ஸர்க ஏவ பரம் ப்ரஹ்ம பரம் ப்ரஹ்மைவ ஸர்கத்ரு'க் । ஸர்கஶப்தார்தரஹிதோ வாக்யார்தஸ் த்வ் ஏஷ ஶாஶ்வதஃ
உலகின் தோற்றமே பரம்பொருள், பரம்பொருளே உலகத்தை அறிந்தவன்; அல்லது 'உலகின் தோற்றம்' என்ற பொருள் இல்லாதபோது, இதுவே அந்த நிலையான உண்மை.
ப்ரஹ்மஶப்தார்தஸம்பத்தௌ ஸர்கஶப்தார்ததீஃ குதஃ । ஸர்கஶப்தார்தஸம்பத்தௌ ப்ரஹ்மஶப்தார்ததீஃ குதஃ
'பரம்பொருள்' என்ற சொல்லின் உண்மைப் பொருள் அடைந்தபோது, 'உலகின் தோற்றம்' என்ற எண்ணம் எங்கே வருகிறது? அதுபோல், 'உலகின் தோற்றம்' என்ற பொருள் உணர்ந்தபோது, 'பரம்பொருள்' என்ற எண்ணம் எங்கே வருகிறது?
ஸமஸ்தஶப்தஶப்தார்தபாவநாபாவநோதயே । ஶுத்தம் கிம் அபி சித்வ்யோம ப்ரஹ்மஶப்தேந கத்யதே
எல்லா சொற்களும் அவற்றின் பொருளும் பற்றிய எண்ணங்கள் முற்றிலும் நீங்கியபோது, ஒரு தூய்மையான, விவரிக்க முடியாத அறிவின் விசாலம் மட்டும் மிச்சமாகிறது; அதையே 'பரம்பொருள்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஸம்யக்தர்ஶநஸம்ஸித்தாவ் உபயோர் அப்ய் அவேதநே । யச் சிஷ்டம் அஜரம் ஶாந்தம் ததோ வாக் விநிவர்ததே
முழுமையான தெளிவும் உணர்வும் வந்தபோது இரண்டும் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகி, எஞ்சுவது வயதில்லாத அமைதியான நிலை; அதிலிருந்து வார்த்தைகள் விலகிச் செல்கின்றன.
ஸம்ஶாந்தஸர்வாத்மகவேதநௌகம் அஸ்தீதம் ஏகாத்மகம் அச்சரூபம் । யதாஸ்திதம் ஸர்வஜகத் கரூபம் பாஷாணரூபம் ச பரம் ஜ்ஞரூபம்
அனைத்து அறிவின் அலைகளும் அடங்கியபின், இங்கே ஒரு தூய்மைமிக்க ஒரே சுருக்கமான தன்மை மட்டுமே உள்ளது; இந்த உலகம் எவ்வாறு இருக்கிறதோ, அது எல்லாம் ஆகாயம் போலவும், கல் போலவும், உயர்ந்த அறிவின் வடிவமாகவும் உள்ளது.
ஏவம் சைதந் மஹாபுத்தே யாத்ரு'ஶம் காரணம் பரம் । தாத்ரு'ஶம் கார்யம் ஏவேதம் ஜகத் இத்ய் ஏவ வேத்ம்ய் அஹம்
பெரிய அறிவுடையவரே, எப்படிப் பரம காரணம் இருக்கிறதோ, அதுபோலவே விளைவும் இருக்கும்; இந்த உலகம் அப்படியே என்றே நான் அறிகிறேன்.
யத்ர காரணதா தத்ர கார்யம் ஸமுபபத்யதே । யந் ந காரணம் ஏவாதௌ தஸ்மாத் கார்யம் குதோ பவேத்
எங்கு காரணம் இருக்கிறதோ, அங்கேதான் விளைவும் தோன்றும்; ஆரம்பத்தில் காரணமே இல்லையென்றால், அங்கிருந்து விளைவு எப்படி வரும்?
நேஹாஸ்தி காரணம் கிஞ்சிந் ந ச கார்யம் கதாசந । வித்யமாநம் இதம் ஸர்வம் ஶிவம் ஶாந்தம் அஜம் ஜகத்
இங்கே எந்த காரணமும் இல்லை, எந்தக் காலத்திலும் விளைவும் இல்லை; தெரிகின்ற அனைத்தும் அமைதியானது, பிறவியில்லாதது, மங்களமான உலகமே.
ஜாயதே காரணாத் கார்யம் யத் தத் காரணவத் பவேத் । யந் ந ஜாயத ஏவேஹ தஸ்மிந் ஸத்ரு'ஶதா குதஃ
ஒரு காரணத்திலிருந்து விளைவு தோன்றும்; அது அந்தக் காரணத்தைப் போலவே இருக்கும். ஆனால் இங்கு தோன்றாதது எதுவும், அது எதற்கும் ஒத்ததாக எப்படி இருக்க முடியும்?
பீஜம் ஏவ ந யஸ்யாஸ்தி தத் கதம் வத ஜாயதே । அப்ரதர்க்யம் அநாக்யம் ச யந் ந தஸ்யேஹ பீஜதா
விதை இல்லாமல் எதுவும் பிறக்க முடியுமா என்று சொல்; நினைக்க முடியாததும், விவரிக்க முடியாததும் விதைபோல் இயல்பில்லாதது.
தேஶகாலவஶாத் ஸர்வா ஹேதுமத்யஃ ப்ரமோபமாஃ । அகர்த்ரு' ப்ரஹ்ம விஷயஃ ப்ரமாகாரணயோஃ கதம்
எல்லா உவமைகளும் காரணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை; அவை இடம் காலத்தால் கட்டுப்பட்டவை. ஆனால் செய்பவர் இல்லாத பரப்பிரம்மத்தில் உவமை அல்லது காரணம் எப்படி இருக்க முடியும்?
அகர்த்ரு'கர்மகரணே நாஸ்தி காரணதா ஶிவே । தஸ்மாத் அகாரணம் நாஸ்தி ஜகச்சப்தார்தவேதநம்
செய்பவர், செயல், கருவி எதுவும் இல்லாத இடத்தில் காரணம் இல்லை. ஆகவே, 'உலகம்' என்ற சொல்லின் பொருளை அறிதல் எதிலிருந்தும் உண்டாகும் ஒன்றல்ல.
ப்ரஹ்மைவ ஸ்வம் ஸ்வரூபம் ஸத் யத் ஸ்திதம் தாரயத் ததம் । அஸம்யக்தர்ஶிவிஷயம் தத் ஏவ ஜகத் ஆசிதம்
பிரம்மம் தான் தன் இயல்பாக எப்போதும் நிலைத்து, அனைத்தையும் ஊடுருவி ஆதரிக்கிறது. அந்த உண்மை, தெளிவாகப் பார்க்காதவர்களுக்கு இந்த உலகமாகத் தோன்றுகிறது.
சிந்மாத்ரம் அஜரம் ஶாந்தம் யத் ஏகம் தத் ப்ரகீயதே । தேநைவாஜம் ஜகத்ப்ரஹ்ம ஸச் சாந்தம் புத்யதே வபுஃ
அழிவற்றது, அமைதியானது, தூய அறிவாக இருப்பது ஒன்றே போற்றப்படுகிறது; அந்த பிறப்பில்லாத பிரம்மத்தால், இந்த உலகமும் அமைதியும் உள்ளதாகத் தெரிகிறது.
அஸ்ய ஸ்வ ஏவ யோ பாவஶ் சேதஸஃ ப்ரு'திவீபதே । ஸ ஏவ நாஶஃ கதிதஶ் சாநுபூதஶ் ச பண்டிதைஃ
இந்த மனதின் இயல்பே அதன் அழிவாகும் என்று அறிஞர்கள் கூறி, அதை நேரில் அனுபவித்துள்ளனர், பூமியின் அரசே.
சித்தம் நாஶஸ்வபாவம் த்வம் வித்தி நாஶாத்மகம் ந்ரு'ப । க்ஷணநாஶாய ஸங்கல்பஶ் சித்தஶப்தேந கத்யதே
மன்னா, மனம் இயல்பாகவே அழிவுக்குரியது; அதன் சாரமே அழிவே. ஒரு கணத்தில் அழியும் எண்ணமே 'மனம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
அஸங்கல்பநமாத்ரேண ஸம்யக்ஜ்ஞாநோதயம் விநா । ஸங்கல்பஃ க்ஷீயதே ஸித்த்யை ஸ்வயம் ஏவாஸதாத்மகஃ
உண்மையான அறிவு தோன்றாதிருந்தாலும், மனம் உருவாக்கும் எண்ணங்களை விட்டுவிட்டால் அவை தானாகவே அழிந்து விடும்; ஏனெனில் அவை இயல்பாகவே பொய்யானவை.
நாம்நைவாங்கீக்ரு'தாபாவம் யத் அவித்யேதி கத்யதே । வித்யமாநம் கதம் தத் ஸ்யாச் சித்தம் தாமரஸேக்ஷண
அறியாமை என்று பெயரிடப்பட்டிருப்பது, இல்லாத ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்வதையே குறிக்கும்; தாமரைக் கண்கள் உடையவனே, இல்லாத ஒன்று மனதில் எப்படி இருக்க முடியும்?
ஹஸ்தாவ் உத்க்ஷிப்ய யோ ப்ரூதே ஶூத்ரோ ऽஸ்மீதி ப்ரு'ஶம் கிரா । கதம் ஸ விப்ரோ பவதி விப்ரத்வம் தஸ்ய கீத்ரு'ஶம்
யாராவது தன் கைகளை உயர்த்தி, 'நான் சூத்திரன்' என்று உரக்கச் சொன்னால், அவர் எப்படி பிராமணனாக முடியும்? அவருக்கு பிராமண நிலை எப்படிச் சாத்தியமாகும்?
விவ்ரு'த்ததாதுர் அத்யுச்சைர் ம்ரு'தோ ऽஸ்மீதி விரௌதி யஃ । ம்ரு'தம் ஏவாங்க தம் வித்தி ஜீவிதம் தஸ்ய து ப்ரமஃ
யாருடைய உடல் செயல்கள் நின்றுவிட்டும், அவர் உரக்க 'நான் இறந்துவிட்டேன்' என்று அழைத்தால், அன்பானவனே, அவர் உண்மையில் இறந்தவரே; அவருக்கு உயிரோடு இருப்பது வெறும் மாயை.
ப்ரமாக்ரு'தி யத் அஸ்தீஹ த்ரு'ஶ்யதே ऽலாதசக்ரவத் । ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாத்விசந்த்ராதிபாலவேதாலகாதிவத்
இங்கு காணப்படும் எல்லா மயக்கங்களும், தீக்குச்சி சுற்றும் போது தோன்றும் வட்டம் போலவும், மருதாபம் போலவும், இரட்டை சந்திரன் போலவும், சிறுவர்கள் காணும் பேய்கள் போலவும் இருக்கின்றன.
தத் கதம் கில நாம ஸ்யாத் ஸத்யம் ப்ரமபராத்மகம் । அஜ்ஞாநப்ராந்திர் ஏவாதஶ் சித்தம் இத்ய் ஏவ கத்யதே
இப்படி மயக்கத்தால் உருவானது உண்மையென்று எப்படி சொல்ல முடியும்? ஆகையால், மனம் என்பது அறியாமையிலிருந்து தோன்றும் குழப்பமே என்று கூறப்படுகிறது.
அஜ்ஞாநம் உச்யதே சித்தம் அஸத் ஸத் இவ ஸம்ஸ்திதம் । மித்யாப்ரமம் நிராகாரம் கேஶோண்டுகம் இவாம்பரே
மனம் என்பது அறியாமை என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது இல்லாதது இருந்தது போல நிலைத்திருக்கிறது. அது பொய்யான, உருவமற்ற மாயை; ஆகாயத்தில் முடி கம்பளி இருப்பதாக எண்ணுவது போல.
ஏவம் அஜ்ஞாநம் ஏவைதச் சித்தஶப்தேந கத்யதே । தந்நாஶஶ் சேதஸோ நாஶஶ் சித்தத்யாகஸ் ஸ ஏவ ச
இதுபோல், இந்த அறியாமையே 'மனம்' என்ற சொல்லால் குறிப்பிடப்படுகிறது. அதை அழிப்பதே மனத்தை அழிப்பதாகும்; மனத்தை விட்டுவிடுவதே அதையே பொருள்படும்.
அஜ்ஞாநம் கீத்ரு'ஶம் தேவ கதம் சைதத் விநஶ்யதி । ஸமாஸேநேதி பகவந் வத மே வததாம் வர
ஓ தேவனே, அறியாமை எப்படிப்பட்டது? அது எப்படிப் போய்விடுகிறது? இதைச் சுருக்கமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள், பேசுவோரில் சிறந்தவரே.
யத் அஸம்வேதநம் ஸம்யக் வஸ்துநோ ராஜஸத்தம । த்ரு'ஷ்டாத்ரு'ஷ்டஸ்ய கும்பாதேஸ் தத் அஜ்ஞாநம் இதி ஸ்ம்ரு'தம்
ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, காணப்பட்டதோ, காணப்படாததோ, எதையும் முழுமையாக அறியாமை, பானை போன்ற பொருளை அறியாத நிலை, அதையே அறியாமை என்று சொல்வார்கள்.
அஸம்வேதநம் அஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநம் ஸம்வேதநம் பவேத் । அஜ்ஞாநஸ்ய த்வ் அஸம்வித்தேர் ஜ்ஞாநாத் ஸம்வேதநாத் க்ஷயஃ
அறியாமை என்பது அறியாத நிலை; அறிவு என்பது அறிந்த நிலை. அறியாமை என்ற அறியாத நிலை, அறிவும் அறிந்த நிலையும் வந்தால் அழிந்துவிடும்.
ஜலஜ்ஞாநம் முதாப்ராந்திஸ் ஸாதோ மருமரீசிஷு । நைதஜ் ஜலம் இதி ஜ்ஞாநாத் ஸம்வித்திஃ ப்ரவிலீயதே
ஓ நல்லவரே, பாலைவனத்தில் நீர் இருக்கிறது என்று தோன்றுவது தவறான எண்ணம். 'இது நீர் அல்ல' என்று அறிவு வந்தவுடன் அந்த எண்ணம் மறைந்து விடுகிறது.
இதம் சித்தம் இதி ப்ரௌடம் யத் அஜ்ஞாநம் அலம் ஹ்ரு'தி । நாஸ்தி சித்தம் இதி ஜ்ஞாநாத் தத் ஸமூலம் விநஶ்யதி
இதுவே மனம் என்று மனதில் உறுதியான நம்பிக்கை இருக்கிறது என்றால் அது அறியாமை. ஆனால், 'மனம் இல்லை' என்ற உண்மை அறிவு வந்தவுடன், அந்த அறியாமை முற்றிலும் அழிந்துவிடும்.
யதா ரஜ்ஜ்வாம் புஜங்கத்வம் அஜ்ஞாநப்ரமஸம்பவம் । ந ஸர்போ ऽயம் இதி ஜ்ஞாநாத் த்ரு'தி ரூடாத் ப்ரணஶ்யதி
ஒரு கயிற்றில் பாம்பு இருக்கிறது என்று அறியாமையாலும் குழப்பத்தாலும் தோன்றும் எண்ணம், 'இது பாம்பு அல்ல' என்ற உறுதியான அறிவால் மனதில் இருந்து அழிந்துபோகிறது.