அமஹாத்மா ஹி வேதாந்தஸித்தாந்தாவகதாவ் இதஃ । ஸர்வம் ப்ரஹ்மேதி ஸம்யாதி கர்மாத்வைதவஶாத் அதஃ
பெரிய மனம் இல்லாதவன், வேதாந்தத்தின் முடிவுகளைப் புரிந்தாலும், 'எல்லாமே பரம்பொருள்' என்று எண்ணி, செயலில் தவறான ஒன்றுபாடால் கீழே விழுகிறான்.
க்ஷமாதிகுணபூதாத்மா மஹாத்மா த்வாத்ரு'ஶஸ் து யஃ । ஸர்வம் ப்ரஹ்மேதி நிர்ணீய ஸ்வபாவாத்வைதம் ஏத்ய் அலம்
ஆனால், உன்னைப் போல பொறுமை போன்ற நல்ல பண்புகளால் மனம் தூய்மையடைந்த பெரியவர், 'எல்லாமே பரம்பொருள்' என்று உறுதியாக அறிந்து, இயற்கையாகவே உண்மையான ஒன்றுபாட்டை அடைகிறார்.
கர்மாத்வைதம் அநாத்ரு'த்ய நாபிவாஞ்சதி நோஜ்சதி । ஆத்மதத்த்வைகபாவித்வாத் ஸமதாம் ஏதி கேவலம்
செயல்களில் தவறான இருமை உணர்வை பொருட்படுத்தாமல், அவன் எதையும் விரும்புவதும் இல்லாமல், எதையும் விலக்குவதும் இல்லாமல், ஆத்மாவின் உண்மை நிலை ஒன்றில் முழுமையாக மனதை செலுத்தி, சமச்சீரான மனநிலையை அடைகிறான்.
ஸர்வேஷாம் ஏவ ஶாஸ்த்ராணாம் ஸர்வாஸாம் அபிதோ த்ரு'ஶாம் । ஶ்ரு'ணு ராகவ ஸித்தாந்தம் ஆத்மஜ்ஞாநைகதீபகம்
ராவா, எல்லா நூல்களும், எல்லா பார்வைகளும் கூறும் சாரம், ஆத்மா பற்றிய அறிவை ஒளிரும் ஒரே விளக்காகும் அந்த முடிவை நீ கேள்.
ஜந்துர் ந ஜாயதே யேந பாவிதேந மநாக் அபி । பவ்ய ஏவாங்க நாபவ்யோ ப்ரு'ஷ்டம் பீஜம் இவோஷரே
எதனால் ஒரு உயிரும் சிறிதளவும் பிறக்கவில்லை, அன்பானவரே, அதுவே உண்மையில் நடக்கப்போவதாம்; நடக்காதது நடக்காது—பொன்னிறுத்த விதை வறண்ட நிலத்தில் முளைக்காதது போல.
இதம் ஹி கதயந்த்ய் உச்சைர் போதம் பரம் உபாகதாஃ । வயம் ஸ்வயம் ச ஜாநீமஶ் ஶாஸ்த்ரம் ஏவம் ச ஸம்ஸ்திதம்
உயர்ந்த அறிவை அடைந்தவர்கள் இதை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்கள்; நாமும் இதை நன்கு அறிவோம்; நூல்களிலும் இப்படியே உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
ந தத்த்வாதத்த்வயோர் பேதஸ் தரங்கபயஸோர் இவ । ந ஸத்யாஸத்யயோர் பேதோ ஜாக்ரத்ஸ்வப்நார்கயோர் இவ
உண்மை என்றும் பொய் என்றும் வேறுபாடு இல்லை; அலைக்கும் நீருக்கும் வேறுபாடு இல்லாதது போல. விழிப்பிலும் கனவிலும் உண்மை பொய்யுக்கும் வேறுபாடு இல்லை.
ஸத்தாயாம் ந து பேதோ ऽஸ்தி பேதோ யẖ கல்பிதஸ் த்வ் அயம் । விகல்போ ந க்வசித் ஸத்யஸ் ஸத்தாமாத்ரம் அதோ ऽகிலம்
உள்ளதிலேயே எந்தப் பிரிவும் இல்லை; இந்த வேறுபாடு நம்மால் கற்பிக்கப்பட்டது. எங்கும் இந்த வேறுபாடு உண்மையில்லை, எல்லாமே தூய இருப்பே.
ந ஸத்யாஸத்யயோர் பேதஸ் ஸத்தாயாம் அங்க த்ரு'ஶ்யதே । ஸங்கல்பாந்தரஶைலேந்த்ரபாஹ்யஶைலேந்த்ரயோர் இவ
உண்மை பொய்யில் வேறுபாடு இருப்பதைக் காண முடியாது, தோழா; மனதில் உருவாகும் மலைக்கும் வெளியில் இருக்கும் மலைக்கும் வேறுபாடு இல்லாதது போல.
ஸம்விந்மாத்ரம் ஹி புருஷோ தேஹோ நாம ந வித்யதே । அர்தக்ரியா ததர்தா ச ஸம்விதர்தேந பூர்யதே
மனிதன் என்பது தூய அறிவே; உடல் என்று சொல்லப்படுவது உண்மையில் இல்லை. எல்லா செயல்களும் அவற்றின் நோக்கமும் அறிவால் மட்டுமே நிறைவேறுகின்றன.
தத் ஏவ கல்பிதாகாரம் அகேந்த்ராதீவ த்ரு'ஶ்யதே । அஸத்ரூபஶரீரார்தம் அர்தẖ க இதரைẖ க்ரமைஃ
அதே அறிவு, கனவில் மலை போன்ற உருவங்களை எடுத்துக் காட்டும் போல, எண்ணப்பட்ட உருவங்களோடு தோன்றுகிறது. இந்த பொய்யான உடலுக்கான நோக்கம் பல்வேறு விதங்களில் நிறைவேறுகிறது.
அந்தஸ்ஸ்வாநுபவாநந்தபலா நிஶ்ஶேஷதẖ க்ரியாஃ । ஸமக்ராணாம் பதார்தாநாம் ஆஸவாத்யநுபூதிவத்
உள்ளுக்குள் அனுபவிக்கப்படும் ஆனந்தமே எல்லா செயல்களின் பயனாகும்; அது முழுவதும் உள்ளுறுப்பாகவே நடக்கிறது, எல்லா பொருள்களிலும் சுவையை அனுபவிப்பது போல.
அஸ்தீஹ கிஞ்சித் ஏவைகம் ந த்விதீயாஸ்தி கல்பநா । நிர்மலோ நித்ய ஆத்மாஸ்தி யோ நாஸ்தீவ வ்யவஸ்திதஃ
இங்கே உண்மையில் ஒன்று மட்டுமே உள்ளது; இரண்டாவது ஒன்றும், கற்பனையாகவேயும் இல்லை. தூய்மையான, என்றும் நிலைத்த ஆத்மா மட்டுமே உள்ளது; அது இருக்கிறது என்றும் இல்லையென்றும் சொல்ல முடியாதது.
நைவ தஸ்ய மலம் நாங்கோ ந விச்சேதோ ந வஸ்துதா । ந ஸத்தா நாபி சாஸத்தா த்வத்தா மத்தா ந சைவ ச
அதற்கு அழுக்கு இல்லை, குறி இல்லை, துண்டிப்பு இல்லை, பொருள் இல்லை; அது இருப்பதுமில்லை, இல்லாததுமில்லை; அது உன்னுடையதோ, என்னுடையதோ, வேறெதுவும் அல்ல.
ஆத்மைவாஸ்தீஹ நாந்யோ ऽஸ்தி த்யஜ ராமேதராம் தியம் । நிர்த்வித்வோ ऽத நிரேகத்வஸ் ஸமோ நித்யோதிதோ பவ
இங்கு ஆத்மா மட்டுமே உள்ளது; வேறு எதுவும் இல்லை. ராமா, மற்ற எல்லா எண்ணங்களையும் விட்டு விடு. இருமை, பிரிவின்மை இல்லாமல், சமமாகவும் எப்போதும் விழிப்புடன் இரு.
தத் ஏதே பகவந் ப்ரூஹி மநோபுத்த்யாதயẖ கதம் । ஸம்ஸ்திதா யைர் இஹ ப்ரோக்தம் இதம் ஶாஸ்த்ரம் த்வயா மயி
பெரியவரே, இந்த மனம், புத்தி மற்றும் பிறவைப் பற்றி எனக்கு சொல்; இவை எவ்வாறு இருக்கின்றன? இவற்றால் நீ இந்த நூலை எனக்கு விளக்கியுள்ளாய்.
ஶாஸ்த்ரஸம்வ்யவஹாரார்தம் ஶப்தராஶிḫ ப்ரகல்பிதஃ । மித்யைஷ சித்தபுத்த்யாத்யோ ந ராம பரமார்ததஃ
நூல் விவாதத்திற்காக சொற்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் இந்த மனம், புத்தி முதலியவை உண்மையில் இல்லை ராமா, இவை பொய்யே.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । சித்ஸத்தாமாத்ரம் ஏவைதத் பராகாஶாத்மகம் ததா
இது தூய அறிவும் இருப்பும் மட்டுமே; அதுபோல, இது பரமவெளியின் இயல்பும் ஆகும்.
அப்ஸத்தாமாத்ரம் ஏவைதத் வீச்யாவர்தாதிகம் யதா । ஸர்வோ ஜகத்பதார்தௌகஶ் சிதாகாஶாத்மகஸ் ததா
எப்படி அலைகள், அலைச்சல்கள் எல்லாம் வெறும் நீராக இருக்கின்றனவோ, அதுபோல் இந்த உலகில் உள்ள எல்லா பொருள்களும் சித்தாகாசத்தின் இயல்பாகவே உள்ளன.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । யதா ஸ்வப்நே புராநீகம் ஸ்பந்தநே வா யதாநிலஃ
எப்படி கனவில் ஒரு நகரம் தோன்றுகிறது, அல்லது காற்றில் அசைவுகள் எழுகின்றனவோ, அதுபோல...
நித்யோதிதம் விமலரூபம் அநந்தம் ஆத்யம் ப்ரஹ்மாஸ்தி நேதரகலாகலநம் ஹி கிஞ்சித் । இத்ய் ஏவ பாவய நிரஞ்ஜநதாம் உபேதோ நிர்வாணம் ஏஹி ஸகலாமலஶாந்தவ்ரு'த்திஃ
என்றென்றும் பிரகாசமாக, தூய்மையாக, எல்லையில்லாமல், ஆதியாக உள்ள பரமம் வேறு எதையும் எண்ணாமல் நிற்கிறது. இப்படியே மனதில் நிறுத்தி, குற்றமில்லாத நிலையை அடைந்து, எல்லா மாசும் இல்லாத அமைதியான நடத்தை கொண்டு விடுதலைக்கு வா.
அநாமயம் ப்ரஹ்ம ஸமஸ்தகல்பகார்யைகபீஜம் பரமாணுரூபம் । ப்ரு'ஹச் ச தத் ப்ரு'ம்ஹிதஸர்வபாவம் கம் அஸ்தி நாஸ்தீவ யத் அஸ்தி கிஞ்சித்
பரமம் என்பது எந்த வியாதியும் இல்லாதது, எல்லா உருவகங்களுக்கும் ஒரே விதையான விதை, மிகச் சிறியது, அதே சமயம் பெரிதும், எல்லாவற்றையும் விரிவாக்கும் தன்மை உடையது. அது ஆகாயம் போல் — அதிலிருந்து வேறு எதுவும் இல்லாதது, இல்லாதது என்று சொல்லும் எதுவும் இல்லை.
அந்யத் க்வசித் கிஞ்சித் இதம் கதாசிந் ந ஸம்பவத்ய் ஏவ ஸத் அப்ய் அஸச் ச । இத்ய் ஏவ ஸாதோ த்ரு'டநிஶ்சயோ ऽந்தஸ் ஸ்தித்வா கதாஶங்கவிலாஸம் ஆஸ்ஸ்வ
ஏதேனும் எங்கோ, எப்போது, எதோ ஒன்று தோன்றலாம், தோன்றாமலும் இருக்கலாம் — அது இருக்கிறது என்றாலும், இல்லாததுபோலவும் இருக்கிறது. ஆகையால், அருமைமிகு ஒருவனே, உறுதியான நம்பிக்கையுடன் உன் உள்ளத்தில் நிலைத்து, சந்தேகங்களின் அலைவாட்டமின்றி அமைதியாக இரு.
அந்தர்முகஸ் ஸந் ஸததம் ஸமஸ்தம் குர்வந் பஹிஸ்ஸ்தம் கலு கார்யஜாதம் । ந கேதம் ஆயாஸி கதாசித் ஏவ வ்யோம்நஸ் ஸமாம் ஸம்ஸ்திதிம் அப்யுபைஷி
உள் நோக்கி இருந்து, எப்போதும் வெளியில் நிகழும் செயல்களைச் செய்து கொண்டிருந்தாலும், உனக்கு ஒருபோதும் சோர்வு வராது; நீ ஆகாயம் போல சமநிலையடைந்து நிற்குவாய்.
ராமாஹங்காரஸத்தாந்தḫ ப்ரஸூதே ஸம்ஸ்ரு'திப்ரமம் । பாலஸ்ய பாவிதா யக்ஷபாவநேவோக்ரயக்ஷகம்
இராமா, 'நான்' என்ற உணர்வு இருந்தால் தான், இந்த உலகியலான குழப்பம் தோன்றுகிறது. அது ஒரு பிள்ளை தன் மனதில் யக்ஷனை நினைத்தால், அந்த யக்ஷன் பயங்கரமாக உருவாகும் போலே.
அஹங்காரோபஶாந்தௌ து ஶாம்யதீயம் ஹி ஸம்ஸ்ரு'திஃ । மோஹதா மிஹிகேவாங்க ப்ராவ்ரு'ட்காலபரிக்ஷயே
ஆனால், 'நான்' என்ற உணர்வு அமைதியாகும் போது, இந்த உலகியலான குழப்பமும் தணிவடைகிறது; அது, காதலனே, மழைக்காலம் முடிந்த பிறகு பனிமூட்டம் களைவதுபோல்.
ரஜ்ஜ்வாம் ஸர்பப்ரமோ பந்தோர் வாக்யேநைதி யதா க்ஷயம் । ந ஸர்போ ऽயம் இயம் ரஜ்ஜுர் இத்யாத்யேந ஜநஸ்ய வை
பாம்பு என்று தவறாக கருதும் எண்ணம், ஒரு நண்பன் 'இது பாம்பு அல்ல, இது கயிறு' என்று சொன்னால் எப்படி நீங்கிவிடுகிறதோ, அதுபோலவே மக்களின் குழப்பமும் நீங்குகிறது.
ததா குரோர் கிரா ஶாந்திம் ஏத்ய் அஹம்பாவவிப்ரமஃ । மாஹங்காரம் அஸத்ரூபம் பாவயேத்யாதிரூபயா
அதேபோல், ஆசானின் வார்த்தைகளால் 'உண்மையில்லாத அகந்தையை நினைக்காதே; அதன் உண்மை நிலையை ஆராய்ந்து பார்' என்று அறிவுறுத்தும்போது, அகந்தை எனும் மயக்கம் அமைதியை அடைகிறது.
அப்யாஸாஜ் ஜ்ஞாநஶாஸ்த்ராணாம் ஸத்ஸங்கமகதாக்ரமைஃ । அஹம்ப்ரமஶ் ஶமம் யாதி ஜந்தோர் ஆந்த்யம் இவாஞ்ஜநைஃ
ஞான நூல்களை மீண்டும் மீண்டும் படிப்பதும், நல்லவர்களுடன் சேர்ந்து அவர்களின் உபதேசங்களை கேட்பதும், மனிதனுக்குள் உள்ள அகந்தை மயக்கத்தை அடக்குகிறது; அது கண் மருந்தால் குருட்டு நீங்குவது போல்.
வித்யமாநம் அபி ஸ்தூலம் யத் தத் க்ஷயி நிகர்ஷணைஃ । உதபாநஶிலாப்ய் அங்க க்ஷீயதே கடகர்ஷணைஃ
கண்டுகொள்ளக்கூடிய ஒரு பொருளும், மீண்டும் மீண்டும் உரசப்பட்டால் குறைய ஆரம்பிக்கிறது; அன்புள்ளவனே, கிணற்றருகே உள்ள கல்லும், குடங்கள் உரசுவதால் மெதுவாக சிதைந்து விடுகிறது.