தாவந் நிமேஷ ஏவாஸௌ யாதி காரணதாம் ஸ்வயம் । ஸம்ஸ்ரு'தௌ ஸ்வாஸ்வ் அவஸ்தாஸு வீசிஷ்வ் இவ சலஜ்ஜலம்
அந்த ஒரு கணம், அது தானாகவே காரணமாகி, பிறவிப் பாசத்தில் தன் தனித் தன்மைகளில் அலைபாயும் நீர்போல் நிலைமாறிக் கலைந்து செல்கிறது.
ஸாவதாநோ பவாதஸ் த்வம் க்ராஹ்யக்ராஹகஸங்கமே । அஜஸ்ரம் ஏவ ஸங்கல்பதஶாḫ பரிஹரஞ் ஶநைஃ
நீ எப்போதும் கவனமாக இருந்து, அறியும் மனமும் அறியப்படுவதும் சந்திக்கும் போது, அந்த உருவாக்க நிலையை மெதுவாக எப்போதும் விட்டுவிட முயல வேண்டும்.
மா பவ க்ராஹ்யபாவாத்மா க்ராஹகாத்மா ச மா பவ । பாவநாம் அகிலாம் த்யக்த்வா யச் சிஷ்டம் தந்மயோ பவ
நீ காணப்படும் பொருளாகவும், காண்பவராகவும் ஆகாதே. எல்லா எண்ணங்களையும் விட்டுவிட்டு, எஞ்சியிருப்பதோடு ஒன்றாகி இரு.
க்ராஹ்யக்ராஹகஸம்பந்தஸாவதாநோ ஹ்ய் அநாரதம் । அகுர்வந் வாபி குர்வந் வா முக்திம் ஏவாநுதாவதி
காண்பவன் மற்றும் காணப்படும் பொருளுக்கிடையிலான தொடர்பை எப்போதும் கவனமாக நோக்கும் ஒருவர், செய்கிறாராக இருந்தாலும், செய்யாதவராக இருந்தாலும், விடுதலையையே நாடுகிறார்.
க்ராஹ்யக்ராஹகரூபாத்மா ஹ்ய் அஜ்ஞோ ராம க்ஷணம் ப்ரதி । நவம் நவம் உபாயாதி பந்தநம் பாவநாவஶாத்
இராமா, அறியாதவன் காண்பவனாகவும், காணப்படும் பொருளாகவும் எண்ணிக்கொண்டு, ஒவ்வொரு கணமும் மனக்கற்பனையால் புதுப் புதுப் பிணைப்புகளில் சிக்கிக்கொள்கிறான்.
க்ராஹ்யக்ராஹகஸம்பந்தே ரஸபாவநயா ஸ்வயா । நிமேஷம் ப்ரதி ஜீவஸ்ய பந்தோ கச்சதி பீநதாம்
காண்பவன் மற்றும் காணப்படும் பொருளுக்கிடையிலான தொடர்பில், தன் மனக்கனவுகளுக்கு ஆசைப்படுவதால், உயிரின் பிணைப்பு ஒவ்வொரு கணமும் அதிகமாகிறது.
க்ராஹ்யக்ராஹகஸம்பந்தே விநைவ ரஸபாவநாம் । நிமேஷம் ப்ரதி ஜீவோ ऽயம் ஆத்மதாம் ஏதி மோக்ஷபாக்
பொருள் அறியும் மனமும், அறியப்படும் பொருளும் சேர்ந்திருக்காமல் இருந்தாலும், சுவை அனுபவம் தோன்றும். ஒரு கணத்தில் இந்த உயிர் தான் தான் என்பதை உணர்ந்து, விடுதலையை அடைகிறது.
அஜஸ்ரம் யம் யம் ஏவார்தம் பதத்ய் அக்ஷகணோ ऽநக । பத்யதே தத்ர ராகேண தத்ராராகேண முச்யதே
குற்றமில்லாதவனே, எப்போதும் எது எது பொருளில் உணர்ச்சிகள் விழுகின்றனவோ, அங்கே ஆசையால் கட்டுப்படும்; அந்த இடத்தில் ஆசை இல்லாமல் இருந்தால், அங்கேயே விடுபடுகிறான்.
கிஞ்சிச் சேத் ரோசதே துப்யம் தத் பத்தோ ऽஸி பவஸ்திதௌ । ந கிஞ்சித் ரோசதே தே சேத் தந் முக்தோ ऽஸி பவஸ்திதேஃ
ஏதாவது ஒன்று உனக்கு பிடித்திருந்தால், நீ இந்த உலக வாழ்க்கையில் கட்டுண்டவனாக இருப்பாய்; எதுவும் உனக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால், நீ உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுதலை பெறுவாய்.
அஸ்மாத் பதார்தநிசயாத் ஸஹஸ்தாவரஜங்கமாத் । த்ரு'ணாதேர் தேவபர்யந்தாந் மா கிஞ்சித் தவ ரோசதாம்
இந்த நிலையானதும், அசையும் பொருட்களும், புல்லிலிருந்து தேவர்கள்வரை எதுவும் உனக்கு பிடிக்காமல் இருக்கட்டும்.
ரதிர் நித்யம் அநர்தார்தம் அரதிஶ் ஶ்ரேயஸே ந்ரு'ணாம் । அந்தவத்த்வாத் ரதிர் துẖகைர் அநந்தைர் யோஜயேந் நரம்
இன்பம் என்றும் பயனில்லாதவற்றிற்காகவே உள்ளது; துன்பம் மனிதர்களுக்குப் பயனளிக்கிறது. இன்பம் குறுகியதாக இருப்பதால், அது மனிதனை முடிவில்லாத துயரங்களில் கட்டி வைக்கிறது.
அரதிஸ் ஸந் யத் அஶ்நாஸி யத் கரோஷி ஜஹாஸி யத் । ந கர்தாஸி ந போக்தாஸி தத்ர முக்தமதிஶ் ஶமீ
உனக்கு விருப்பமில்லாமல் நீ சாப்பிடுவது, செய்பவை, விட்டு விடுவது எதுவாக இருந்தாலும், நீ செய்பவன் அல்ல, அனுபவிப்பவனும் அல்ல; அப்போது மனம் விடுதலையும் அமைதியையும் அடைகிறது.
நேஹ ப்ரஜாயதே கிஞ்சிந் நேஹ கிஞ்சித் விநஶ்யதி । ஸர்வம் ஶாந்தம் நிராலம்பம் சித்வ்யோமாமலம் ஆததம்
இங்கே எதுவும் பிறக்கவில்லை, எதுவும் அழிவதுமில்லை; எல்லாமே அமைதியாக, ஆதரவில்லாமல், தூய அறிவு போன்ற பரவலாக உள்ளது.
ஸந்தோ ऽதீதம் ந ஶோசந்தி பவிஷ்யச் சிந்தயந்தி நோ । வர்தமாநம் ச க்ரு'ஹ்ணந்தி க்ரமப்ராப்தம் ஸதாநக
பண்டையதை அறிவோர் வருந்துவதில்லை; வருங்காலத்தை அவர்கள் கவலைப்படுவதுமில்லை; நிகழ்காலத்தை எவ்வாறு வந்ததோ அதுபோல ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், பாவமில்லாதவனே.
ஸ்புரந்தி ஜீவபுஷ்பாணி ஜாதாநி ப்ரஹ்மபாதபே । தஜ்ஜாந்யதந்மயாநீவ பேநா இவ மஹார்ணவே
பிரம்மத்தின் மரத்தில் உயிர்கள் மலர்களாக மலர்கின்றன; அவை அதிலிருந்து தோன்றி, அதனுடைய சுவையோடு கலந்துள்ளன, பெரும் கடலில் எழும் நுரைபோல்.
அந்யோऽந்யப்ரதிபிம்பேந சிதர்ணவதரங்ககாஃ । ஏகாத்மகா அபி த்வித்வம் யாந்தி ஜீவா ஜகத்ஸ்திதௌ
உணர்வின் அலைகள் ஒருவரை ஒருவர் பிரதிபலிப்பதால், எல்லாம் ஒன்றே என்றாலும், உயிர்கள் உலக வாழ்க்கையில் இரண்டாகப் பிரிவதைப் போல் தோன்றுகின்றன.
த்ரு'டபாவநயா ஜீவோ மநஸ்தாம் உபகச்சதி । ஶீதாதிஶயதஸ் ஸ்வச்சம் பயḫ பாஷாணதாம் இவ
உறுதியான தியானத்தால் உயிர் மனநிலையை அடைகிறது; அது மிகவும் குளிரால் தெளிவாகும் நீர் கல்லாக மாறுவது போலாகிறது.
மநஸி க்ரதிதாḫ பாஶாஸ் த்ரு'ஷ்ணாமோஹமதாதயஃ । வாகுராயாம் இவ ககாḫ மேத்யாம் இவ ச தர்ணகாஃ
மனதில் ஆசை, மயக்கம், பெருமை போன்ற கட்டுகள் கட்டப்பட்டுள்ளன; அவை வலைக்குள் சிக்கிய பறவைகள் அல்லது வலைக்குள் சிக்கிய மீன்கள் போல் உள்ளன.
மநஸைவ மநோ ராம ச்சேதநீயம் விஜாநதா । விவேகதீக்ஷ்ணேநாதப்தம் அயஸேவ பலாத் அயஃ
ராமா, மனதை வெட்ட வேண்டுமென்றால், அதையே மனத்தால், அறிவுள்ளவன் பகுத்தறிவின் கூர்மை கொண்டு, வெந்நிறை இரும்பால் இரும்பை வலுக்கட்டாயமாக வெட்டுவது போல வெட்ட வேண்டும்.
அநந்யதவிகாராதிஜநிதம் ஸ்வஸ்வபாவஜம் । வைசித்ர்யம் ஶிகிபிஞ்சஸ்ய யதா பாதி ததாத்மநஃ
தனது இயல்பாக எதிலும் மாற்றமில்லாமல் தோன்றும் பல்வகை தன்மை, மயிலின் இறகில் தோன்றும் வண்ணங்கள்போல், ஆத்மாவின் இயல்பாக ஒளிர்கிறது.
நகிஞ்சித் கிஞ்சித் அப்ய் ஆத்மா ஸத்யாகாரோ ऽப்ய் அஸத்வபுஃ । ஆகாஶாத் அப்ய் அலக்ஷ்யோ ऽஸௌ ஜகத்ரூபோ ऽப்ய் அரூபவாந்
ஆத்மா எதுவும் அல்ல, ஆனாலும் எல்லாம் தான்; அதன் வடிவம் உண்மை, ஆனால் உடல் பொய்யானது. அது ஆகாயத்தைவிட மெல்லியது, காண முடியாதது; உலகம் அதனுடைய உருவம் என்றாலும், அது உருவமற்றது.
ஸாலம்பே ऽபி நிராலம்போ நிர்விகாரோ விகாரிணி । ஸாபாஸே ऽபி நிராபாஸோ நஶ்யத்ய் அர்தே ந நஶ்யதி
ஆதாரம் இருந்தாலும் ஆதரமற்றது; மாற்றமுள்ளவற்றில் மாற்றமற்றது; தோற்றமுள்ளபோல் தோற்றமற்றது; பொருளில் அழிந்தாலும், அது உண்மையில் அழியாது.
க்ராஹ்யம் ச க்ராஹகம் சைவ க்ரஹணம் ச ரகூத்வஹ । யத்ர ஸத்தாம் உபகதம் தத்த்வம் தத்ர ஸ்திரோ பவ
ரகு வம்சத்திலிருந்து வந்தவனே, பொருள், அறியும்வன், அறிதல் ஆகியவை எங்கு உண்மையாக இருக்கின்றனவோ, அங்கே அந்த உண்மையில் உறுதியாக நிலைநிற்று.
மநஸைவ மநஶ் சிந்த்தி ஸம்ஸாரப்ரமஶாந்தயே । க்ஷாலயந்தி மலேநைவ மலம் க்ஷாலநகோவிதாஃ
இந்த உலக மாயை நீங்க, மனதை மனதாலேயே வெட்டி விடு; எப்படிச் சுத்தம் செய்யும் வல்லவர்கள் அழுக்கை அழுக்கால் கழுவுகிறார்களோ, அதுபோல் செய்.
அமநஸ்த்வம் ப்ரயாதஸ்ய ந பூயஸ் தே பவோ பவேத் । மநநம் ஹி பவம் வித்தி ஸ்வப்நாத் யத் தந் ந தத்க்ஷயாத்
மனதைத் தாண்டிய நிலையை அடைந்தவனுக்கு இனி பிறப்பு இல்லை; எண்ணம் தான் பிறப்பாகும் என்பதை அறிக, கனவில் தோன்றுவது கனவு முடிந்ததும் இருப்பதில்லை.
ஸர்வம் சிந்மாத்ரம் ஆத்மைவ நாஸ்த்ய் அந்யா கலநேதி வா । புத்த்வா ந ஜாயஸே பூயஸ் ஸதி சாஸதி சேதஸி
எல்லாமும் தூய அறிவே, ஆத்மாவே; வேறெதுவும் இல்லை, எண்ணமும் இல்லை. இதை உணர்ந்தவுடன், மனம் இருந்தாலும் இல்லையெனினும், மீண்டும் பிறப்பு உண்டாகாது.
ஸர்வம் சிந்மாத்ரம் ஆத்மைவ நாஸ்த்ய் அந்யத் இதி யா மதிஃ । தத்த்வம் தத் வித்தி பரமம் உந்மநஸ்த்வம் அஜந்மநே
எல்லாம் தூய அறிவே, ஆத்மாவே, வேறு எதுவும் இல்லை என்று மனதில் உறுதியாய் நிலைபெற்றுள்ள அந்த உண்மையையே நீ உயர்ந்த உண்மை, மனதைத் தாண்டிய பிறப்பில்லாத நிலை என்று அறிந்துகொள்.
ஸதி சித்தே ऽப்ய் அசித்தத்வம் யத் ஆத்மத்வைகபாவநாத் । தத் அசித்தத்வம் ஆகாரே ஸதி வாஸதி மோக்ஷதம்
மனம் இருந்தாலும், ஆத்மாவையே ஒரே சிந்தனையாகக் கொண்டு இருப்பதால் மனமின்மை தோன்றும்; அந்த மனமின்மை உருவங்கள் இருந்தபோதும் விடுதலை தரும்.
ஸர்வம் சித் இதி பாவேந ராகத்வேஷத்ரு'ஶோẖ க்ஷயே । சித்தே ஸத்ய் அப்ய் அசித்தத்வே ஜாதே பூயோபவẖ குதஃ
எல்லாம் அறிவே என்று உணர்ந்து, விருப்பு-வெறுப்பு என்ற பார்வை அழிந்துவிட்டால், மனம் இருந்தாலும் மனமின்மை ஏற்பட்டபின் மீண்டும் பிறப்பெடுப்பது எப்படி சாத்தியம்?
ஸுகாஶயைதி ஸங்கல்பம் ஜீவோ துẖகம் ததோ வ்ரஜேத் । ஜீவோ ஹி யததே பூத்யை ஸம்ப்ராப்நோத்ய் ஆபதம் பராம்
இன்பத்தை நாடும் எண்ணத்தால் உயிரினம் துன்பத்தை அடைகிறது; உயிரினம் வளம் பெற முயன்றபோது, அதனால் மிகுந்த துன்பத்தையே அடைகிறது.