மநோபுத்தீந்த்ரியாத்யர்தரூபைஸ் ஸைவம் விஜ்ரு'ம்பதே । தரங்ககணகல்லோலவலநைர் அம்ப்வ் இவாத்மநி
அது மனம், புத்தி, அறிவு, பொருட்கள் ஆகிய வடிவங்களில் விரிகிறது; இது நீர் தானாகவே அலைகள், துளிகள், பெருக்குகள் என பலவாக தோன்றுவது போலே.
ஜகத்பூதபதார்தாநாம் ஸத்தா ஸ்புரதி ஸாந்தரே । யத் இதம் தத் பரம் ரூபம் தஸ்யாஃ கலு மஹாசிதேஃ
உலகில் உள்ள பொருட்கள் மற்றும் தத்துவங்களின் இருப்பு அதற்குள் வெளிப்படுகிறது; இது எது என்றால், அது தான் அந்த மகாசித்தின் உயர்ந்த வடிவம்.
ஶுத்தஸம்விந்மஹாஸிம்ஹீ ஸேயம் ஸமஸமோதிதா । அநந்யயைவாந்யயேவ ஜகஜ்ஜ்ரு'ம்பிகயா ஸ்திதா
தூய அறிவின் பெரும் பெண் சிங்கம் போல, இவள் தானே தன்னைச் சமைப்பாக வெளிப்படுத்தி, தானே தானாக உலகம் விரிவடையும் போதும் நிலைத்திருக்கிறாள்.
ஸத்தா தத்வ்யதிரேகேண நாந்யா ஸம்பவதீஹ ஹி । விசித்ரஹேமபாண்டாநாம் நநு ஹேமேதரா யதா
அந்த ஒன்றைத் தவிர்த்து வேறு எதுவும் இங்கே இருக்க முடியாது; பலவிதமான பொன்னாலான ஆபரணங்களுக்கு பொன்னே பொருளாக இருப்பது போல்.
ஸா யதோதேதி தத்ரூபம் ஆத்மாநம் சேததி ஸ்வயம் । ஸ்வசித்த்வேந த்ரவத்வேந தரங்காதித்வம் அம்ப்வ் இவ
அவள் எழும்பும் போதெல்லாம், அவளே தன் இயல்பைத் தானாக உணர்கிறாள்; தன் மனத்தாலும், தன் திரவத்தாலும், நீரில் அலை போன்ற பல வடிவங்களை எடுப்பதைப் போல்.
மஹாசிதோ ஜகச் சித்த்வாத் உதேதீவாநுதய்ய் அபி । ததாத்மைவ யதாவர்தோ ரூபவாஞ் ஜலதௌ த்ரவாத்
பெரும் மனதிலிருந்து, உலகம் அறிவால் தோன்றும் போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் தோன்றவில்லை; அது அந்த அறிவின் இயல்பே, கடலில் திரவத்தால் உருவம் கொண்ட சுழற்சி போல.
ஏவம் சிந்மாத்ரம் ஏவாஹம் அநஹம்பாவம் ஆததம் । ந தஸ்ய ஜந்மமரணே ந ச ஸ்தஸ் ஸதஸத்கதீ
இப்போது நான் தூய அறிவாக மட்டுமே இருக்கிறேன்; 'நான்' என்ற உணர்வு இல்லாமல் எல்லா இடத்திலும் பரவியிருக்கிறேன். அதற்கு பிறப்பும் இறப்பும் இல்லை; இருப்பதும் இல்லாததும் எனும் நிலைகளும் அதற்கில்லை.
ந நாஶஸ் ஸம்பவத்ய் அஸ்ய சிந்மாத்ரநபஸஃ க்வசித் । அச்சேத்யோ ऽயம் அதாஹ்யோ ऽயம் சிதாத்மா நித்யநிர்மலஃ
இந்த தூய அறிவின் ஆகாயத்திற்கு எப்போதும் அழிவே இல்லை; இந்த அறிவு ஆன்மா உடைக்க முடியாதது, எரிக்க முடியாதது, என்றும் நிலைத்தது, எப்போதும் தூய்மையானது.
அஹோ நு சிரகாலேந ஶாந்தாஸ்மி பரிநிர்வ்ரு'தா । நிர்வாஸிதமதிர் முக்தம் ஆஸே நிர்மந்தராப்திவத்
ஓ, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு நான் அமைதியாக, முழுமையாக தணிந்திருக்கிறேன்; எல்லா எண்ணங்களும் நீங்க, விடுதலையடைந்து, அமைதியான கடலைப் போல அமைதியாக இருக்கிறேன்.
அஸதாபாஸம் அத்யச்சம் அநந்தம் அஜம் அச்யுதம் । ஆத்மாகாஶம் அநாயாஸம் அவலம்ப்ய ரமே சிரம்
பொய்யாகத் தோன்றும், முழுமையாகத் தெளிவான, அளவில்லாத, பிறவியில்லாத, மாறாத ஆன்மாவின் ஆகாயத்தில் எளிதாக நம்பிக்கையுடன் நீண்ட காலம் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறேன்.
அநந்தம் இதம் ஆகாஶம் பூதௌகஶ் சாசலாதிகஃ । ஸுராஸுரயுதம் விஶ்வம் ஏதந்மயம் அக்ரு'த்ரிமம்
இந்த அளவில்லா ஆகாயமும், மலைகள் போன்ற அனைத்து பொருள்களும், தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் நிறைந்த இந்த உலகமும்—இவை அனைத்தும் இயற்கையாகவே அதிலிருந்து உருவானவை.
புஸ்தகர்மமயீ ஸேநா ஸர்வா ம்ரு'ண்மாத்ரகம் யதா । த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யத்ரு'ஶாம் ஸத்தா சிந்மாத்ரைகமயீ ததா
மண் பொம்மைகளால் ஆன படை எல்லாம் மண் மாத்திரமே போல, பார்ப்பவர், பார்க்கப்படும் பொருள், பார்வை—இவை அனைத்தும் தூய அறிவால் மட்டுமே ஆனவை.
இதம் ஐக்யம் இதம் த்வித்வம் அஹம் நாஹம் இதீதி ச । க இஹ ப்ரமஸம்மோஹஃ கதம் கஸ்ய குதஃ க்வ வா
இந்த ஒன்றுபாடு, இந்த இருமை, 'நான் தான்' அல்லது 'நான் இல்லை' என்ற எண்ணங்கள்—இங்கு யார் தவறாக நினைக்கிறார், எப்படி, யாரால், எங்கிருந்து, எவ்வாறு?
தத் அநந்தம் அநாயாஸம் உபஶாந்தாஸ்மி கம் ஸ்திதா । நிர்வாமி பரிநிர்வாணா ஸத்யம் ஆஸே கதஜ்வரம்
அந்த அளவில்லா, சிரமமில்லாத, அமைதியான ஆகாயத்தில் நான் நிலைபெற்றுள்ளேன்; நான் பரம சாந்தியில் முழுமையாக தணிந்துள்ளேன், உண்மையில் அமைதியாக, துயரமின்றி இருக்கிறேன்.
அசேதநம் சேதநம் வா யோ யோ நாமாபிசேததி । ஸத்தாமாத்ராத்ம தத்ரூபம் ஸ்வம் மஹாசிதி ஸம்ஸ்திதம்
எது உயிரற்றதாகவோ உயிருள்ளதாகவோ யார் எந்த பெயரால் நினைத்தாலும், அதன் உண்மையான இயல்பு வெறும் இருப்பே; அது தன்னைப்போலவே அந்த மகா அறிவில் நிலைத்திருக்கிறது.
தேநேஹ நாஹம் நாந்யஶ் ச ந பாவாபாவஸம்பவஃ । ஶாந்தம் ஸர்வம் நிராலம்பம் கேவலம் ஸம்ஸ்திதம் பரம்
அதனால் இங்கே நான் என்பதும் வேறு யாரும் என்பதும் இல்லை; இருப்பும் இல்லாமையும் தோன்றுவதில்லை; எல்லாம் அமைதியாக, ஆதரவில்லாமல், பரமமான ஒன்றாக நிலைத்திருக்கிறது.
இத்தம் விசாரணபரா பரமாவபோதாத் புத்த்வா யதாஸ்திதம் இதம் பரமாத்மதத்த்வம் । ஸம்ஶாந்தராகபயமோஹமநோவிலாஸா ஶாந்தா பபூவ ஶரதம்பரலேகிகேவ
இவ்வாறு ஆழ்ந்த சிந்தனையிலும் உயர்ந்த அறிவிலும் லயமானவளாக, அந்த பரமாத்மா உண்மையில் எப்படியோ அப்படியே உணர்ந்தவுடன், அவளது ஆசை, பயம், மயக்கம், மனக்கிளர்ச்சி எல்லாம் அடங்கிப் போய், அகிலத்தில் வரையப்பட்ட ஒரு கோட்டைப் போல அமைதியாக ஆனாள்.
திநாநுதிநம் ஏஷாத ஸ்வாத்மாராமதயா தயா । நித்யம் அந்தர்முகதயா பபூவ ப்ரக்ரு'திஸ்திதிஃ
அவள் தினமும் தன் ஆத்மாவில் ஆனந்தம் கொண்டு, எப்போதும் உள்ளார்ந்த மனநிலையுடன், இயற்கையான நிலைபாடில் நிலைத்திருந்தாள்.
நீராகா நீருஜாஸங்கா நிர்த்வந்த்வா நிஸ்ஸமீஹிதா । ந ஜஹாதி ந சாதத்தே ப்ரக்ரு'தாசாரசாரிணீ
ஆசை இல்லாமல், வலி இல்லாமல், பற்றும் இல்லாமல், இரட்டையிலும் தள்ளுபடி இல்லாமல், எதையும் விரும்பாமல், எதையும் விட்டு விடாமல், தன் இயல்போடு நடக்கிறாள்.
பரிதீர்ணா பவாம்போதிம் ஶாந்தஸந்தேஹஜாலிகா । பரமாத்மமஹாலாபபரிபூர்ணதராந்தரா
அவள் பிறப்பும் இறப்பும் கொண்ட பெருங்கடலை கடந்துவிட்டு, சந்தேகங்கள் எல்லாம் அமைதியாகி, தன் உள்ளம் உயர்ந்த ஆன்மாவின் முழுமையான ஆனந்தத்தில் நிரம்பியது.
விஶ்ராந்தா ஸுசிரஶ்ராந்தா கநலப்தபதாத்மநி । ஸர்வோபமாதீததயா ஜகாமாவ்யபதேஶ்யதாம்
நீண்ட சோர்வுக்குப் பிறகு ஓய்வை அடைந்தவள், ஆழமான உணர்வில் நிலைத்தவள், எல்லா ஒப்பீடுகளையும் கடந்தவள், சொல்ல முடியாத境ையை அடைந்தாள்.
இதி ஸா மஹிஷீ தஸ்ய சூடாலா வரவர்ணிநீ । ஸ்வல்பேநைவ ஹி காலேந யயௌ விதிதவேத்யதாம்
இவ்வாறு, அந்த அழகிய சூடாளா மகிஷி, மிகக் குறைந்த காலத்திலேயே அறிய வேண்டிய அனைத்தையும் அறிந்த நிலையை அடைந்தாள்.
யதாயம் ஆகதஃ கஶ்சிஜ் ஜாகதஸ் ஸ்பந்தவிப்ரமஃ । யதா ச லீயதே ஸர்வம் தத் தஜ் ஜ்ஞாதவதீ பபௌ
எப்படி இந்த விழிப்புணர்வின் அலை எழுகிறது, எப்படியே அது எல்லாம் மறைந்து விடுகிறது என்பதை அவள் தெளிவாக அறிந்தாள்; அந்த அறிவால் அவள் ஒளிர்ந்தாள்.
அத்ரு'ஷ்டஸகலப்ராந்தௌ பதே விஶ்ராந்திம் ஏத்ய ஸா । ரராஜ ஶரதச்சாப்ரமாலேவ கதஸம்ப்ரமா
எல்லா மாயைகளும் காணப்படாத அமைதியான நிலையில் தங்கி, கலக்கம் இல்லாமல், பரிசுத்தமான அகிலம் போல அவள் பிரகாசித்தாள்.
அநாகுலஸமாலோகே ஆஶஶ்வாஸாத்மநாத்மநி । ஜரத்குர் இவ ஶைலாக்ரம் ஸத்ரு'ணம் ப்ராப்ய ஸம்ஸ்திதா
அவள் மனதில் எந்த குழப்பமும் இல்லாமல், தன் ஆத்மாவிலேயே உறுதியுடன் நின்றாள்; பசுமை நிறைந்த மலைச்சிகரத்தில் நிலைத்திருக்கும் பழைய மலை போல.
ஸ்வவிவேககநாப்யாஸவஶாத் ஆத்மோதயேந ஸா । ஶுஶுபே ஶோபநா புஷ்பலதேவாபிநவோத்கதா
ஆழமான விவேகப் பயிற்சி மற்றும் ஆத்மாவின் எழுச்சி காரணமாக, புதிதாக மலர்ந்த பூந்தொடர் போல அழகாக அவள் ஒளிர்ந்தாள்.
அத தாம் அநவத்யாங்கீம் கதாசித் ஸ ஶிகித்வஜஃ । அபூர்வஶோபாம் ஆலோக்ய ஸ்மயமாந உவாச ஹ
ஒரு நாள், சிகித்வஜன் அவளது குறைபாடற்ற உருவத்தையும், அதிவிசித்திரமான அழகையும் பார்த்து, மென்மையாகப் புன்னகையுடன் பேசினான்.
பூயோ யௌவநயுக்தேவ மண்டிதேவ புநஃ புநஃ । அதிகம் ராஜஸே தந்வி ஜகத்ராஜ்யவதீ யதா
மெல்லிய தோளி, நீ எப்போதும் இளமையோடு, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகவும், உலகத்தை ஆளும் அரசியாகவும் ஒளிர்கிறாய்.
ப்ரபீதாம்ரு'தஸாரேவ லப்தாலப்யபதேவ ச । ஆநந்தாபூரபூர்ணேவ ராஜஸே ऽதிதராம் ப்ரியே
அன்பே, நீ அமுதத்தின் சாரத்தை அருந்தியவளாகவும், எளிதில் கிடைக்காத நிலையை அடைந்தவளாகவும், ஆனந்தத்தில் முழுமையாக நிரம்பியவளாகவும் தோன்றுகிறாய்.
உபஶாந்தம் ச காந்தம் ச ததாநா ஸுந்தரம் வபுஃ । அபிபூயேந்தும் ஆயாஸி ஶ்ரியம் காம் அபி காமிநி
அழகானவளே, அமைதியும் இனிமையும் நிறைந்த உடலைக் கொண்டு, நீ சந்திரனைவிட ஒளிவீசுகிறாய்; உனது மகிமை ஒப்பற்றது.