சிந்தயந்ந் அப்ய் அஸௌ சித்தம் யதா வேத ந காநநே । ததா ஸஞ்சிந்தயாம் ஆஸ தியேதம் அவிஷண்ணயா
அவன் மனதைப் பற்றிச் சிந்தித்தபோதும், காட்டில் அதை காணவில்லை; அப்போது கலங்காத அறிவுடன் அவன் இவ்வாறு சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.
பதார்தவ்ரு'ந்தம் தேஹாதி ந ஸர்வம் இதி கத்யதே । தத் ஏதத் கிம் க்வ வா வ்யர்தம் நிராகஸ்கம் த்யஜாம்ய் அஹம்
உடல் முதலான பொருட்களின் கூட்டமே எல்லாம் அல்ல என்று கூறப்படுகிறது; அப்படியென்றால் இது என்ன, எங்கே உள்ளது? ஆசை இல்லாததும் பயனற்றதும் ஆகியதை நான் ஏன் விட்டுவிட வேண்டும்?
பிதுஸ் ஸகாஶம் கச்சாமி ஜ்ஞாதும் சித்தமஹாரிபும் । ஜ்ஞாத்வா ச தத் த்யஜாம்ய் ஆஶு ததஸ் திஷ்டாமி விஜ்வரம்
நான் என் தந்தையிடம் சென்று, அந்த பெரிய பகை olan மனதை அறிந்து, அதை விட்டுவிட்டு, பிறகு எந்த வேதனையும் இல்லாமல் அமைதியாக இருப்பேன்.
இதி ஸஞ்சிந்த்ய ஸ கச உத்ததார த்ரிவிஷ்டபம் । வாக்பதிம் ப்ராப்ய ஸஸ்நேஹம் வவந்தே ப்ரணநாம ச
இப்படி எண்ணிய கச்சன் விண்ணுலகுக்கு எழுந்து, வாக்கின் ஆண்டவனை அடைந்து, அன்போடு வணங்கி, பணிந்து நின்றான்.
பப்ரச்ச சைநம் ஏகாந்தே கிம் சித்தம் பகவந் மம । ஸ்வரூபம் ப்ரூஹி சித்தஸ்ய யேநைதத் ஸந்த்யஜாம்ய் அஹம்
அவன் தனியாக, "பெரியவரே, என் மனம் எது? அதன் உண்மையான இயல்பை சொல்லுங்கள்; அதை அறிந்து நான் அதை விட்டுவிட விரும்புகிறேன்," என்று கேட்டான்.
சித்தம் நிஜம் அஹங்காரம் விதுஶ் சித்தவிதோ ஜநாஃ । அந்தர் யோ ऽயம் அஹம்பாவோ ஜந்தோஸ் தச் சித்தம் உச்யதே
மனதை அறிந்தவர்கள் சொல்வது: "தனது மனம் என்பது அகம்பாவே. உயிரினுள் உள்ள 'நான்' என்ற உணர்வே மனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது."
மந்யே ऽஸ்ய துஷ்கரஸ் த்யாகோ ந ஸித்திம் உபகச்சதி । கதம் ஏஷ கில த்யக்தும் யுஜ்யதே யோகிநாம் வர
இதைக் கைவிடுவது மிகவும் கடினம் என்றும், அதனால் siddhi கிடைக்காது என்றும் நான் நினைக்கிறேன். யோகிகளில் சிறந்தவர்களால் இதை எப்படி விட்டு விட முடியும்?
அபி புஷ்பாவதலநாத் அபி லோசநமீலநாத் । ஸுகரோ ऽஹங்க்ரு'தித்யாகோ ந க்லேஶோ ऽத்ர மநாக் அபி
அகங்காரத்தை விட்டு விடுவது ஒரு பூவை பறிப்பது போலவும், கண்களை மூடுவது போலவும் எளிது; இதில் சிறிதும் கஷ்டம் இல்லை.
த்ரயஸ்த்ரிம்ஶந்மஹாகோடீப்ரமாணஸ்ய மஹாமதே । குரோ கீர்வாணவ்ரு'ந்தஸ்ய கதம் ஏதத் வதாஶு மே
முப்பத்தி மூன்று கோடி அளவு கொண்ட தேவர்களின் குருவான பெரிய ஞானியாரே, இது எப்படி என்று எனக்கு விரைவில் சொல்லுங்கள்.
யதைதத் ஏவ தநய ததா ஶ்ரு'ணு வதாமி தே । அஜ்ஞாநமாத்ரஸம்ஸித்தம் வஸ்து ஜ்ஞாநேந நஶ்யதி
என் மகனே, இது எப்படி என்பதை நான் சொல்வதை நீ கேள்: அறியாமையால் உருவானது, அறிவால் அழிகிறது.
வஸ்துதோ நாஸ்த்ய் அஹங்காரஃ புத்ர மித்யாப்ரமோ ஹ்ய் அஸௌ । அஸந் ஸந்ந் இவ ஸம்பந்நோ பாலவேதாலவச் சடஃ
உண்மையில், மகனே, 'நான்' என்ற எண்ணம் எதுவும் இல்லை; அது பொய்யான ஒரு மயக்கம் மட்டுமே. அது இல்லாதிருந்தும் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது; குழந்தையின் வஞ்சகங்கள் போலவே.
யதா ரஜ்ஜ்வாம் புஜங்கத்வம் மராவ் அம்புமதிர் யதா । மித்யாவபாஸாத் ஸ்புரதி ததா மித்யாப்ய் அஹங்க்ரு'திஃ
கயிற்றில் பாம்பு இருப்பதாகத் தோன்றுவது போலவும், மணலில் தண்ணீர் இருப்பதாக நினைப்பது போலவும், பொய்யான பார்வையால் இவை தோன்றும்; அதுபோல், 'நான்' என்ற எண்ணமும் பொய்யாகவே தோன்றுகிறது.
அஸத் ஏவ யதா த்வித்வம் மோஹாத் இந்தோர் விலோக்யதே । ததா ஸ்புரத்ய் அஹங்காரோ நஸத்யோ நாம ஸத்யவத்
ஒரு நிலவில் இரண்டும் இருப்பதாக மயக்கத்தில் காண்பது போல, 'நான்' என்ற எண்ணமும் உண்மையில் இல்லாதது, இருந்தாலும் அது உண்மைபோல் தோன்றுகிறது.
ஏகம் ஆத்யந்தரஹிதம் சிந்மாத்ரம் அமலம் ததம் । காத் அப்ய் அதிதராம் அச்சம் வித்யதே ஸர்வவேதநம்
ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத, தூய அறிவு ஒன்றே எங்கும் பரவி, ஆகாயத்தைவிட வெளிச்சமாக, எல்லாவற்றையும் அறிந்திருக்கும்.
ஸர்வத்ர ஸர்வதா ஸர்வப்ரகாரம் ஸர்வஜந்துஷு । தத் ஏவைகம் கசத்ய் அம்பு விலோலாஸ்வ் இவ வீசிஷு
எல்லா இடங்களிலும், எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா வகையிலும், எல்லா உயிர்களிலும், ஒரே ஒன்றே அசைந்து செல்கிறது; அது அலைகளில் அசையும் தண்ணீரைப் போல.
அத்ர கோ ऽயம் அஹம்பாவஃ குதோ வா கதம் உத்திதஃ । க்வாப்தேர் ஜாதோ ரஜோராஶிஃ க்வாநலாத் உத்திதம் ஜலம்
இங்கே இந்த 'நான்' என்ற உணர்வு என்ன? அது எங்கிருந்து, எப்படி எழுந்தது? பெருங்கடலில் மண்ண்மூட்டுகள் எங்கே பிறக்கின்றன? நெருப்பில் தண்ணீர் எங்கிருந்து தோன்றும்?
அயம் ஸோ ऽஹம் இதி வ்யர்தம் ப்ரத்யயம் த்யஜ புத்ரக । துச்சம் பரிமிதாகாரம் திக்காலவிவஶீக்ரு'தம்
பிள்ளையே, 'நான் இதுவே' என்ற பயனற்ற எண்ணத்தை விட்டுவிடு; அது வெறுமையானது, குறுகிய வடிவம் கொண்டது, திசை, காலம் ஆகியவற்றால் கட்டுப்பட்டது.
திக்காலாத்யநவச்சிந்நம் ஸ்வச்சம் நித்யோதிதம் ததம் । ஸர்வார்தமயம் ஏகார்தம் சிந்மாத்ரம் அமலம் பவாந்
நீ திசை, காலம் முதலியவற்றால் கட்டுப்படாதவன்; தூய்மையானவன், எப்போதும் பிரகாசிக்கும், அனைத்திலும் பரவி நிறைந்தவன், எல்லாவற்றின் சாரம், ஒரே பொருள் கொண்டவன், அறிவின் வடிவம், களங்கமற்றவன்.
பலகுஸுமதலாநாம் ஸர்வதிக்ஸம்ஸ்திதாநாம் ரஸ இவ ஜகதாம் த்வம் ஸம்ஸ்திதஸ் ஸர்வதைவ । விமலதரசிதாத்மா நித்யம் ஏவாத்யநந்தஃ க இவ கில தவாஹம்நிஶ்சயோ பாவமூர்தே
பழங்கள், பூக்கள், இலைகளின் சுவை எல்லா திசைகளிலும் பரவுவது போல, நீயும் எல்லா உலகங்களிலும் எப்போதும் நிறைந்திருக்கின்றாய்; உன் இயல்பு தூய அறிவும், என்றும் அளவில்லாதவையும். 'நான்' என்ற உறுதியான எண்ணம் உன்னில் எப்படி இருக்க முடியும், உருவான உணர்வே?
இதி ப்ராப்ய பரம் யோகம் உபதேஶம் அநுத்தமம் । ஜீவந்முக்தோ பபூவாஸௌ ததோ தேவகுரோஸ் ஸுதஃ
இவ்வாறு, உயர்ந்த யோகம் மற்றும் சிறந்த உபதேசத்தை அடைந்தவுடன், அந்தத் தெய்வீக ஆசானின் மகன் உயிரோடு இருக்கும்போதே விடுதலை பெற்றான்.
நிர்பாவோ நிரஹங்காரஶ் சிந்நக்ரந்திஃ ப்ரஶாந்ததீஃ । கசோ யதா ஸ்திதோ ராம ததா திஷ்டாவிகாரவாந்
தன்னுணர்ச்சி இல்லாதவன், அகம்பாவம் இல்லாதவன், உள்ளம் அமைதியாக, உள்ளக் கட்டுகள் அனைத்தும் அறுந்து, நீர் அமைதியாக இருப்பது போல், அவனும் மாற்றமின்றி இருந்தான், இராமா.
அஹங்காரம் அஸத் வித்தி மைநம் ஆஶ்ரய மா த்யஜ । அஸதஶ் ஶஶஶ்ரு'ங்கஸ்ய கில த்யாகக்ரஹௌ குதஃ
அகம்பாவம் உண்மையல்ல என்பதை அறிந்து, அதில் நம்பிக்கை வைக்காதே; அதை விட்டு விடு. இல்லாத ஒன்றை, முயலின் கொம்பு போல, பிடிப்பதும், விடுவதும் எப்படி சாத்தியம்?
அஸம்பவத்ய் அஹங்காரே க்வ தே மரணஜந்மநீ । நபஃக்ஷேத்ரதயா வ்யுப்தம் கேந ஸங்க்ரு'ஹ்யதே பலம்
நான் என்ற உணர்வு இல்லாதபோது, உனக்கு பிறப்பும் இறப்பும் எங்கே வரும்? ஆகாயம் எல்லா இடத்திலும் பரவி இருப்பதைப் போல, அதன் பலனை எவன் பிடிக்க முடியும்?
நிரம்ஶம் ஶாந்தஸங்கல்பம் ஸர்வபாவாத்மகம் ததம் । பரமாத் அப்ய் அணோஸ் ஸூக்ஷ்மம் சிந்மாத்ரம் த்வம் நிராமயம்
நீ பகுத்தறிய முடியாதவன், அமைதியான எண்ணங்களுடன், எல்லா உயிர்களிலும் பரவி நிறைந்தவன்; மிகச் சிறிய அணுவை விட நுண்ணியவன், தூய அறிவாக, நோயற்றவன்.
யதாம்பஸஸ் தரங்காதி யதா ஹேம்நோ ऽங்கதாதி வா । தத் ஏவாதத் இவாபாஸம் ததாஹம்பாவநம் சிதஃ
எப்படி நீரில் அலைகள் தோன்றுகின்றன, அல்லது பொன்னில் ஆபரணங்கள் உருவாகின்றனவோ, அதுபோல், 'நான்' என்ற உணர்வு அறிவில் தோன்றுகிறது; அது அதுவாகவும், வேறாகவும் தோன்றும்.
அபோதேந ஜகத் ஸர்வம் மாயாமயம் இவ ஸ்திதம் । போதேந ஸகலம் ப்ரஹ்மரூபம் ஸம்பத்யதே ऽநக
அறிவில்லாமல் இருந்தால், இந்த உலகம் முழுவதும் மாயைபோல் தோன்றுகிறது; அறிவுடன் இருந்தால், பாவமில்லாதவனே, எல்லாம் பரம்பொருளாக மாறுகிறது.
த்வித்வைகத்வமதீ த்யக்த்வா ஶேஷஸ்தஸ் ஸுகிதோ பவ । மா துஃகிதோ பவ வ்யர்தம் த்வம் மித்யாபுருஷோ யதா
இருமை, ஒன்றுமை என்ற எண்ணங்களை விட்டுவிட்டு, மீதமுள்ள நிலையில் நிலைத்திரு; மகிழ்ச்சியுடன் இரு. வீணாகவே துக்கப்படாதே, பொய்யான மனிதன் போல் ஆகாதே.
மாயேயம் அதிதுஷ்பாரா ஸாம்ஸாரீ ஸாரதாம் கதா । ஶரதா மிஹிகேவாஶு போதேநாயாதி தாநவம்
இந்த உலகம் மாயையால் உருவானது, கடக்க மிகவும் கடினமானது, ஆனால் அது உண்மை போல் தோன்றுகிறது; ஆனாலும், குளிர்கால மஞ்சு போல, அறிவால் விரைவில் கலைந்து விடுகிறது.
பரமாம் ஆகதோ ऽஸ்ம்ய் அந்தஸ் த்ரு'ப்திம் ஜ்ஞாநாம்ரு'தேந தே । அவக்ரஹபயாக்ராந்தஸ் ஸ்வாஸாரேணேவ சாதகஃ
உன் ஞான அமுதால் நான் உள்மகிழ்ச்சி என்ற உயர்ந்த நிலையை அடைந்துள்ளேன்; வறட்சியால் பயந்த சாத்தகப் பறவை ஒரு மழைத்துளியால் திருப்தி அடைவதைப் போல.
அம்ரு'தேநேவ ஸிக்தோ ऽஹம் அந்தர் கச்சாமி ஶீததாம் । உபரீவ ஸமஸ்தாநாம் திஷ்டாம்ய் அதுலஸம்பதாம்
அமுதம் ஊற்றப்பட்டதுபோல், நான் உள்ளுக்குள் குளிர்ச்சி அடைகிறேன்; எல்லாவற்றிலும் மேலாக, ஒப்பற்ற செல்வங்களுக்கிடையே நிற்கிறேன்.