ஆலோகிதம் நாம கதம் அவஸ்து கில லப்யதே । ப்ரயத்நேநாபி ஸம்ப்ராப்தம் ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாம்பு கேந வா
ஒரு பொருள் உண்மையல்ல என்றால், அதை பார்த்தாலோ, எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும், அதை அடைய முடியுமா? மருச்சுடலில் நீர் இருப்பதாக எண்ணி யாரும் அதை பெற்றதில்லை.
அஸத் ஏவ ஸதைவாஸத் அஜ்ஞாநாத் அஸ்ய ஸத்யதா । ஜ்ஞாநாத் யதாஸ்திதம் வஸ்து த்ரு'ஶ்யதே நஶ்யதி ப்ரமஃ
உண்மையல்லாதது எப்போதும் உண்மையல்லாததாகவே இருக்கும்; அறியாமையால் தான் அது உண்மையாக தோன்றுகிறது. உண்மை அறிவு வந்தவுடன், பொருள்கள் எவ்வாறு உள்ளனவோ அப்படியே தெரிகின்றன, அந்த மயக்கம் அழிகிறது.
அவித்யாயா விசாராய ஜீவபுர்யஷ்டகாதிகா । அப்ய் அத்யந்தம் அஸத்யாயாஃ கல்பநா கல்பிதாத்மநி
அறியாமையை ஆராய்வதற்காக, ஜீவன், எட்டு வகை சூட்சும உடல் போன்ற கருத்துகள், முழுமையாக பொய்யானவை என்றாலும், கற்பனையாகவே உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
தஸ்மாத் ததுபதேஶாய ஸேயம் ஜீவாதிகல்பநா । க்ரு'தா ஶாஸ்த்ரைஃ ப்ரபோதாய தாம் த்வம் ஏகமநாஶ் ஶ்ரு'ணு
ஆகவே, போதனைக்காகவே ஜீவன் முதலான கற்பனைகள் வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ளன, உண்மை அறிவை எழுப்புவதற்காக. அதை நீ ஒருமனதாகக் கவனித்து கேள்.
ஜீவத்வம் இவ ஸம்ப்ராப்தா புர்யஷ்டகபதே ஸ்திதா । கலாகலங்கரஹிதா சிதிர் ஆசேதநோந்முகீ
பண்புகளும் குற்றங்களும் இல்லாத அந்த அறிவு, தனித்தன்மை பெற்றது போல் தோன்றுகிறது; அது எட்டு வகை நுட்பமான உடலில் நிலைத்து, உயிரற்றதையே நோக்கி நிற்கிறது.
யத் யதா பாவயத்ய் ஆஶு தத் ததாநுபவத்ய் அலம் । ஸத்யம் பவத்வ் அஸத்யம் வா பாலேவ நிஶி யக்ஷகம்
யாராவது எதை ஆழமாக எண்ணுகிறார்களோ, அது உண்மை ஆனாலும் பொய் ஆனாலும், விரைவாக அதையே அனுபவிக்கிறார்கள்; இரவில் ஒரு குழந்தை பேயை பார்க்கும் போல்.
பஞ்சதந்மாத்ரகலநாஸ் ஸா பாவயதி யத்ர யாஃ । தத்ராத்மநி ததாரந்த்ராஸ் தாஃ பஶ்யதி ததோதிதாஃ
அறிவு எங்கு அந்த ஐந்து நுட்பத் தன்மைகளை உருவாக்குகிறதோ, அங்கே தானே அந்த வாயுக்களையும், அவை தோன்றும் விதத்திலேயே, உள்ளுக்குள் காண்கிறது.
தாப்ய ஏவ ஸமுத்பந்நம் பஹிஸ்ஸ்தம் பூதபஞ்சகம் । பஶ்யத்ய் அநந்யத் அந்யாபம் ஶாகாஶதம் இவாங்குரஃ
அவற்றிலிருந்தே வெளியிலுள்ள ஐந்து மூலப்பொருள்கள் தோன்றுகின்றன; அவை தனக்கு வேறானவை அல்ல என்று அறிவு காண்கிறது, ஒரே முளையிலிருந்து நூறு கிளைகள் கிளம்புவது போல்.
இதம் அந்தர் இதம் பாஹ்யம் இதி நிஶ்சயவாம்ஸ் ததஃ । ஜீவோ யதா யத் ஆதத்தே தத் ததா த்ரடயத்ய் அலம்
இந்தது உள்ளே, அந்தது வெளியே என்று உறுதியுடன் நினைக்கும் உயிர், எதை ஏற்கிறதோ, அதை அந்த மாதிரியே உறுதியாக நிலைநிறுத்துகிறது.
ரஶ்மிஜாலம் இவேந்தோர் யத் ஆத்மநஃ ப்ரதிபாஸநம் । பாஹ்யஸ்பர்ஶதயா தேந தத் ஏவாஶூரரீக்ரு'தம்
சந்திரனின் கதிர்கள் அவனிடமிருந்து தோன்றும் போல் தெரிகிறது அல்லவா? அதுபோல, ஆத்மாவிலிருந்து தோன்றும் எதுவும் வெளியிலுள்ளதெனும் உணர்வால் உடனே வெளிப்படையாக ஆகிவிடுகிறது.
மரிசஸ்யேவ யத் தைக்ஷ்ண்யம் ஶூந்யத்வம் இவ கஸ்ய யத் । ஆத்மநோ வேதநம் தேந தத் ஏவாந்யத் இவாஶ்ரிதம்
மாயை நீரில் தோன்றும் தீவிரம் போலவும், ஆகாயத்தின் வெற்றிடம் போலவும், ஆத்மாவின் உணர்வும் அதுவே வேறொன்றாக இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது.
அத்ரைவ நிஶ்சயம் புத்த்வா நியமஸ் ஸுத்ரு'டீக்ரு'தஃ । அநேநேத்தம் அநேநேத்தம் பாவ்யம் இத்ய் அவிகண்டிதம்
இதில் உறுதியை உணர்ந்து, கட்டுப்பாட்டை உறுதியாக நிறுவி, 'இப்படியே இருக்க வேண்டும், இப்படியே இருக்க வேண்டும்' என்று மனதில் உறுதி செய்து, சலனமில்லாமல் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
ஸ்வபாவேதரநாமாஸௌ ஸ்வஸங்கல்பநியாமகஃ । க்வசித் கதாசித் பவதி ஸ்வபாவேநைவ நாந்யதா
இது வேறொரு பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது, ஆனால் இது தன் எண்ணத்தால் நடத்தப்படுகிறது; சில சமயங்களில், சில இடங்களில், இது தானாகவே நிகழ்கிறது, வேறு விதமாக இல்லை.
ஆத்மநைவேதம் அகிலம் ஸம்பந்நம் த்வைதம் அத்வயம் । ஷண்டோ மதுரஸேநேவ ம்ரு'தேவ ச மஹாகடஃ
இவ்வுலகில் இருமையும், ஒருமையும் அனைத்தும் ஆத்மாவால் தான் நிகழ்கிறது; அது எப்படி என்றால், ஒரு நபர் பானத்தில் பனங்கற்கண்டு ஊற்றினால் இனிப்பாகும் போல, பெரிய பானை மண்ணால் உருவாகும் போல.
ஸந்நிவேஶவிகாராதி தேஶகாலாதிஸம்பவாத் । ஸம்பவத்ய் அத்ர ந த்வ் ஈஶே தேஶகாலாத்யஸம்பவாத்
ஒழுங்கு, மாற்றம் ஆகியவை எல்லாம் இடம், காலம் முதலியவை இருப்பதால் தோன்றுகின்றன; ஆனால் இங்கு அவை இல்லை, ஏனெனில் இடமும் காலமும் இங்கு இல்லை.
இதஃ புஷ்பம் இதஃ பத்த்ரம் அஹம் இத்ய் உதிதோ யதா । ஷண்டே ஸ்வாத்மநி வாஸந்தோ ரஸோ ऽத்வித்வே த்விதாம் ஹரந்
'இங்கு பூவும், இங்கு இலையும், நானும் இருக்கிறேன்' என்று ஒருவர் சொல்வது போல, அந்த நபரின் உள்ளத்தில் வசந்தத்தின் இனிமை இருமையை நீக்கி, ஒருமையில் கலக்கிறது.
இதஃ படம் இதஃ குட்யம் அஹம் இத்ய் உதிதஸ் ததா । ஸர்காத்மந்ய் ஆத்மநி ப்ரஹ்ம நிர்த்வந்த்வே த்வித்வம் ஆஹரத்
இங்கே துணி, அங்கே சுவர், இப்படிப் 'நான்' என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. எல்லா படைப்புகளின் ஆதாரமான ஆத்மாவிலும், இரட்டையில்லாத பரப்பிரம்மத்திலும், இருமை என்பது மனதில் உருவாகும் ஒரு கற்பனை மட்டுமே.
அத்யாங்குரோ ऽஹம் அத்யார்கருக் அஹம் த்வ் அத்ய வாரிதஃ । யதேதி திஷ்டத்ய் அப்பாகஸ் ததாத்மா ஸதஸத்வபுஃ
இன்று நான் ஒரு முளையாகவும், இன்று நான் சூரிய கதிராகவும், இன்று நான் மேகமாகவும் இருக்கிறேன்; எப்படி நீர் பல வடிவங்களை எடுப்பதோ, அதுபோல் ஆத்மாவும் உள்ளதாய், இல்லாததாய் தோன்றுகிறது.
இதி பாவ்யம் அநேநேத்தம் இதி ஸர்வேஶ்வரேரிதம் । க்ரமம் கண்டயிதும் லோகே கஸ்ய நாமாஸ்தி ஶக்ததா
இவ்வாறு தான் தியானிக்க வேண்டும் என்று எல்லாம் ஆளும் இறைவன் அறிவுறுத்துகிறார்; இந்த உலகில் நிகழ்வுகளின் ஓட்டத்தை உடைக்கும் சக்தி யாருக்கு உள்ளது?
ஆதர்ஶே ஸ்வச்ச ஆகாரோ நைவ ஸ்வஃ ப்ரதிபிம்பதி । வ்யதிரேகாஸம்பவதஃ கசத்ய் ஏவ து கேவலம்
நிறைவான கண்ணாடியில், ஒருவரது உருவம் தனக்குத் தனியே பிரதிபலிக்காது; வேறுபாடு இருக்க முடியாததால், ஒளிர்வது மட்டும் தான் தெரிகிறது.
ப்ரஹ்மணி த்வ் ஆத்மநாத்மைவ ஸ்திதஃ கசதி பிம்பதி । த்வைதீபவத்ய் அதேஹோ ऽபி சிந்மயத்வாத் ஸ்வபாவதஃ
பிரம்மத்தில், ஆன்மா தனக்குள் தானே நிலைத்து, ஒளிர்ந்து, பிரதிபலிக்கிறது; உடல் இல்லையென்றாலும், அதன் இயல்பான அறிவு தன்மை காரணமாக, இரட்டையாக்கம் போலத் தோன்றுகிறது.
யத் யதைவாத்மகசநம் சேதிதம் கசதாத்மநா । அஸத்யம் அபி தந் நேஹ வ்யபிசாரி கதாசந
ஒளிரும் ஆன்மாவால் எது எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படுகிறதோ, அது பொய்யாக இருந்தாலும், இங்கு அந்த உருவில் இருந்து விலகுவதில்லை.
ஹேமத்வகடகத்வே த்வே ஸத்யாஸத்யஸ்வரூபிணீ । ஹேம்நி பாண்டமதௌ யத்வச் சித்த்வாசித்த்வே ததாத்மநி
பொன்னும், பொன்னால் ஆன வளையலும், இரண்டும் உண்மை மற்றும் பொய் எனும் தன்மை உடையவை; பொன்னில் பாத்திரம் கற்பனை செய்யப்படுவது போல, ஆன்மாவிலும் அறிவும், அறிவில்லாததும் கற்பனை செய்யப்படுகின்றன.
ஸர்வகத்வாச் சிதேஶ் சித்த்வம் நித்யம் மநஸி வித்யதே । ஹேமத்வம் கடகஸ்யேவ ஜடதா ச ஸ்திதாந்யதா
அறிவு எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருப்பதால், அதன் அறிவு தன்மை எப்போதும் மனதில் உள்ளது; வளையலுக்கு பொன் தன்மை இருப்பது போல, மற்ற சமயங்களில் அறிவில்லாத தன்மையும் நிலைத்திருக்கிறது.
சித்த்வஜாட்யாத்மகம் சித்தம் த்ரு'டம் பாவயதி ஸ்வயம் । யதா யதைவ யத்பாவம் ததா பவதி தத் ததா
சிந்தனை என்பது அறிவும், மூடத்தனமும் கலந்தது. அது எந்த நிலையை உறுதியாக நினைக்கிறதோ, அந்த நேரத்தில், அந்த வகையில், அந்த நிலையாகவே தானாக மாறுகிறது.
காலே காலே சிதா ஜீவஸ் த்வ் அந்யோ ऽந்யோ பவதி ஸ்வயம் । பாவிதாகாரவாந் அந்தர் வாஸநாகணிகோதயாத்
பல்வேறு நேரங்களில், அந்த அறிவு, உள்ளே உருவாகும் எண்ணங்களால், ஒவ்வொரு முறையும் வேறுபட்ட உயிராகத் தோன்றுகிறது.
ஸ்வப்நே த்ரு'ஷ்டோ யதா க்ராமோ யாதி ஸத்யாத்மதாம் க்ஷணம் । தேஹாத் தேஹம் ததா யாதி ஜீவோ ऽயம் ப்ரதிபாத்மகம்
கனவில் ஒரு கிராமம் பார்த்தால் அது ஒரு கணம் உண்மையாகத் தோன்றும் போல, இந்த உயிரும் உடலிலிருந்து உடலுக்குப் போய், தோற்றமாகவே தெரிகிறது.
ப்ரதிபாஸோ யதா ஸ்வப்நே நரஃ குட்யம் படம் பவேத் । பவத்ய் அஸத்யம் ஏவைவம் தேஹாத் தேஹாந்தரம் ஸ நஃ
கனவில் ஒருவர் சுவரோ, துணியோ என்று பார்த்தாலும், அவை உண்மையில் இல்லை; அதுபோல், நமக்கு உடலிலிருந்து வேறு உடலுக்குச் செல்லும் தோற்றமும் உண்மை அல்ல.
அஸத்யம் ஏவ ம்ரியதே த்வ் அஸத்யம் ஜாயதே புநஃ । ஜீவஸ் ஸ்வப்ரதிபாஸேந ஸ்வப்நவத் ஸ்வாந்யரூபவத்
உண்மை இல்லாதது தான் அழிகிறது; அதுவே மீண்டும் பிறக்கிறது. உயிரினம் தன் தோற்றத்தால், கனவில் போல, தன் வடிவமாகவோ, வேறு வடிவமாகவோ தோன்றுகிறது.
காலேநைதாவதா ரூபம் இதம் த்யாஜ்யம் மயேத்ய் அஸௌ । ப்ராக்ரு'தம் நிஶ்சயம் ரூடம் பவத்ய் அநுபவத் ஸ்வதஃ
காலம் சென்றபின், 'இது எனது' என்று எண்ணி இந்த உடலை விட்டுவிட வேண்டும். அனுபவத்தின் மூலம், இயல்பாகவே ஒரு உறுதியான நம்பிக்கை உண்டாகிறது.