யத் வக்ஷி தத் அநுஷ்டேயம் மயா விதிர் இவ ஶ்ருதேஃ । அவிகாரிதம் ஏவாஶு ஸத்யம் ஏதத் வ்ரதம் மம
நீ சொல்வதை நான் செய்ய வேண்டும்; அது வேத விதிகளைப் போலவே என் கடமை. இது என் உறுதியான, மாற்றமில்லாத சத்திய விரதம்.
யதா பாலஃ பிதுர் வாக்யம் முக்தஹேதூபபாதநம் । ஆதத்தே ஹி ததைவேதம் க்ரு'ஹாண த்வம் வசோ மம
ஒரு குழந்தை தந்தையின் வார்த்தையை காரணம் கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்வது போல, நீயும் என் சொற்களை அப்படியே ஏற்க வேண்டும்.
ஶ்ரவணாநந்தரம் புத்த்யா ஶுபம் இத்ய் ஏவ பாவயந் । ஶ்ரு'ணு கீதம் இவ த்யக்த்வா ஹேத்வர்தித்வம் வசோ மம
கேட்ட பிறகு, இது நல்லது என்று மனதில் வைத்துக்கொள்; காரணம் தேடாமல், ஒரு பாடலைப் போல் என் சொற்களை கேள்.
ஸ்வசரிதஸத்ரு'ஶம் தவோதயந்த்யாஶ் சிரஸமயேந விபோதநம் ச புத்தேஃ । பவபயபிதுரம் மஹாகவீநாம் ஶ்ரு'ணு கதயாமி யதாக்ரமம் மநோஜ்ஞம்
உன் நடத்தைக்கு ஏற்பவும், நீண்ட காலத்தில் உன் அறிவை விழிப்பிக்கும் வகையிலும், உலகப் பயத்தை நீக்கும் மகாகவிஞர்களின் இனிய கதையை ஒழுங்காகச் சொல்கிறேன்; கேள்.
அஸ்தி கஶ்சித் புமாஞ் ஶ்ரீமாந் ஸ்தாநம் நித்யவிருத்தயோஃ । குணலக்ஷ்ம்யோர் அஶேஷேண யதாப்திர் வடவாம்புநோஃ
ஒரு பெருமைமிக்க மனிதன் இருக்கிறான்; அவன் எப்போதும் இரு எதிர்மாறான குணங்களுக்கிடையே நிலைத்து நிற்கிறான். அது எப்படி என்றால், கடல், அதன் அடியில் இருக்கும் தீயும் மேலிருக்கும் நீரும் இடையே இருப்பதைப் போலவே.
கலாவாஞ் ஶாஸ்த்ரகுஶலோ வ்யவஹாரே விசக்ஷணஃ । ஸர்வஸங்கல்பஸீமாந்தம் ந து ஜாநாத்ய் அஜம் பதம்
அவன் கலைகளில் நிபுணன், வேதங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றவன், உலகியலிலும் புத்திசாலி. ஆனாலும், எல்லா விருப்பங்களின் எல்லையாகிய பிறவியில்லாத நிலையை அவன் அறியவில்லை.
அநந்தயத்நஸம்ஸாத்யே ஸ சிந்தாமணிஸாதநே । ப்ரவ்ரு'த்தோ வாடவோ வஹ்நிர் அப்திஸம்ஶோஷணே யதா
அவன் முடிவில்லாத முயற்சியுடன் ஆசை நிறைவேறும் மணியை அடைய முயல்கிறான்; அது எப்படி என்றால், கடலுக்குள் இருக்கும் தீ கடலை உலர்க்க முயல்வதைப் போல.
தஸ்ய யத்நேந மஹதா காலேநாத்யவஸாயிநஃ । ஸித்தஶ் சிந்தாமணிஃ கிம் வா ந ஸித்யத்ய் உந்நதாத்மநாம்
அவன் பெரிய முயற்சியாலும், நீண்ட கால பொறுமையாலும் அந்த ஆசை நிறைவேறும் மணியை அடைகிறான்; உயர்ந்த மனம் கொண்டவர்களுக்கு எது முடியாதது?
ப்ரவ்ரு'த்திம் உத்யமம் ப்ரஜ்ஞாம் ப்ரயுங்க்தே சேத் அகேதவாந் । அகிஞ்சநோ ऽபி ஶக்ரத்வம் தத் அவாப்நோத்ய் அவிக்நதஃ
யாராவது சோர்வில்லாமல் செயல், முயற்சி, அறிவை ஒன்றாகச் சேர்த்து பயன்படுத்தினால், அவரிடம் எதுவும் இல்லையென்றாலும், இடையூறு இல்லாமல் இந்திரனுடைய நிலையை அடைய முடியும்.
மணிம் அக்ரே ஸ்திதம் ப்ராப்தம் ஹஸ்தப்ராப்யம் ததர்ஶ ஸஃ । மேரோர் உதயஶ்ரு'ங்கஸ்தோ முநிர் இந்தும் இவோதிதம்
அவன் முன்பாக வைத்திருந்த மணியை, கையால் எட்டக்கூடிய தூரத்தில் பார்த்தான்; அது போல, மேரு மலைக்கிழக்கு சிகரத்தில் நிற்கும் முனிவர், எழுந்த சந்திரனைப் பார்ப்பதைப் போல் இருந்தது.
பபூவ மணிராஜேந்த்ரே ந து நிஶ்சயவாந் அஸௌ । ராஜ்யே சகிதி ஸம்ப்ராப்தே ஸுதீந இவ பாமரஃ
மணி எல்லா மணிகளுக்கும் தலைவனாக மாறியது; ஆனாலும் அவன் மனதில் உறுதி இல்லை—அரசு திடீரென்று கிடைத்தபோது, அவன் மிகவும் ஏமாற்றமடைந்த ஏழை போல் இருந்தான்.
இதம் ஸஞ்சிந்தயாம் ஆஸ மநஸா ஸ்மயஶாலிநா । ஸம்ப்ராப்தோபேக்ஷயா தீர்கதுஃகஸம்ப்ரமபாவிநா
இவ்வளவு திடீரென கிடைத்ததை நினைத்து, அவன் மனதில் சிரிப்புடன் யோசித்தான்; இது வந்துவிட்டது என்ற எண்ணத்துடன், நீண்ட கால துக்கமும் குழப்பமும் வரும் என எதிர்பார்த்தான்.
அயம் மணிர் மணிர் நாயம் மணிஶ் சேத் தத் பவேந் ந ஸஃ । ஸ்ப்ரு'ஶாமி ந ஸ்ப்ரு'ஶாம்ய் ஏநம் கதாசித் ஸ்பர்ஶதோ வ்ரஜேத்
இது முத்து தானா, இல்லையா என்று எனக்கே தெரியவில்லை; இது முத்து என்றால், அது இதுவாக இருக்க முடியாது. சில நேரம் நான் இதைத் தொடுகிறேன், சில நேரம் தொடுவதில்லை; ஒருவேளை தொடுவதால் இது போய்விடும் போலிருக்கிறது.
நைதாவதைவ காலேந மணீந்த்ரஃ கில ஸித்யதி । யத்நேநாஜீவிதாந்தேந ஸித்யதீத்ய் ஆகமக்ரமஃ
இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் முத்துக்களின் தலைவரை அடைய முடியாது என்று சொல்கிறார்கள்; பழமொழி படி, வாழ்நாள் முழுவதும் முயற்சி செய்தால்தான் அது கிடைக்கும்.
க்ரியாநிகூணிதேநாக்ஷ்ணா லோலாலாததலோபமம் । ரத்நாலோகம் ப்ரபஶ்யாமி த்விசந்த்ரத்வம் இவ ப்ரமாத்
செயலில் கண்களை சுருக்கி, நெற்றியில் அசைவு தோன்ற, நான் அந்த முத்தின் ஒளியைப் பார்க்கிறேன்; அது இரு நிலவுகள் இருப்பது போல ஒரு மாயை.
குத ஏதாவதீ ஸ்பீதா பாக்யஸம்பந் மமாததா । அதுநைவ யத் ஆப்நோமி மணீந்த்ரம் ஸர்வஸித்திதம்
இவ்வளவு பெரும் அதிர்ஷ்டம் எனக்கு எங்கிருந்து வந்தது? இப்போது நான் எல்லா Siddhi-களையும் தரும் முத்துக்களின் தலைவரை அடைந்திருக்கிறேன்.
கேசித் ஏவ மஹாந்தஸ் தே மஹாபாக்யா பவந்தி ஹி । யேஷாம் அல்பேந காலேந ப்ரயாந்த்ய் அபிமுகம் ஶ்ரியஃ
அவர்களில் சிலர் மட்டுமே உண்மையில் பெரியவர்களும் மிகுந்த அதிர்ஷ்டசாலிகளும் ஆவர்; குறுகிய காலத்தில் செல்வம் நேராக அவர்களை நாடி வரும்.
அஹம் அல்பதபாஸ் ஸாதுர் வராகோ மாநுஷஃ கில । ஸித்தயஃ கதம் ஆயாந்தி மாம் அபாக்யைகபாஜநம்
நான் சிறிய தவம் செய்த சாதாரண மனிதன்; எனக்கு எப்படித் திருப்திகள் கிடைக்கும்? நான் துரதிர்ஷ்டத்தின் பாத்திரம்தானே.
ஏவம் விகல்பஸங்கல்பைஶ் சிரம் அஜ்ஞஃ பராம்ரு'ஶந் । ந மணிக்ரஹணே யத்நம் அகரோந் மௌர்க்யமோஹிதஃ
இப்படிப் பல சந்தேகங்களும் எண்ணங்களும் கொண்ட அறியாதவன், நீண்ட நாட்கள் முட்டாள்தனத்தால் மயங்கி, அந்த மாணிக்கத்தைப் பெற முயற்சி செய்யவே இல்லை.
ந யதா யேந லப்தவ்யம் ந தத் ப்ராப்நோத்ய் அஸௌ ததா । சிந்தாமணிர் அவாப்தோ ऽபி துர்தியா ஹேலயோஜ்சிதஃ
ஒரு பொருள் எந்த நேரத்திலும் எந்த வழியிலும் கிடைக்க வேண்டியதல்ல என்றால், அது அந்த நேரத்தில் கிடைக்காது; புத்தி குறைந்தவன், சிந்தாமணியைக் கூட பெற்றிருந்தால், அதை கவனிக்காமல் விட்டு விடுகிறான்.
இதி தஸ்மிந் ஸ்திதே யாதோ மணிர் உட்டீய ஸித்தயஃ । த்யஜந்தி ஹ்ய் அவமந்தாரம் ஶரா குணம் இவோஜ்சிதாஃ
அங்கு அவன் இருந்தபோது, அந்த மாணிக்கம் பறந்து போனது; அதோடு, பெற்ற siddhigalும் விலகின. மரியாதை இல்லாதவரை, வில்லிலிருந்து விலகும் அம்புகளைப் போல, சக்திகள் விட்டு விலகிச் செல்கின்றன.
ஹ்ரு'த்வா ப்ராக்ஸம்பதஃ பும்ஸஸ் ஸ யாதஸ் ஸித்தயஃ கில । ஆகதாஸ் ஸம்ப்ரயச்சந்தி ஸர்வம் யாதா ஹரந்த்ய் அலம்
முன்பே ஒருவரின் செல்வத்தை எடுத்துச் சென்ற அந்த siddhigalே, வந்தபோது எல்லாவற்றையும் கொடுக்கின்றன; ஆனால் போனபோது, எதுவும் எஞ்சாமல் எடுத்துச் செல்கின்றன.
புமாந் பூயஃ க்ரியாயத்நம் சக்ரே ரத்நேந்த்ரஸாதநே । நோத்விஜந்தே ஹி கார்யேஷு ஜநா அத்யவஸாயிநஃ
அவன் மீண்டும் அந்த உயர்ந்த மாணிக்கத்தைப் பெற முயற்சி செய்து செயல்பட்டான்; உறுதியுள்ளவர்கள் எந்த முயற்சியிலும் மனம் தளர்வதில்லை.
ததர்ஶாத கசத்ரூபம் காசகண்டம் அபண்டிதஃ । ஹஸத்பிர் வஞ்சகைஸ் ஸித்தைஃ புரஸ் த்யக்தம் அலக்ஷிதைஃ
அப்போது, அறிவில்லாதவன், siddhigalால் கவனிக்காமல் சிரித்தபடி தூக்கி விட்ட கண்ணாடி துண்டை மாணிக்கம் என எண்ணி பார்த்தான்.
அயம் சிந்தாமணிர் இதி மூடஸ் தஸ்மிந் ஸ வஸ்துதாம் । புபுதே மோஹிதோ ஹ்ய் அஜ்ஞோ ம்ரு'தம் ஹேமேதி பஶ்யதி
மூடன் ஒருவன், 'இதுவே மனதினை நிறைவேற்றும் மாணிக்கம்' என்று எண்ணி, அறியாமையால் குழம்பி, வெறும் மண்ணை பார்த்து, அதையே பொன்னென்று கருதுகிறான்.
அஷ்டௌ ஷஷ்டிம் த்விஷந் மித்ரம் ரஜ்ஜும் ஸர்பம் ஸ்தலம் ஜலம் । சந்த்ரௌ த்வௌ குருதே சித்தே ஶிஶோர் மோஹோ ऽம்ரு'தம் விஷம்
ஒரு பிள்ளையின் மனதில் எட்டு எண் அறுபத்து எட்டாகவும், பகைவர் நண்பனாகவும், கயிறு பாம்பாகவும், வறண்ட நிலம் நீராகவும், இரண்டு சந்திரர்கள் தோன்றவும், அமுதம் விஷமாகவும் தெரிகிறது; இவ்வாறு மயக்கம் மேலோங்குகிறது.
தம் தக்தமணிம் ஆதாய ப்ராக்தநீம் ஸ ஶ்ரியம் ஜஹௌ । ஸர்வம் சிந்தாமணேர் அஸ்மாத் ப்ராப்யதே கிம் தநைர் இதி
அந்த எரிந்த மாணிக்கத்தை எடுத்துக்கொண்டு, 'இதிலிருந்து எல்லாம் கிடைக்கும்; எனக்கு செல்வம் எதற்காக?' என்று நினைத்து, முன்பு இருந்த செல்வத்தைக் கைவிட்டான்.
தேஶோ ऽயம் அஸுகோ ரூக்ஷோ ஜநைஃ பாபிபிர் ஆவ்ரு'தஃ । கிம் தத் கேஹம் ஹதப்ராயம் கே நாம மம பந்தவஃ
இந்த நாடு இன்பமில்லாததும், கடுமையானதும், பாவிகளால் நிரம்பியதும் ஆகும்; அந்த வீடு சிதைந்துவிட்டது, எனக்கு யார் உறவினர் என்று யாரும் இல்லை.
தூரம் கத்வா யதாகாமம் ஸுகம் திஷ்டாமி ஸம்பதா । இத்ய் ஆதாய மணிம் மூடஶ் ஶூந்யம் காநநம் ஆயயௌ
தூரம் சென்றுவிட்டு, இம்மணியை வைத்துக்கொண்டு, நான் விருப்பப்படி மகிழ்ச்சியுடன் வளமாக வாழ்வேன் என்று அவன் நினைத்தான். அந்த முட்டாள், அந்த மணியை எடுத்துக்கொண்டு வெறுமையான காட்டுக்குள் சென்றான்.
தத்ர காசதலேநாஸௌ தேந தாம் ஆபதம் யயௌ । கஜ்ஜலாத்ரேர் இவ நிஶா மௌர்க்யஸ்யைவாங்க யா ஸமா
அங்கே அந்தக் கண்ணாடி துண்டால் அவன் துன்பத்திற்கு ஆளானான். அது, கரிய மலை மீது இரவு இறங்குவது போல், அறியாமையின் இருள் அவனை மூடிவிட்டது.