ஏவம் பாவநயோச்சூநம் ஜாதம் பஶ்யதி தேஹகம் । ஸர்வாவயவஸம்பந்நம் பங்காத் இவ விநிர்மிதம்
அந்த எண்ணத்தில் இருந்து உருவான உடலை, எல்லா உறுப்புகளும் முழுமையாக அமைந்ததாகவும், சதுப்பிலிருந்து உருவானது போல் பார்த்துக்கொள்கிறான்.
ஶரீரம் அபிஸம்பந்நம் பஶ்யந் ப்ரோச்சூநவாஸநம் । பரலோகம் அத ஸ்பாரம் சிநோத்ய் ஆஶு ச பஶ்யதி
முழுமையாக உருவான உடலை, முன் பிறவியின் சுவைகள் அதில் தென்படுவதைக் கவனித்து, பிற உலகத்தை விரைவாக அறிந்து, தெளிவாகக் காண்கிறான்.
ததẖ கதிபயம் காலம் ஶேஷம் துஷ்க்ரு'தகர்மணாம் । புக்த்வா ஸுக்ரு'தபோகாய யாதி புண்யவதாம் பதம்
அவன் செய்த தவறான செயல்களின் மீதமுள்ள பலனை ஒரு காலம் அனுபவித்த பிறகு, நல்ல செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கச் சென்று, நல்லவர்களின் நிலையை அடைகிறான்.
தத்ரோபரி விமாநேஷு லோகபாலபுரேஷு ச । மேரூபவநகுஞ்ஜேஷு ரமதே ரமணீஸகஃ
அங்கு விண்ணக மாளிகைகளிலும் உலகங்களை காப்பவர்களின் நகரங்களிலும், மேரு மலையின் தோப்புகளிலும், குஞ்சுகளிலும், அவன் காதலியுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.
மந்தாரதலதோலாஸு புந்நாககஹநேஷு ச । பாரிஜாதவநாக்ரேஷு ரமதே ரமணீஸகஃ
மந்தார இலைகளால் செய்யப்பட்ட ஊஞ்சல்களில், புன்னாக மரங்களின் அடர்ந்த காடுகளில், பாரிஜாத தோட்டங்களின் விளிம்பில், அவன் காதலியுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.
ஸந்தாநகவிதாநேஷு பாரிபத்ரத்ருமேஷு ச । கல்பபாதபகுஞ்ஜேஷு ரமதே ரமணீஸகஃ
சந்தான மரங்களின் குடைநிழலில், பாரிபத்ர மரங்களின் இடையிலும், கற்பக மரங்களால் ஆன குஞ்சுகளிலும், அவன் காதலியுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.
யோகபூமிகதா யே யே ம்ரியந்தே புருஷோத்தமாஃ । தே க்ஷீணதுஷ்க்ரு'தா மத்தா ரமந்தே ஸுரஸத்மஸு
யோகத்தின் நிலைகளில் நிலைத்திருக்கும் உயர்ந்த மனிதர்கள், தங்கள் பழைய பாவங்கள் ஒழிந்துவிட்டபின் மரணமடைந்தால், அவர்கள் ஆனந்தத்தில் மயங்கி, தேவர்களின் உலகங்களில் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்.
ஸ்வாஸ்தீர்ணகல்பதருபல்லவஸம்ஸ்தரேஷு புஷ்பாவநத்தம்ரு'துஹேமலதாலயேஷு । ஸம்யக்க்ரியாஸ் ஸுரபுரேஷு ஸஹாப்ஸரோபிர் வித்யாதராஸ் ஸுரதஸாரஸுகம் ரமந்தே
கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றும் மரங்களின் மென்மையான இலைகளால் விரிக்கப்பட்ட படுக்கைகளிலும், மலர்ச்சூடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொன்னாலான மண்டபங்களிலும், வித்தையாளர் மக்கள், தேவலோக நகரங்களில், அப்சரைகளுடன் சேர்ந்து, எல்லா வழிபாடுகளையும் முறையாக செய்து, இன்பத்தின் சாரத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.
ப்ரத்யேகம் ஏவம் உதிதḫ ப்ரு'தக்ஸம்ஸாரஷண்டகஃ । ஸஸுராஸுரபாதாலலோகாந்தரதராம்பரஃ
இவ்வாறு, ஒவ்வொரு உலகமும் தனித்தனியாக தோன்றுகிறது; அதில் தேவர்கள், அசுரர்கள், பாதாள உலகங்கள், பூமி மற்றும் ஆகாயத்தின் பரப்பும் அடங்கியுள்ளன.
ப்ரஹ்மவிஷ்ண்விந்த்ரருத்ராத்யா ஏவம் ஏவ கதாஸ் ஸ்திதிம் । ஸங்கல்பாத்மாந ஏவேமம் ஸர்கஸங்கல்பம் ஆஶ்ரிதாஃ
பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், ருத்ரன் மற்றும் பிறர் எல்லோரும் இப்படியே தங்கள் நிலையை அடைகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் எண்ணத்தின் இயல்புடையவர்கள், இந்த படைப்பின் உருவாக்கத்தைத் தாங்கி இருக்கிறார்கள்.
ப்ரஹ்மவிஷ்ண்விந்த்ரருத்ராதிḫ பூர்வம் ஏவ மநோமயீ । மாயேயம் உதிதா மித்யா ஸர்கதா கல்பநாத்மிகா
பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், ருத்ரன் ஆகியோர் முன்பே மனதில் தோன்றியவர்களே; இந்த மாயை பொய்யாக எழுந்தது, கற்பனையால் உருவான உருவாக்கமே.
யத் யத் ஆலோக்யதே கிஞ்சிந் மாயாயாஸ் தத் அஸந் நபஃ । அந்தரந்தரஸாராத்மரம்பாஸ்தம்பா இவோதிதாஃ
இந்த மாயையில் எதையாவது சிறிது காண்பதெல்லாம், ஆகாயம் போலவே உண்மை இல்லாதது; அவை உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருந்து தூண்கள் போல தோன்றுகின்றன.
ஸங்கல்பபுருஷா ஏதே ப்ரஹ்மருத்ரேந்த்ரகாதயஃ । அஸத்யாஶ் சைவ ஸத்யாஶ் ச சித்த்வாசித்த்வைர் இஹ ஸ்திதாஃ
இந்த பிரம்மா, ருத்ரன், இந்திரன் முதலியோர் எல்லோரும் சிந்தனையால் உருவானவர்கள்; இங்கு அவர்கள் உண்மை இல்லாதவர்களாகவும், உண்மையோடே, மனத்தோடும் மனமில்லாமலும் உள்ளனர்.
பூதம் ப்ரதி ப்ரு'தக்பூதஸ் ஸர்கோ விகஸிதஸ் ஸ்வயம் । ஸங்கல்பஸ்வப்நபுரவந் மநோராஜ்யவத் ஆததஃ
ஒவ்வொரு உயிருக்கும் தனித்தனி படைப்பு தானாகவே விரிகிறது; அது சிந்தனையால் உருவான கனவுநகரம் அல்லது மனராஜ்யம் போல் பரவியுள்ளது.
ஸர்வகத்வாச் ச சித்தாதோர் மிதஶ் சாநுபவப்ரமாத் । ஸர்கேஷ்வ் ஏதேஷு ஸத்ரூபாஸ் ஸமஸ்தா பூதஜாதயஃ
அறிவின் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருப்பதாலும், அனுபவங்களில் ஒருவருக்கொருவர் குழப்பம் ஏற்படுவதாலும், இந்தப் படைப்பில் உள்ள எல்லா உயிரினங்களும் ஒரே தன்மையுடன் இருப்பதாகத் தோன்றுகின்றன.
ஸம்மிலந்தி மிதẖ கேசிந் நிராவரணஸம்விதஃ । ஸர்காḫ பரிணமந்த்ய் அந்யே த்வ் அபரஸ்பரவேதிநஃ
சில உயிர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் இணைந்து, எந்த மறைப்பும் இல்லாத விழிப்புடன் இருக்கின்றனர்; மற்றவர்கள் ஒருவரையொருவர் அறியாமல், படைப்பில் மாற்றங்களை அடைகின்றனர்.
காகதாலீயவத் கேசித் ஸர்காஸ் ஸர்கே பதந்த்ய் அபி । தேஶம் அந்யம் இமம் ப்ராப்தா வயம் இத்ய் ஏவ பாவிதாஃ
சில படைப்புகள், காகம் தாள்மரத்தில் உட்காரும் போல, மற்றொரு படைப்பில் சேர்ந்து விழுகின்றன; 'நாம் வேறு இடத்திற்கு வந்துவிட்டோம்' என்று அவர்கள் நினைக்கின்றனர்.
க்ரமேணாநேந ஹே ராம தே ஸ்வப்நபுருஷா அபி । ஸங்கல்பபுருஷாஶ் சைவ ஸத்யாஶ் சித்த்வாத் அகண்டிதாத்
இவ்வாறு, இராமா, கனவில் தோன்றும் மனிதர்களும், எண்ணத்தால் உருவானவர்களும் உண்மையிலேயே இருக்கின்றனர், ஏனெனில் அறிவு ஒருமித்ததாகும்.
சித்கநம் சித்த்வஸாரத்வாச் சித்த்வம் ஏவாவதிஷ்டதே । நாஸ்ய விக்நோ ந வேதோ ऽஸ்தி நாந்யதா ந ச நாஶிதா
அறிவே அடர்த்தியாகவும், மனத்தின் சாரமாகவும் இருப்பதால், மனமே நிலைத்திருக்கிறது; இதற்கு எந்தத் தடையும், பிளவுமில்லை, வேறுபாடும் இல்லை, அழிவும் இல்லை.
ஸங்கல்பபுருஷாஸ் ஸத்யாஸ் ஸத்யாஶ் ச ஸ்வப்நவிப்ரமாஃ । வர்தமாநார்தகாரித்வாந் நேஹ கிஞ்சித் அஸந்மயம்
எண்ணத்தால் உருவான மனிதர்களும், கனவின் குழப்பங்களும் உண்மையே; அவை இப்போது விளைவுகளைத் தருவதால், இங்கே பொய்யானது எதுவும் இல்லை.
பரஸ்பரம் அலப்யத்வாத் யந் நார்தாய ந வஸ்து தத் । ஸத்யம் அஸ்மாகம் அப்ய் ஏஷ தேஶாந்தரநரோ யதா
ஒன்று மற்றொன்றால் அடைய முடியாததால், ஒருவருக்குப் பொருளாக இல்லாதது, பொருளே அல்ல; ஆனாலும், இது நமக்குப் பொருந்தும், வேறு நாட்டிலுள்ள மனிதனைப் போல.
யத் யதா யேந யத்ராஸ்தி தத் ததா தேந தத்ர தத் । நாத்ர ஸத்யே ஸதஸதீ தேநாலம் மௌநவாந் பவ
எது எப்படியும், யாரால் எங்கேயும் இருக்கிறதோ, அது அங்கே அவருக்குப் பொருந்தும்; இந்த உண்மையில், உண்மை என்றும் பொய் என்றும் இல்லை, எனவே அமைதியாக இரு.
ஜகத் ஸ்வபாவதோ நாஸ்தி யச் சேதம் பரித்ரு'ஶ்யதே । தத் ஸர்வம் ப்ரஹ்மஸத்தைவ ப்ரேக்ஷிதம் வா ந கிஞ்சந
இந்த உலகம் தானாகவே இருப்பதில்லை; நாம் காணும் எல்லாமும் பரமத்துவமான பிரம்மத்தின் உண்மைதான், பார்க்கப்படாவிட்டால் எதுவும் இல்லை.
ப்ரவீம்ய் அப்யுபகம்யாபி ஸர்காதி யதி வித்யதே । தத் ஏதஜ் ஜடரம் ப்ராஹ்மம் வித்தி தத்கசநாத்மகம்
உரையாடலுக்காக படைப்பு முதலியவை உள்ளன என்று ஏற்றுக்கொண்டாலும், இதையெல்லாம் பிரம்மத்தின் கருவாகவும், அதனுடைய சுயசாரமாகவும் அறிந்துகொள்.
யதாந்தர் இக்ஷோர் மாதுர்யம் தைக்ஷ்ண்யம் ச மரிசாதிஷு । ததாந்தர் ப்ரஹ்மணோ த்ரு'ஶ்யம் அஹந்தாதி ஜகத்த்ரயம்
ஈச்சிலில் உள்ள இனிமையும் கூர்மையும் அதன் நுனிகளில் இருப்பதைப் போல, பிரம்மத்தினுள் மூன்று உலகங்களும், அகங்காரமும், மற்றவை எல்லாம் தோன்றுகின்றன.
அஹம் ஜகத் த்ரு'ஶ்யம் இதி ஶப்தார்தைḫ பரிவர்ஜிதம் । அகண்டிதம் இதம் ஸத்யம் இதம்ஶப்தார்தவர்ஜிதம்
நான், உலகம், காணப்படுவது என்பவை சொல்லாலும் பொருளாலும் இல்லாதவை; இந்த அகண்டமான உண்மைதான் நிஜம், இது எந்த சொல்லாலும் பொருளாலும் வரையறுக்கப்படாதது.
த்யௌẖ க்ஷமா வாயுர் ஆகாஶம் பர்வதாஸ் ஸரிதோ திஶஃ । ஸதோ ऽநவயவஸ்யாபி பாகா பஹிர் அவஸ்திதாஃ
வானம், பூமி, காற்று, வெளி, மலைகள், ஆறுகள், திசைகள் — இவை எல்லாம் பகிர்ந்தெடுக்க முடியாத ஒன்றின் வெளியிலுள்ள பகுதிகள் போல் தோன்றுகின்றன.
புருஷம் ப்ரதி ஸங்கல்பாத் ஸர்கோ ஹ்ரு'தி விஜ்ரு'ம்பதே । ஸாத்ரித்யூர்வீநதீஶாம்ஶẖ கௌஶே ரஸ இவாங்குரே
ஒரு மனிதனுக்குள், மனதில் எழும் எண்ணத்தின் வலிமையால் இந்த உலகம் மலர்கிறது; அதில் மலைகள், நிலம், ஆறுகள், பல பகுதிகள் எல்லாம், ஒரு முளையில் சாறு பரவுவது போல உள்ளத்தில் விரிகின்றன.
ஸம்வித் ஸ்வோதரஸம்லீநம் காத்மகா காத்மகம் ஜகத் । யதாபிருசிதேநாந்தர் போகேநாஸ்வாதயத்ய் அலம்
அறிவு தன் உள்ளார்ந்த சுவையில் லயித்திருக்கும் போது, வெளி போன்ற இயல்புள்ள இந்த உலகத்தை, உள்ளுணர்வின் அனுபவத்தால் விருப்பப்படி அனுபவிக்கிறது.
ந ஸ்வப்நே கம்யதே தேஶோ ந தேஶோ ஹ்ரு'தம் ஏதி வா । ந ஜாக்ரதி பஹிர்தேஶோ ந ஜாக்ரத் தேஶவர்தி வா
கனவில் எங்கும் செல்வது இல்லை; எந்த இடமும் உள்ளத்துக்குள் வருவதும் இல்லை. விழித்திருப்பில் வெளியில் இடம் இல்லை; விழித்திருப்பவரும் எந்த இடத்திலும் நிலைத்திருப்பதில்லை.