வாசாம் அதீதவிஷயாம் விஷயாஶாதஶோஜ்சிதாம் । காம் அப்ய் உபகதஶ் ஶோபாம் ஶரதீவ நபஸ்தலம்
வாக்கால் விவரிக்க முடியாத, உணர்வுப்பொருட்களின் ஆசை இல்லாத, தூய்மையான ஒளியை அடைகிறான்; அது அகிலம் போல மேகமில்லா சரத்கால ஆகாயம் போல் அழகாக உள்ளது.
கம்பீரஶ் ச ப்ரஸந்நஶ் ச கிராவ் இவ மஹாஹ்ரதஃ । பராநந்தரஸக்ஷீவோ ரமதே ஸ்வாத்மநாத்மநி
அவன் மலையிலுள்ள பெரிய ஏரி போல் ஆழமாகவும் அமைதியாகவும் இருக்கிறான்; பரமானந்தத்தின் சுவையை அனுபவிப்பவன் போல, தன் உள்ளத்தில் தானே மகிழ்கிறான்.
யதாபிமதவிஸ்தாரோ யதாபிமதகர்மக்ரு'த் । பரமாம் நிர்வ்ரு'திம் யாதி முக்தஶாஸ்த்ரார்தயந்த்ரணஃ
தனக்குப் பிடித்தபடி விரிவடைகிறான், விரும்பிய செயல்களைச் செய்கிறான்; நூல்களின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு, உன்னதமான அமைதியை அடைகிறான்.
ஸர்வகர்மபலத்யாகீ நித்யத்ரு'ப்தோ நிராஶ்ரயஃ । ந புண்யேந ந பாபேந நேதரேணாபி லிப்யதே
அவன் எல்லா செயல்களின் பலனையும் விட்டு, எப்போதும் திருப்தியுடன், எதிலும் சார்ந்திராமல் இருப்பவன்; புண்ணியத்தாலும், பாவத்தாலும், வேறு எதாலும் அவனுக்கு மாசு ஏற்படாது.
ஸ்படிகḫ ப்ரதிபிம்பேந யதா நாயாதி ரஞ்ஜநாம் । தஜ்ஜ்ஞẖ கர்மபலேநாந்தஸ் ததா நாயாதி ரஞ்ஜநாம்
எப்படி ஒரு ச்படிகத்தில் பிரதிபலிப்பு இருந்தாலும் அது சாயல் பெறாதது போல, அறிவுடையவன் தன் செயல்களின் பலனால் உள்ளுக்குள் சாயல் பெறுவதில்லை.
ஹஸந் ருதந்ந் அபி ப்ரு'ஶம் தேஹபூஜாவிகர்தநைஃ । தாஹாஹ்லாதௌ ந ஜாநாதி ப்ரதிபிம்பகதாவ் இவ
அவன் மிகுந்து சிரித்தாலும் அழுதாலும், உடல் பூஜை செய்யப்பட்டாலும் காயப்படுத்தப்பட்டாலும், அந்த அனுபவங்கள் பிரதிபலிப்பில் நிகழ்வதைப் போலவே, அவன் துன்பம் அல்லது இன்பம் உணர்வதில்லை.
நிஸ்ஸ்தோத்ரோ நிர்வஷட்காரḫ பூஜ்யபூஜாவிவர்ஜிதஃ । ஸம்யுக்தஶ் ச வியுக்தஶ் ச ஸர்வாசாரநயக்ரமைஃ
அவன் எந்த பாடலும், யாகப் பாட்டு ஒலியும் இல்லாதவன்; பூஜை அல்லது அபூஜை இரண்டிலும் தாண்டியவன்; எல்லா வழக்கமான நடத்தை முறைகளிலும் சேர்ந்து இருப்பவனும், விலகி இருப்பவனும் ஆவான்.
தஸ்மாந் நோத்விஜதே லோகோ லோகாந் நோத்விஜதே ச ஸஃ । ஹர்ஷாமர்ஷபயக்ரோதைர் முக்தோ யுக்தஶ் ச த்ரு'ஶ்யதே
ஆகையால், உலகம் அவனை கலங்கச் செய்யாது; அவனும் உலகத்தால் கலங்குவதில்லை. சந்தோஷம், கோபம், பயம், வெறுப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, அவன் சேர்ந்து இருப்பவனாகவும், விலகி இருப்பவனாகவும் தோன்றுகிறான்.
ராகத்வேஷோதயாரம்பைஸ் த்யஜ்யதே ऽபி ச யுஜ்யதே । ஈஹாநீஹாவிலாஸேந நாப்யதே ऽத ச புஜ்யதே
பற்றும் வெறுப்பும் எழுந்து விட்டு விட்டாலும், முயற்சி அல்லது முயற்சி இல்லாமல் நடக்கும் விளையாட்டில், அவன் செய்யவோ அனுபவிக்கவோ மாட்டான்.
ப்ரமேயே கஸ்யசித் அபி நாரோஹதி மஹாஶயஃ । ப்ரமேயீக்ரியதே வாபி பாலேநாப்ய் அதுராஶயஃ
பெரும் ஆன்மா எதையும் அறிய வேண்டிய பொருளாகக் கருதுவதில்லை; ஆனால் தூய்மையில்லாத மனம் கொண்டவன், குழந்தை என்றாலும், எதையும் அறிய வேண்டியதாக மாற்ற முயலும்.
விதூயாநந்தநாநாத்வம் யẖ கிலைகதயோதிதஃ । தம் அநாத்யந்தஸம்வித்திம் கோ வா துலயிதும் க்ஷமஃ
அனந்தமான பல்வேறு தன்மைகளை விட்டு ஒரே ஒன்றாக விளங்கும் அந்த ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத அறிவை யார் அளக்க முடியும்?
தநும் த்யஜதி தீர்தே வா ஶ்வபசஸ்ய க்ரு'ஹே ऽபி வா । மா கதாசந வா ராஜந் வர்தமாநே ऽபி வா க்ஷணே
அவன் தன் உடலைத் தீர்த்தத்தில் விட்டாலும், சுட்டுச் சாப்பிடும் மனிதனின் வீட்டிலும் விட்டாலும், ஒருபோதும் விடாமல் இருந்தாலும், அடுத்த கணத்தில் விட்டாலும், அரசே, அது சாத்தியமே.
ஜ்ஞாநஸம்ப்ராப்திஸமயே முக்தோ ऽஸௌ விகதாமயஃ । வீதஶோகஜராயாஸோ யத் கரோதி கரோது தத்
அறிவு கிடைக்கும் அந்த நேரத்தில் அவன் விடுதலை அடைந்தவன், நோய் இல்லாதவன், துக்கமும், வயதுமும், சோர்வும் கடந்தவன்; அவன் என்ன செய்கிறானோ அதை செய்யட்டும்.
அஹம்ப்ராந்திர் ஹி பந்தாய மோக்ஷோ ஜாதே ஹி தத்க்ஷயே । யதா பவதி தேஹோ ऽயம் ததா பவது கா க்ஷதிஃ
நான் என்ற மயக்கம் தான் பந்தம்; அது அழிந்தவுடன் விடுதலை கிடைக்கும். இந்த உடல் எப்படி இருந்தாலும் இருக்கட்டும் — அதில் என்ன பாதிப்பு?
யத் கரோதி யத் ஆதத்தே யத்ரோபவிஶதி க்ஷணம் । யத் பஶ்யதி ஸ்ப்ரு'ஶதி யத் தஸ்மை ஸ்ப்ரு'ஹயதி ப்ரஜா
அவன் என்ன செய்கிறானோ, என்ன எடுக்கிறானோ, எங்கு சிறிது நேரம் உட்கார்கிறானோ, என்ன பார்க்கிறானோ, தொடுகிறானோ, அதற்கே மக்கள் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்.
ஸ பூஜநீயஸ் ஸ ஸ்துத்யோ நமஸ்கார்யஸ் ஸ யத்நதஃ । ஸ மஹாத்மாபிவாத்யஶ் ச விபூத்யை விபவைஷிணா
அவன் வழிபடப்பட வேண்டியவன், புகழப்பட வேண்டியவன், கவனமாக வணங்கப்பட வேண்டியவன்; பெரும் ஆன்மாவாக அவனை செல்வம் விரும்பும் மக்கள் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.
ந யஜ்ஞதீர்தைர் ந தபḫப்ரதாநைர் ஆஸாத்யதே தத் பரமம் பவித்ரம் । ஆஸாத்யதே க்ஷீணபவாமயாநாம் பக்த்யா ஸதாம் ஆத்மவிதாம் யத் அங்க
அந்த உயர்ந்த தூய்மை யாகங்கள், தீர்த்தயாத்திரைகள், தவம், தானம் ஆகியவற்றால் கிடைக்காது. உலக பந்தம் குறைந்த, ஆன்மாவை உணரும் நல்லவர்களின் பக்தியால் மட்டுமே அது அடையப்படுகிறது, நண்பா.
ஏவம் உக்த்வா ஸ பகவாந் மநுஸ் தூஷ்ணீம் அவஸ்திதஃ । இக்ஷ்வாகுநா ந்ரு'பேந்த்ரேண முதிதேநாபிபூஜிதஃ
இவ்வாறு கூறி அந்த மாணிக்கமான மனு அமைதியாக இருந்தார்; இக்ஷ்வாகு என்ற அரசனால் மகிழ்ச்சியுடன் மரியாதை செய்யப்பட்டார்.
ஜகாமாகாஶம் ஆவிஶ்ய ஶ்ரீமாந் பைதாமஹம் க்ரு'ஹம் । ஏதாம் த்ரு'ஷ்டிம் அவஷ்டப்ய ராமாத்மாராமதாம் வ்ரஜ
அவர் வானில் சென்று, பிதாமகர்களின் புகழ்மிக்க இல்லத்திற்குள் பிரவேசித்தார். இந்தக் காட்சியை மனதில் வைத்துக்கொண்டு, இராமா, நீ ஆன்மாவில் ஆனந்தம் அடை.
ஏவம் ஸ்திதே ஹே பகவஞ் ஜீவந்முக்தஸ்ய ஸந்மதேஃ । அபூர்வோ ऽதிஶயẖ கோ ऽஸௌ பவத்ய் ஆத்மவிதாம் வர
இப்படியாக இருக்கையில், பகவனே, ஜீவன்முக்தரின் நிலைக்கு என்ன அதிசயமான சிறப்பு உண்டு, ஆன்மாவை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே?
ஜ்ஞஸ்ய கஸ்மிம்ஶ்சித் ஏவாங்க பவத்ய் அதிஶயே ந தீஃ । நித்யத்ரு'ப்தḫ ப்ரஶாந்தாத்மா ஸ ஆத்மந்ய் ஏவ திஷ்டதி
அறிவுடையவருக்கு, தோழனே, எந்த விஷயத்திலும் சிறப்பாக எதுவும் தோன்றுவதில்லை; எப்போதும் திருப்தியுடன், அமைதியான மனதுடன், அவர் தன் உள்ளத்தில் தானே நிலைத்திருப்பார்.
அபூர்வோ ऽதிஶயẖ கோ வா ஸாதோர் ஜகதி வித்யதே । ஸர்வே ஹ்ய் அதிஶயா லோகே ஶதஶḫ பூர்வதாம் கதாஃ
நல்லவர்களுக்கு இந்த உலகத்தில் புதிதாக ஏதாவது சிறப்பு இருக்குமா? உலகத்தில் எல்லா சிறப்புகளும் நூற்றுக்கணக்கில் முன்பே அடைந்துவிட்டன.
தூர்தைஸ் ஸித்தைஶ் ச தஜ்ஜ்ஞைஶ் ச ததாந்யைர் ம்ரு'கபக்ஷிபிஃ । க்ரு'தம் ஆகாஶயாநாதி கா தஸ்ய ஸ்யாத் அபூர்வதா
தீயவர்கள், சித்தர்கள், அந்தத் துறையில் நிபுணர்கள், கூடவே மிருகங்கள், பறவைகள் ஆகியோராலும் அந்த சாதனைகள் ஆதிகாலம் முதலே செய்யப்பட்டுள்ளன; அதில் என்ன புதுமை இருக்க முடியும்?
கேவலம் ஶாந்தஸம்ரம்பம் ப்ரக்ரு'தவ்யவஹாரவாந் । தஜ்ஜ்ஞஸ் ஸங்க்ஷபயந் தேஹம் ஸ்வஸ்த ஆத்மநி திஷ்டதி
மட்டும், மனதில் கலக்கம் இல்லாமல், இயல்பான நடத்தை கொண்டவன், அந்த உண்மையை அறிந்து, உடலை குறைவாகவே கவனித்து, தன் உள்ளத்தில் அமைதியாக நிலைத்திருப்பான்.
நோத்தமம் ந ச ஸாமாந்யம் நாஶ்ருதம் ந பஹுஶ்ருதம் । ந ஸுவ்ரு'த்தம் ந துர்வ்ரு'த்தம் ஜ்ஞம் விதந்தி ஜநா இமே
அறிவுடையவரை இந்த உலக மக்கள், உயர்ந்தவர் என்றும், சாதாரணவர் என்றும், கல்வி இல்லாதவர் என்றும், மிகக் கல்வி கற்றவர் என்றும், நல்லொழுக்கம் கொண்டவர் என்றும், தவறான வழியில் நடப்பவர் என்றும், எதுவாகவும் அறியமுடியாது.
லோகாசாரகதஸ்யாபி லோகவத் ஸம்ஸ்திதஸ்ய ச । ப்ரஹ்மந் விதிதவேத்யஸ்ய ப்ரூஹி சிஹ்நம் மநாக் அபி
பிரம்மனே, உலக வழக்கப்படி நடந்தாலும், மற்றவர்களைப் போல வாழ்ந்தாலும், உண்மை அறிவை அடைந்தவருக்கு ஏதேனும் வெளிப்படையான அடையாளம் உண்டா? சொல்லுங்கள்.
ந கிஞ்சித் அப்ய் அபூர்வத்வம் ஜநாத் தஸ்யாங்க லக்ஷ்யதே । யச் ச ஸ்யாத் அஸ்ய வா சித்ரம் தத் அந்யத்ராபி லக்ஷ்யதே
அவரிடம் முன்பு யாரிடமும் காணாத தன்மை எதுவும் தெரியாது; அவரிடம் ஏதாவது விசித்திரமானது இருந்தாலும், அது வேறு இடத்திலும் காணப்படுகிறது.
தத்த்வஜ்ஞஸ்யேஹ ஹே ராம ந லோகாலோகநக்ஷமம் । வித்யதே லக்ஷணம் ஸாக்ஷாத் அணிமாத்ய் அபதாதி வா
இங்கே ராமா, உண்மை அறிவை அடைந்தவரை வெளிப்படையாக அறிய ஏதாவது அடையாளம், அணி முதலான சிறப்புத் திறன்கள் போன்றவை, உலகில் எதுவும் இல்லை.
வ்யவஹாரீ யதைவாஜ்ஞஸ் தஜ்ஜ்ஞோ லோகே ததைவ ஹி । வ்யவஹாரவஶப்ராப்தே ஸுகே துẖகே ச திஷ்டதி
உலகில் அறியாதவன் எப்படி நடக்கிறானோ, அதேபோல் அறிவுடையவரும் நடக்கிறான்; வாழ்க்கையில் சந்தோஷம், துக்கம் வந்தால் அவனும் அதற்குள் சிக்கிக்கொள்கிறான்.
ஏக ஏவ விஶேஷோ ऽத்ர ஸ சாத்ரு'ஶ்யோ ஜநஸ்திதௌ । ஸதி வாஸதி வா தேஹே யத் அந்தẖக்ஷீணதுẖகதா
இங்கே ஒரே ஒரு வித்தியாசம் தான் உள்ளது; அது பொதுவாக யாருக்கும் தெரியாது. உடல் இருந்தாலும் இல்லையெனினும், உள்ளுக்குள் துக்கம் இல்லாமல் இருப்பதே அந்த வித்தியாசம்.