ந த்ரு'ப்திம் அதிகச்சாமி வசஸாம் வததஸ் தவ । ஐந்தவீநாம் மரீசீநாம் சகோரஸ் த்ரு'ஷிதோ யதா
உன் வார்த்தைகள் என்னை திருப்திப்படுத்தவில்லை; தாகம் கொண்ட சகோரப்பறவை சந்திரனின் ஒளியில் திருப்தி அடையாதது போல.
த்ரு'ப்தோ ऽபி பூயஃ ப்ரு'ச்சாமி த்வாம் ப்ரஶ்நம் இமம் ஈஶ்வர । கோ நாம த்ரு'ப்தோ ऽப்ய் அக்ரஸ்தம் ந பிபத்ய் அம்ரு'தாஸவம்
நான் திருப்தியடைந்திருந்தாலும், இறைவா, இந்தக் கேள்வியை மீண்டும் கேட்கிறேன்; முன்னால் அமிர்தம் வைக்கப்பட்டிருந்தால், திருப்தியுடன் இருந்தாலும் அதை அருந்தாமல் இருப்பவர் யார்?
கிம் உச்யதே முநிஶ்ரேஷ்ட மித்யாபுருஷநாமகம் । வஸ்த்வ் அவஸ்தூக்ரு'தஜகத்வஸ்துஜாதம் வதாஶு மே
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, 'பொய்யான மனிதன்' என்று சொல்லப்படுவது பற்றி என்ன கூறப்படுகிறது? உண்மையும் பொய்யும் கலந்துள்ள இந்த உலகத்தை விரைவில் எனக்கு விளக்குங்கள்.
மித்யாபுருஷபோதாய ஶ்ரு'ணு ராகவ ஶோபநாம் । இமாம் ஆக்யாயிகாம் ஹாஸஜநநீம் மதுதீரிதாம்
இப்பொய்யான மனிதனைப் புரிந்துகொள்ள, ராகவா, நான் சொல்வதை நீ கேள்; இது மகிழ்ச்சியையும் நகைச்சுவையையும் தரும் ஒரு அழகான கதை.
அஸ்தி கஶ்சிந் மஹாபாஹோ மாயாயந்த்ரமயஃ புமாந் । பாலபேலவதீர் மூடோ கூடோ மௌர்க்யேண கேவலம்
பெருமைமிக்க கரங்களைக் கொண்டவனே, அங்கு ஒருவன் இருக்கிறான்; அவன் மாயையின் விளையாட்டு போல உருவானவன், குழந்தைபோல் அறியாதவன், பலவீனமானவன், முட்டாள்தனத்தில் மூடப்பட்டவன்.
ஸ ஏகாந்தே க்வசிஜ் ஜாதஶ் ஶூந்யே தத்ரைவ திஷ்டதி । கேஶோண்டுகம் இவ வ்யோம்நி ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணேவ வா மரௌ
அவன் எங்கேயோ தனிமையில், வெறுமையில் பிறந்தவன்; அங்கேயே தங்குகிறான். அது வானில் ஒரு முடி உருண்டை போல், அல்லது பாலைவனத்தில் ஒரு மாய நீர்ப்படலம் போல்.
தஸ்மாத் அந்யந் ந தத்ராஸ்தி யத் அஸ்தி ச ஸ ஏவ தத் । யச் சாந்யத் தத் ஸதாபாஸம் ந ஸ பஶ்யதி துர்மதிஃ
அங்கே வேறு எதுவும் இல்லை; இருப்பது அவனே. வேறு எதுவும் தோன்றினால் அது எப்போதும் பிம்பம் மாத்திரமே; ஆனால் அந்த முட்டாளுக்கு அது தெரியாது.
ஸங்கல்பஸ் தஸ்ய ஸஞ்ஜாதஸ் தத்ர வ்ரு'த்திம் உபேயுஷஃ । கஸ்யாஹம் கம் அஹம் கம் மே கம் ரக்ஷாமீதி நிஶ்சலஃ
அவனுக்குள் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது, அங்கே அது வளர்ந்தது: 'நான் வானாக இருக்கிறேன், வானே நான், வானம் எனது சொத்து, வானத்தை நான் காக்க வேண்டும்' என்று அசைக்க முடியாத உறுதியுடன்.
கம் ஸ்தாபயித்வா ரக்ஷாமி வஸ்த்வ் இஷ்டம் ரக்ஷ்யம் ஆதராத் । இதி ஸஞ்சிந்தயந் வ்யோமரக்ஷார்தம் ஸோ ऽகரோத் க்ரு'ஹம்
நான் விரும்பிய பொருளை பாதுகாக்கவும், ஆகாயத்தை பாதுகாப்பதற்காகவும், 'நான் இடத்தை பாதுகாப்பேன்' என்று எண்ணி, அவன் ஒரு வீடு கட்டினான்.
தஸ்ய கோஶே பபந்தாஸ்தாம் ரக்ஷிதம் கம் மயேத்ய் அஸௌ । க்ரு'ஹாகாஶேந ஸந்துஷ்டஸ் ஸ்திதஸ் ஸ ரகுநந்தந
அந்த இடத்தைப் பெட்டிக்குள் வைத்து, 'நான் ஆகாயத்தை பாதுகாத்துவிட்டேன்' என்று சொல்லி, அந்த வீட்டுக்குள் உள்ள இடத்திலே திருப்தியுடன் இருந்தான், ராமா.
அத காலேந தத் தஸ்ய க்ரு'ஹம் நாஶம் உபாயயௌ । ரு'த்வந்தரேணர்துர் இவ வாதேநேவ தரங்ககஃ
அப்போது, காலப்போக்கில், அவன் கட்டிய அந்த வீடு அழிந்தது; பருவம் முடிவதுபோல, அல்லது காற்றால் அலை சிதறிப்போவதுபோல்.
ஹா க்ரு'ஹாகாஶ நஷ்டம் த்வம் ஹா க்வ யாதம் அஸி க்ஷணாத் । ஹா ஹா பக்நம் அஸி ஸ்வச்சம் இத்ய் அதைதச் சுஶோச ஸஃ
'ஐயோ, வீட்டுக்குள் இருந்த இடம் அழிந்துவிட்டது! ஒரு கணத்தில் எங்கே போய்விட்டாய்? ஐயோ, நீ தெளிவாக இருந்தாய், இப்போது உடைந்துவிட்டாய்!' என்று அவன் வருந்தினான்.
இதி ஶோகம் சிரம் க்ரு'த்வா புநஸ் தத்ரைவ துர்மதிஃ । கூபம் சக்ரே கரக்ஷார்தம் கூபாகாஶபரோ ऽபவத்
அந்த முட்டாள் மனிதன், நீண்ட நாட்கள் துக்கத்தில் மூழ்கியபின், அங்கேயே மீண்டும் ஒரு கிணறு தோண்டி, அந்தக் கிணற்றுக்குள் இருக்கும் வெளியில் மனதை மூழ்கவைத்து விட்டான்.
ததோ நாஶம் ஸ காலேந நீதஃ கூபோ ऽபி தஸ்ய வை । கூபாகாஶமஹாஶோகவிதுரோ ऽஸௌ ததோ ऽபவத்
அதற்குப் பிறகு, காலப்போக்கில் அந்தக் கிணறும் அழிந்துவிட்டது; அப்போது அவன் அந்தக் கிணற்றுக்குள் இருந்த வெளிக்காக மிகுந்த துக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டான்.
கூபாகாஶப்ரலாபாந்தே கும்பம் தத்ரைவ ஸோ ऽகரோத் । கும்பாகாஶபரோ பூத்வா ஸ்வயம் நிர்வ்ரு'திம் ஆயயௌ
அந்தக் கிணற்றுக்குள் இருந்த வெளிக்காக துக்கப்பட்டதை முடித்தவுடன், அவன் அங்கேயே ஒரு குடம் செய்தான்; அந்தக் குடத்துக்குள் இருக்கும் வெளியில் மனதை வைத்தவனாகி, தானே திருப்தி அடைந்தான்.
கும்போ ऽபி தஸ்ய காலேந நாஶம் நீதோ ரகூத்வஹ । யாம் ஏவ திஶம் ஆதத்தே துர்பகஸ் ஸாபி நஶ்யதி
ரகு வம்சத்திலுள்ளவரே, அந்தக் குடமும் காலப்போக்கில் அழிந்துவிட்டது; அந்த துரதிர்ஷ்டவான் எதைத் தேடினாலும், அது கூட அழிந்துவிடுகிறது.
கும்பாகாஶப்ரலாபாந்தே கரக்ஷார்தம் சகார ஸஃ । குண்டம் தத்ரைவ தேநாஸௌ குண்டாகாஶபரோ ऽபவத்
அந்த மனிதன் குடத்தின் உள்ளகமான இடம் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்ததை முடித்தபின், உப்பை சேமிக்க ஒரு தொட்டி செய்தான்; அங்கேயே, அவன் அந்த தொட்டியின் உள்ள இடத்தில் முழுமையாக மனதை மூழ்கச் செய்தான்.
குண்டம் அப்ய் அஸ்ய காலேந காநநே நாஶம் ஆயயௌ । தேஜஸேவ தமஸ் தேந குண்டாகஶாம் ஶுஶோச ஸஃ
காலம் கடந்தபின், அந்த தொட்டியும் காட்டில் அழிந்துவிட்டது; ஒளி இருளால் மறைக்கப்படுவது போல், அவன் அந்த தொட்டியின் உள்ள இடத்துக்காக வருந்தினான்.
குண்டகாகாஶஶோகாந்தே கரக்ஷார்தம் சகார ஸஃ । சதுஶ்ஶாலம் மஹாஶாலம் ததாகாஶபரோ ऽபவத்
தொட்டியின் உள்ள இடத்துக்காக வருந்திய பிறகு, அவன் உப்பை வைத்திருக்க ஒரு நான்கு தூண்கள் கொண்ட பெரிய மண்டபம் கட்டினான்; பின்னர், அந்த மண்டபத்தின் உள்ள இடத்தில் அவன் மனதை மூழ்கச் செய்தான்.
தத் அப்ய் அஸ்ய ஜஹாராஶு காலஃ கவலிதப்ரஜஃ । ஜீர்ணம் பர்ணம் யதா வாதஸ் ஸ தச்சோகபரோ ऽபவத்
அந்த மண்டபத்தையும், எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் காலம் விரைவில் அவனிடமிருந்து பறித்தது; காற்றால் வாடும் இலை போல், அவன் அதற்காகவும் ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கினான்.
சதுஶ்ஶாலகஶோகாந்தே கரக்ஷார்தம் சகார ஹ । குஸூலம் அம்புதாகாரம் ததாகாஶபரஸ் ஸ்திதஃ
நான்கு தூண்கள் கொண்ட மண்டபம் இல்லாமல் போன துக்கத்தில், உப்பை சேமிக்க ஒரு மேக வடிவமான களஞ்சியத்தை உருவாக்கினான்; பின்னர், அந்த களஞ்சியத்தின் அகலத்தில் அவன் தன்னை முழுவதும் இழந்தான்.
தத் அப்ய் அஸ்ய ஜஹாராஶு காலோ வாத இவாம்புதம் । குஸூலாகாஶஶோகேந தேநாஸௌ பர்யதப்யத
அந்தக் களஞ்சியமும், மேகத்தை காற்று விரட்டும் போல், காலம் விரைவாக அவனிடமிருந்து எடுத்துச் சென்றது; களஞ்சியத்தின் இடம் இல்லாமல் போன துக்கத்தில் அவன் மிகவும் வருந்தினான்.
ஏவம் க்ரு'ஹசதுஶ்ஶாலகும்பகுண்டகுஸூலகைஃ । தஸ்யாபர்யவஸாநாத்மா காலோ ऽயம் அதிவர்ததே
இவ்வாறு வீடுகள், நான்கு தூண்கள் கொண்ட மண்டபங்கள், குடங்கள், தொட்டிகள், களஞ்சியங்கள் ஆகியவற்றுடன், முடிவில்லாத அவன் ஆன்மா காலத்தின் ஓட்டத்தில் இழுக்கப்படுகிறது.
ஏவம் ஸ்திதஸ் ஸ ஶடதீர் ககநம் குஹாயாம் க்ரு'ஹ்ணந் க்ரு'ஹே ந ககநேந கிலாத்மபுத்த்யா । துஃகாந்தரம் கநதரம் கநதுஃகஜாலாத் ஆயாதி யாதி ச கதேர் கதிம் அங்க மூடஃ
இவ்வாறு, ஏமாற்றும் மனதுடன், குகையில் வானத்தை பிடிக்க முயன்று, வீட்டையும் வானத்தையும் உணராமல், தன் உணர்வால் grasp செய்யாமல், கனமான துக்கங்களின் வலைக்குள், ஒருநிலையிலிருந்து இன்னொரு நிலைக்குச் சென்று, என் தோழா, குழப்பத்தில் தன்னை இழக்கிறான்.
மித்யாநரப்ரஸங்கேந கிம் மாயாபுருஷஃ ப்ரபோ । கதிதோ ऽயம் த்வயா வ்யோமரக்ஷணம் ச கிம் உச்யதே
அரசே, இந்த பொய்யான மனிதனைப் பற்றி பேசுவதால் என்ன பயன்? நீங்கள் சொன்ன அந்த 'வானத்தை காக்கும்வன்' என்பதற்கு என்ன அர்த்தம்?
ஶ்ரு'ணு ராம யதாபூதம் ஏதத் ப்ரகடயாமி தே । மித்யாபுருஷவ்ரு'த்தாந்தகதநம் கதயாதுநா
இராமா, உண்மையைப் புரியவைத்து இப்போது நான் இதை விளக்குகிறேன்; அந்த பொய்மையான மனிதனின் கதையைச் சொல்கிறேன்.
மாயாயந்த்ரமயஃ ப்ரோக்தோ யஃ புமாந் ரகுநந்தந । ஏநம் தம் த்வம் அஹங்காரம் வித்தி ஶூந்யாம்பரோத்திதம்
ரகு வம்சத்திலிருந்து வந்தவனே, மாயையின் கருவியால் உருவான மனிதன் என்று சொல்லப்படுகிறவன், அந்தவன் தான் அகந்தை; அது வெறும் வெற்றிடத்திலிருந்து எழும் ஒன்று என்பதை அறிந்து கொள்.
யஸ்மிந்ந் ஆகாஶகோணே ऽஸ்மிந் ஸாதோ ஜகத் இதம் ஸ்திதம் । தத் அநந்தம் அஸச் சூந்யம் ஸர்காதௌ பவதி ஸ்வயம்
நல்லவரே, இந்த வானத்தின் ஓரத்தில் இந்த உலகம் இருக்கிறது; அந்த இடம் அளவில்லாதது, உண்மையற்றது, வெற்றிடம்; படைப்பு ஆரம்பத்தில் அது தானாகவே தோன்றுகிறது.
அந்தஸ்ஸ்திதஸுதுர்லக்ஷ்யப்ரஹ்மவ்யோம்நோ ऽத ஶப்தகாத் । தஸ்மாத் உதேத்ய் அஹங்காரஃ பூர்வம் ஸ்பந்த இவாநிலாத்
அந்தரத்தில் மறைந்திருக்கும் அந்த நுண்ணிய, அறிதற்கரிய பரம்பொருள் பரப்பிலிருந்தும், ஒலியின் ஆழத்திலிருந்தும், அகம் என்ற உணர்வு முதலில் எழுகிறது; அது காற்றில் அலைபோல் தோன்றுகிறது.
வ்ரு'த்திம் யாதஸ் ஸ ககநே கல்பயத்ய் ஆத்மதாம் ஶடஃ । அநாத்மாத்மாபிமாநேந தேநாஸௌ யததே ததஃ
அது வளர்ந்தபின், வானில் தான் உண்மையென நினைத்து, ஏமாற்றும் தன்மையுடன், ஆத்மா அல்லாததை ஆத்மா என்று கருதி, மேலும் மேலும் முயற்சிக்கிறது.