அயம் ஸ ராஜா லக்ஷ்மீவாந் யோ மமாபி ப்ரியஃ பதிஃ । ஹ்ரு'தி மோஹகுணக்ஷுண்ணாம் இமாம் அத்யாகதோ தஶாம்
இவரே அந்த ராஜா, செல்வம் நிறைந்தவரும், எனக்கு மிகவும் பிரியமான கணவரும்; இப்போது இவரது இதயம் மாயை எனும் புழுவால் கொல்லப்பட்டு, இப்படிப்பட்ட நிலையிலிருக்கிறார்.
தத் அவஶ்யம் இஹைவாத்ய நாதம் விதிதவேத்யதாம் । நயாம்ய் ஏநம் ந ஸந்தேஹோ போகமோக்ஷஶ்ரியம் ததா
எனவே, இன்று இங்கேயே என் கணவரை அறிய வேண்டிய உண்மையை அடையச் செய்ய வேண்டும்; சந்தேகம் இல்லை, அனுபவமும் விடுதலையும் சேர்த்து அவரை அந்த நிலைக்கு கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்.
இதம் ரூபம் பரித்யஜ்ய ரூபேணாந்யேந கேநசித் । ஸகாஶம் அஸ்ய கச்சாமி போதம் தாதும் அநுத்தமம்
இந்த உடலை விட்டு, வேறு ஒரு உருவத்தில் நான் அவனிடம் சென்று, உயர்ந்த அறிவை அளிக்கப் போகிறேன்.
பாலேயம் மம காந்தேதி மதுக்தம் ந கரோத்ய் அயம் । தஸ்மாத் தாபஸரூபேண போதயாமி பதிம் க்ஷணாத்
இவள் என்னை காதலியாக நினைத்து, என் சொற்களை கேட்கவில்லை. அதனால், தவசு உருவத்தில் உடனே என் கணவருக்கு அறிவை புகட்டப் போகிறேன்.
பர்தா கஷாயபாகேந பரிபக்வமதிஸ் ஸ்திதஃ । சேதஸ்ய் அஸ்யாத்ய விமலே ஸ்வம் தத்த்வம் ப்ரதிபிம்பதி
என் கணவர் மனதுக்குள் தீயால் சுத்தம் செய்யப்பட்டு, இப்போது முழுமையாக பழுக்கிறார்; இன்று அவரது தூய மனதில், அவருடைய உண்மையான தன்மை பிரதிபலிக்கும்.
இதி ஸஞ்சிந்த்ய சூடாலா பபூவ த்விஜதாரகஃ । ஈஷத்த்யாநாத் கதாந்யத்வம் க்ஷணாத் அம்புதரங்கவத்
இவ்வாறு சிந்தித்து, சூடாளா ஒரு இளம் பிராமணப் பையனாக மாறினாள்; சிறிது தியானம் செய்தவுடன், ஒரு அலை நீரில் உருவெடுப்பதைப் போல, கண நேரத்தில் வேறு உருவம் எடுத்தாள்.
பபாத விபிநே தஸ்மிந் த்விஜபுத்ரகரூபிணீ । பர்துர் அப்யாஜகாமாக்ரம் மந்தஸ்மிதலஸந்முகீ
அந்த காட்டில், பிராமணர் குழந்தை வடிவம் எடுத்தவள், மென்மையான புன்னகையுடன் முகம் பிரகாசித்து, தன் கணவரை அணுகினாள்.
ததர்ஶ த்விஜபுத்ரம் தம் புரோ யாதம் ஶிகித்வஜஃ । வநாந்தராத் உபகதம் தபோமூர்திம் இவாஸ்திதம்
அந்த பிராமணர் குழந்தை தன்னை நோக்கி வர, சிகித்வஜன் அவனைப் பார்த்தான்; அவன் காட்டின் ஆழத்திலிருந்து வந்த தவசியின் உருவத்தைப் போல நின்றான்.
த்ரவத்கநககௌராங்கம் முக்தாஹாரவிபூஷிதம் । ஶுக்லயஜ்ஞோபவீதாங்கம் ஶுக்லாம்பரயுகாவ்ரு'தம்
அவனது உடல் உருகிய பொன்னைப் போல மின்னியது, முத்து மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, வெண்கயிறு அணிந்திருந்தது, இரண்டு வெள்ளை vastrangalāl மூடியிருந்தது.
கமண்டலுதரம் காந்தம் ஶாந்தம் தாந்தம் அநாமயம் । வ்யாப்தப்ரகோஷ்டம் த்விகுணேநாக்ஷஸூத்ரேண சாருணா
அவன் கையில் கமண்டலு வைத்திருந்தான், அழகாகவும் அமைதியாகவும் தன்னடக்கம் கொண்டவனாகவும், நோயற்றவனாகவும் இருந்தான்; அவனது முன்னங்கைகளில் இரட்டை அட்டமாலையால் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
பூமாவ் அலக்நசரணம் கிஷ்குமாத்ரோபரி ஸ்திதம் । குந்தலவ்யாப்தமூர்தாநம் ஸாலிமாலம் இவாம்புஜம்
அவன் நிலத்தில் நின்றும், கால்கள் அழுக்காகாமல், சிறிய புல்வெளியில் தங்கி, தலைமுடி நன்கு பரவி, அரிசி மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தாமரைப்பூ போலத் தோன்றினான்.
பாஸயந்தம் ப்ரதேஶம் தம் ஶாரீரைர் தீப்திமண்டலைஃ । குண்டலாபூஷிதமுகம் நவம் அர்கம் இவோதிதம்
அவன் உடலிலிருந்து ஒளி வட்டங்கள் பறந்து அந்த இடத்தை பிரகாசமாக்கின. முகம் காது வளையலால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
ஶிகாஸம்ப்ரோதமந்தாரம் ஶ்ரு'ங்கஸ்தேந்தும் இவாசலம் । காந்தோபஶாந்தவபுஷம் ஊர்ஜிதம் விஜிதேந்த்ரியம்
அவன் சிகையில் மந்தார மலர்கள் பின்னப்பட்டு, சிகரத்தில் சந்திரன் இருப்பது போல மலையை நினைவூட்டியது. அழகும் அமைதியும் நிறைந்த உடல், வலிமைமிக்கவன், இन्द्रியங்களை வென்றவன்.
ஹிமாபபஸ்மதிலகபூஷிதாலிகஸுந்தரம் । மேரும் ஹேமதடாலீநபூர்ணேந்தும் இவ சஞ்சலம்
அவன் நெற்றியில் வெண்கலியும் சந்தனப்பொடியும் பூசப்பட்டு அழகாக இருந்தது. பொன்னிறமான மலைச்சரிவுகளும், முழுமதியும் அலங்கரித்த மேரு மலையைப் போல் அசைவுடன் இருந்தான்.
தம் ஆலோக்ய த்விஜஸுதம் ஸமுத்தஸ்தௌ ஶிகித்வஜஃ । தேவபுத்ராகமதியா ஸம்பரித்யக்தபாதுகஃ
அந்த இருமுறை பிறந்த இளைஞனை பார்த்ததும், சிகித்வஜன் தன் காலணிகளை விட்டு விட்டு, ஒரு தெய்வீகப் பிள்ளை வந்திருக்கிறான் என்ற எண்ணத்துடன் எழுந்தான்.
தேவபுத்ர நமஸ்கார இதம் ஆஸநம் ஆஸ்யதாம் । இத்ய் அஸ்ய தர்ஶயாம் ஆஸ பாணிநா பத்த்ரவிஷ்டரம்
"தெய்வப் பிள்ளையே, உமக்கு வணக்கம். இங்கே இருக்க ஒரு இடம் உள்ளது—தயவு செய்து அமருங்கள்," என்று கூறி, தன் கையால் இலைகள் விரிக்கப்பட்ட இடத்தை காட்டினான்.
ததௌ ச த்விஜபுத்ரஸ்ய புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிம் கரோதரே । சந்த்ரஃ குமுதஷண்டஸ்ய ப்ராலேயம் இவ பல்லவே
அவன் அந்த இருமுறை பிறந்த இளைஞனுக்கு தன் கை ஓட்டில் மலர் மழையை அளித்தான்; அது, சந்திரன் தாமரைத் தளிர்களுக்கு குளிர்ச்சி தருவது போல இருந்தது.
ஹே ராஜர்ஷே நமஸ் துப்யம் இதி த்விஜஸுதோ வதந் । க்ரு'ஹீத்வா குஸுமாந்ய் அஸ்மாத் விவேஶ தலவிஷ்டரே
"அரசரே, உமக்கு வணக்கம்," என்று அந்த இருமுறை பிறந்த இளைஞன் கூறி, மலர்களை ஏற்று, இலை விரிக்கப்பட்ட இடத்தில் அமர்ந்தான்.
தேவபுத்ர மஹாபாக குத ஆகமநம் க்ரு'தம் । திவஸஸ் ஸபலோ ऽயம் மே யத் த்வாம் அத்யாஸ்மி த்ரு'ஷ்டவாந்
தேவபுத்திரா, உயர்ந்தவரே, நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? இன்று நான் உன்னை பார்த்ததால், இந்த நாள் எனக்கு பயனுள்ள நாளாகியுள்ளது.
இதம் அர்க்யம் இதம் பாத்யம் புஷ்பாநீமாநி மாநத । இமாஃ ப்ரக்ரதிதா மாலா க்ரு'ஹ்யந்தாம் பத்ரம் அஸ்து தே
இதோ உன் கால்களுக்கு நீரும், அர்க்யமும், இங்கே பூக்களும் இருக்கின்றன, மதிப்பிற்குரியவரே. இவை நெய்த மாலைகளை ஏற்று அருளும்; உனக்கு எல்லாம் நன்மை உண்டாகட்டும்.
இத்ய் உக்த்வா பாத்யம் அர்க்யம் ச மாலாஃ புஷ்பாணி சாநக । ஶிகித்வஜஸ் ததிஷ்டாயை ததௌ தேவ்யை யதாகிலம்
இவ்வாறு கூறி, பாவமில்லாதவளே, சிகித்வஜன் அந்த தேவிக்கு விருப்பப்படி, கால்நீர், அர்க்யம், மாலைகள், பூக்கள் ஆகிய அனைத்தையும் முறையாக அளித்தான்.
ஸுபஹூநி பரிப்ராந்தோ பூதலாயதநாந்ய் அஹம் । த்வத்தஃ பூஜா யதா ப்ராப்தா மயேயம் ந ததாந்யதஃ
நான் பல இடங்களைச் சுற்றி வந்தேன்; ஆனால் உன்னிடமிருந்து பெற்ற இந்தப் பூஜையை, வேறு எங்கும் நான் பெறவில்லை.
பேஶலேநாநுரூபேண ப்ரஶ்ரயேணாமுநாநக । மந்யே ऽஹம் நூநம் அத்யந்தசிரஜீவீ பவிஷ்யஸி
பாவமில்லாதவனே, இத்தகைய மென்மையானும், பொருத்தமானும், மரியாதையோடும் நீ அளித்த வரவேற்பால், நிச்சயமாக நீ நீண்ட நாட்கள் வாழ்வாய் என நான் நினைக்கிறேன்.
ஶாந்தேந மநஸோதாரம் ஆராத் உந்முக்தகல்பநம் । நிர்வாணார்ஹம் தபஸ் ஸாதோ கச்சித் ஸம்ப்ரு'தவாந் அஸி
பரிசுத்தமான மனதுடன், உயர்ந்தும், எல்லா கற்பனைகளையும் விட்டு, விடுதலைக்கு தகுந்த தவம் நீ செய்துவிட்டாயா, சாந்தமானவரே?
அஸிதாராஸமம் ஸோம்ய ஶாந்தம் வ்ரதம் இதம் தவ । ஸ்பீதம் யத் ராஜ்யம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய மஹாவநநிஷேவணம்
மென்மையானவரே, உன் அமைதியான விரதம் ஒரு வாள் முனையில் நடப்பதைப் போல கடினமானது; செழிப்பான ராஜ்யத்தை விட்டு, பெரிய காடுகளில் வாழ்வதைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளாய்.
ஜாநாஸி பகவந் ஸர்வம் தேவஸ் த்வம் கோ ऽத்ர விஸ்மயஃ । ஶ்ரியைவ லோகோத்தரயா ஜ்ஞாயஸே சிஹ்நபூதயா
பெரியவரே, நீ எல்லாவற்றையும் அறிவாய்; நீயே ஒரு தேவர் அல்லவா? இதில் என்ன ஆச்சரியம்? உலகத்துக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த ஒளியால் நீயே அடையாளமாக தெரிகிறாய்.
ஏதாந்ய் அங்காநி தே சந்த்ராத் கடிதாநீதி மே மதிஃ । அந்யதா கிம் ஸமாலோகாத் அம்ரு'தேநேவ ஸிஞ்சஸி
உன் உடற்பாகங்கள் சந்திரனிலிருந்து உருவானவை என்று எனக்கு தோன்றுகிறது; இல்லையென்றால், நீ என் மேல் உன் பார்வையால் அமுதத்தைப் பொழிவது ஏன்?
அஸ்தி மே தயிதா காந்தா பாதி மே ராஜ்யம் அத்ய தத் । தவேவ தஸ்யா த்ரு'ஷ்டாநி தாந்ய் அங்காந்ய் அத்ய ஸுந்தர
எனக்கு ஒரு அன்பு மனைவி இருக்கிறார்; இன்று அவள் என் ராஜ்யத்தை ஆள்கிறாள். ஆனாலும், அழகியே, இன்று அந்த உடற்பாகங்களை உன்னிலேயே நான் காண்கிறேன்.
உபஶாந்தம் ச காந்தம் ச வபுர் ஆபாதமஸ்தகம் । ஶ்ரு'ங்கம் ஶுப்ராம்புதேநேவ புஷ்பேணாச்சாதயாமுநா
முடிவிலிருந்து பாதம் வரை அமைதியும் அழகும் நிறைந்த உன் உடலை, இந்த மலரால் அலங்கரிக்க வேண்டும்; வெண்மேகங்கள் மலைச்சிகரத்தை சூடும் போல்.
நிஷ்கலங்கேந்துஸங்காஶம் அங்கம் ஆதித்யதேஜஸா । மந்யே தே ம்லாநிம் ஆயாதி ஸுமநஃபத்த்ரபேலவம்
மாசற்ற சந்திரனைப் போல ஒளிரும் உன் அங்கம், சூரியனின் வெப்பத்தில் மெல்ல மங்கும் போலத் தெரிகிறது; மென்மையான மலர்த் தாள்கள் வாடும் போல்.