ஏதத் தத் துஷ்க்ரு'தம் புக்தம் ஏதாஸ் தாஸ் ஸ்வர்கஸம்பதஃ । யோந்யந்தரேஷு திஷ்டந் ஹி ஸ்திதோ ऽஸ்ம்ய் அஹம் இஹ த்ருமஃ
இதுவே அந்த பாவம் அனுபவிக்கப்பட்டது, இவை அந்த சொர்க்க சுகங்கள்; பிற பிறப்புகளில் இருந்தபோது, இப்போது நான் இங்கு மரமாக நிலைபெற்றுள்ளேன்.
ஸ்திதாஸ்மீயம் அஹம் வல்லீ ஸம்பந்நோ ऽஸ்மீஹ ஷண்டகஃ । கர்தபோ ऽயம் அஹம் ஜாதஶ் ஶுகோ ऽயம் அஹம் ஆஸ்திதஃ
நான் இங்கு இவ்வள்ளியாக இருக்கிறேன்; இங்கு நான் ஒரு விலங்காக நிறைவு பெற்றுள்ளேன்; நான் இந்த கழுதையாக பிறந்துள்ளேன்; இந்த கிளியாக நான் உருவம் எடுத்துள்ளேன்.
மர்கடோ ऽஸ்மீஹ ஸம்பந்நஸ் ஸம்பந்நோ ऽஸ்மீஹ தித்திரிஃ । ரு'க்ஷோ ऽஸ்மீஹ வடோ ऽஸ்மீஹ மத்ஸ்யோ ऽஸ்மீஹாத கச்சபஃ
இங்கு நான் ஒரு குரங்கு, இங்கு நான் ஒரு காடை, இங்கு நான் ஒரு கரடி, இங்கு நான் ஒரு ஆலமரம், இங்கு நான் ஒரு மீன், அங்கே நான் ஒரு ஆமை.
இஹ வர்ஷஶதம் திர்யக் இஹ வர்ஷஶதம் த்ரு'ணம் । ப்ராப்நோமி மாநுஷீம் ஜாதிம் நரோ பூயோ பவாம்ய் அஹம்
இங்கு நூறு ஆண்டுகள் நான் ஒரு மிருகமாகவும், இங்கு நூறு ஆண்டுகள் நான் ஒரு புல்லாகவும் பிறக்கிறேன்; பிறகு மனிதராகப் பிறந்து, மீண்டும் மனிதனாகவே ஆகிறேன்.
பிண்டதாநாதிபிர் பந்துக்ரு'த்யைஸ் ஸத்புத்ரசேஷ்டிதைஃ । க்ஷீணதுஷ்க்ரு'தஸம்பந்நோ பவாமி புருஷோ ऽதுநா
உற்றார் செய்யும் பிண்டம் போன்ற கடமைகளாலும், நல்ல மகன் செய்யும் நற்பணிகளாலும், என் பழைய பாவங்கள் குறைந்து, இப்போது நான் மனிதராகிறேன்.
அயம் அஸ்யாஸ் ஸ்த்ரியா கர்பே மாதுர் அஸ்மி நியோஜிதஃ । கர்பமாஸாஷ்டகே க்ஷீணே பிதுர் ஜாதோ ऽஸ்ம்ய் அயம் க்ரு'ஹே
இந்த பெண்ணின் கருப்பையில் நான் குழந்தையாக இடப்படுகிறேன்; எட்டு மாதங்கள் கடந்தபின், என் தந்தையின் வீட்டில் பிறக்கிறேன்.
ஸ்திதோ ऽஸ்ம்ய் அயம் அஹம் பாலḫ ப்ராப்தோ ऽஸ்மி நவயௌவநம் । அயம் ஜராம் அஹம் இதஶ் சிராத் அயம் அஹம் ம்ரு'தஃ
இங்கே நான் ஒரு குழந்தையாக இருக்கிறேன், இங்கே இளமையை அடைந்துள்ளேன், இங்கே வயதானவனாக இருக்கிறேன், நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு இங்கே இறந்துவிட்டேன்.
இத்யாத்ய் அநுபவஞ் ஜீவோ நிஜவிப்ரமஜர்ஜரஃ । உஹ்யதே வாஸநாவாத்யாபராவர்தைḫ புநḫ புநஃ
இவ்வாறு பல நிலைகளை அனுபவித்து, தன் மயக்கத்தால் சோர்ந்த உயிர், திரும்பாத பழக்கங்களின் புயலில் மீண்டும் மீண்டும் இழுக்கப்படுகிறது.
வாஸநாபிலகல்லோலைர் விவிதாவர்தவ்ரு'த்திபிஃ । ஜீவத்ரு'ண்யாஸ் ஸ்புரந்தீமாஸ் ஸம்ஸாரைகமஹார்ணவே
வாசனைகளின் அலைகளும் பலவகை ஓட்டங்களும் சூழ, உயிர் ஒரு புல்லைப் போல, இந்த ஒரு பெரிய உலகச் சமுத்திரத்தில் நடுங்குகிறது.
ஜீவẖ க்வசித் ஸுஷுப்தஸ்தẖ க்வசித் ஸ்தாவரதாஜடஃ । க்வசித் வ்யாதிபரிம்லாநẖ க்வசித் ஆதிபிர் ஆதுரஃ
சில நேரங்களில் உயிர் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருக்கிறது, சில சமயம் செடியைப் போல ஜடமாகிறது, சில சமயம் நோயால் வாடுகிறது, சில சமயம் மன வேதனையால் வருந்துகிறது.
ஸுகீ துẖகீ பவோ ऽபாவோ நரோ நாகோ ऽமரோ ऽஸுரஃ । பகẖ காகஶ் ஶுகஶ் ஶங்கஸ் தித்திரிர் ஹரிணோ வ்ரு'ஷஃ
இன்பம், துன்பம், இருப்பது, இல்லாதது, மனிதன், பாம்பு, தேவர், அசுரன், கொக்கு, காகம், கிளி, சங்கு, காடை, மான், காளை—
பவத்ய் அபவ்யதாம் ஏத்ய துẖகாத் துẖகம் பயாத் பயம் । பதந்ந் ஆபாதரம்யேஷு ரமதே போகபஸ்மஸு
பொருந்தியதிலிருந்து பொருந்தாததாக மாறி, துன்பத்திலிருந்து இன்னும் துன்பத்திற்கு, பயத்திலிருந்து மேலும் பயத்திற்கு போய், வீணாகும் சிறு சுகங்களில் மனம் மகிழ்கிறது.
அஶரீரோ நிராகாரஸ் ஸங்கல்பாத்மாம்பராஸ்பதஃ । பிஶாசோ ऽஸ்மீதி ஸம்வித்த்யா க்வசித் தத்தே பிஶாசதாம்
உடலில்லாமல், உருவமில்லாமல், எண்ணத்தால் உருவானது, வானில் தங்கும் அது, 'நான் பேய்' என்று நினைத்து, சில நேரங்களில் பேயாகி வாழ்கிறது.
யத் யத் ஸர்கே யதா ரூடம் தத் ததா து நிஷேவதே । ஜீவம் ஸர்வாத்மகம் தஜ்ஜ்ஞம் அதஜ்ஜ்ஞம் அபி வாநக
பிறப்பில் எது எப்படித் தோன்றுகிறதோ, அதையே அந்த வகையில் ஏற்று வாழ்கிறது. அந்த உயிர் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவனாக இருந்தாலும், அறியாதவனாக இருந்தாலும், வேறு எப்படியாயினும், பாவமில்லாதவனே.
யக்ஷரக்ஷḫபிஶாசாதிபாவநாப்ரமபேததஃ । ஜந்மநாம் அத்ர ஸங்க்யாம் ந கர்தும் மம ஸமார்ததா
யக்ஷன், ராட்சசன், பேய் என்று பலவகை உருவங்களை நான் என்னை நினைத்துக் கொண்டதால், இங்கு நான் பெற்ற பிறப்புகளை எண்ணிப் பார்க்க முடியவில்லை; அவை எண்ணிக்கையற்றவை.
பதார்தபாவநாமாத்ராத் அதிதுẖகபரம்பராஃ । அஹந்தாத்மந உத்யந்தி ஸத்யாஸத்யகநப்ரமாஃ
பொருட்களை நினைத்து உருவாக்கும் மனப்பாவனையால், 'நான்' என்று கருதும் ஆத்மாவுக்கு, உண்மையும் பொய்யும் கலந்த கனமான மயக்கங்கள் தோன்றி, கடும் துயரங்கள் தொடர்ச்சியாக எழுகின்றன.
ஏவம் க ஏவ ஜாயந்தே கரூபாஸ் ஸம்ஸ்ரு'திப்ரமாஃ । ந தேஶகாலாவரணம் குர்வந்த்ய் ஏதே மநாக் அபி
இவ்வாறு, இந்த சஞ்சார மயக்கங்கள் எல்லாம் வெறும் ஆகாயத்தில் தான் தோன்றுகின்றன; அவை இடம் அல்லது காலத்தில் சிறிதும் கட்டுப்பாடு ஏற்படுத்துவதில்லை.
அநாரதம் ஸர்கபரம்பராணாம் அரூபிணீநாம் அத ரூபிணீநாம் । ஜலத்ரவாநுக்ரமஸம்ஸ்திதாநாம் க்ராந்தோ ऽஸ்மி கே காத்மதயோதிதாநாம்
உருவமில்லாததும், உருவமுள்ளதும் என எல்லா படைப்புகளும் நீர்நதிபோல் தொடர்ச்சியாக ஆகாயத்தில், ஆத்மாவின் வெளிப்பாடாக தோன்றி, அவற்றை நான் எல்லாம் கடந்து வந்தேன்.
யோகபூமிகயோத்க்ராந்தஜீவிதஸ்ய ஶரீரிணஃ । பூமிகாம்ஶாநுஸாரேண க்ஷீயதே பூர்வதுஷ்க்ரு'தம்
யோகத்தின் நிலைகளை கடந்த உயிரினருக்கு, அவர்கள் எவ்வளவு உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்களோ அதன்படி, முன்னால் செய்த தவறுகளின் விளைவுகள் குறைந்து விடுகின்றன.
புராபூவம் அஹம் ஜந்துர் ம்ரு'தோ ऽஹம் தத்ர பந்துஷு । சிரேணேஹாஹம் உத்பந்ந இதி பஶ்யத்ய் அஸௌ ததஃ
"முன்பு நான் ஒரு உயிராக இருந்தேன்; அப்போது என் உறவினர்களிடையே இறந்தேன்; நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு இங்கே நான் பிறந்திருக்கிறேன்" என்று அவன் உணர்கிறான்.
ஏவம் பாவநயோச்சூநம் ஜாதம் பஶ்யதி தேஹகம் । ஸர்வாவயவஸம்பந்நம் பங்காத் இவ விநிர்மிதம்
அந்த எண்ணத்தில் இருந்து உருவான உடலை, எல்லா உறுப்புகளும் முழுமையாக அமைந்ததாகவும், சதுப்பிலிருந்து உருவானது போல் பார்த்துக்கொள்கிறான்.
ஶரீரம் அபிஸம்பந்நம் பஶ்யந் ப்ரோச்சூநவாஸநம் । பரலோகம் அத ஸ்பாரம் சிநோத்ய் ஆஶு ச பஶ்யதி
முழுமையாக உருவான உடலை, முன் பிறவியின் சுவைகள் அதில் தென்படுவதைக் கவனித்து, பிற உலகத்தை விரைவாக அறிந்து, தெளிவாகக் காண்கிறான்.
ததẖ கதிபயம் காலம் ஶேஷம் துஷ்க்ரு'தகர்மணாம் । புக்த்வா ஸுக்ரு'தபோகாய யாதி புண்யவதாம் பதம்
அவன் செய்த தவறான செயல்களின் மீதமுள்ள பலனை ஒரு காலம் அனுபவித்த பிறகு, நல்ல செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கச் சென்று, நல்லவர்களின் நிலையை அடைகிறான்.
தத்ரோபரி விமாநேஷு லோகபாலபுரேஷு ச । மேரூபவநகுஞ்ஜேஷு ரமதே ரமணீஸகஃ
அங்கு விண்ணக மாளிகைகளிலும் உலகங்களை காப்பவர்களின் நகரங்களிலும், மேரு மலையின் தோப்புகளிலும், குஞ்சுகளிலும், அவன் காதலியுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.
மந்தாரதலதோலாஸு புந்நாககஹநேஷு ச । பாரிஜாதவநாக்ரேஷு ரமதே ரமணீஸகஃ
மந்தார இலைகளால் செய்யப்பட்ட ஊஞ்சல்களில், புன்னாக மரங்களின் அடர்ந்த காடுகளில், பாரிஜாத தோட்டங்களின் விளிம்பில், அவன் காதலியுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.
ஸந்தாநகவிதாநேஷு பாரிபத்ரத்ருமேஷு ச । கல்பபாதபகுஞ்ஜேஷு ரமதே ரமணீஸகஃ
சந்தான மரங்களின் குடைநிழலில், பாரிபத்ர மரங்களின் இடையிலும், கற்பக மரங்களால் ஆன குஞ்சுகளிலும், அவன் காதலியுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.
யோகபூமிகதா யே யே ம்ரியந்தே புருஷோத்தமாஃ । தே க்ஷீணதுஷ்க்ரு'தா மத்தா ரமந்தே ஸுரஸத்மஸு
யோகத்தின் நிலைகளில் நிலைத்திருக்கும் உயர்ந்த மனிதர்கள், தங்கள் பழைய பாவங்கள் ஒழிந்துவிட்டபின் மரணமடைந்தால், அவர்கள் ஆனந்தத்தில் மயங்கி, தேவர்களின் உலகங்களில் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்.
ஸ்வாஸ்தீர்ணகல்பதருபல்லவஸம்ஸ்தரேஷு புஷ்பாவநத்தம்ரு'துஹேமலதாலயேஷு । ஸம்யக்க்ரியாஸ் ஸுரபுரேஷு ஸஹாப்ஸரோபிர் வித்யாதராஸ் ஸுரதஸாரஸுகம் ரமந்தே
கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றும் மரங்களின் மென்மையான இலைகளால் விரிக்கப்பட்ட படுக்கைகளிலும், மலர்ச்சூடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொன்னாலான மண்டபங்களிலும், வித்தையாளர் மக்கள், தேவலோக நகரங்களில், அப்சரைகளுடன் சேர்ந்து, எல்லா வழிபாடுகளையும் முறையாக செய்து, இன்பத்தின் சாரத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.
ப்ரத்யேகம் ஏவம் உதிதḫ ப்ரு'தக்ஸம்ஸாரஷண்டகஃ । ஸஸுராஸுரபாதாலலோகாந்தரதராம்பரஃ
இவ்வாறு, ஒவ்வொரு உலகமும் தனித்தனியாக தோன்றுகிறது; அதில் தேவர்கள், அசுரர்கள், பாதாள உலகங்கள், பூமி மற்றும் ஆகாயத்தின் பரப்பும் அடங்கியுள்ளன.
ப்ரஹ்மவிஷ்ண்விந்த்ரருத்ராத்யா ஏவம் ஏவ கதாஸ் ஸ்திதிம் । ஸங்கல்பாத்மாந ஏவேமம் ஸர்கஸங்கல்பம் ஆஶ்ரிதாஃ
பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், ருத்ரன் மற்றும் பிறர் எல்லோரும் இப்படியே தங்கள் நிலையை அடைகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் எண்ணத்தின் இயல்புடையவர்கள், இந்த படைப்பின் உருவாக்கத்தைத் தாங்கி இருக்கிறார்கள்.