ஶாந்தாஶேஷவிஶேஷஸ்ய நிரேஷணவிஶேஷிணஃ । ஸத்தாம் அஸத்தாஸத்ரு'ஶீம் க ஆகலயிதும் க்ஷமஃ
எல்லா வேறுபாடுகளும் நீங்கிய அமைதியானவரின் உள்ளத்தில், தேடுதல் என்ற எண்ணமும் இல்லாதவரிடம், இருப்பது இல்லாததுபோல் தோன்றும் அந்த உண்மையை யார் உணர முடியும்?
மாரைர் ந கிஞ்சிந் ம்ரியதே ஜீவைẖ கிஞ்சிந் ந ஜீவதி । ஶுத்தஸம்விந்மயஸ்யாஸ்ய ஸமலோகஸ்ய கஸ்ய ச
இம்மையையும், உயிரையும், மரணத்தையும் ஏற்படுத்தும் எந்த சக்தியாலும் எதுவும் பிறக்கவோ, அழியவோ முடியாது; ஏனெனில் இந்த உலகமும், ஆகாயமும் தூய அறிவால் உருவானவை.
மித்யா லோகஸ்ய கசதோ ப்ராந்தீ மரணஜந்மநீ । அஸத்ய் அபி ப்ராந்திபாஜி ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாநதீதடே
இந்த உலகம் பொய்யானது, மாயையின் ஓட்டையில்போல், பிறப்பு மரணம் என்ற பித்துப்பிடித்த கற்பனைகளால் நிரம்பியுள்ளது; உண்மையில் இல்லாததாயினும், அது தவறான எண்ணங்களுக்குள் மிருகத் தாகம் போல தோன்றுகிறது.
ஸம்யக்பரீக்ஷிதம் யாவந் ந ப்ராந்திர் ந பரீக்ஷகஃ । ந நாம ஜந்மமரணே கேவலம் ஶாந்தம் அவ்யயம்
நன்கு ஆராய்ந்தபோது, அப்போது மயக்கம் இல்லை, ஆராய்பவரும் இல்லை; பிறப்பு மரணம் என்ற பெயரே இல்லை, அமைதி மற்றும் அழிவில்லாத நிலையே உள்ளது.
த்ரு'ஶ்யாத் யோ விரதிம் யாத ஆத்மாராமஶ் ஶமம் கதஃ । ஸ ஸந்ந் ஏவாஸதாபாஸḫ பரிதீர்ணபவார்ணவஃ
பார்வைக்கு வெளிப்படும் அனைத்திலிருந்தும் மனதை விலக்கி, உள்ளத்தில் ஆனந்தம் கொண்டு அமைதியடைந்தவன், உயிரோடு இருந்தாலும், இல்லாதவனாகத் தோன்றுகிறான்; அவன் பிறப்பும் இறப்பும் கொண்ட கடலைத் தாண்டிவிட்டவன்.
தீபநிர்வாணநிர்வாணம் அஸ்தங்கதமநோமதிம் । ஆத்மந்ய் ஏவ ஶமம் யாதம் ஸந்தம் ஏவாமலம் விதுஃ
விளக்கின் ஒளி அணைந்துபோனது போல, சிந்தனையும் நின்றுபோன நிலை, உள்ளத்திலேயே கிடைக்கும் அந்த அமைதியை, உண்மையில் தூயது என்று அறிந்தவர்கள் கூறுகிறார்கள்.
ஆபுத்த்யாதி ஜகத் த்ரு'ஶ்யம் யஸ்மை ந ஸ்வததே ஸ்வதஃ । ஆகாஶஸ்யேவ ஶாந்தஸ்ய தம் ஆஹுர் முக்தம் உத்தமாஃ
அறிவிலிருந்து பிறக்கும் உலகம் தானாகவே இவருக்கு இன்பம் தரவில்லை; அமைதியான ஆகாயம் போல் இருக்கும் அவனை, சிறந்த விடுதலை பெற்றவர்கள் சுதந்திரமானவன் என்று சொல்கிறார்கள்.
அஹம் அஸ்த்ய் அவிசாரேண விசாரேணாஹம் அஸ்தி நோ । அபாவாத் அஹமர்தஸ்ய க்வ ஜகத் க்வ ச ஸம்ஸ்ரு'திஃ
ஆழ்ந்த சிந்தனை இல்லையெனில் 'நான் இருக்கிறேன்' என்ற உணர்வு தோன்றும்; ஆராய்ச்சி செய்தால் 'நான்' என்பது இல்லை. 'நான்' என்ற உணர்வு இல்லாதபோது, உலகம் எங்கே? பிறவி சுழற்சி எங்கே?
ஸம்வித்ஸம்வேதநாத் ஏவ புத்த்யாத்யாகாரவத் ஸ்திதம் । ரூபாலோகமநோரூபம் ஜகத் வேத்தி விதம்பரம்
அறிவும் உணர்வும் மூலமாக, புத்தி முதலான வடிவங்களில் நிலைத்து, இந்த உலகம் உருவங்களாகவும், காட்சிகளாகவும், மனதில் தோன்றும் படங்களாகவும் வெளிப்படுகிறது; இது எல்லாம் அறிவின் விளையாட்டு என்று அறியப்படுகிறது.
ஸர்வார்தஶாந்தமநஸஸ் ஸதஸ் ஸர்வாத்மநஸ் தவ । ஸர்வதா ஸர்வதா ஸார்வம் ஸர்வம் ஆசரணம் ஶிவம்
உன் மனம் அமைதியாகவும், உன் சுயம் எங்கும் பரவியதாகவும் இருக்கும்போது, எப்போதும், எங்கும், எந்தச் செயலாக இருந்தாலும், எல்லாம் உன்னால் செய்யப்படுவது நல்லதும், Mangalam ஆனதும் ஆகும்.
யத் கரோஷி யத் அஶ்நாஸி யஜ் ஜுஹோஷி ததாஸி யத் । யச் ச பஶ்யஸி ஹம்ஸ்ய் ஏஷி தத் ஸர்வம் ஶிவம் அவ்யயம்
நீ செய்யும் எந்தச் செயலும், சாப்பிடும் எந்த உணவும், அர்ப்பணிப்பும், கொடையும், பார்ப்பதும், விட்டு விடுவதும், நாடுவதும் — இவை எல்லாம் அழியாத நன்மையையும், மங்களத்தையும் தரும்.
யத் அஹம் யத் த்வம் ஆஶா யத் யத் க்ரியாகாலகாதயஃ । யல் லோகாலோககிரயஸ் தச் சித்வ்யோம ஶிவம் ததம்
'நான்' என்று நினைப்பதும், 'நீ' என்று நினைப்பதும், எதிர்பார்ப்பும், செயல்களும், காலங்களும், அவற்றின் பிரிவுகளும், உலகங்களும், வெளிநிலைகளும், மலைகளும் — இவை அனைத்தும் அறிவின் வானாகிய மங்களத்தால் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளது.
யத் ரூபலோகமநநம் யத் காலத்ரிதயம் ஜகத் । யஜ் ஜராமரணார்த்யாதி தந் மஹாசிந்நபஶ் ஶிவம்
எது உருவம், உலகம், எண்ணம், எது மூன்று காலங்களும், எது பிறப்பு, முதுமை, மரணம், துயரம் போன்றவை — இவை எல்லாம் அந்த பரந்த அறிவின் வானம், ஆனந்தமானது.
நிர்விவித்ஸோ நிராபாஸோ நிரிச்சோ நிர்மநா முநிஃ । பூத்வா நிராத்மா நிர்வாணஸ் திஷ்ட ஸந்திஷ்டஸே யதா
ஏற்கனவே ஆசை இல்லாமல், தோற்றமின்றி, விருப்பமின்றி, மனமின்றி, தன்மை இல்லாத ஞானியாகி, அமைதியில் நிலைத்திருந்து, நீ எப்படியோ அப்படியே இரு.
கதேச்சாமநநம் ஶாந்தம் அநந்தஸ்ஸ்தம் அபாவநம் । வ்யவஹாரோ ऽஸ்து தே மா வா ஸ்பந்தாஸ்பந்தைர் யதாநிலஃ
ஆசையும் எண்ணமும் நீங்கிய பின், அமைதி, எல்லையில்லாத நிலை, கருத்தில்லாத நிலை வந்தபோது, உன் நடத்தை இருக்கட்டும், இல்லையெனினும் பரவாயில்லை; அது அசைவோடு இருந்தாலும், இல்லையெனினும், காற்றைப் போலவே.
நிர்வாஸநா நிஷ்கலநா ஶாந்தா புருஷதாஸ்து தே । ஶாஸ்த்ரேண யந்த்ரவாஹேந வாஹ்யா தாருமயீ யதா
உன் தன்மை வாஞ்சை இல்லாமல், பாகுபாடு இல்லாமல், அமைதியாக இருக்கட்டும்; அது நூலின் கட்டுப்பாட்டில் அல்லது கருவி இயக்கத்தில் நகரும் மரப்பாவை போல் இருக்கட்டும்.
பூதாலோகோ ऽஸ்து மாந்தஸ் தே ஸ சாஸ்நேஹஸ்ய பாஹ்யகஃ । அநிர்தேஶ்யபராலோகஶ் சித்ரதீபவத் ஆஸ்யதாம்
பூதங்களால் ஆன உலகம் உன் வெளியில் இருக்கட்டும்; பற்றில்லாதவனுக்கு அது வெளிப்புறமாகவே இருக்கட்டும். விவரிக்க முடியாத அந்த மற்ற உலகம், ஒரு அதிசய விளக்கு போல, எப்படியோ அப்படியே இருக்கட்டும்.
நிர்வாஸநஸ்ய விரஸஸ்ய நிரேஷணஸ்ய ஶாஸ்த்ராத் ரு'தே க இவ வித்த்வவிநோதஹேதுஃ । ஶாஸ்த்ரார்தஸஞ்சலநம் அப்ய் அலம் அஸ்ய தஸ்ய ஸம்வேதநேஷ்வ் அநபிஸந்திம் அதẖ கரூபம்
வாஞ்சை இல்லாதவனுக்கும், ரசம் இல்லாதவனுக்கும், தேடல் இல்லாதவனுக்கும், வேறு எதற்காக அறிவோ மகிழ்ச்சியோ தேவை? வேதங்களின் பொருள் சற்றே கிளறப்படுவதும் போதும்; அவனுடைய உணர்வில் எந்த உள் நோக்கும் இல்லை, ஆகவே அது ஒரு கரடுமுரடான தன்மை உடையது.
ஸஞ்ஜாதக்ரு'த்ரிமக்ஷீணஸம்ஸ்ரு'திப்ரத்யயḫ புமாந் । அஸங்கல்போ ந ஸங்கல்பம் வேத்தி தேநாஸத் ஏவ ஸஃ
பொய்யான, சோர்ந்த பிறவி பற்றிய எண்ணங்கள் தீர்ந்த மனிதன், மனக்கட்டுக்கோப்பில்லாதவன், மனக்கட்டுக்கோப்பை அறியமாட்டான்; அதனால் அவன் உண்மையில் இல்லாதவனாக இருக்கிறான்.
ஶ்வாஸாந் ம்லாநிர் இவாதர்ஶே குதோ ऽப்ய் அஹம் இதி ஸ்திதா । வித் தி ஸாகாரணா த்ரு'ஷ்டா நஶ்யத்ய் ஆஶு ந லப்யதே
மூச்சு மெலிந்து கண்ணாடியில் தோன்றுவது போல, 'நான்' என்ற உணர்ச்சி எங்கோ இருந்து தோன்றுகிறது; அதன் காரணம் தெரிந்தவுடன், அது விரைவில் மறைந்து போய், மீண்டும் கிடைக்காது என்பதை அறிந்துகொள்.
யஸ்ய க்ஷீணாவரணதா ஶாந்தஸந்தேஹதோதிதா । பரமாம்ரு'தபூர்ணாத்மா ஸத்தயைவ ஸ ராஜதே
யாருடைய மறைப்புகள் களைந்துவிடப்பட்டு, சந்தேகங்கள் அமைதியாகி, ஆன்மா அந்த உயர்ந்த அமுதால் நிரம்பி இருக்கிறதோ, அவர் தன் இயல்பால் பிரகாசமாக ஒளிர்கிறார்.
ஸர்வஸந்தேஹதுẖகாந்தமிஹிகாமாதரிஶ்வநா । பாதி பாஸ்வத்தியா தேஶஸ் தேந பூர்ணேந்துநேவ கம்
எல்லா சந்தேகங்களும் துயரங்களும் முடிவடைந்து, பனி காற்றால் அகற்றப்பட்ட இடம், முழு நிலவு ஆகாயத்தை நிரப்புவது போல, பிரகாசமான புத்தியால் ஒளிர்கிறது.
விஸம்ஸ்ரு'திர் அஸந்தேஹோ லப்தஜ்யோதிர் நிராவ்ரு'திஃ । ஶரதாகாஶவிஶதோ ஜ்ஞேநைவ ஜ்ஞாயதே புதஃ
பிணைப்பிலிருந்து விடுதலை, சந்தேகம் இல்லாத நிலை, உள்ளொளி கிடைத்திருத்தல், தடைகள் இல்லாமை—இவை அனைத்தும், சரத்கால ஆகாயம் போல் தெளிவாக, அறிவாளிகளால் மட்டுமே அறியப்படுகின்றன.
நிஸ்ஸங்கல்போ நிராதாரஶ் ஶாந்தஸ் ஸ்பர்ஶாத் பவித்ரதாம் । அந்தஶ்ஶீதல ஆதத்தே ப்ரஹ்மலோகாத் இவாநிலஃ
எந்த எண்ணங்களும் இல்லாமல், ஆதாரம் இல்லாமல், அமைதியாக, தொடுதலால் தூய்மையடைந்து, உள்ளுக்குள் குளிர்ச்சி அடைகிறார்; அது பிரம்மலோகத்திலிருந்து வரும் தென்றல் போலும்.
அஸத்ரூபோபலம்பாநாம் இயம் வஸ்துஸ்வபாவதா । யத் ஸர்கவேதநம் ஸ்வப்நவந்த்யாபுத்ரோபலம்பவத்
உண்மை இல்லாதவற்றைப் பார்க்கும் இயல்பு தான் பொருள்களின் இயற்கை. படைப்பு என்ற அனுபவமும், கனவு அல்லது குழந்தை இல்லாத பெண்ணின் மகனைப் பார்ப்பது போல், உண்மையற்ற ஒன்றை உணர்வது போலவே.
அவித்யமாநம் ஏவேதம் ஜகத் யத் அநுபூயதே । அஸத்ரூபோபலம்பஸ்ய ஸைஷா வஸ்துஸ்வபாவதா
இந்த உலகம் அனுபவிக்கப்படுகிறதாலும், அது உண்மையில் இல்லை; உண்மை இல்லாததைப் பார்க்கும் இயல்பே பொருள்களின் இயற்கை.
அஸத்யேஷ்வ் ஏவ ஸம்ஸாரேஷ்வ் ஆஸ்தாம் அர்தḫ குதோ பவேத் । ஸ்வர்காபவர்கயோஶ் ஶப்தாவ் ஏவ வந்த்யாஸுதோபமௌ
உண்மை இல்லாத இந்த சுழற்சிகளில் பொருள் இருக்கட்டும் என்று நினைத்தாலும், அது எப்படி சாத்தியம்? சொர்க்கமும் விடுதலையும் பற்றி சொல்வது வெறும் வார்த்தை மட்டுமே; குழந்தை இல்லாத பெண்ணின் மகன் போலவே.
ஜகத் ப்ரஹ்மதயா ஸத்யம் அநிர்மிதம் அபாவிதம் । அநிஷ்டிதம் சாந்யதா து நாஹம் நாவகதம் ச தத்
இந்த உலகம் பிரம்மமாக இருக்கும்போது மட்டுமே உண்மையானது; அது உருவாக்கப்படாதது, நினைக்கப்படாதது, நிலைபெறாதது. வேறு விதமாக நான் அதை அறியவில்லை, அது அறியப்படவும் இல்லை.
ஆத்மஸ்வபாவவிஶ்ராந்தேர் இயம் வஸ்துஸ்வபாவதா । யத் அஹந்தாதிஸர்காதித்ரு'ஶ்யாத்யநுபலம்பதா
ஆத்மாவின் இயல்பில் முழுமையாக ஓய்ந்திருக்கும் போது, படைப்பு, தன்மை, காணப்படும் அனைத்தும் இல்லாதது, இதுவே பொருள்களின் உண்மையான இயல்பு என்று கூறப்படுகிறது.
க்ஷணாத் யோஜநலக்ஷாந்தம் ப்ராப்தே தேஶாந்தரம் த்வ் இதஃ । சேதநே தஸ்ய யத் ரூபம் மார்கமத்யே நிரஞ்ஜநம்
ஒரு கணத்தில் இங்கிருந்து நூறு யோஜனை தொலைவில் உள்ள இடத்துக்குச் சென்றாலும், அந்தப் பயணத்தின் நடுவில் உள்ள சுத்தமான, கலங்காத அந்தச் சிந்தனையின் இயல்பு என்னவாக இருக்கும்?