ஸர்வாவபோதாவஸரே ஜ்ஞப்திஶப்தார்தயோர் இஹ । நிர்வாணோதய இத்ய் ஏவ பரம் ௐ இதி ஶாம்யதாம்
'அறிவு' போன்ற சொற்களின் பொருள் முழுமையாக புரிந்த தருணத்தில், இங்கு 'மோட்சம்' தோன்றுவதே உயர்ந்ததாகும்; அது 'ஓம்' என்று அமைதியாக முடிவடையட்டும்.
ஶுபாஶுபாத்ம கர்ம ஸ்வம் நாஶநீயம் விவேகிநா । தந் நாஸ்தீத்ய் அவபோதேந தத்த்வஜ்ஞாநேந ஸித்யதி
நல்லது, கெட்டது எனும் தன் செயல்களை பகுத்தறிவாளன் அழிக்க வேண்டும்; அவை இல்லை என்ற உண்மை அறிவால் அது சித்தியாகும்.
கர்மமூலநிகாஷேண ஸம்ஸாரḫ பரிஶாம்யதி । ஸுவிசாரிதம் அந்விஷ்டம் யாவத் கர்ம ந வித்யதே
கர்மத்தின் மூலத்தை அழித்தால், பிறவிப் பந்தம் முற்றிலும் முடிவடைகிறது; கர்மம் முழுமையாக ஆராய்ந்து, அதன் காரணத்தைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தால், அது மீண்டும் இருக்காது.
சித்ரூபோ பில்வமஜ்ஜோ ऽந்தஶ் சித்ராஸ் ஸஞ்ஜ்ஞா யத் ஆத்மநி । கரோதி தத் யதா பில்வாந் ந ஸ்வல்பம் அபி பித்யதே
பேல் பழத்தின் உள்ளிருக்கும் சதை அறிவின் இயல்பாக இருந்தாலும், அதில் பல்வேறு வேறுபாடுகளை உருவாக்குகிறது; ஆனால், அந்த வேறுபாடுகள் காரணமாக பேல் பழம் சிறிதும் உடையாது.
ததா ப்ரஹ்மகநஸ்யாந்தர் அநாநைவாவபாஸதே । நாநேவ நநு தஸ்மாத் தந் ந மநாக் அபி பித்யதே
அதேபோல், பரப்ரம்மத்தின் முழுமையிலும், பல்வகை வேறுபாடுகள் இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அதில் சிறிதும் பிரிவில்லை.
ந யதா ஸந்நிவேஶோ ऽந்தஸ் ஸந்நிவேஶவதḫ ப்ரு'தக் । ததா நஞர்தாதி ப்ரு'தங் ந பரஸ்மாந் மநாக் அபி
எப்படி உள்ளமைவு பொருளிலிருந்து தனியாக இல்லையோ, அதுபோல், மறுப்பு மற்றும் பிற கருத்துகளும் பரமத்திலிருந்து சிறிதும் பிரிந்து இல்லை.
யத் ஏவாந்தஸ் தத் ஏவாந்தர் த்ரவத்வம் அப்ரு'தக் யதா । வித்த்வம் ஏவ ததாவித்த்வம் தத்ரூபத்வாந் நஞர்தயோஃ
எப்படி நீரில் திரவம் தனக்குள் வேறுபாடின்றி இருக்கிறதோ, அதுபோலவே செல்வமும் செல்வமற்றதும் உண்மையில் ஒன்றே. இரண்டும் ஒப்பீடு செய்யும் பொருள்களாகவே இருக்கின்றன.
யதா த்ரவத்வம் பயஸி யதாலோகஶ் ச தேஜஸி । ததா ப்ரஹ்மண்ய் அதத்பாவஶ் சித்ய் அசித்த்வம் ந வித்யதே
எப்படி நீரில் திரவம் இருக்கிறது, தீயில் ஒளி இருக்கிறது, அதுபோலவே பரமத்தில் அறிவில்லாத தன்மை இல்லை; அறிவுள்ள இடத்தில் அறிவில்லாத தன்மை இல்லை.
சேதநம் கர்ம தச் சாந்தர் நிர்மூலம் ப்ரமயக்ஷவத் । உதேத்ய் அஹேதுகம் தச் சேந் நோதிதம் தந் ந வித்யதே
அறிவும் செயலும் உள்ளுக்குள், காரணமில்லாமல், அச்சு சுழலும் போல் தோன்றுகின்றன. அவை காரணமின்றி தோன்றினால் தான் இருக்கின்றன; இல்லையெனில் அவை இல்லை.
சேதநம் கர்ம தச் சைதத் பாதி ஸ்பந்த இவாநிலே । அஹேதுகம் யதாத்மைதத் பஹிர் அந்தஶ் ச ஸார்ததீஃ
அறிவும் செயலும், காற்றில் அலைபாயும் அசைவுபோல் தோன்றுகின்றன. இந்த ஆத்மா காரணமில்லாமல், உள்ளிலும் புறத்திலும் எண்ணங்களோடு கூடிய மனதால் உணரப்படுகிறது.
விஸ்தாரẖ கர்மணாம் தேஹஸ் ஸோ ऽஹந்தாத்மா ஸ ஸம்ஸ்ரு'திஃ । அசேதநாநஹந்த்வேந ஶாம்யத்ய் அஸ்பந்தவாதவத்
செயல்களின் விரிவே இந்த உடல்; 'நான்' என்ற உணர்வே ஆத்மா; அதுவே பிறவி சுழற்சி. அறிவும் 'நான்' என்ற எண்ணமும் இல்லாதபோது, அது அசையாத காற்றைப் போல அமைதியாகி விடுகிறது.
அவேதநாத் அநந்தாத்மா பூத்வா ஜ்ஞோ ऽப்ய் உபலோபமஃ । ஸம்ஸாரே மூலகஷணம் குரு க்ரோடமுகாக்ரவத்
உணர்வு இல்லாமல் ஆனபோது, எல்லாம் பரந்த ஆத்மாவாகி, அறிவாளனும் காணாமல் போனதுபோல் தோன்றுகிறான். இந்த உலகத்தில், முதலை வாயின் முனைபோல், வேரை துண்டித்து விடு.
கர்மபீஜகலாகோஶத்யாக ஏவம் க்ரு'தோ பவேத் । நாந்யதா ராகவாதஸ் தே ஶாந்தம் அஸ்து ஸதா ஸ்திதம்
செயலின் விதை, முளை, உறை ஆகியவற்றை விட்டொழித்தால்தான் இதை அடைய முடியும்; வேறு வழி இல்லை, ராகவா. உன் அமைதி எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும்.
கர்மபீஜகலாத்யாகே த்வ் ஏதஸ்மாத் இதராத்மநி । அவித்யமாநே ஜீவஸ்ய தஜ்ஜ்ஞைர் விதிதவஸ்துபிஃ
செயலின் விதையும் முளையும் விட்டொழிக்கப்பட்டபோது, மற்ற ஆத்மா இல்லாதபோது, அந்த உண்மையை அறிந்தவர்கள், உயிரினருக்குள் இதை அறிவார்கள்.
ஶாந்தைர் ந க்ரு'ஹ்யதே கிஞ்சிந் ந ச ஸந்த்யஜ்யதே ऽபி ச । த்யாகாதாநே ந ஜாநந்தி தே ऽதஸ் தைஶ் ஶாந்தம் ஆஸ்யதே
அமைதியுடன் இருப்பவர்கள் எதையும் பிடிப்பதில்லை, எதையும் விட்டு விடுவதும் இல்லை; ஏற்கவும், நிராகரிக்கவும் தெரியாது. அதனால் அவர்கள் எப்போதும் அமைதியில் உறைகின்றார்கள்.
ஆகாஶஶூந்யஹ்ரு'தயைர் ஜ்ஞைர் யதாஸ்திதம் ஆஸ்யதே । க்ரியதே ச யதாப்ராப்தம் நாஸ்யதே க்ரியதே ந ச
விண்போல் காலியான மனம் கொண்ட ஞானிகள் எதுவாக இருக்கிறார்களோ அதுபோலவே இருப்பார்கள்; சூழ்நிலைக்கேற்ப செய்கிறார்கள், ஆனால் செயலில் அல்லது செயல் இல்லாமையில் நிலைபெறுவதில்லை.
ப்ரவாஹாபதிதஸ்பந்தம் ஸ்பந்தந்தே ஶாந்தசேதஸாம் । தேஷாம் கர்மேந்த்ரியாண்ய் ஏவம் அர்தஸம்ஸுப்தபாலவத்
அமைதியான மனம் கொண்டவர்களின் செயற்கருவிகள், ஆற்றின் ஓட்டில் செல்லும் போல, அரைத் தூக்கத்தில் இருக்கும் குழந்தையின் உறுப்புகள் போல் இயல்பாகவே இயங்கும்.
ரஸே நிர்வாஸநே லப்தரஸா அப்ய் அதிநீரஸாஃ । நாந்தஸ் திஷ்டந்தி ந பஹிர் ஜ்ஞா அஜ்ஞா நிபுணா இவ
வாசனை இல்லாதவர்களாக இருந்தாலும், சுகத்தை அனுபவித்தாலும், அவர்கள் அதில் முழுமையாக ஈடுபடுவதில்லை; அந்த ஞானிகள் உள்ளிலும் வெளியிலும் நிலைபெறாமல், திறமையாக அறியாதவர்களைப் போல தோன்றுகிறார்கள்.
கர்மணோ ऽவேதநம் த்யாகஸ் ஸ ச ஸித்தḫ ப்ரபோததஃ । அவஸ்துநேதரேணாத கிம் க்ரு'தேநாக்ரு'தேந வா
செயலின் அனுபவம் இல்லாததே துறவாகும்; இதை விழிப்புடன் இருப்பவர்கள் அடைகிறார்கள். ஏனெனில், பொய்யான ஒன்றால் செய்யப்படுவதோ, செய்யப்படாமலிருப்பதோ, எதனை தரும்?
அவேதநம் அஸம்வேத்யம் யத் அவாஸநம் ஆஸிதம் । ஶாந்தம் ஸமம் அநுல்லேகம் ஸ கர்மத்யாக உச்யதே
செயல் உணரப்படாததும், அறியப்படாததும், எண்ணமில்லாமல் அமைதியாக சமமாக அமர்ந்திருப்பதும் — இதுவே செயலைத் துறப்பதாக அழைக்கப்படுகிறது.
அபுநஸ்ஸ்மரணம் ஸம்யக் சிரவிஸ்ம்ரு'தகர்ம யத் । ஸ்திதம் ஸ்தம்போதரஸமம் ஸ கர்மத்யாக உச்யதே
முழுமையாக நீண்ட நாட்கள் மறந்துபோன செயலைக் குறித்து மீண்டும் நினைவுகூறாமை, ஒரு தூணின் உள்ளே போல் நிலைபெறுவது — இதுவே செயலைத் துறப்பதாக அழைக்கப்படுகிறது.
அத்யாகம் த்யாகம் இதி யே குர்வதே வ்யர்தபோதிநஃ । தேஷாம் அவடலக்நாநாம் விதிஸ் த்ராணம் கரிஷ்யதி
துறவல்லதைத் துறவென்று வீணாக எண்ணும் அறிவில்லாதவர்களுக்கு, அவர்கள் குழியில் சிக்கிக்கொண்டவர்களைப் போல், விதிகள் பாதுகாப்பாக அமையும்.
கர்மத்யாகம் அக்ரு'த்வைவம் அர்தம் யே கர்ம குர்வதே । ஸா புங்க்தே தாந் பஶூந் அஜ்ஞாந் கர்மத்யாகபிஶாசிகா
செயலை முற்றிலும் விட்டு விடாமல், பாதியில் மட்டும் செய்யும் அவர்கள், அறியாமையின் விலங்குகளை அனுபவிப்பவர்கள் போல, செயலை விட்டு விடாத பிசாசால் விழுங்கப்படுகிறார்கள்.
ஸமூலகர்மஸந்த்யாகேநைவ யே ஶாந்தம் ஆஸ்திதாஃ । நைவ தேஷாம் க்ரு'தேநார்தோ நாக்ரு'தேநேஹ கஶ்சந
ஆனால், செயலை முழுமையாக வேரோடு விட்டு அமைதியில் நிலைத்திருப்பவர்கள், அவர்கள் செய்ததாலும் செய்யாததாலும் இங்கே எந்தப் பயனும் இல்லை.
ஸமூலம் அலம் உத்த்ரு'த்ய கர்மபீஜகலாம் இதி । நித்யம் ஏகஸமாதாநாஸ் தஜ்ஜ்ஞாஸ் திஷ்டந்த்ய் அலம் ஸுகம்
செயலின் மிக நுண்ணிய விதையையும் வேரோடு பிடுங்கி, எப்போதும் ஒருமனதாக நிலைத்திருக்கும் அந்த உண்மையை அறிந்தவர்கள், முழுமையான ஆனந்தத்தில் தங்குகிறார்கள்.
ப்ரவாஹாபதிதே கார்யே ஈஷத்ஸ்பந்தா அதந்மயாஃ । கூர்ணமாநா இவ க்ஷீவா யந்த்ரஸஞ்சாரிதா இவ
செயல் ஓட்டத்தில் விழுந்து, அதனுடன் ஒன்றாகியவர்கள், சிறிது அசைவோடு, மதுபானம் அருந்தியவர்கள் போல் சறுக்கி, பொம்மைகளை போல யாரோ இழுக்கும் நூலில் ஆடுகிறார்கள்.
மோக்ஷலக்ஷ்ம்யா விலாஸிந்யா வ்யஸநோபஹதா இவ । அர்தஸுப்தப்ரபுத்தாபாẖ காம் அப்ய் அவகதிம் கதாஃ
மோட்சத்தின் அருளால் விளையாடும் தேவியின் தாக்கத்தால், அவர்கள் துன்பம் அடைந்தவர்களைப் போல், பாதி தூக்கத்திலும் பாதி விழிப்பிலும் இருப்பவர்களாக, முழுமையான ஞானம் பெறாமல், ஓரளவு மட்டும் புரிந்து கொண்டவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள்.
யத் ஸமூலம் பரித்யக்தம் தத் த்யக்தம் இதி கத்யதே । அமூலகாஷஸ் த்யாகோ யஸ் ஸ ஶாகாலவநோபமஃ
எதையும் அதன் வேர் உடன் முழுமையாக விட்டுவிடுவது தான் உண்மையான விடுப்பாகும்; ஆனால் வேர் இல்லாமல் வெறும் கிளைகளை மட்டும் வெட்டுவது, காட்டில் கிளைகளை வெட்டுவது போல பயனற்றது.
அக்ரு'ஷ்டமூலஶ் ஶாகாக்ரவிலூநẖ கர்மபாதபஃ । புநஶ் ஶாகாஸஹஸ்ரேண துẖகாய பரிவர்ததே
கர்மம் என்னும் மரத்தின் வேர் பிடிக்காமல், அதன் கிளைகளை மட்டும் வெட்டினால், அந்த மரம் ஆயிரம் கிளைகளுடன் மீண்டும் வளர்ந்து, துன்பத்தை மட்டும் தரும்.
அவேதநாத்மநாநேந கர்மத்யாகோ ऽங்க ஸித்யதி । க்ரமேண நேதரேணாத ஏதத் ஏவாஹரந் பவ
அன்பானவரே, ஆத்மா பற்றிய உண்மை அறிவால் மட்டுமே கர்மத்தை முற்றிலும் விட்டுவிட முடியும்; வேறு எந்த வழியிலும் முடியாது. ஆகவே, இதையே தினமும் முயன்று சாதியுங்கள்.