யதாஹ்லாதயதி ஸ்வச்சஃ பல்லவம் ரஶ்மிர் ஐந்தவஃ । ததாத்மாஹ்லாதயத்ய் அந்தர் த்ரு'ஶ்யதர்ஶநஸங்கமே
எப்படி தெளிந்த சந்திரக்கதிர் ஒரு முளை இலைக்கு இன்பம் தருகிறதோ, அதுபோல், காண்பவரும் காணப்படுவதும் ஒன்றாகும் போது ஆன்மா உள்ளுக்குள் ஆனந்தம் தருகிறது.
பிம்பாத் தூரம் ப்ரயாதஸ்ய பித்தாவ் அபதிதஸ்ய ச । யத் இந்தோஸ் தேஜஸோ ரூபம் தத் ரூபம் ஶுத்தஸம்விதஃ
சந்திரனின் ஒளி அதன் உருவத்திலிருந்து தூரம் சென்று ஒரு சுவரில் விழும் போது அது எப்படியோ, அதுபோல் தூய அறிவின் வடிவம் இருக்கிறது.
ந த்ரு'ஶ்யம் நோபதேஶார்ஹம் நாப்யாஶே ந ச தூரதஃ । கேவலாநுபவப்ராப்யம் தத் ரூபம் ஶுத்தம் ஆத்மநஃ
அந்த பரிசுத்தமான ஆத்மாவின் இயல்பு கண்களுக்கு தெரியாதது, சொல்லிக் கொடுக்க முடியாதது, அருகிலும் இல்லை, தொலைவிலும் இல்லை; அதை நேரடி அனுபவத்தால் மட்டுமே அடைய முடியும்.
ந தேஹோ நேந்த்ரியகணோ ந சித்தம் ந ச வாஸநா । ந ஜீவோ நாபி ச ஸ்பந்தோ ந ஸம்வித்திர் ந சைவ கம்
அது உடலும் அல்ல, அறிவுப் புலன்களும் அல்ல, மனமும் அல்ல, பழைய நினைவுகளும் அல்ல; அது தனிப்பட்ட உயிரும் அல்ல, அசைவும் அல்ல, அறிவும் அல்ல, விண்ணும் அல்ல.
ந ஸந் நாஸந் ந மத்யஸ்தம் ஶூந்யாஶூந்யே ந சைவ ஹ । ந தேஶகாலவஸ்த்வாதி ஸ ஏவாஸ்தி ந சேதரத்
அது இருப்பும் அல்ல, இல்லாமையும் அல்ல, நடுவிலும் இல்லை; அது வெற்றும் அல்ல, வெற்றல்லாததும் அல்ல; அது இடம், காலம், பொருள் போன்ற எதுவும் அல்ல—அது மட்டுமே உள்ளது, வேறொன்றும் இல்லை.
ஏதைஸ் ஸர்வைர் விநிர்முக்தம் ஹ்ரு'தி கோஶகதே ऽபி ச । யத்ரைதத் ஸ்பந்ததே ऽத்ரு'ஶ்யம் தத் தத் ஆத்மபதம் பவேத்
இவை எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுபட்டு, இதய மலருக்குள் இருந்தாலும், எங்கு இந்தக் காணாத அசைவு தோன்றுகிறதோ, அங்கேயே அந்த ஆத்மாவின் நிலை இருக்கும்.
தச் ச நாத்ய ந கல்பாந்தே ந ஶஸ்த்ராக்ந்யநிலாதிபிஃ । நேஹ நாமுத்ர ஸத்ரூபாத் அந்யதா பவதி க்வசித்
அது இப்போது மாற்றம் அடைவதில்லை; யுகத்தின் முடிவிலும், ஆயுதம், நெருப்பு, காற்று போன்றவற்றாலும் அது மாற்றப்படுவதில்லை. இங்கு அல்லது வேறு எங்கேயும் அதன் உண்மையான இயல்பு ஒருபோதும் வேறுபடுவதில்லை.
ஜாயந்தே ச ம்ரியந்தே ச தேஹகும்பாஸ் ஸஹஸ்ரஶஃ । ஸபாஹ்யாப்யந்தரஸ்யாஸ்ய நாத்மாகாஶஸ்ய கண்டநா
உடல்கள், பானைகள் போல், ஆயிரக்கணக்கில் பிறந்து மறைகின்றன; ஆனாலும், ஆத்மாவின் உள்ளும் புறமும் உள்ள அகலம் ஒருபோதும் உடையப்படுவதில்லை.
தச் ச தேஹாதி ஸகலம் ஆத்மைவாத்மவிதாம் வர । கேவலம் போதவைரூப்யாத் ஈஷத் ப்ரு'தக் அவஸ்திதம்
உடல் முதலிய அனைத்தும், ஆத்மாவை உணரும் மக்களுக்கு உண்மையில் ஆத்மாவே ஆகும்; அறிவில் சிறிது விகாரம் வந்ததால் மட்டும் அது தனித்ததாக தோன்றுகிறது.
விஷ்வக் ஆத்மமயம் ஶுத்தம் புத்த்வா புத்த்யா ஸ்வஸித்தயா । ப்ரஜ்வலந்ந் அபி கார்யேஷு நிர்வாணோ நிர்மமோ பவ
இந்த உலகம் முழுவதும் தூய ஆத்மாவாக இருப்பதை உன் அறிவால் உணர்ந்தவுடன், செயலில் ஒளிர்ந்தாலும், விடுதலையோடும், சொந்தம் என்ற உணர்வில்லாமலும் இரு.
யத் இதம் த்ரு'ஶ்யதே கிஞ்சிஜ் ஜகத் ஸ்தாவரஜங்கமம் । தத் ஸர்வம் ப்ரஹ்ம நிர்தர்ம நிர்குணம் நிர்மமாத்மகம்
இந்த உலகத்தில் காணப்படும் எதுவும்—அசையும், அசையாததும்—அனைத்தும் பிரம்மமே; அதற்கு எந்தக் குணமும், எந்தத் தன்மையும், எந்த உரிமை உணர்வும் இல்லை.
நித்யவ்யபேதாவயவம் ஏகம் ஏகாந்தநிர்மலம் । நிர்விகாரம் அநாத்யந்தம் நித்யம் ஶாந்தம் ஸமாத்மகம்
அது எப்போதும் பகுத்துப் பாகங்கள் இல்லாத ஒன்றாக, முற்றிலும் தூய்மையானது, மாற்றமற்றது, ஆரம்பம் முடிவில்லாதது, எப்போதும் அமைதியானது, ஒருமை தன்மை கொண்டது.
காலக்ரியாகரணகாரணகர்த்ரு'கார்யஜந்மஸ்திதிப்ரலயஸம்ஸரணாதி ஸர்வம் । ப்ரஹ்மேதி த்ரு'ஷ்டவத ஏவ தவாத்மத்ரு'ஷ்ட்யா பூயோ ऽபி கிம் ப்ரமணம் அங்க ஸஸங்கம் ஏவ
காலம், செயல், கருவி, காரணம், செய்பவர், விளைவு, பிறப்பு, நிலை, அழிவு, இயக்கம்—இவை எல்லாம் பிரம்மம்தான் என்று உனது ஆன்மா பார்வையில் காண்பவருக்கு, இனி என்ன அலைச்சல் அல்லது பற்றுதல் இருக்க முடியும், அன்புள்ளவனே?
யதி நாஸ்தி விகாராதி ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மணி ப்ரு'ம்ஹிதே । தத் இதம் கதம் ஆபாதி பாவாபாவமயம் ஜகத்
பெரும் பிரம்மத்தில் மாற்றம் போன்ற எதுவும் இல்லையென்றால், இந்த இருப்பும் இல்லாமையும் கலந்த உலகம் எப்படி தோன்றுகிறது?
அபுநஃப்ராகவஸ்தாநம் யத் ஸ்வரூபவிபர்யயஃ । தத் விகாராதி கதிதம் யத் க்ஷீராதிஷு வித்யதே
மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பாததும், அதன் இயல்பு மாறிப்போனதும், இதுவே மாற்றம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; பால் போன்றவற்றில் இது எளிதாகக் காணப்படுகிறது.
பயஸ்தாம் புநர் அப்யேதி ததித்வாந் ந புநஃ பயஃ । புத்தம் ஆத்யந்தமத்யேஷு ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மைவ நிர்மலம்
பால் தயிராக மாறிவிட்டால், அது மீண்டும் பாலைப் பெறாது; ஆனால் ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அறியப்பட்ட பரமம் எப்போதும் தூய பரமமாகவே நிற்கிறது.
க்ஷீராதேர் இவ தேநாஸ்தி ப்ரஹ்மணோ ந விகாரிதா । அநாத்யந்தாவிகாரஸ்ய ந சைவாவயவிக்ரமஃ
பால் போன்றவற்றில் மாற்றம் இருப்பதைப் போல, பரமத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை; ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத, மாற்றமற்ற ஒன்றில் பகுதி பகுதியாய் ஏற்படும் ஒழுங்கும் இல்லை.
ஸமஸ்யாத்யந்தயோர் யேயம் த்ரு'ஶ்யதே விக்ரு'திஃ க்ஷணம் । ஸம்விதஸ் தம் ப்ரமம் வித்தி நாவிகாரே ऽஸ்தி விக்ரியா
ஒரு சேர்க்கை பொருளின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் ஒரு கணம் தோன்றும் மாற்றம், அது உணர்வின் மயக்கம் என்பதை அறிக; மாற்றமற்ற ஒன்றில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.
ஸம்வேத்யே ஸதி ஸம்வித்திஸ் தந் ந ப்ரஹ்மணி வித்யதே । தத் ப்ரஹ்மஶப்தகதிதம் நிஸ்ஸம்வேத்யம் சிதாத்ம யத்
ஏதாவது அறியப்பட வேண்டிய ஒன்று இருந்தால் தான் அறிவு தோன்றும்; ஆனால் அது பரமத்தில் இல்லை. பரமம் என்று சொல்லப்படுவது எந்தவிதமான பொருளும் இல்லாத தூய அறிவே.
யாத்ரு'க் ஆத்யந்தயோர் வஸ்து தாத்ரு'க் ஏவ தத் உச்யதே । மத்யே தஸ்ய யத் அந்யத்வம் தத் அபோதவிஜ்ரு'ம்பிதம்
ஓர் பொருள் அதன் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் எப்படி இருக்கிறதோ, அதுவே உண்மையில் அது. நடுவில் காணப்படும் வேறுபாடு அறியாமையின் விளையாட்டு மட்டுமே.
ஆத்மா த்வ் ஆத்யந்தமத்யேஷு ஸமஸ் ஸர்வத்ர ஸர்வதா । கம் அப்ய் அந்யத்வம் ஆயாதி நாத்மதத்த்வம் கதாசந
ஆன்மா ஆரம்பம், நடுவு, முடிவு எல்லாவற்றிலும் எப்போதும் எங்கும் ஒரே மாதிரியாக உள்ளது; ஆகாயம் கூட வேறுபடலாம், ஆன்மாவின் உண்மை தன்மை ஒருபோதும் மாறாது.
பாரூபத்வாத் ததேகத்வாந் நித்யத்வாச் சாயம் ஈஶ்வரஃ । வஶம் பாவவிகாராணாம் ந கதாசந கச்சதி
ஒளி, ஒன்றாக இருப்பது, என்றும் நிலைத்திருப்பது என்பவை காரணமாக, இந்த ஈச்வரன் ஒருபோதும் எந்த மாற்றங்களாலும் பாதிக்கப்படுவதே இல்லை.
வித்யமாநே ஸதைகஸ்மிந் ப்ரஹ்மண்ய் ஏகாந்தநிர்மலே । ஸம்வித்ப்ரமஸ்வரூபாயா அவித்யாயாஃ க ஆகமஃ
ஒரே ஒரு தூய பிரம்மம் மட்டுமே எப்போதும் இருக்கையில், அறிவு குழப்பமே ஆன அறியாமைக்கு எங்கிருந்து தோற்றம் வரும்?
ப்ரஹ்மதத்த்வம் இதம் ஸர்வம் ஆஸீத் அஸ்தி பவிஷ்யதி । நிர்விகாரம் அநாத்யந்தம் நாவித்யாஸ்தீதி நிஶ்சயஃ
இது எல்லாம் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என அனைத்தும் மாற்றமில்லாத, ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத பிரம்மத்தின் உண்மைதான்; அறியாமை இல்லை என்பதில் உறுதி இருக்கிறது.
யஸ் து ப்ரஹ்மேதி ஶப்தேந வாச்யவாசகயோஃ க்ரமஃ । தத்ராபி நாந்யதாபாவ உபதேஷ்டும் க்ரு'தோ ஹ்ய் அஸௌ
‘பிரம்மம்’ என்ற சொல்லுக்கும் அதனால் குறிக்கப்படுவதற்கும் வேறுபாடு என்று சொல்லப்படுவது, கற்றுக்கொடுக்கவே மட்டும் உருவாக்கப்பட்டது; உண்மையில் வேறுபாடு எதுவும் இல்லை.
த்வம் அஹம் ஜகத் ஆஶாஶ் ச பூஃ கம் அக்ந்யநிலாதி ச । ப்ரஹ்மமாத்ரம் அநாத்யந்தம் நாவித்யாஸ்தி மநாக் அபி
நீயும், நானும், உலகமும், ஆசைகளும், பூமியும், ஆகாயமும், நெருப்பும், காற்றும் மற்றும் மற்ற அனைத்தும், எல்லாம் ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத பிரம்மமே; இங்கு சிறிதளவும் அறியாமை இல்லை.
நாமைவேதம் அவித்யேதி ப்ரமமாத்ரம் அஸத் விதுஃ । ந வித்யதே யா தஸ்யா ஹி கீத்ரு'ங் நாம பவிஷ்யதி
‘அறியாமை’ எனப்படும் ஒன்று வெறும் மயக்கம் மட்டுமே; அது உண்மை அல்ல என்று அறிவாளிகள் அறிவார்கள். அது இல்லாதபோது, அதற்கு எப்படி உண்மையான தன்மை இருக்க முடியும்?
உபதேஶப்ரகரணே ஹ்யஃ கிம் ஏதத் த்வயோதிதம் । அவித்யேயம் ததேத்தம் ச நிர்தார்யத இதி ப்ரபோ
ஓ ஆண்டவரே, போதனைப் பகுதியில், இதுவே அறியாமை என்று நீர் ஏன் கூறினீர்? இதையே இப்படியே உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்று ஏன் சொன்னீர்?
ஏதாவந்தம் அபுத்தஸ் த்வம் அபூஃ காலம் ரகூத்வஹ । கல்பிதாபிஃ கிலைதாபிர் போதிதோ ऽஸி ஸுயுக்திபிஃ
ரகு வம்சத்தைச் சேர்ந்தவரே, நீ இவ்வளவு நாட்கள் அறியாமலிருந்தாய்; இப்போது இந்த நன்றாக அமைந்த காரணங்களால், அவை உண்மையில் கற்பனையே என்றாலும், விழித்துள்ளாய்.
அவித்யேயம் அயம் ஜீவ இத்யாதிகலநாக்ரமஃ । அப்ரபுத்தப்ரபோதாய கல்பிதோ வாக்விதாம் வரைஃ
‘இது அறியாமை, இது உயிர்’ என்ற எண்ணங்கள் எல்லாம், இன்னும் விழிக்காதவர்களை விழிப்பிக்க அறிவாளிகள் உருவாக்கிய கருத்துகளே.