அத்ர வர்ஷஸஹஸ்ராணி சதுர்யுகஶதாநி ச । ஸமதீதாந்ய் அநந்தாநி திநர்துரசிதாநி ச
இங்கே ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளும், நூற்றுக்கணக்கான நாலு யுகங்களும், எண்ணிக்கையற்ற நாட்களும், பருவங்களும் கடந்துவிட்டன.
மம ப்ரதமம் ஏவ ப்ராக்ஸ்புரிதஸ்ய பராத் பதாத் । ஸத்த்வஜாதிதயா ரூடோ பிக்ஷுத்வே யோ ஜ்ஞதாக்ரமஃ
நான் முதலில் பரம்பொருளிலிருந்து தோன்றும் முன்பே, சுத்தமான தன்மையில் நிலைத்திருந்த mendicant வாழ்க்கையில் பெற்ற கட்டுப்பாடு எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.
பூயோ பூயோ ऽப்ய் அதிக்ரம்ய கதஸ்ய ப்ரஹ்மஹம்ஸதாம் । ஸ ஏவ ப்ராக்தநோ ऽப்யாஸஃ பலிதஸ் ஸங்கமோதயாத்
மீண்டும் மீண்டும் பல நிலைகளைத் தாண்டி, பிரம்மஹம்ச நிலையை அடைந்த பிறகும், அந்தப் பழைய பயிற்சி, சேர்க்கை உருவானதால், பலனளிக்கத் தொடங்கியது.
த்ரு'டாப்யாஸோ ய ஏவாஸ்ய ஜீவஸ்யோதேத்ய் அவிக்நதஃ । யோந்யந்தரஶதேநாபி தம் ஏவைஷோ ऽநுதாவதி
இந்த உயிருக்கு எந்த உறுதியான பயிற்சி தடையில்லாமல் எழுந்தாலும், நூறு பிறவிகள் கடந்த பிறகும், அதையே தொடர்ந்து நாடிச் செல்கிறது.
காகதாலீயயோகேந கதாசித் ஸாதுஸங்கமாத் । அஶுபோ வாஸநாப்யாஸோ ஜீவஸ்ய விநிவர்ததே
ஒரு சமயத்தில், நற்குணம் உடையவர்களுடன் நட்பு ஏற்படும்போது, வாழ்க்கையில் உள்ள தீய பழக்கங்கள் தானாகவே விலகிச் செல்கின்றன.
ஸங்கத்யாதிகம் ஏவைஷ கேவலம் ஸ்வோதயம் ப்ரதி । ப்ராக்தநோ வாஸநாப்யாஸோ ஹேதும் லகும் அபேக்ஷதே
இந்த நட்பு மற்றும் இதுபோன்றவை எல்லாம் ஒருவருடைய மனநிலைக்கேற்பவே உண்டாகின்றன; பழைய பழக்கங்கள் சிறிய காரணத்தாலே மீண்டும் எழும்.
யத் யத் அப்யஸ்யதே ऽஜஸ்ரம் அந்யதேஹாந்தரே ऽபி ச । ஜாக்ரத்ஸ்வப்நேஷ்வ் அஸத் அபி தத் ஸத் இத்ய் அநுபூயதே
எது எப்போதும் தொடர்ந்து பழகப்படுகிறதோ, அது வேறு உடலில், விழிப்பிலும் கனவில்—even பொய்யாக இருந்தாலும், உண்மையாகவே அனுபவிக்கப்படுகிறது.
தத் தத் அர்தக்ரியாகாரி துஃகாய ச ஸுகாய ச । உதேதி பாவநா தஸ்மாத் பாவநாபாவநம் ஜயஃ
அந்த மனக்கற்பனை பலவிதமான செயல்களில் பயனளிக்கிறது; அது துக்கத்தையும் ஆனந்தத்தையும் தருகிறது. ஆகவே, மனக்கற்பனையை நிறுத்துவதில்தான் வெற்றி உள்ளது.
பாவநைவ ஸ்வம் ஆத்மாநம் தேஹோ ऽயம் இதி பஶ்யதி । ஸ்வஸத்தாமாத்ரவிஸ்தாரம் தம் குல்மத்வம் இவாங்குரஃ
இந்த உடல் நாமே என்று பார்க்கும் எண்ணமே தான் உண்மையில் நம்முடைய சுயம். அது தன் இருப்பு விரிவாகும் போல, ஒரு கொடி தன் கிளையை விரிப்பதுபோல் தான்.
பாவநா ப்ரேக்ஷ்யமாணைஷா ந கிஞ்சித் அபி ஶிஷ்யதே । நைவ வித்யத ஏவேதி தத்ப்ரமேணாலம் அஸ்து நஃ
இந்த எண்ணத்தை நன்கு ஆராய்ந்தால் எதுவும் மீதமிருக்காது; அது உண்மையில் இல்லை — இந்த மாயையை விட்டுவிடுவோம்.
ப்ரமஸ்யாஸந்மயஸ்யாஸ்ய ஜாதஸ்யாகாஶவர்ணவத் । அஸம்வேதநமாத்ரைகமார்ஜநீயஸ்ய வஸ்துதஃ
இது போல பொய்யான மாயை, ஆகாயத்தின் நிறம் போல் தோன்றுகிறது; உண்மையில், அதை அறியாமை மூலமே அழிக்க வேண்டும்.
அஸந்மயீ கரூபைஷா வரம் ஸத்தைவ லாலநீ । ப்ரவர்ததாம் விநோதாய கிம் அஸந் நஃ கரிஷ்யதி
இது போல பொய்யானது ஆகாயம் போல் உள்ளது; உண்மை இருப்பை மட்டுமே போற்ற வேண்டும். பொய்யானது நமக்கு என்ன பயன் தரும்?
தத் தாந் ஸர்வாந் ஸ்வஸம்ஸாராந் உத்தாயாலோகயாம்ய் அஹம் । காம்ஶ்சித் ஆலோகதாநேந தேப்ய ஏகீகரோம்ய் அஹம்
அப்போது நான் எழுந்து, என் சொந்த உலகங்களை எல்லாம் பார்த்து, சிலருக்கு அறிவின் ஒளியை அளித்து, அவர்களோடு ஒன்றாகி விடுகிறேன்.
இதி ஸஞ்சிந்த்ய ருத்ரோ ऽஸௌ தம் ஸர்கம் ப்ரஜகாம ஹ । யத்ர பிக்ஷுர் விஹாரஸ்தஸ் ஸுப்தஶ் ஶவ இவ ஸ்திதஃ
இவ்வாறு சிந்தித்து, அந்த ருத்ரன் அந்த உருவாக்கத்துக்குள் சென்றான்; அங்கு அந்த பிக்ஷு, உயிரில்லா உடலைப் போல அசையாமல் படுத்திருந்தான்.
போதயித்வாத தம் பிக்ஷும் சேதஸா சேதநேந ச । யோஜயாம் ஆஸ ஸஸ்மார பிக்ஷுர் அப்ய் ஆத்மநோ ப்ரமம்
பின்னர், அந்த பிக்ஷுவை மனத்தாலும் அறிவாலும் விழிப்பித்துப், அவனைத் தன்னுடன் இணைத்தான்; பிக்ஷுவும் தன் குழப்பத்தை நினைவுகூர்ந்தான்.
ருத்ரம் ஆத்மாநம் ஆலோக்ய ஜீவடாதிமயம் ததா । போதாத் அவிஸ்மயார்ஹோ ऽபி ஸ்தித்யர்தம் விஸ்மயம் யயௌ
ருத்ரனைத் தன்னாகவே, உயிரும் அசைவற்றதும் சேர்ந்த ஒன்றாகக் கண்டு, அறிவால் ஆச்சரியப்பட வேண்டியதில்லை என்றாலும், தொடர்ச்சிக்காக ஆச்சரியமடைந்தான்.
அத ருத்ரஸ் ததா பிக்ஷுர் த்வாவ் ஏவோத்தாய ஜக்மதுஃ । க்வாபி ஜீவடஸம்ஸாரம் சிதாகாஶைககோணகம்
அப்போது ருத்ரனும் அந்த பிச்சைக்காரனும் இருவரும் எழுந்து, உயிர்கள் வாழும் ஓர் இடத்துக்குப் போய், அறிவின் அகிலத்தில் ஓர் மூலைக்குச் சென்றார்கள்.
தத்ர தத்பவநம் கத்வா தத் த்வீபம் தச் ச மண்டலம் । விஷயம் தம் புரம் தச் ச தச் ச பாநவணிக்க்ரு'ஹம்
அங்கே அவர்கள் அந்த வீடு, அந்தத் தீவு, அந்தப் பகுதி, அந்த நிலம், அந்த நகரம், அந்த மதுபானக் கடை ஆகிய எல்லா இடங்களுக்கும் சென்றார்கள்.
ஸுப்தம் தத்ரு'ஶதுர் நஷ்டஸஞ்ஜ்ஞம் ஜீவடகம் ஶவம் । ஸ்தாபயித்வா வபுர்பாரம் ப்ரப்ராந்தம் பவபூமிஷு
அவர்கள் அங்கே ஜீவடகன் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதையும், உணர்வு இழந்த நிலையில், உடலை விட்டு விட்டு, பிறப்புப் பயணங்களில் அலைந்து திரிந்தவனாகக் கிடப்பதையும் பார்த்தார்கள்.
தம் ப்ரபோத்ய நியோஜ்யாஶு சேதஸா சேதநேந ச । ஏகரூபாஸ் த்ரிரூபாஸ் தே ருத்ரஜீவடபிக்ஷுகாஃ
அவரை விரைவாக விழித்தெழச் செய்து, மனத்தாலும் அறிவாலும் செயல்படச் செய்து, ருத்ரன், ஜீவடகன், பிச்சைக்காரன் ஆகிய மூவரும் ஒரே வடிவமாகவும், மூன்று வடிவங்களாகவும் ஆனார்கள்.
போதவந்தோ ऽப்ய் அபுத்தாபா விஸ்மிதா அப்ய் அவிஸ்மிதாஃ । பபுஸ் தூஷ்ணீம் ஸ்திதாஶ் சித்ரே க்ரு'தாகாரா இவ க்ஷணம்
அறிவும் இருந்தும், புரிதல் இல்லாதவர்களைப் போலவும், ஆச்சரியப்பட்டும், அதுவும் இல்லாதவர்களைப் போலவும், அவர்கள் ஓர் கணம், ஓவியத்தில் உருவங்கள் போல் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
அத ஜக்முஶ் ச தே ஸர்வே க்வசிச் சித்வ்யோமநி ஸ்திதம் । விப்ரஸம்ஸாரம் ஆரம்பபரபூதஸகுங்குமம்
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும், உலகம் தோன்றும் ஓசையும் மறையும் ஓசையும் மெதுவாக ஒலிக்க, அறிவின் ஆகாயத்தில் இருக்கும் ஓர் இடத்துக்கு சென்றார்கள்.
தத்ர தத்பவநம் கத்வா தத் த்வீபம் தச் ச மண்டலம் । விஷயம் தம் ச தம் க்ராமம் ப்ராபுஸ் தே ப்ராஹ்மணாலயம்
அங்கே, அந்த இல்லத்தையும், அந்தத் தீவையும், அந்தப் பகுதியையும், அந்த ஊரையும் அடைந்து, அவர்கள் அந்தப் பிராமணரின் வீட்டை வந்தடைந்தார்கள்.
விப்ரம் தே தத்ரு'ஶுஸ் ஸுப்தம் கலத்ரவலிதம் க்ரு'ஹே । கண்டே க்ரு'ஹீதம் ப்ராஹ்மண்யா பஹிர்ஜீவம் இவ ஸ்திதம்
அவர்கள், அந்தப் பிராமணரை வீட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதையும், அவனை அவன் மனைவி கழுத்தைத் தழுவிக் கொண்டு சுற்றி இருப்பதையும், உயிர் வெளியில் இருப்பது போல் அவன் அமைந்திருப்பதையும் பார்த்தார்கள்.
தம் ப்ரபோத்ய நியோஜ்யாஶு சேதஸா சேதநேந ச । தஸ்துஸ் தே பஹவோ ऽப்ய் ஏகே ஸவிஸ்மயம் அவிஸ்மயாஃ
அவரை விழித்தெழச் செய்து, மனமும் அறிவும் உடனே செயல்படச் செய்து, பலரும் அங்கே நின்றனர்; சிலர் ஆச்சரியத்துடன், சிலர் ஆச்சரியமின்றி.
அத ஜக்முஶ் சிதாகாஶகசிதம் சேதிதம் ச தைஃ । ஸாமந்தந்ரு'பஸம்ஸாரம் ஆரம்பபரஸுந்தரம்
பின்னர் அவர்கள் அந்த அறிவால் நிரம்பிய வெளியில் நுழைந்தார்கள்; அது ஆரம்பத்தின் அழகால் ஒளிவீசும் இடம், அண்டை அரசரின் உலகம்.
தத்ர தத்பவநம் ப்ராபுஸ் தத் த்வீபம் தச் ச மண்டலம் । ஸாமந்தம் தத்ரு'ஶுர் மத்தம் ஸுப்தம் பர்யங்கபங்கஜே
அங்கே அவர்கள் அந்த அரண்மனையையும், அந்தத் தீவையும், அந்த வட்டாரத்தையும் அடைந்தார்கள்; அண்டை அரசர் மதத்தில் மயங்கி, தாமரை மஞ்சத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள்.
ஹேமாவதாதம் ஹேமாங்க்யா நிஹிதம் குசகோடரே । ப்ரமர்யேவாந்விதம் பத்மகோஶஸுப்தம் மதுவ்ரதம்
பொன்னிறமான அவன், பொன்னிறமான பெண்ணால் அணைக்கப்பட்டு, அவளது மார்பில் தங்கியிருந்தான்; ஒரு தேனீ மற்றொரு பெண் தேனியுடன் தாமரையின் உள்ளே தூங்குவது போல.
காந்தாபிர் அப்யாவலிதம் மஞ்ஜரீபிர் இவ த்ருமம் । தீபஜாலகமத்யஸ்தம் ரத்நௌக இவ காஞ்சநம்
அன்பான பெண்கள் அவரைச் சுற்றி நின்றார்கள்; அது பூமொட்டுகள் நிறைந்த ஒரு மரத்தைப் போலவும், விளக்குகளால் ஒளிரும் ஜாலகத்துக்குள் வைரங்கள் நடுவே பொன்னைப் போட்டு வைத்திருப்பதைப் போலவும் இருந்தது.
தம் ப்ரபோத்ய நியோஜ்யாஶு சேதஸா சேதநேந ச । தஸ்துஸ் தே பஹவோ ऽப்ய் ஏவம் ஸவிஸ்மயம் அவிஸ்மயம்
அவர்கள் அவனை விழிப்பித்து, விரைவாக மனதும் அறிவும் கொண்டு அவனைக் குறித்தார்கள்; அப்பொழுது பலரும் அங்கே ஆச்சரியத்தோடும், அதே நேரத்தில் ஆச்சரியமில்லாமல் நிற்கின்றனர்.