ஜ்ஞஸ்ய கஸ்மிம்ஶ்சித் ஏவாங்க பவத்ய் அதிஶயே ந தீஃ । நித்யத்ரு'ப்தḫ ப்ரஶாந்தாத்மா ஸ ஆத்மந்ய் ஏவ திஷ்டதி
அறிவுடையவருக்கு, தோழனே, எந்த விஷயத்திலும் சிறப்பாக எதுவும் தோன்றுவதில்லை; எப்போதும் திருப்தியுடன், அமைதியான மனதுடன், அவர் தன் உள்ளத்தில் தானே நிலைத்திருப்பார்.
அபூர்வோ ऽதிஶயẖ கோ வா ஸாதோர் ஜகதி வித்யதே । ஸர்வே ஹ்ய் அதிஶயா லோகே ஶதஶḫ பூர்வதாம் கதாஃ
நல்லவர்களுக்கு இந்த உலகத்தில் புதிதாக ஏதாவது சிறப்பு இருக்குமா? உலகத்தில் எல்லா சிறப்புகளும் நூற்றுக்கணக்கில் முன்பே அடைந்துவிட்டன.
தூர்தைஸ் ஸித்தைஶ் ச தஜ்ஜ்ஞைஶ் ச ததாந்யைர் ம்ரு'கபக்ஷிபிஃ । க்ரு'தம் ஆகாஶயாநாதி கா தஸ்ய ஸ்யாத் அபூர்வதா
தீயவர்கள், சித்தர்கள், அந்தத் துறையில் நிபுணர்கள், கூடவே மிருகங்கள், பறவைகள் ஆகியோராலும் அந்த சாதனைகள் ஆதிகாலம் முதலே செய்யப்பட்டுள்ளன; அதில் என்ன புதுமை இருக்க முடியும்?
கேவலம் ஶாந்தஸம்ரம்பம் ப்ரக்ரு'தவ்யவஹாரவாந் । தஜ்ஜ்ஞஸ் ஸங்க்ஷபயந் தேஹம் ஸ்வஸ்த ஆத்மநி திஷ்டதி
மட்டும், மனதில் கலக்கம் இல்லாமல், இயல்பான நடத்தை கொண்டவன், அந்த உண்மையை அறிந்து, உடலை குறைவாகவே கவனித்து, தன் உள்ளத்தில் அமைதியாக நிலைத்திருப்பான்.
நோத்தமம் ந ச ஸாமாந்யம் நாஶ்ருதம் ந பஹுஶ்ருதம் । ந ஸுவ்ரு'த்தம் ந துர்வ்ரு'த்தம் ஜ்ஞம் விதந்தி ஜநா இமே
அறிவுடையவரை இந்த உலக மக்கள், உயர்ந்தவர் என்றும், சாதாரணவர் என்றும், கல்வி இல்லாதவர் என்றும், மிகக் கல்வி கற்றவர் என்றும், நல்லொழுக்கம் கொண்டவர் என்றும், தவறான வழியில் நடப்பவர் என்றும், எதுவாகவும் அறியமுடியாது.
லோகாசாரகதஸ்யாபி லோகவத் ஸம்ஸ்திதஸ்ய ச । ப்ரஹ்மந் விதிதவேத்யஸ்ய ப்ரூஹி சிஹ்நம் மநாக் அபி
பிரம்மனே, உலக வழக்கப்படி நடந்தாலும், மற்றவர்களைப் போல வாழ்ந்தாலும், உண்மை அறிவை அடைந்தவருக்கு ஏதேனும் வெளிப்படையான அடையாளம் உண்டா? சொல்லுங்கள்.
ந கிஞ்சித் அப்ய் அபூர்வத்வம் ஜநாத் தஸ்யாங்க லக்ஷ்யதே । யச் ச ஸ்யாத் அஸ்ய வா சித்ரம் தத் அந்யத்ராபி லக்ஷ்யதே
அவரிடம் முன்பு யாரிடமும் காணாத தன்மை எதுவும் தெரியாது; அவரிடம் ஏதாவது விசித்திரமானது இருந்தாலும், அது வேறு இடத்திலும் காணப்படுகிறது.
தத்த்வஜ்ஞஸ்யேஹ ஹே ராம ந லோகாலோகநக்ஷமம் । வித்யதே லக்ஷணம் ஸாக்ஷாத் அணிமாத்ய் அபதாதி வா
இங்கே ராமா, உண்மை அறிவை அடைந்தவரை வெளிப்படையாக அறிய ஏதாவது அடையாளம், அணி முதலான சிறப்புத் திறன்கள் போன்றவை, உலகில் எதுவும் இல்லை.
வ்யவஹாரீ யதைவாஜ்ஞஸ் தஜ்ஜ்ஞோ லோகே ததைவ ஹி । வ்யவஹாரவஶப்ராப்தே ஸுகே துẖகே ச திஷ்டதி
உலகில் அறியாதவன் எப்படி நடக்கிறானோ, அதேபோல் அறிவுடையவரும் நடக்கிறான்; வாழ்க்கையில் சந்தோஷம், துக்கம் வந்தால் அவனும் அதற்குள் சிக்கிக்கொள்கிறான்.
ஏக ஏவ விஶேஷோ ऽத்ர ஸ சாத்ரு'ஶ்யோ ஜநஸ்திதௌ । ஸதி வாஸதி வா தேஹே யத் அந்தẖக்ஷீணதுẖகதா
இங்கே ஒரே ஒரு வித்தியாசம் தான் உள்ளது; அது பொதுவாக யாருக்கும் தெரியாது. உடல் இருந்தாலும் இல்லையெனினும், உள்ளுக்குள் துக்கம் இல்லாமல் இருப்பதே அந்த வித்தியாசம்.
ஸ்வாநுபூத்யாத்மகாத் அஸ்மாந் நிர்துẖகத்வாத் ரு'தே பரஃ । ஶிரஶ்ஶ்ரு'ங்காதி தஜ்ஜ்ஞஸ்ய சிஹ்நம் அந்யந் ந வித்யதே
உள்ளுக்குள் அனுபவமாக துக்கம் இல்லாமல் இருப்பதைத் தவிர, அறிவுடையவருக்கு வேறு எந்த அடையாளமும் இல்லை; தலைக்கு கொம்பு போன்ற வெளிப்படையான குறி எதுவும் இல்லை.
மஹாகர்தா மஹாபோக்தா மஹாத்யாகீ ஸ யத்ய் அபி । தஜ்ஜ்ஞோ பவதி தத் ராம தே ऽபி ஸாதாரணா குணாஃ
அவன் பெரிய செயல்வீரனாக இருந்தாலும், பெரிய அனுபவசாலியாக இருந்தாலும், பெரிய தியாகியாக இருந்தாலும், ராமா, அந்த அறிவுடையவரின் இந்த பண்புகள் எல்லாம் பொதுவானவைதான்.
ப்ராயோ ऽஜ்ஞஸ்யாபி வை த்ரு'ஷ்டம் காமலோபாதிதாநவம் । தபோதாநம் யஶஶ் சைவ நைதஜ் ஜ்ஞத்வஸ்ய லக்ஷணம்
அறிவில்லாதவர்களுக்கே கூட, ஆசை, பேராசை போன்றவற்றால் தவம், தானம், புகழ் ஆகியவை பெரும்பாலும் தோன்றுகின்றன; இவை அறிவுடையவரின் அடையாளமல்ல.
நித்யம் ஏவோத்தமாநந்தாத் அந்யத் ஸ்வாநுபவஸ்திதாத் । க்ஷயாதிஶயநிர்முக்தாச் சிஹ்நம் தஜ்ஜ்ஞஸ்ய நாஸ்தி வை
தன்னுடைய அனுபவத்தில் நிலைத்திருக்கும், எப்போதும் உயர்ந்த ஆனந்தம் தவிர, அறிவுடையவருக்கு வேறு எந்த அடையாளமும் இல்லை; அது அதிகரிப்பும் குறைவும் இல்லாதது.
மஹாகர்த்ரு'த்வம் அத வா சிஹ்நம் தஜ்ஜ்ஞஸ்ய த்ரு'ஶ்யதே । தத் ஸாதோ ஸாது ஸாமாந்யம் உக்தம் ச பஹுதா மயா
பெரும் சாதனையும் அறிவுடையவரின் அடையாளமாக சில நேரங்களில் தோன்றலாம்; ஆனால், நல்லவரே, இது பொதுவானது மட்டுமே, இதை நான் பல வகையில் விளக்கியுள்ளேன்.
ஏதாவத் ஏவ கலு லிங்கம் அலிங்கமூர்தேஸ் ஸம்ஶாந்தஸம்ஸ்ரு'திசிரப்ரமநிர்வ்ரு'தஸ்ய । தஜ்ஜ்ஞஸ்ய யந் மதநகோபவிஷாதமோஹலோபாபதாம் அநுதிநம் நிபுணம் தநுத்வம்
உருவமற்றவன், நீண்ட காலம் சஞ்சாரம் செய்து சாந்தியடைந்தவனுக்கு உண்மையான அடையாளம் இதுவே: ஆசை, கோபம், துக்கம், மயக்கம், பேராசை போன்றவை நாளுக்கு நாள் மென்மையாகி குறைந்து போகின்றன.
பூயஶ் ஶ்ரு'ணு மஹாபாஹோ ஸங்க்ரஹேண வசோ மம । யத் வச்மி தவ போதாய மயூரஸ்யேவ வாரிதஃ
மிகுந்த வலிமை உடையவனே, என் சொற்களை மீண்டும் சுருக்கமாகக் கேள்; அவை உனது அறிவை வளர்க்க நான் சொல்வது, மயிலுக்கு மழை போன்றது.
த்வத்போதநம் உபாதேயம் ஆத்மீயாத் தபஸோ மம । அபுத்தப்ரு'ச்சகா ராம கே ரகூணாம் ஹி தைஶிகாஃ
உன் விழிப்பை ஏற்படுத்துவதே என் தவத்தின் பலன்; ராமா, ரகு வம்சத்தில் கேள்வி கேட்காதவர்களுக்கு யார் கற்றுக்கொடுக்க முடியும்?
ஜந்மாந்தரஶதாப்யஸ்தகநப்ரமணவிஹ்வலஃ । ஶ்ரு'ணு ஜீவந் கதம் மாயாபஞ்ஜராத் ப்ரவிமுச்யதே
நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளில் அலைந்து சோர்ந்தவனே, உயிரோடு இருக்கும்போதே மாயை என்னும் சிறையிலிருந்து எவ்வாறு விடுபடுவது என்பதை கேள்.
க்ரு'தாஹம்பாவநா ஸம்விஜ் ஜீவாத்யபிதயாந்விதா । அஹம்பாவோ ऽத்ர மித்யைவ ஸத்யம் ஸம்வித் உதாஹ்ரு'தா
நான் என்ற எண்ணமும், உயிர் முதலான பெயர்களும் மனதில் உருவாக்கப்பட்டவை; இங்கு 'நான்' என்ற உணர்வு பொய்யானது, ஆனால் அறிவு மட்டுமே உண்மையானது என்று கூறப்படுகிறது.
யந் மித்யா தத் ப்ரமாயால்பம் காலம் ஸ்புரதி நோ சிரம் । மோஹாத்மஶுக்திருப்யாதிம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாத்விசந்த்ரவத்
பொய்யானது, மனத்தில் தோன்றும் குழப்பத்தால், சில நேரம் மட்டும் தோன்றும்; அது தாய் ஒயில் வெள்ளி போல, மருதாணி போல, இரட்டை நிலா போல, உண்மையில் இல்லாதது.
யந் மித்யா தத் க்ஷயம் யாதி யத் ஸத்யம் தந் ந நஶ்யதி । ஆபாலம் ஏதஜ் ஜகதி ப்ரஸித்தம் அஶநாதிவத்
பொய்யானது முடிவடைகிறது; உண்மையானது அழியாது. இது உலகத்தில் எல்லோருக்கும், குழந்தைகளுக்கும் கூட, உணவு போன்றவற்றில் தெரிந்ததே.
நாஸதோ வித்யதே பாவஸ் ஸ்நிக்தத்வம் ஸிகதாஸ்வ் இவ । ஸதஶ் ச த்ரு'ஷ்டோ நாபாவோ பேகசூர்ணாத் அணோர் அபி
இல்லாத ஒன்றில் உண்மை இல்லை, மணலில் ஈரம் இல்லாதது போல; இருப்பதில் இல்லாமை காணப்படாது, தவளையின் தூளில் கூட இல்லாத அளவுக்கு.
யதா பேகரஜோ ऽலக்ஷ்யம் யாதி ப்ராவ்ரு'ஷி பேகதாம் । யத்ர யத்ர ஸ்திதோ ஜீவஸ் ததோதேதி ந நஶ்யதி
மழைக்காலத்தில் தவளை தூள் தவளையாக மாறி காண முடியாதது போல, உயிர் எங்கு இருக்கிறதோ, அங்கே அது தோன்றி அழியாது.
கேவலம் பாவநாமாத்ரம் புத்த்யைவாஸ்ய ப்ரமார்ஜய । ஆத்மத்வாயாங்க தாம்ரஸ்ய ஹேமத்வாயேவ காலதாம்
அன்புள்ளவனே, மனதில் தோன்றும் இந்த எண்ணம் வெறும் கற்பனை மட்டுமே என்பதைக் கவனித்து, அதை அறிவால் நீக்கிவிடு. எப்படிப் பித்தளை, காலம் செல்லச் செல்ல தங்கமாகும் போல, ஆத்மாக்கள் பற்றிய எண்ணமும் அப்படியே தோன்றுகிறது.
ஜகத்பாவாஸ்தயா முக்தḫ ப்ரயாதி பரமாத்மதாம் । ஜீவோ விமுக்தம் காலிம்நா தாம்ரம் கநகதாம் இவ
உலக வாழ்க்கை என்ற நிலைதிலிருந்து விடுபட்டவுடன், உயிர், பரமாத்மாவை அடைகிறது; அது போலவே, பித்தளை கருப்பு நிறத்திலிருந்து விடுபட்டால் தங்கமாகும்.
ஸர்வேஷாம் ஏவ ஜீவாநாம் பாவநா பவபந்தநீ । வாகுரேவ விஹங்காநாம் ஏகாவஷ்டம்பகாரிணீ
எல்லா உயிர்களுக்கும், கற்பனைதான் உலக பந்தத்தின் காரணம்; அது பறவைகளுக்குப் பிடியிலாகும் வலைபோல், ஒரே காரணமாக இருக்கிறது.
ஆத்மதத்த்வாத் ரு'தே நாஸ்தி மதீயம் அஹம் இத்ய் அலம் । யுக்திதோ நிஶ்சயே ரூடே நூநம் கலதி பாவநா
ஆத்ம தத்துவத்தைத் தவிர, 'நான்' அல்லது 'என்' என்று எதுவும் உண்மையில் இல்லை; காரணம் மூலம் உறுதி ஏற்பட்டால், அந்தக் கற்பனை நிச்சயம் களைந்துவிடும்.
மாம்ஸாஸ்த்யோகஶ் ஶவோ தேஹẖ கம் கம் அத்ரிகணோ ஜகத் । புத்த்யாதயோ விகல்பாம்ஶாẖ கோ ऽஹம் மம கதம் ச கிம்
இந்த உடல் எலும்பும் இறைச்சியும் சேர்ந்த ஒரு சடலம்தான்; உடலும் வெறும் வெளி, வெளியும்; இந்த உலகம் மலையகங்கள் கூடிய ஒன்று. புத்தி முதலியவை எல்லாம் மனதில் தோன்றும் மாற்றங்கள். நான் யார்? என்னுடையது எது? எப்படி? உண்மையில் என்ன?
ஸம்விதோ ऽநந்தஶுத்தாயாẖ கிலாகலிதசேதஸஃ । இயத்தோபஶமம் யாதி பாவநாப்ரலயே ஸதி
யாருடைய மனம் எதாலும் கலங்காதது, அவருடைய அறிவு முடிவில்லாத தூய்மையானது, அவர்களுக்கு எல்லா எண்ணங்களும் கற்பனை மறைந்தவுடன் அமைதியடைகின்றன.