரதம் அபாதிதாம் । சிரம் மௌர்க்யஶ்ரமாக்ராந்தோ விஶ்ராந்திம் அபிவாஞ்சதி
நீண்ட பயணத்தில் சோர்ந்தவன் போல், நீண்ட கால முட்டாள்தனத்தால் களைப்புற்றவன், இடையறாத உயர்ந்த ஓய்வை எப்போதும் ஆவலுடன் விரும்புகிறான்.
நிஶ்ஶ்வாஸபோதிதோ ऽப்ய் அக்நிர் அநிந்தந இவாத்மநி । ஶ்வாஸமாத்ரப்ரமே ऽப்ய் அந்தர் அதிஷ்டந்ந் ஏவ ஶாம்யதி
உயிர்சுவாசம் எழுப்பினாலும், எரிபொருள் இல்லாத நெருப்பைப் போல உள்ளகத்திலுள்ள நெருப்பு, சுவாசம் என்ற தோற்றத்திலும், உள்ளே அமைதியாகக் குறைந்து விடுகிறது.
ஆபதந்தீம் பலாத் ஏவ பதார்தேஷ்வ் அரதிம் ஶநைஃ । ந ஶக்நோதி நிராகர்தும் வ்ரு'ஷ்டிம் அப்ரச்யுதாம் இவ
விஷயங்களைப் பற்றிய வெறுப்பு, வலியுடன் எழும்பும்போது, அதைத் தடுக்க முடியாது; மேகத்திலிருந்து பெய்யும் மழையைத் தடுக்க முடியாதது போல.
தாம் மஹாபதவீம் கச்சந் பரமார்தபலப்ரதாம் । பூமிம் காம் அப்ய் உபாயாதி வசஸாம் அப்ய் அகோசராம்
அந்த மகத்தான பாதையில் சென்று, உண்மையான உயர்ந்த பலனைத் தரும் நிலையை அடைந்தவன், வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஓர் அபூர்வமான நிலையை எட்டுகிறான்.
குதோ ऽப்ய் அசேஷ்டிதேஷ்வ் ஏவ ஸம்ப்ராப்தேஷு விதேர் வஶாத் । போகேஷ்வ் அரதிம் ஆயாதி பாந்தோ மருமஹீஷ்வ் இவ
யாதொரு முயற்சியும் இல்லாமல், விதியின் காரணமாக அனுபவங்கள் தானாக வந்தாலும், அவற்றில் அவனுக்கு விருப்பம் இருக்காது; பாலைவனத்தில் பயணம் செய்யும் ஒருவன் போல்.
கூர்ணந் க்ஷீவ இவாநந்தீ ஸுப்தஸ் ஸம்ஸாரவ்ரு'த்திஷு । அந்தḫபூர்ணமநா மௌநீ காம் அபி ஸ்திதிம் ரு'ச்சதி
மதுபானம் அருந்தியவன் போல் ஆட்கொண்டாலும், உள்ளுக்குள் நிறைந்த அமைதி கொண்டவனாக, உலக வாழ்க்கையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், அவன் ஓர் அபூர்வமான நிலையை அடைகிறான்.
ஸ தாத்ரு'க்ரூபதாம் ஏத்ய பரமார்தபலஸ்ய தத் । க்ரமாந் நிகடம் ஆப்நோதி ககோ ऽர்கபதவீம் இவ
அந்த நிலையை அடைந்தவுடன், ஒருவர் உயர்ந்த உண்மை பயனுக்கு படிப்படியாக அருகில் செல்கிறார்; அது பறவை சூரியனின் பாதையை நோக்கி செல்லும் போல்.
ததஸ் தத் அகிலா புத்தீர் விஹாய வியதா ஸமஃ । க்ரு'ஹ்ணாத்ய் அதாஸ்வாதயதி புங்க்தே ऽத பரித்ரு'ப்யதி
பின்னர், எல்லா எண்ணங்களையும் விட்டு வானம் போல அமைதியாகி, அதை உணர்ந்து, அனுபவித்து, ருசித்து, முழுமையாக திருப்தி அடைகிறார்.
ஸகலார்தபரித்யாகாத் திநாநுதிநம் ஆததாத் । ஶுத்தஸ்வபாவவிஶ்ராந்திḫ பரமார்தாப்திர் உச்யதே
எல்லா பொருட்களையும் தினம் தினம் முற்றிலும் விட்டு, தூய இயல்பில் ஓய்வெடுப்பதே உயர்ந்த உண்மையை அடைந்ததாக சொல்லப்படுகிறது.
பேதபுத்தௌ விலீநாயாம் போத ஏவாவஶிஷ்யதே । ஶுத்தம் ஏகம் அநாத்யந்தம் தத் ப்ரஹ்மேதி விதுர் புதாஃ
பிரிவினை என்ற எண்ணம் மறைந்ததும், தூய, ஒன்றே, ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத விழிப்பே மீதமிருக்கும்; இதையே ஞானிகள் பரப்ரம்மம் என்று அறிவார்கள்.
லோகைஷணாவிரக்தேந த்யக்ததாரைஷணேந ச । தநைஷணாவிமுக்தேந தஸ்மிந் விஶ்ரம்யதே பதே
உலக ஆசைகள் குறையாமல், வாழ்க்கைத் துணை பற்றை விட்டுவிட்டாலும், பணம் பற்றில் இருந்து விடுபடாதவன், அந்த நிலைமைக்கு அடைய முடியாது.
பரேண பரிணாமேந மிதஶ் சித்பரமார்தயோஃ । தாபேந ஹிமலேகேவ பேதபுத்திர் விலீயதே
அதிகமான ஆன்ம சிந்தனை மற்றும் பரமார்த்த உணர்வால், பனிமலையில் பனி கரையும் போல, வேறுபாடு என்ற எண்ணம் கரைந்து விடுகிறது.
தஜ்ஜ்ஞஸ்யாக்லிஷ்டமுக்தஸ்ய ஸ்வபாவம் ஸுஸமம் விநா । ஸ்திதிஸ் ஸ்ரக்தாமகஸ்யேவ ந ஸம்பவதி காசந
எளிதாக விடுதலை பெற்ற ஞானிக்கு, தன்மையின் சமநிலையில்லாமல் எந்த நிலையும் இருக்க முடியாது; அது போல, நூல் இல்லாமல் மாலை இருக்க முடியாதது போல்.
யதாப்ரகடிதாங்காந்தஸ் ஸம்ஸ்திதா ஸாலபஞ்ஜிகா । ந ஸதீ நாஸதீ ஸ்தம்பே ததா விஶ்வஸ்திதிḫ பரே
ஒரு தூணில் தெளிவாக உருவாக்கப்பட்ட பெண் சிலை, தூணில் உண்மையில் உள்ளது என்றும் இல்லை என்றும் சொல்ல முடியாதது போல, உலகத்தின் இருப்பும் பரமத்தில் அப்படியே உள்ளது.
த்யாநம் ந ஶக்யதே கர்தும் ந சைதத் உபயுஜ்யதே । அபோதேந விபுத்தஸ் து ஸ்வயம் அத்ரைவ திஷ்டதி
தியானம் செய்ய முடியாது, இங்கே அதற்கு இடமுமில்லை; அறியாமை இல்லாத விழிப்புடன் இருப்பவர், இவ்விடத்திலேயே அமைதியாக இருக்கிறார்.
ஆத்யந்திகீ விரஸதா யஸ்ய த்ரு'ஶ்யேஷு த்ரு'ஶ்யதே । ஸ புத்தோ நாப்ரபுத்தஸ்ய த்ரு'ஶ்யத்யாகே ஹி ஶக்ததா
யாரிடம் பொருள்களின் மீது முழுமையான விருப்பமின்மை காணப்படுகிறது, அவரே விழித்தவர்; விழிக்காதவருக்கு காண்பவற்றை விட்டு விடும் திறன் மட்டும் உண்டு.
த்ரு'ஶ்யஸ்ய போததாபோதோ யோ போதாத் அபரிக்ஷயஃ । ஸ ஸமாதாநஶப்தேந கத்யதே ஸுஸமாஹிதைஃ
பார்க்கப்படும் பொருளின் அறிவோ அறியாமையோ, ஆனால் அந்த அறிவு குறையாமல் இருப்பது, நன்கு அமைந்தவர்களால் 'சமாதானம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யைகதாரூபḫ ப்ரத்யயோ மநஸோ யதா । உதேத்ய் ஏகஸமாதாநே ததா விஶ்ராம்யதி ஸ்வயம்
பார்ப்பவர் மற்றும் பார்க்கப்படும் ஒன்று என்ற எண்ணம் மனதில் எழும்பும்போது, அந்த ஒருமைச் சமாதியில் அது இயற்கையாக அமைதியடைகிறது.