அபுநஸ்ஸ்மரணம் ஸம்யக் சிரவிஸ்ம்ரு'தகர்ம யத் । ஸ்திதம் ஸ்தம்போதரஸமம் ஸ கர்மத்யாக உச்யதே
முழுமையாக நீண்ட நாட்கள் மறந்துபோன செயலைக் குறித்து மீண்டும் நினைவுகூறாமை, ஒரு தூணின் உள்ளே போல் நிலைபெறுவது — இதுவே செயலைத் துறப்பதாக அழைக்கப்படுகிறது.
அத்யாகம் த்யாகம் இதி யே குர்வதே வ்யர்தபோதிநஃ । தேஷாம் அவடலக்நாநாம் விதிஸ் த்ராணம் கரிஷ்யதி
துறவல்லதைத் துறவென்று வீணாக எண்ணும் அறிவில்லாதவர்களுக்கு, அவர்கள் குழியில் சிக்கிக்கொண்டவர்களைப் போல், விதிகள் பாதுகாப்பாக அமையும்.
கர்மத்யாகம் அக்ரு'த்வைவம் அர்தம் யே கர்ம குர்வதே । ஸா புங்க்தே தாந் பஶூந் அஜ்ஞாந் கர்மத்யாகபிஶாசிகா
செயலை முற்றிலும் விட்டு விடாமல், பாதியில் மட்டும் செய்யும் அவர்கள், அறியாமையின் விலங்குகளை அனுபவிப்பவர்கள் போல, செயலை விட்டு விடாத பிசாசால் விழுங்கப்படுகிறார்கள்.
ஸமூலகர்மஸந்த்யாகேநைவ யே ஶாந்தம் ஆஸ்திதாஃ । நைவ தேஷாம் க்ரு'தேநார்தோ நாக்ரு'தேநேஹ கஶ்சந
ஆனால், செயலை முழுமையாக வேரோடு விட்டு அமைதியில் நிலைத்திருப்பவர்கள், அவர்கள் செய்ததாலும் செய்யாததாலும் இங்கே எந்தப் பயனும் இல்லை.
ஸமூலம் அலம் உத்த்ரு'த்ய கர்மபீஜகலாம் இதி । நித்யம் ஏகஸமாதாநாஸ் தஜ்ஜ்ஞாஸ் திஷ்டந்த்ய் அலம் ஸுகம்
செயலின் மிக நுண்ணிய விதையையும் வேரோடு பிடுங்கி, எப்போதும் ஒருமனதாக நிலைத்திருக்கும் அந்த உண்மையை அறிந்தவர்கள், முழுமையான ஆனந்தத்தில் தங்குகிறார்கள்.
ப்ரவாஹாபதிதே கார்யே ஈஷத்ஸ்பந்தா அதந்மயாஃ । கூர்ணமாநா இவ க்ஷீவா யந்த்ரஸஞ்சாரிதா இவ
செயல் ஓட்டத்தில் விழுந்து, அதனுடன் ஒன்றாகியவர்கள், சிறிது அசைவோடு, மதுபானம் அருந்தியவர்கள் போல் சறுக்கி, பொம்மைகளை போல யாரோ இழுக்கும் நூலில் ஆடுகிறார்கள்.
மோக்ஷலக்ஷ்ம்யா விலாஸிந்யா வ்யஸநோபஹதா இவ । அர்தஸுப்தப்ரபுத்தாபாẖ காம் அப்ய் அவகதிம் கதாஃ
மோட்சத்தின் அருளால் விளையாடும் தேவியின் தாக்கத்தால், அவர்கள் துன்பம் அடைந்தவர்களைப் போல், பாதி தூக்கத்திலும் பாதி விழிப்பிலும் இருப்பவர்களாக, முழுமையான ஞானம் பெறாமல், ஓரளவு மட்டும் புரிந்து கொண்டவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள்.
யத் ஸமூலம் பரித்யக்தம் தத் த்யக்தம் இதி கத்யதே । அமூலகாஷஸ் த்யாகோ யஸ் ஸ ஶாகாலவநோபமஃ
எதையும் அதன் வேர் உடன் முழுமையாக விட்டுவிடுவது தான் உண்மையான விடுப்பாகும்; ஆனால் வேர் இல்லாமல் வெறும் கிளைகளை மட்டும் வெட்டுவது, காட்டில் கிளைகளை வெட்டுவது போல பயனற்றது.
அக்ரு'ஷ்டமூலஶ் ஶாகாக்ரவிலூநẖ கர்மபாதபஃ । புநஶ் ஶாகாஸஹஸ்ரேண துẖகாய பரிவர்ததே
கர்மம் என்னும் மரத்தின் வேர் பிடிக்காமல், அதன் கிளைகளை மட்டும் வெட்டினால், அந்த மரம் ஆயிரம் கிளைகளுடன் மீண்டும் வளர்ந்து, துன்பத்தை மட்டும் தரும்.
அவேதநாத்மநாநேந கர்மத்யாகோ ऽங்க ஸித்யதி । க்ரமேண நேதரேணாத ஏதத் ஏவாஹரந் பவ
அன்பானவரே, ஆத்மா பற்றிய உண்மை அறிவால் மட்டுமே கர்மத்தை முற்றிலும் விட்டுவிட முடியும்; வேறு எந்த வழியிலும் முடியாது. ஆகவே, இதையே தினமும் முயன்று சாதியுங்கள்.
யே த்வ் ஏவம் கர்மஸந்த்யாகம் அக்ரு'த்வாந்யத்ப்ரவர்திதாஃ । அத்யாகம் த்யாகரூபாத்ம ககநம் மாரயந்தி தே
ஆனால் இப்படிப் பணி விட்டு விடாமல், வேறு காரியங்களில் ஈடுபடுகிறவர்கள், துறவு இல்லாததால், வானம் போல் தூய்மையான தங்கள் ஆன்மாவின் இயல்பை மறைத்துவிடுகிறார்கள்.
போதாத்மகதயா கர்மத்யாகஸ் ஸம்பத்யதே ஸ்வயம் । தக்தபீஜா நிரிச்சோச்சைர் அக்ரியைவ பவேத் க்ரியா
அறிவால் தானாகவே பணி விலகும்; எப்படிப் பொரித்த விதை முளைக்க முடியாதோ, அதுபோல், செயல் தோன்றினாலும் அது நிற்கும்.
புத்தீந்த்ரியேஹிதம் கர்ம ஸபலம் ரஸபாவநாத் । வேஷ்டிதத்யக்ததாம்நீவ ஸ்பந்தோ ऽந்யோ நிஷ்பலோ ऽங்கஜஃ
மனமும், அறிவும் ஆசை கொண்டு செய்யும் பணி பலனளிக்கும்; ஆனால் அதை விட்டுவிட்டால், உடலில் எழும் ஏதேனும் அசைவும் பயனற்றது, கைவிடப்பட்ட கயிறு போல்.
கர்மத்யாகே ஸ்திதே போதாஜ் ஜீவந்முக்தோ விவாஸநஃ । கேஹே திஷ்டத்வ் அரண்யே வா ஶாம்யத்வ் அப்யேது வோதயம்
அறிவால் பணி விலகியவுடன், உயிரோடு இருந்தபடியே விடுதலை அடைகிறான்; வீட்டிலிருந்தாலும், காடிலிருந்தாலும் அமைதியாக இருந்து, புதிய விடியலை வரவேற்கிறான்.
கேஹம் ஏவோபஶாந்தஸ்ய விஜநம் தூரகாநநம் । அஶாந்தஸ்யாப்ய் அரண்யாநீ விஜநா ஸஜநா புரீ
அமைதியான மனம் கொண்டவருக்கு வீடு தான் தனிமை ஆகும்; மனம் அமைதி இல்லாதவருக்கு, எவ்வளவு தொலைவில் உள்ள காட்டும் கூட்டமாகத் தோன்றும்; அவர்களுக்கு காட்டும், தனிமையும், நகரம் போலவே நிரம்பி இருக்கும்.
பரிஶாந்தமதேர் ஜ்ஞஸ்ய ஸ்வப்நே ऽப்ய் அப்ராப்தமாநவா । நிர்மலா விததா ஹ்ரு'த்யா ஹ்ரு'த் ஏவ வநபூமிகா
முழுமையாக அமைதியான அறிவாளிக்கு, கனவில் கூட காட்டை அடைய முடியாது; தூய்மையானது, விரிந்தது, இனிமையானது, அந்தக் காட்டுத் தளம் உள்ளத்திலேயே உள்ளது.
ஜ்ஞஸ்ய நிர்வாணத்ரு'ஶ்யஸ்ய நிஷ்பதார்தா மநோமயீ । ஶாந்தாஶேஷவிஶேஷார்தா ஜகத் ஏவ மஹாடவீ
மோட்சத்தை உணரும் அறிவாளிக்கு, இந்த உலகமே ஒரு பெரிய காடு போலது—அது மனதில் உருவானது, உண்மையான பொருள் இல்லாதது, அமைதியானது, எல்லா வேறுபாடுகளும் இல்லாதது.
அநந்தஸங்கல்பவதோ ஹ்ரு'தயோத்யஜ்ஜகத்ஸ்திதேஃ । ஹ்ரு'த்ய் ஏவாவர்ததே பூமிர் அஜ்ஞஸ்யாகிலஸாகரா
முடிவில்லாத எண்ணங்கள் உள்ளவருக்கு, உள்ளத்தில் எழும் உலகமே வாழ்வின் தளம்; அறியாமை உள்ளவருக்கு, பூமியும், எல்லா கடல்களும் உள்ளத்திலேயே சுழல்கின்றன.
கநஸ்யாஜ்ஞஸ்ய தீநஸ்ய விவிதத்வந்த்வஸங்கடா । ஸாரம்பா விபுலாகாரா ஹ்ரு'த்ய் ஏவ க்ராமமண்டலீ
அறிவில்லாதவரும் துயருற்றவரும் உள்ளத்தில், பலவகை எதிர்மறை அனுபவங்களும் கஷ்டங்களும் கூடி, பெரும் குழப்பமான ஒரு கிராமம் போல் எழுகிறது.
விவிதகார்யவிகாரதஶாமயீ ஸபுரபத்தநபர்வதமண்டலா । மகுரகோஶ இவ ப்ரதிபிம்பிதா ஹ்ரு'தி பவத்ய் அமலா மலிநே மஹீ
நிறைய செயல்களின் மாற்றங்களால், இந்த தூய்மையும் அசுத்தமுமான பூமி, நகரங்களும், ஊர்களும், மலைகளும், எல்லாம், கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பதைப் போல, மனதில் தென்படுகின்றன.
ஸாஹந்தாதிஜகச்சாந்தௌ போதே ஸம்வித்கலாத்மநி । தீபஸம்ஶாந்திஸங்காஶஸ் த்யாகஸ் ஸித்யதி நாந்யதா
நான் என்ற உணர்விலிருந்து உலகம் அமைதி அடைந்து, அந்த அமைதி அறிவில் நிலைத்திருக்கும்போது, விளக்கின் அமைதியைப் போல், துறவு நன்கு நிறைவேறும்; வேறு எந்த வழியிலும் இல்லை.
ந த்யாகẖ கர்மஸந்த்யாகோ போதஸ் த்யாக இதி ஸ்ம்ரு'தஃ । அஜகத்ப்ரதிபைகாத்மா யோ ऽநஹந்தாதிர் அவ்யயஃ
துறவு என்பது செயலை விட்டு விடுவதே அல்ல; அது அறியாமையை விட்டு விடுவதாகவே நினைக்கப்படுகிறது. 'நான்' என்ற உணர்வு இல்லாத, உலகம் இல்லாத, அழியாத ஒன்றே அந்த துறவு.
அயம் ஸோ ऽஹம் இதம் தந் மே இதி நிஸ்ஸ்நேஹதீபவத் । ஶாந்தே பரமநிர்வாணம் ப்ரபோதாத்மைவ ஶிஷ்யதே
பாசம் இல்லாமல் விளக்கு போல அமைதியாக இருப்பவன், 'இது அது, நான் இது, இது எனது' என்று எண்ணும் போது, பரம அமைதியான நிர்வாணத்தில் விழித்துள்ள ஆன்மா மட்டும் மீதமிருக்கும்.
அயம் ஸோ ऽஹம் இதம் தந் மே ஶாந்தம் இத்ய் ஏவ யஸ்ய நோ । ந ஜ்ஞாநம் தஸ்ய நோ ஶாந்திர் ந த்யாகோ ந ச நிர்வ்ரு'திஃ
'இது அது, நான் இது, இது எனது, இது அமைதி' என்ற எண்ணம் இல்லாதவருக்கு அறிவும் இல்லை, அமைதியும் இல்லை, விட்டுவிடுதலும் இல்லை, ஆனந்தமும் இல்லை.
மமேதம் அயம் ஏவாஹம் இத்ய் ஏதாவதி யẖ க்ஷயஃ । போதாத்மா ஶிவம் ஶாந்தம் து தஸ்மாத் அந்யந் ந வித்யதே
'இது எனது, நான் இது' என்ற உணர்வு முற்றிலும் நீங்கிய இடத்தில், அமைதியான, மங்களமான விழிப்புணர்வு ஆன்மா மட்டுமே உள்ளது; அதற்கு அப்பால் வேறு எதுவும் இல்லை.
அஹமம்ஶே சிதா க்ஷீணே ஸர்வம் ஏவ க்ஷயம் கதம் । ந கிஞ்சிச் ச க்வசித் க்ஷீணம் நிர்வாணைககநம் ஸ்திதம்
நான் என்ற உணர்வு அறிவில் முற்றிலும் குறைந்து விட்டால், எல்லாமும் அழிந்துவிடும்; எங்கேயும் எதுவும் மீதமிருக்காது, நிர்வாணம் மட்டும் ஒரே திரளாக நிலைத்திருக்கும்.
அஹம்வித் அநஹம்வித்த்வாத் ஏவ ஶாம்யத்ய் அவிக்நதஃ । ஏதாவந்மாத்ரஸாத்யேயம் கிம் ஏவேயம் கதர்தநா
நான் என்ற உணர்வு இல்லாதபோது, 'நான் அல்ல' என்ற உணர்வு எழும்பும்போதே அது சுலபமாக அமைதியாகிவிடுகிறது. இதுவே செய்ய வேண்டியதெல்லாம். இதைவிட்டு வேறு ஏதோ சிக்கல்களில் ஏன் வீணாகப் படுவோம்?
அஹம் நாஹம் இதி ப்ராந்திர் ந ச வித்த்வாத் ரு'தே ऽஸ்தி ஸா । வித்த்வம் சாகாஶவிஶதம் அதẖ க்வைஷா ப்ரமஸ்திதிஃ
நான் இருக்கிறேன், நான் இல்லை என்ற குழப்பம், 'நான்' என்ற உணர்வினால் மட்டுமே தோன்றுகிறது; அது இல்லாமல் அது எங்கும் இல்லை. 'நான்' என்ற உணர்வு ஆகாயம் போல் தெளிவும், காலியும்தான்—அப்படியிருக்க, இந்த குழப்ப நிலை எங்கே இருக்க முடியும்?
ந ப்ரமோ ப்ரமணம் நைவ ந ப்ராந்திர் ப்ரமகோ ऽஸ்தி வா । அநாலோகநம் ஏவேதம் ஆலோகாந் நேதம் அஸ்தி தே
இங்கு எந்த மாயையும், அலைச்சலும், குழப்பத்திற்கான காரணமும் இல்லை; பார்க்கும் உணர்வு இல்லாதபோது மட்டும் இது தோன்றுகிறது. உணர்வு வந்துவிட்டால், இது உனக்கில்லை.
வித்தி விந்மாத்ரம் ஏவேதம் அஸத்ரூபோபமம் ததம் । ௐ அலம் மௌநம் ஆஸ்ஸ்வைவம் ஸர்வம் நிர்வாணமாத்ரகம்
இது தூய அறிவு மட்டுமே என்றும், பொய்யானது போல எல்லாவற்றிலும் பரவியுள்ளது என்றும் அறிந்து கொள். ஓம், போதும், இப்படி அமைதியாக இரு; எல்லாமும் நிர்வாணம் மட்டுமே.