ஸர்வத்யாகஸ்ய விஷயோ யதைவாந்யோ ऽஸ்தி தே ததா । த்வம் அப்ய் அந்யஸ்ய பவஸி த்யாகிந் க்ரு'ஹ்ணாஸி சேந் ந்ரு'ப
எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடும் மனநிலைக்கு ஒரு தனி பொருள் இருப்பது போலவே, அரசே, நீயும் ஏதாவது ஏற்கிறாய் என்றால், நீ மற்றொருவருக்குச் சொந்தமானவனாகிவிடுவாய்; உண்மையில் விட்டுவிட்டவன் அல்ல.
ஸூத்ரம் முக்தாபலேநேவ ஜகஜ்ஜாலம் த்ரிகாலகம் । ஸர்வம் அந்தஃக்ரு'தம் தேந யேந ஸர்வம் ஸமுஜ்சிதம்
முத்து மாலையில் நூல் எவ்வாறு ஒட்டியிருக்கிறதோ, அதுபோல் மூன்று காலங்களிலும் விரிந்துள்ள இந்த உலகம், அனைத்தையும் விட்டுவிட்ட அந்த உணர்வால் உள்ளுக்குள் முழுவதும் நிறைந்திருக்கிறது.
யேந ஸர்வம் பரித்யக்தம் தஸ்மிஞ் ஶூந்யே ऽபி ஸம்ஸ்திதம் । ஜகத் ஸர்வம் த்ரிகாலஸ்தம் தந்துர் முக்தாபலே யதா
யாரால் எல்லாம் விட்டு விடப்பட்டதோ, அவர் வெறுமையில் நிலைத்திருந்தாலும், கடந்த, நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என மூன்று காலங்களிலும் உள்ள உலகத்தை, நூல் முத்துகளைப் போல, தாங்கி நிற்கிறார்.
ஸஸ்நேஹேநேவ தீபேந தேந ஸர்வம் ப்ரகாஶிதம் । ஸ்திதஸ் ஸர்வம் பரித்யஜ்ய யஶ் ஶாந்தோ ऽஸ்நேஹதீபவத்
எண்ணெய் உள்ள விளக்கு எல்லாவற்றையும் ஒளிர்விப்பது போல, அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு அமைதியாக இருப்பவர் எண்ணெயில்லா விளக்கைப் போல் அமைதியாக இருக்கிறார்.
அஸ்நேஹேநேவ தீபேந யேந ஸர்வம் திரோஹிதம் । ஸ ராஜதே ப்ரகாஶாத்மா ஸமஸ் ஸஸ்நேஹதீபவத்
எண்ணெய் இல்லாத விளக்கு போல, யாவும் மறைந்துவிடும்; ஆனாலும், எண்ணெய் உள்ள விளக்கு போல, ஒளியாய், எல்லோரிடமும் சமமாக, அவன் திகழ்கிறான்.
ஸமஸ்தவஸ்துநிஷ்காஸே யதா கம் அவஶிஷ்யதே । ஸர்வத்யாகே க்ரு'தே தாத்ரு'க் விஜ்ஞாநம் அவஶிஷ்யதே
எல்லா பொருள்களும் நீக்கப்பட்டால், விண் மட்டும் எஞ்சும்; அதுபோல், அனைத்தையும் விட்டுவிட்டபின், அந்த அறிவே எஞ்சும்.
ஸமஸ்தவஸ்தூதாஸோ ஹி யதா கம் நேதரந் ந்ரு'ப । ஸர்வஸந்த்யாக ஏவாங்க ததா நிர்வாணம் உச்யதே
எல்லா பொருள்களிடமும் வெறுப்பு இல்லாமல், விண் எப்படி இருக்கிறதோ, அதுபோல் தான், முழுமையாக எல்லாவற்றையும் விட்டொழித்தால்தான் விடுதலை கிடைக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.
ஸர்வத்யாகோ ஹி ஶூந்யாத்மாப்ய் ஆஶ்ரயஸ் ஸர்வஸம்பதாம் । அநந்தாநாம் உதாராணாம் கம் இவேதம் திவௌகஸாம்
முழுமையான விடுவிப்பு, வெறுமை போன்றதே என்றாலும், அது எல்லா செல்வங்களுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறது; விண் இந்தத் தெய்வங்களுக்கு எவ்வாறு பெரியதும், உயர்ந்ததும் ஆதாரமாயிருக்கிறதோ, அதுபோல.
ஸர்வத்யாகரஸாபாநாஜ் ஜராமரணபீதயஃ । ந காஶ்சந ப்ரபாதந்தே கஸ்யேவ மலலேகிகாஃ
முழுமையாக எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டவனுக்கு, முதுமையும் மரணமும் என்ற பயங்கள் எதுவும் தொந்தரவு செய்யாது; அது, ஆகாயத்தில் தூசி ஒட்டாதது போலவே.
ஸர்வத்யாகோ மஹத்த்வஸ்ய காரணம் நிர்மலத்யுதேஃ । ஸர்வம் த்யஜதி கம் யஸ்மாத் தஸ்மாச் சுத்தம் ஸ்திரம் ப்ரு'ஹத்
முழு விடுவிப்பே பெரிய தன்மை மற்றும் தூய ஒளியின் காரணம்; ஆகாயம் எல்லாவற்றையும் விட்டு விடுவதால், அது தூயதும் நிலையானதும் பரந்ததும் ஆகிறது.
ஸர்வத்யாகஃ பராநந்தோ துஃகம் அந்யத் ஸுதாருணம் । இத்ய் ௐ இத்ய் உரரீக்ரு'த்ய யத் இச்சஸி தத் ஆசர
முழுமையான விடுவிப்பே உயர்ந்த ஆனந்தம்; மற்ற எல்லாம் கடும் துயரம் தான். ஆகவே, 'ஓம்' எனும் உணர்வோடு நீ விரும்புவதைச் செய்.
ஸர்வம் த்யஜதி யஸ் தஸ்ய ஸர்வம் ஏவோபதிஷ்டதே । யதைவாம்பு விஶத்ய் அக்நௌ ததைவாயாதி வாரிதௌ
யார் எல்லாவற்றையும் விட்டு விடுகிறாரோ, அவரிடம் எல்லாவற்றும் வந்து சேரும்; எப்படிப் புனல் நெருப்பில் புகுந்து, பிறகு கடலுக்கு திரும்புகிறதோ, அதுபோல்.
ஸர்வத்யாகாந்தர் ஏவாஸ்தி ஜ்ஞாநம் ஆத்மப்ரஸாதகம் । யச் சூந்யம் கில பாண்டஸ்ய தத்ர ரத்நாதி திஷ்டதி
முழுமையான விடுப்பில் தான், ஆன்மாவை தெளிவாகும் ஞானம் உண்டாகிறது; ஒரு பாத்திரம் வெறுமையாக இருக்கும்போது அதில் மாணிக்கம் போன்றவை வைக்க முடிகின்றது போல.
ஸர்வத்யாகவஶாத் ஏவ ஹதகாலே கலாவ் அபி । ஶாக்யேந விகதாஶங்கம் முநிநா மேருவத் ஸ்திதம்
முழு விடுப்பின் வலிமையால் தான், யுகம் முடிவிலும் ஶாக்ய முனிவர் எந்த பயமும் இல்லாமல், மேரு மலை போல் அசையாமல் இருந்தார்.
ஸர்வத்யாகோ மஹாராஜ ஸர்வஸம்பத்ஸமாஶ்ரயஃ । ந க்ரு'ஹ்ணாதி ஹி யஃ கஶ்சித் ஸர்வம் தஸ்மை ப்ரதீயதே
பெரிய மன்னா, முழு விடுப்பு எல்லா செல்வங்களும் சேரும் இடம்; எதையும் பிடிக்காதவனுக்கு எல்லாம் தானாக கிடைக்கும்.
க்ரு'த்வா ஸர்வபரித்யாகம் ஶாந்தஸ் ஸ்வச்சோ வியத்ஸமஃ । ஸோம்யோ பவஸி யத்ரூபஸ் தத்ரூபோ பவ பூபதே
எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டால், நீ அமைதியுடன், தூய்மையுடன், ஆகாயம் போல் பரப்பாக இருப்பாய்; மன்னா, நீ அந்த அமைதியான இயல்பை அடைய வேண்டும்.
ஸர்வம் பரித்யஜ்ய மஹாநுபாவ த்யஜஸ்ய் அலம் யேந ச தத் விஹாய । த்யாகம் ச ஸாதாநம் அலம் விமுச்ய விமுக்தரூபோ பவ பூமிபால
எல்லாவற்றையும் விட்டு விடு, பெரியவரே; விட்டு விடும் செயலையும் கூட நீ விட்டு விடு. விட்டு விடும் எண்ணத்தையும், அதற்கான முறையையும் முழுமையாக நீக்கி, முழுமையாக விடுதலை பெற்றவராக இரு, பூமியின் அரசனே.
ஏவம் வததி வை கும்பே சித்தத்யாகம் முஹுர் முஹுஃ । அந்தர் விசாரயந் ஸோம்யோ ராஜா வசநம் அப்ரவீத்
இவ்வாறு கும்பன் மீண்டும் மீண்டும் மனதை விட்டுவிட வேண்டும் என்று கூறியபோது, அந்த மனமுள்ள அரசன் உள்ளுக்குள் சிந்தித்து பதிலளித்தான்.
ஹ்ரு'தயாகாஶவிஹகோ ஹ்ரு'தயத்ருமமர்கடஃ । பூயோ பூயோ நிரஸ்தம் ஹி ஸமாயாத்ய் ஏவ மாம் மநஃ
என் மனம், இதயத்தின் ஆகாயத்தில் பறக்கும் பறவை போலவும், இதய மரத்தில் குதிக்கும் குரங்கு போலவும், எவ்வளவு தூரத்துக்கு விரட்டினாலும் மீண்டும் மீண்டும் என்னிடம் வந்து சேர்கிறது.
ஜாநாமி நைதத் ஆதாதும் மத்ஸ்யம் பால இவாகுலம் । த்யாகம் அஸ்ய ந ஜாநாமி சித்ரம் அந்த இவோத்தமம்
அதை பிடிக்க எப்படி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அது ஒரு குழந்தைக்கு பிடிக்க முடியாத மீன் போல அசைபடுகிறது. அதையே விட்டுவிடவும் எனக்குத் தெரியவில்லை; அது ஒரு குருடனுக்குச் சிறந்த பொருள் போல ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
சித்தஸ்யாதௌ ஸ்வரூபம் மே யதாவத் பகவந் வத । ததஶ் சித்தபரித்யாகம் யதாவத் பகவந் வத
பெரியவரே, மனதின் இயல்பைத் தெளிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதன் பிறகு, மனதை எவ்வாறு விட்டு விடுவது என்பதைச் சரியாக விளக்குங்கள்.
வாஸநைவ மஹாராஜ ஸ்வரூபம் வித்தி சேதஸஃ । சித்தஶப்தஸ் து பர்யாயோ வாஸநாயா உதாஹ்ரு'தஃ
மகாராஜா, மனதின் சுயம் என்பது நினைவுகளே என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள்; 'மனம்' என்ற சொல்லும் நினைவுகளுக்கே மற்றொரு பெயராகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
த்யாகஸ் த்வ் அஸ்யாதிஸுகரஸ் ஸுஸாதஸ் ஸ்பந்தநாத் அபி । ரதாத் அப்ய் அதிகாநந்தஃ குஸுமாத் அபி ஸுந்தரஃ
அதை விட்டு விடுவது மிகவும் எளிது; இதயத் துடிப்பை விட எளிதாகும். அது இன்பத்தை விட அதிக மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும், பூவை விட அழகாக இருக்கும்.
மூர்கஸ்ய து மநஸ்த்யாகோ நூநம் துஸ்ஸாததாம் கதஃ । புக்கஸஸ்யேவ ஸாம்ராஜ்யம் த்ரு'ணஸ்யேவ ஸுமேருதா
ஆனால் அறியாதவர்களுக்கு மனதை விட்டு விடுவது மிகவும் கடினம்; அது ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவருக்கு அரசாட்சியைப் பெறுவது போலவும், ஒரு புல்லுக்கு சுமேரு மலையை அடைவது போலவும் உள்ளது.
ஸ்வரூபம் வேத்மி சித்தஸ்ய வாஸநாமயம் ஆகுலம் । த்யாகோ ऽஸ்ய மந்யே துஸ்ஸாதோ வஜ்ரநிர்தலநாத் அபி
நான் மனத்தின் உண்மை இயல்பை அறிவேன்; அது பழைய நினைவுகளால் குழப்பமடைந்தது. இதை முற்றிலும் விட்டு விடுவது, வைரத்தை உடைப்பதைவிட கடினம் என்று நினைக்கிறேன்.
ஸம்ஸ்ரு'த்யாமோதபுஷ்பஸ்ய துஃகதைலதிலஸ்ய ச । ஜகத்வாலம்ரு'ணாலஸ்ய மோஹமாருதகஸ்ய ச
இந்த உலகம் பிறவிப் பூக்களால் ஆன ஒரு மாலைபோல், துயரத்தின் எள்ளு உருண்டைபோல், வாழ்வின் நெருப்பில் கருகும் தாமரைத் தண்டு போல், மாயையின் காற்றால் அசையும் ஆகாயம் போல் உள்ளது.
ஶரீரயந்த்ரவாஹஸ்ய ஹ்ரு'த்பத்மப்ரமரஸ்ய ச । அயத்நாச் சேதஸஸ் த்யாகோ யதா பவதி தத் வத
உடல் ஒரு கருவிபோல், இதயம் ஒரு தாமரையில் இருக்கும் தேனீபோல் இருக்கிறது; மனதை சிரமமின்றி எப்படி விட்டு விட முடிகிறது என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
ஸர்வநாஶோ ऽஸ்ய யஸ் ஸாதோ சேதஸஸ் ஸம்ஸ்ரு'திக்ஷயஃ । ஸ ஏவ சித்தஸந்த்யாக இத்ய் உக்தம் தீர்கதர்ஶிபிஃ
அருமை உடையவரே, மனம் முற்றிலும் அழிந்தால், அதுவே பிறவிகள் முடிவடையும் நிலை; இதையே ஆழமாகப் பார்ப்பவர்கள் மனத்தை விட்டுவிடுதல் என்று கூறுகிறார்கள்.
சித்தத்யாகாத் அஹம் மந்யே சித்தநாஶஸ் ஸ்வஸித்தயே । அபாவஶ் சேதஸோ வ்யாதேஃ கதம் அஸ்யாநுபூயதே
நான் நினைக்கிறேன், மனதை விட்டு விடுவதால் மனம் அழிகிறது; அதுவே ஆத்மானுபவத்திற்கு வழி. ஆனால், மன நோய் இல்லாமை எப்படி அனுபவிக்க முடியும்?
அஹம்பீஜத்ருமம் சித்தம் ஸஶாகாபலபல்லவம் । உந்மூலய ஸமூலம் த்வம் ஆகாஶவிஶதோ பவந்
நீ 'நான்' என்ற எண்ணம் விதையாக உள்ள மன மரத்தை அதன் கிளைகள், பழங்கள், இலைகளுடன் முழுமையாக பிடுங்கி, ஆகாயம் போல் தூயவனாகு.