ஆயுர் வாயுசலத்பத்த்ரலம்பாம்புகணபங்குரம் । பரலோகமஹாவ்யாதிர் யத்நேநாஶு சிகித்ஸ்யதாம்
வாழ்க்கை, காற்றால் அசையும் இலை போலவும், தொங்கும் தண்ணீர் துளி போலவும் மிகவும் பலவீனமானது; மறுபிறவியின் பெரிய நோயை விரைவாகவும் முயற்சியோடும் குணமாக்க வேண்டும்.
பரலோகமஹாவ்யாதௌ யத்நேநாஶு சிகித்ஸிதே । த்ரு'ஷ்டலோகமயோ வ்யாதிஸ் ஸ்வயம் ஆஶூபஶாம்யதி
மறுபிறவியின் பெரிய நோயை விரைவாகவும் முயற்சியோடும் குணமாக்கினால், இந்த உலகத்தில் தோன்றும் நோய் தானாகவே அடங்கிவிடும்.
ஸம்விந்மாத்ரம் விதுர் ஜந்தும் தஸ்ய ப்ரஸரணம் ஜகத் । பரமாணூதரே ऽப்ய் அஸ்தி தச் சைலஶதவிஸ்தரம்
புத்திசாலிகள் அறிவார்கள், உயிர்கள் என்பது தூய அறிவே என்று; அதன் விரிவே இந்த உலகம். ஒரு அணுவுக்குள் கூட அது உள்ளது, அதே நேரத்தில் நூறு மலைகளுக்கு அளவாகவும் பரவுகிறது.
யத் ஸம்விதḫ ப்ரஸரணம் ரூபாலோகமநாம்ஸி தத் । வ்யோமந்ய் ஏவாநுபூயந்தே நாதஸ் ஸத்யோ ஜகத்ப்ரமஃ
அறிவின் விரிவாக இருக்கும் உருவங்கள், காட்சிகள், எண்ணங்கள்—இவை எல்லாம் வெறும் வெளியில் தான் அனுபவிக்கப்படுகின்றன; ஆகவே இந்த உலக மாயை உண்மையல்ல.
ப்ரலயேஷ்வ் அபி த்ரு'ஷ்டேஷு ஜகத்த்ரு'ஶ்யாப்ரவிப்ரமாஃ । ந நஶ்யந்தி ந ஜாயந்தே ப்ராந்திமாத்ரைகரூபிணஃ
உலகம் அழியும் போது கூட, உலக காட்சிகள், மேகங்கள் போன்ற மாயைகள் அழியவோ, பிறக்கவோ செய்வதில்லை; அவை எல்லாம் மாயையே.
போகபங்கார்ணவே மக்ந ஆத்மா நோத்தார்யதே யதி । ஸ்வபௌருஷசமத்க்ரு'த்யா தத் உபாயோ ऽஸ்தி நேதரஃ
போகங்களின் சதுப்பு கடலில் மூழ்கியுள்ள ஆன்மா, தானாகவே பெரும் முயற்சியால் மேலே வரவில்லை என்றால், வேறு வழி இல்லை.
அஜிதாத்மா ஜநோ மூடோ ரூடோ போகைககர்தமே । ஆபதாம் பாத்ரதாம் ஏதி பயஸாம் இவ ஸாகரஃ
தன்னைத்தான் அடக்கிக்கொள்ளாதவன், அறியாமையில் மூழ்கி, அனுபவ இன்பங்களில் ஆழ்ந்திருப்பவன், துன்பங்களுக்கு பாத்திரமாகிறான்; அது எப்படி, கடல் எல்லா நீர்களையும் ஏற்கும் போல.
ஜீவிதஸ்ய யதா பால்யம் த்ரு'ஷ்டம் ப்ரதமகல்பிதம் । நிர்வாணஸ்ய ததா போகஸந்த்யாகோ ராகஶாந்திதஃ
வாழ்க்கையின் ஆரம்பம் எப்படி குழந்தைப் பருவம் எனப் பார்க்கப்படுகிறது, அதுபோல், ஆசைகளை விட்டுவிடுதல் தான் மோட்சத்தின் தொடக்கம்; அது பற்றுகளை அமைதிப்படுத்தும்.
தஜ்ஜ்ஞஸ்ய ஜீவிதநதீ ஸகல்லோலாப்ய் அஸம்ப்ரமா । ஸமம் வஹதி ஸோம்யைவ சித்ரஸம்ஸ்தேவ நீரஸா
இதை உணர்ந்தவனுக்கு, வாழ்க்கை என்ற ஆறு அலைகளுடன் இருந்தாலும் கலக்கம் இல்லாமல் அமைதியாக, ஓர் ஓவியப் பிம்பம் போல அமைதியாகவும், ஆனால் உண்மை சுவையில்லாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
அஜ்ஞஜீவிதநத்யஸ் து ரஸேநாத்யந்தபீஷணாஃ । ஆவர்தாவ்ரு'த்திவிக்ஷோபகல்லோலாஸ் ஸஹவாஹிநஃ
அறிவில்லாதவர்களின் வாழ்க்கை ஆறுகள் உலக அனுபவங்களால் நிரம்பி, மிகப்பெரிய பயங்கரமானவை; அவை சுழல்கள், குழம்பல்கள், பெரும் அலைகளுடன் ஓடிக்கொண்டு செல்கின்றன.
ஸர்கவேகாḫ ப்ரவல்கந்தி ஸம்வித்ப்ரஸரலேஶகாஃ । த்விசந்த்ரபாலவேதாலம்ரு'காம்புஸ்வப்நமோஹவத்
பிரபஞ்சம் உருவாகும் வேகத்தில், சுயஞானத்தின் சிறிது சாயலை மட்டும் கொண்டவை, இரு நிலவுகள் தோன்றும் மாயைபோல், குழந்தைகள் பேசும் குழப்பம் போல், மிருகம் நீர் என்று தவறாக எண்ணும் மருட்சி போல், கனவு அல்லது மயக்கம் போல் தோன்றுகின்றன.
ஸம்வித்வாரிதரங்கௌகா பாந்தி ஸர்காஸ் ஸஹஸ்ரஶஃ । விசாரிதாஸ் த்வ் அஸத்யாஸ் தே ஸத்யாஸ் த்வ் அநுபவப்ரமாத்
சுயஞானத்தின் அலைகளாக உருவான இந்தப் பிரபஞ்சங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் தோன்றுகின்றன; அவற்றை ஆராய்ந்தால் உண்மையில் இல்லை என்பதை அறியலாம், ஆனாலும் அனுபவத்தின் மாயையால் உண்மையாகத் தோன்றுகின்றன.
ஜகந்த்ய் ஆகாஶகோஶே ऽபி ஸம்வித்ப்ரஸரணப்ரமாத் । ஸந்தீவாப்ய் அநுபூயந்தே ந து ஸத்யாநி தாநி ஹி
விண்வெளிக்குள் கூட உலகங்கள் சுயஞானத்தின் பரவலால் தோன்றும் மாயையால் இருப்பதாக அனுபவிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் உண்மையில் அவை இல்லை.
ஸம்வித்விகாஸபயஸோ புத்புதஸ் ஸர்கவிப்ரமஃ । அஹம் இத்யாதிஸத்பாவவிகாராகாரரூபவாந்
சுயஞானம் விரிவடையும் நீரில் எழும் குமிழிகள் போல, பிரபஞ்சத்தின் குழப்பம் 'நான்' என்ற உணர்வும், பிறவாறான இருப்புகளும் போன்ற வடிவங்களை எடுத்துக்கொள்கிறது.
ஸம்விந்நிர்வாணம் அஜகத் ஸம்விதுந்மீலநம் ஜகத் । நாந்தர் ந பாஹ்யம் நாஸத்யம் ந ஸத்யம் ஸர்வம் ஏவ தத்
அறிவு என்பதே நிவாரணம்; உலகமின்றி அறிவு, உலகம் தோன்றும் போது அதுவே அறிவாகும். இதில் உள்ளும் இல்லை, புறமும் இல்லை, பொய்யும் இல்லை, உண்மையும் இல்லை—எல்லாமே அதுவே.
சித்ரூபம் அஜம் அவ்யக்தம் ஏகம் அவ்யயம் ஈஶ்வரம் । ஸ்வத்வபாவத்வரஹிதம் ப்ரஹ்ம ஶாந்தாத்ம காத் அபி
அறிவின் இயல்பு பிறப்பற்றது, வெளிப்படாதது, ஒன்றே, அழியாதது, எல்லாம் ஆளும் தன்மை உடையது; தனித்துவம் இல்லாத பரப்ரம்மம், அமைதியான本质ம் கொண்டது, ஆகாயத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது.
ப்ரஹ்மணோ நிஸ்ஸ்வபாவஸ்ய ஸர்கஸம்வேதநே ஸ்வதஃ । ஸ்பந்தநே பவநஸ்யேவ காரணம் நோபயுஜ்யதே
பரப்ரம்மத்திற்கு எந்த இயல்பும் இல்லை; படைப்பு உணர்வு தானாகவே தோன்றுகிறது. காற்றின் அசைவு போல், இதற்கும் காரணம் தேவைப்படவில்லை.
ஸ்வப்நாநுபவவத் பாந்தி ப்ரஹ்மாப்தௌ ப்ரஹ்மவீசயஃ । ஸர்கதா வஸ்துதஸ் த்வ் அத்ர ந ஸ்வப்நோ ந ச ஸர்கதா
கனவுபோல், பரப்ரம்மத்தின் அலைகள் பரப்ரம்மம் என்ற பெருங்கடலில் தோன்றும். உண்மையில், இங்கு கனவும் இல்லை, படைப்பும் இல்லை.
ஏகம் ஏவ நிராபாஸம் அசித்த்வம் அஜடம் ஸமம் । ந ஸந் நாஸந் ந கம் நாகம் இதம் அத்வயம் அவ்யயம்
ஒரே ஒன்று தான் உள்ளது; அதற்கு எந்த உருவும் இல்லை, மனமும் இல்லை, ஜடமுமல்ல, எல்லா இடத்திலும் சமம்; அது இருப்பதும் இல்லையதும் அல்ல, ஆகாயமோ ஆகாயமல்லாததுமல்ல; இது இரட்டையில்லாதது, அழியாதது.
யதாஸ்திதஸ்யைவ ஸதோ யஸ்யாஸம்வேதநாத்மகம் । ஸம்வித்ப்ரஶமநம் ஜாதம் தம் ஆஹுர் முநிஸத்தமம்
யார் தன்னைப் போலவே அமைதியாக இருக்கிறார், அவருக்கு உணர்வும் இல்லை, அந்த அமைதி மிக உயர்ந்த அமைதியாக முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்.
ஸதோ ऽபி ம்ரு'ண்மயஸ்யேவ யஸ்யாஸம்வேதநாத்மகம் । ஸாஹம் ஜகத் விகலிதம் தம் ஆஹுர் முநிஸத்தமம்
ஒரு மண் பானை போல, இருப்பதற்கும் உணர்வில்லாத தன்மை வந்தால், 'நான்' என்பதும் உலகமும் மறைந்து விடும்; அதையே முனிவர்கள் மிக உயர்ந்த நிலை என்கிறார்கள்.
யதா ஶாம்யத்ய் அஸங்கல்பாத் ஸங்கல்பநகரம் ததா । வேதநோத்தம் ஜகத் அஹம் சேதி ஶாம்யத்ய் அவேதநாத்
எப்படி நினைவு இல்லாமல் கற்பனை நகரம் அழிந்துவிடுகிறதோ, அதேபோல் உணர்வு இல்லாமல், உலகமும் 'நான்' என்பதும், அனுபவமும் அமைதியடைகின்றன.
ஸ்வபாவவர்ஜம் ஶப்தார்தாஸ் ஸர்வ ஏவ ஸஹேதுகாஃ । ஸ்வபாவஸ்ய து யோ ஹேதுர் முக்தேஸ் தத் அநுபாவநம்
எல்லா சொற்களும் அவற்றின் பொருள்களும் தனித்த இயல்பில்லாமல், காரணங்களால் தோன்றுகின்றன; ஆனால் இயல்பின் காரணம் விடுதலையின் அனுபவமே.
ந கஸ்யசித் பதார்தஸ்ய ஸ்வபாவோ ऽஸ்தீஹ கஶ்சந । மஹாசிதம்புத்ரவதாஸ் ஸர்வா ஏவாநுபூதயஃ
இங்கு எந்தப் பொருளுக்கும் தனித்த இயல்பு எதுவும் இல்லை; எல்லா அனுபவங்களும் பரந்த அறிவின் கடலைப் போலவே.
மஹாசிதநிலஸ்பந்தா ஏதா ஏவாநுபூதயஃ । ஏதாஸ் தா ப்ரஹ்மககநஶூந்யதா இதி புத்யதாம்
இந்த அனுபவங்கள் எல்லாம் பெரிய அறிவு எனும் காற்றின் அசைவுகள்; இவை பிரம்மத்தின் அகலமான விண்ணில் உள்ள வெற்றிதான் என்று அறிந்து கொள்.
வாதஸ்பந்தாவ் இவாபிந்நௌ ப்ரஹ்மஸர்கௌ விபிந்நதா । தயோஸ் த்வ் அஸத்யா ஸ்வப்ராந்தேஸ் ஸ்வப்நே ஸ்வமரணோபமா
காற்றின் அசைவுகள் வேறுபாடில்லாமல் இருப்பதைப் போல, பிரம்மனின் படைப்புகளும் பிரிவில்லாமல் ஒன்றாக உள்ளன; அவற்றில் காணப்படும் வேறுபாடு உண்மையல்ல, அது மனப்பிழைப்பு மாதிரி, கனவில் அல்லது சொந்த மரணத்தில் தோன்றும் போலி பிராந்தி.
ப்ராந்திஸ் து தாவத் தத்த்வார்தவிசாரோ யாவத் அஸ்புடஃ । விசாரே து ஸ்புடே ப்ராந்திர் ப்ரஹ்மதாம் ஏவ கச்சதி
உண்மை என்னும் பொருளைத் தெளிவாக ஆராயாதவரை மயக்கம் நீடிக்கிறது; ஆராய்ச்சி தெளிவாகும் போது அந்த மயக்கமே பரம்பொருளாக உயர்கிறது.
ப்ராந்திஸ் த்வ் அஸத்யாவஸ்த்வ் ஏவ ப்ரேக்ஷயாதோ ந லப்யதே । ஶஶஶ்ரு'ங்கவத் அத்யச்சம் அதோ ப்ரஹ்மைவ ஶிஷ்யதே
மயக்கம் உண்மையற்றது; அதை ஆராய்ந்தால் அது கிடைக்காது. முயலுக்கு கொம்பு இருப்பது போல அது தெளிவாகத் தெரியாது; ஆகவே இறுதியில் பரம்பொருளே மீதமிருக்கும்.
அநாதிமத்யாந்தம் அநந்தம் அச்சம் ஸமம் ஶிவம் ஶாஶ்வதம் ஏகம் ஏவ । ஸர்வாம் ஜராமோஹவிகாரபாரப்ராந்திம் விமுச்யாம்பரபாவம் ஏஹி
ஆரம்பமில்லாதது, நடுவில்லாதது, முடிவில்லாதது, எல்லையில்லாதது, தெளிவானது, சமமானது, மங்களமானது, நிலையானது, ஒன்றே ஒன்றாக இருப்பது — இவை எல்லாவற்றையும் அடைந்த வானைப் போலிய நிலைக்கு, எல்லா அழிவு, மயக்கம், மாற்றம் ஆகிய பாரங்களையும் விட்டு நீ செல்.
ப்ராப்தேஷு ஸுகதுẖகேஷு யோ நஶ்யதி ஸ நஶ்யதி । யோ ந நஶ்யத்ய் அநாஶோ ऽஸாவ் அலம் ஶாஸ்த்ரோபதேஶநைஃ
இன்பமும் துன்பமும் வந்தபோது யார் அழிகிறாரோ அவர்கள் உண்மையில் அழிகிறார்கள்; அழிவில்லாதவர் அழிவதில்லை, அவருக்கு வேறு எந்த நூலின் போதனையும் தேவையில்லை.