த்வம் மநஸ்காரமாத்ராத்மா ஸம்ஸ்ரு'தௌ விப்ரமாயஸே । ஸ்வபாவைகபரிஜ்ஞாநாந் நாஸி நாபி ப்ரமாயஸே
நீ மனதின் கவனத்தின் சாரமே, பிறவிப் பந்தத்தில் அலைந்து திரிகிறாய்; ஆனால், உன் இயற்கையை உணர்ந்தால், அந்த அலைச்சலும், நீ இருப்பதும் இல்லை.
மநஸ்தைவ ஹி ஸம்ஸார ஆத்மபோதேந ஶாம்யதி । ஶுக்திருப்யப்ரமாகாரோ ஜநோ மித்யைவ தாம்யதி
இந்த உலகம் என்பது மனமே; ஆன்மா உணர்வால் அது அமைதி அடைகிறது. எப்படி முத்துசிப்பில் வெள்ளி என்று தவறாக நினைத்து மக்கள் வீணாகவே துயரப்படுகிறார்களோ, அதுபோலவே.
அபாவபாவஸ் து பரம் போதரூபம் அஸம்ஸ்ரு'திஃ । நிர்வாணாத் இதரா ஸத்தா துẖகாயாஹம் இதி ப்ரமஃ
இல்லாததும், இருப்பதும் ஆகிய இரண்டையும் உயர்ந்த அறிவாக உணர்வதே பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை. முக்தியல்லாத மற்ற நிலைகள் எல்லாம் 'நான்' என்ற மயக்கத்தால் வரும் துயரமே.
ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாம்புரூபோ ऽஹம் அஸச் சூந்யஸ்வரூபகஃ । இத்ய் ஏவாத்மபரிஜ்ஞாநாத் அஹம் இத்ய் ஆஶு ஶாம்யதி
நான் மிருகதृष்ணையில் தோன்றும் தண்ணீரைப் போல, உண்மையில் பொய்யும், வெறுமையும் தான் என் இயல்பு; இப்படிச் சுயத்தை உணர்ந்தால், 'நான்' என்ற எண்ணம் விரைவில் அமைதி அடைகிறது.
ஜ்ஞாத்வா ஜ்ஞாநபரோ பூத்வா ஸபாஹ்யாப்யந்தரார்ததாம் । கதம் ஸ்வம் அத்யஜத் ரூபம் தரங்கத்வம் யதா பயஃ
அறிந்து, அறிவில் முழுமையாக மனதை செலுத்தி, உள்ளும் புறமும் எல்லா பொருள்களையும் கடந்தவனாக, தன் பழைய உருவத்தை விட்டுவிட்டு, நீர் அலை வடிவத்தை விட்டுவிடும் போல், தன் தன்மையை துறக்கிறான்.
மூலஶாகாக்ரபர்யந்தா ஸத்தா விடபிநோ யதா । நிர்விகாராமலா ஜ்ஞப்திர் ஜ்ஞேயாந்தைகைவ பாஸதே
ஒரு மரத்தின் வேரிலிருந்து கிளை முடிவுவரை அதன் இருப்பு ஒன்றாக இருப்பது போல, மாற்றமற்ற தூய அறிவும், அறியப்படுவதை எல்லாம் ஒரே ஒளியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
யதா யோஜநலக்ஷாபம் ஏகம் ஏவாமலம் நபஃ । ஏகம் ஏவ ததா ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயாந்தம் பாத்ய் அகண்டிதம்
எப்படி நூற்றுக்கணக்கான யோஜனைகள் பரப்பில் பரவியுள்ள வானம் ஒன்றும் களங்கமற்றதும் உடைந்திராததுமாக இருக்கிறதோ, அதுபோல் அறிவும், அறியப்படுவதை எல்லாம் ஒரே ஒளியாக, உடைந்திராததாகத் திகழ்கிறது.
ஶூந்யத்வாத் ஏகம் அமலம் யதா ஸர்வகம் ஏவ கம் । ததைகம் அமலம் ஜ்ஞத்வாஜ் ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயதஶாஸ்வ் அபி
வானம் வெறுமையால் ஒன்றும் தூய்மையுமாக எல்லா இடத்திலும் நிறைந்திருப்பதைப் போல, அறிவும் ஒன்றாகவும் தூய்மையாகவும், அறியப்படுவனவற்றின் நிலைகளிலும் அப்படியே நிலைத்திருக்கிறது.
க்ரு'தேநாத்மா கநீபூய பாஷாணீக்ரியதே யதா । சிதா சேத்யதயாத்மைவ ஸ்வஶ் சித்தீக்ரியதே ததா
எப்படி நெய் உறைந்து கல்லாகும் போல, அறிவு எண்ணங்களால் மனமாக மாறுகிறது.
தேஶகாலம் விநைவாத்மா போதாத் போதேந சித்ததாம் । அபுத்தோ நீயதே ந்யாய ஏவம் ஏவைஷ ஸுஸ்திதஃ
இடம் காலம் பார்க்காமல், அறிவோ இல்லையோ, ஆன்மா மனநிலையை எடுக்கும்; விழிப்பில்லாதவன் அதன்படி நடத்தப்படுகிறான்; இது உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது.
அத்ர யத்ய் அபி போதாதேஸ் ஸம்பவோ நாஸ்தி கஶ்சந । ததாபி கல்ப்யதே ऽத்ரைவம் போதநாய பரஸ்பரம்
இங்கே உண்மையில் அறிவிலிருந்து எதுவும் தோன்றவில்லை என்றாலும், ஒருவருக்கொருவர் விளக்குவதற்காக இப்படிப் படைக்கப்படுகிறது.
மஹாநுபாவா விகதாபிமாநா விமூடபாவோபஶமே லகந்தி । நிர்ப்ராந்தயோ ऽநந்ததயைவ ஶாந்தா நித்யம் ஸமாதாநமயா பவந்தி
பெரிய ஆன்மாக்கள் அகந்தை இல்லாமல், மயக்கம் தணிந்து நிலைபெறுகிறார்கள்; அவர்கள் தவறில்லாமல், எல்லையில்லாத அமைதியுடன் எப்போதும் சமாதியில் உறைகிறார்கள்.
க்ரமாத் ஸமாதாநதரோர் ஆஜீவம் பலஶாலிநீம் । ஸலதாகுஸுமாம் ப்ரூஹி ஸத்தாம் விஶ்ராந்திதாம் முநே
முனிவனே, வாழ்க்கை முழுவதும் பலனளிக்கும், இலைகளும் மலர்களும் அலங்கரிக்கும், அமைதியைத் தரும் சமாதான மரத்தின் இருப்பை, படிப்படியாக விளக்குங்கள்.
ஆஜீவம் உத்யதுத்ஸேதம் விவேகிஜநகாநநே । புஷ்பபத்த்ரபலோபேதம் ஸமாதாநதரும் ஶ்ரு'ணு
வாழ்க்கை முழுவதும் உயர்ந்து வளரும், பகுத்தறிவின் காடில் மலரும், மலர்கள், இலைகள், பழங்கள் ஆகியவற்றால் நிறைந்த சமாதான மரத்தைப் பற்றி கேளுங்கள்.
யதா கதஞ்சித் உதிதம் துẖகேந ஸ்வயம் ஏவ வா । ஸம்ஸாரநவநிர்வேதம் பீஜம் அஸ்ய விதுர் புதாஃ
எப்படி வந்தாலும்—அதிக சிரமத்திலோ அல்லது தானாகவேயோ—இந்த மரத்தின் விதை என்பது, உலக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலில் விருப்பம் குறையுதல் என்று ஞானிகள் அறிந்துள்ளனர்.
ஶுபஜாலஹலாக்ரு'ஷ்டம் ரஸாஸிக்தம் அஹர்நிஶம் । ப்ரவஹச்ச்வஸநாகுல்யம் க்ஷேத்ரம் அஸ்ய மநோ விதுஃ
நல்ல எண்ணங்கள் எனும் கலப்பை இழுக்கும், இரவு பகல் என்றும் உயிர்சுவை ஊற்றால் நனைக்கும், தொடரும் மூச்சின் காற்றால் அசையும் மனதே, இந்த மரத்தின் நிலம் என்று அறிந்துள்ளனர்.
ஸமாதிபீஜம் ஸம்ஸாரநிர்வேதḫ பததி ஸ்வயம் । சித்தபூமௌ விவிக்தாயாம் விவேகிஜநகாநநே
இந்த உலக வாழ்க்கையில் விரக்தி ஏற்படும் போது, அது சமாதியின் விதையாகி, தனிமையான மனத்தின் நிலத்தில், பகுத்தறிவை வளர்க்கும் காட்டில் தானாகவே விழுகிறது.
ஸ்வசித்தபூமௌ பதிதம் த்யாநபீஜம் மஹாதியா । ஸேகைர் அமீபிர் யத்நேந ஸம்ஸேக்தவ்யம் அகிந்ததா
மிகுந்த அறிவால் தன் மனத்தின் நிலத்தில் விழும் தியானத்தின் விதையை, இந்த முயற்சியின் நீர்களால் கவனமாகவும் இடையறாதும் பசிக்க வேண்டும்.
ஶுத்தைஸ் ஸ்நிக்தைḫ பவித்ரைஶ் ச மதுரைர் ஆத்மநேஹிதைஃ । ஸத்ஸங்கமநவக்ஷீரைர் ஐந்தவைர் அம்ரு'தைர் இவ
அது தூயதும் மென்மையானதும் புனிதமானதும் இனிமையானதும், தன்னுக்கு பயனளிக்கும் நீர்களால், நல்லோருடன் சேர்க்கையின் அமுதப் பாலைப் போலப் போஷிக்கப்பட வேண்டும்.
அந்தஶ்ஶைத்யப்ரதைḫ பூர்ணைஸ் ஸ்வச்சைர் அம்ரு'தஶீதலைஃ । விஸ்ரு'தைர் மதிகுல்யாஸு ஶாஸ்த்ரார்தவரவாரிபிஃ
உள் குளிர்ச்சி தரும், நிரம்பிய, தெளிந்த, அமுதம் போன்ற குளிர்ந்த நீர்கள், மன அறிவின் கால்வாய்களில், வேதங்களின் அருமையான அர்த்தம் என்ற உயர்ந்த நீராக பாய வேண்டும்.
ஸ்வசித்தபூமௌ பதிதம் பரிஜ்ஞாய மஹாதியா । பீஜம் ஸம்ஸாரநிர்வேதோ ரக்ஷ்யம் த்யாநஸ்ய யத்நதஃ
தன் மனத்தின் நிலத்தில் விழுந்த உலக வாழ்க்கையில் விருப்பம் குறையும் விதையின் அருமையை உணர்ந்து, அந்த தியானத்தின் விதையை மிகுந்த கவனத்துடன் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று பெரிய அறிவாளி நினைக்க வேண்டும்.
தபḫப்ராகாரதாநேந பரார்தகடநோக்ஷிதைஃ । தீர்தாயதநவிஶ்ராந்தித்ரு'திவிஸ்தாரகல்பநைஃ
தவம் என்ற மதிலைக் கொடுத்து, பிறருக்காகச் செய்யும் நல்ல செயல்களின் தெளிவால், புனிதத் தலங்களிலும் கோயில்களிலும் ஓய்வெடுத்து மன உறுதியை விரிவுபடுத்த வேண்டும்.
கர்தவ்யோ ऽங்குரிதஸ்யாஸ்ய ரக்ஷிதா ஶிக்ஷிதாஶயஃ । ஸந்தோஷநாமா ப்ரியயா நித்யம் முதிதயாந்விதஃ
அந்த விதை முளைக்கும்போது, அதைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பை ஏற்று, மனநிலையை பயிற்சி செய்து, எப்போதும் சந்தோஷம் என்ற இனிய தோழியுடன், மகிழ்ச்சி என்றும் கூடவே இருந்து செயல்பட வேண்டும்.
பஶ்சாத்ஸ்திதாஶாவிஹகாந் பரப்ரணயபக்ஷிணஃ । அஸ்மாத் ஆபததẖ காமகர்வக்ரு'த்ராந் நிவாரயேத்
அந்த விதையிலிருந்து பின்னால் நிற்கும் நம்பிக்கையின் பறவைகளையும், பிறரிடம் பற்றுள்ள பறவைகளையும், அதில் விழும் ஆசை மற்றும் பெருமை என்ற கழுகுகளையும் விலக்க வேண்டும்.
ம்ரு'துபிஸ் ஸத்க்ரியாகூர்சைர் விவேகார்காதபைர் இவ । ஔசித்யாலோகதைர் அஸ்மாந் மார்ஜிதவ்யம் ரஜஸ் தமஃ
கௌரவமான மென்மையான செயல்களாலும், விவேகத்தின் ஒளியால் போலவும், சரியான முறையின் வெளிச்சத்தாலும், நம்முள் உள்ள ஆசை மற்றும் அறியாமை எனும் தூசியை நீக்க வேண்டும்.
ஸம்பதḫ ப்ரமதாஶ் சைவ தரங்கா போகபங்குராஃ । பதந்த்ய் அஶநயஸ் தஸ்மிந் துஷ்க்ரு'தாப்ரஸமீரிதாஃ
செல்வமும் இன்பங்களும் அலைகள் போல் தளர்வானவை; அவை பசியால் வீழ்ந்து, தவறான செயல்களின் காற்றால் மேகங்கள் போல் விரைந்து போய்விடும்.
தைர்யௌதார்யதயாமந்த்ரைர் ஜபஸ்நாநதபோதமைஃ । விநிவாரயிதவ்யாஸ் தாḫ ப்ரணவார்தத்ரிஶூலிநா
அவை தைரியம், பெருந்தன்மை, கருணை என்ற மந்திரங்களாலும், ஜபம், ஸ்நானம், தவம், மனஅடக்கம் ஆகியவற்றாலும், ஓம் எனும் அர்த்தத்தாலும், திரிசூலம் போன்ற உயர்ந்த பொருளாலும் அடக்கப்பட வேண்டும்.
இதி ஸம்ரக்ஷிதாத் அஸ்மாத் த்யாநபீஜாத் ப்ரவர்ததே । ஆபிஜாத்யோந்நதஶ் ஶ்ரீமாந் விவேகாக்யோ நவாங்குரஃ
இவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட்ட தியானத்தின் விதையிலிருந்து, உயர்ந்த வம்சத்தில் பிறந்த, செல்வாக்குடன் விளங்கும், விவேகம் எனும் புதிய முளை உருவாகிறது.
தேந ஸா சித்தபூர் பாதி ஸப்ரகாஶாப்ரகாஶிநீ । பவத்ய் ஆலோகரம்யா ச கம் யதாபிநவேந்துநா
அதனால் அந்த மனப்பரப்பு வெளிச்சத்துடனும், இருண்டதுடனும் ஒளிர்கிறது; புதிய சந்திரன் வானில் தோன்றும் போல், அது ஒளியால் இனிமையாக மிளிர்கிறது.
தஸ்மாத் அங்குரதḫ பத்த்ரே உபே விகஸதஸ் ஸ்வயம் । ஏகம் ஶாஸ்த்ராபிகமநம் த்விதீயம் ஸாதுஸங்கமஃ
அந்த முளையிலிருந்து இரண்டு இலைகள் தானாக விரிகின்றன; ஒன்று நூல்களை அணுகுவது, மற்றொன்று நல்லோருடன் சேர்ந்து இருப்பது.