அஹந்தாயாம் ஜகதி ச ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாஜலே ச யஃ । ஸாஸ்தஸ் தம் சித்கநதரம் நோபதேஶ்யஸ் த்வ் அஸாவ் இதி
தன்னுணர்வு என்ற மாயை நீரில், உலகத்தில் உறுதியாக நிற்கும் அந்த சுத்த அறிவை, யாரும் போதிக்க முடியாது; ஏனெனில் அவனே அது.
ஜீவம் விவேகிநம் இஹோபதிஶந்தி தஜ்ஜ்ஞா நோ பாலம் உத்ப்ரமம் அஸந்மயம் ஆர்யமுக்தம் । அஜ்ஞாந் ப்ரஶாஸ்தி கில யஃ கநகாவதாதாம் ஸ ஸ்வப்நத்ரு'ஷ்டபுருஷாய ஸுதாம் ததாதி
புத்திசாலி, உண்மையை ஆராயும் உயிருக்கு மட்டும் இங்கே அறிவுரை கூறுவார்கள்; குழந்தை மனம் கொண்டவருக்கும், சஞ்சலமானவருக்கும், பொய்யானவருக்கும், பெயருக்கு நல்லவர் என அழைக்கப்படுபவருக்கும் அல்ல. அது போல, தங்கம் போல தூய்மையான மகளைக் கனவில் பார்த்த ஒருவரிடம் யாரும் கொடுப்பார்களா?
ததஸ் ஸ ஜீவோ பகவந் த்ரு'ஷ்டவாந் தேஹஸம்ப்ரமம் । ஆதிஸர்கே நபஸ்ஸம்ஸ்தஃ காம் அவஸ்தாம் உபைதி ஹி
அப்போது அந்த உயிர், பரமபூஜ்யனே, தன் உடலில் ஏற்படும் கலக்கம் என்பதை உணர்கிறது. படைப்பின் ஆரம்பத்தில், அந்த உயிர் வானில் நிலைத்து, ஒரு தனிப்பட்ட நிலையை அடைகிறது.
பரஸ்மாத் பரமே வ்யோம்நி பூர்வோக்தக்ரமவத் வபுஃ । ஜீவஃ பஶ்யதி ஸம்பந்நம் அஸத்ஸ்வப்நநரோ யதா
முன்னர் கூறியபடி, அந்த உயிர், எல்லாவற்றையும் தாண்டிய பரப்பில், தன் உடலை வெளிப்பட்டதாகக் காண்கிறது; அது போலவே, பொய்யான கனவில் ஒருவர் தன்னைப் பார்க்கும் போல்.
ஸர்வகத்வாச் சித்கநஸ்ய கார்யம் ஸ்வப்நநரோ ऽபி ஹி । யதா கரோத்ய் ஆஶு ததா ஜீவஸ்யாபி ஶரீரத்ரு'க்
அறிவு எங்கும் பரவி, அடர்த்தியாக இருப்பதால், கனவு காண்பவன் தன் கனவு உடலை விரைவாக உருவாக்குகிறான்; அதுபோல், உயிரும் தன் உடலை உணர்கிறது.
ஸநாதநோ ऽஹம் அவ்யக்தஃ புமாந் இத்ய் அபிதாஸ் ததஃ । கரோத்ய் ஆத்மநி தேநாஸௌ ப்ரதமஃ கதிதஃ புமாந்
பின்னர், 'நான் என்றென்றும் இருப்பவன், வெளிப்படாதவன்' என்று கூறி, அந்த உயிர் தன்னை அப்படியே அடையாளம் காண்கிறது; இதனால், முன்பு சொன்னபடி, அவனே முதல் மனிதன் ஆகிறான்.
ஏவம் ஸ ஸர்கே கஸ்மிம்ஶ்சித் ப்ரதமோ ऽர்தஸ் ஸதாஶிவஃ । கஸ்மிம்ஶ்சித் விஷ்ணுர் இத்ய் உக்தோ நாப்யுத்பந்நபிதாமஹஃ
இவ்வாறு, சில படைப்புகளில் முதலில் தோன்றுவது சதாசிவன் என்று கூறப்படுகிறான்; வேறு சில படைப்புகளில் விஷ்ணு என்று அழைக்கப்படுகிறான்; அப்போது பிரம்மா இன்னும் தோன்றவில்லை.
பிதாமஹஸ் ஸ கஸ்மிம்ஶ்சித் கஸ்மிம்ஶ்சித் அபி சேதரஃ । ஸ ச ஸங்கல்பபுருஷஸ் ஸங்கல்பாந் மூர்திமாந் ஸ்திதஃ
சில இடங்களில் பிரம்மா முதன்மை பெறுகிறார்; மற்ற இடங்களில் வேறு ஒருவர். அவர் எண்ணத்தால் உருவானவன்; எண்ணம் கொண்டு உருவம் பெற்றவன்.
புஷ்டஃ ப்ரதமஸங்கல்பஸ் தாம் மநோமூர்திம் ஆஸ்திதஃ । யத் யதா கல்பயத்ய் ஆஶு தத் ததாநுபவத்ய் அலம்
முதல் எண்ணத்தால் வலிமை பெற்றவன், அந்த மன உருவை ஏற்று நிற்கிறான்; அவன் என்னை விரைவாக நினைக்கிறானோ, அதையே முழுமையாக அனுபவிக்கிறான்.
தத் த்வ் அஸத்ரூபம் அகிலம் ஶூந்யே வேதாலகோ யதா । ப்ரமத்ரு'ஷ்ட்யா து ஸத்ரூபம் இத்ய் அஹந்தாஜகத்கதிஃ
அது எல்லாம் உண்மையில் இல்லை; வெறுமையில் தோன்றும் பேய்போல். ஆனால் குழப்பமான பார்வையால் அது உண்மையாகத் தெரிகிறது; அப்படி 'நான்' என்ற உணர்வும் உலகம் இயங்குவதும் தோன்றுகிறது.
ஸ்ரஷ்டாதிபுருஷஸ் த்வ் ஏவம் ஸ்வயம் ஸம்பத்யதே ஹி யஃ । ஸ நிமேஷம் ப்ரதி வ்யோம்நி ஸமுதேத்ய் அத லீயதே
பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கும் முதன்மை மனிதன், இவ்வாறு தானாகவே தோன்றி, ஒரு கணம் ஆகாயத்தில் எழுந்து, பின்னர் மறைந்து விடுகிறான்.
நிமேஷ ஏவ கல்பௌகமஹாகல்பபரம்பராஃ । ப்ரதிபாஸவிபர்யாஸமாத்ரேணாநுபவத்ய் அலம்
ஒரு கண் இமைப்பில் ஏராளமான படைப்பு யுகங்களும், பெரும் யுகங்களும் தோன்றி மறையும் அனுபவம், தோற்றங்களின் மாற்றத்தினால் மட்டுமே நிகழ்கிறது.
பரமாணௌ பரமாணௌ வ்யோம்நி வ்யோம்நி க்ஷணே க்ஷணே । ஸர்ககல்பமஹாகல்பபாவாபாவா பவந்தி ஹி
ஒவ்வொரு அணுவிலும், ஒவ்வொரு ஆகாயத்திலும், ஒவ்வொரு கணத்திலும், படைப்பும், யுகங்களும், பெரும் யுகங்களும் தோன்றி மறைவதும் நிகழ்கிறது.
த்ரு'ஶ்யந்தே கேசித் அந்யோऽந்யம் ஸாதர்ம்யம் வாஸநாஶதைஃ । மிதஃ கேசிந் ந த்ரு'ஶ்யந்தே கேசித் பஶ்யந்தி நேதரம்
சிலர் பல்வேறு மனப்பான்மைகளால் ஒருவரை ஒருவர் காண்கிறார்கள்; சிலர் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கவில்லை; சிலர் ஒருவரை மட்டும் பார்த்து, மற்றவர்களை காணவில்லை.
கேசிந் நாந்யேந த்ரு'ஶ்யந்தே த்ரு'ஷ்டேநாப்ய் அஸதாத்மநா । ஸர்காஸ் ஸர்கேண ஸர்வத்ர ஸம்பவந்தி ந தே ஶிவே
சிலர் மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல் இருக்கிறார்கள்; பொய்யான மனதாலும் உணரப்பட்டாலும் அவர்கள் காணப்படமாட்டார்கள். படைப்புகள் எங்கும் படைப்பின் வழியே தோன்றினாலும், அவை நல்லதிலோ, உண்மையிலோ இல்லை.
பவந்தி பரமே வ்யோம்நி வ்யோமரூபா இதி ஸ்வயம் । ஸ்வயம் ச ஸதஸத்ரூபா லீயந்தே ஸ்வப்நஶைலவத்
அவை பரம ஆகாயத்தில், ஆகாயம் போலவே தோற்றமுடையவையாக இருக்கின்றன; அவை தாமே உண்மை மற்றும் பொய் ஆகிய இரு வடிவங்களாக இருந்து, கனவில் காணும் மலை போல் மறைந்து விடுகின்றன.
ஸர்கைர் ந தேஶ ஆக்ராந்தோ ந ச காலோ ந கர்த்ரு'தா । ந சைதே ஸத்ஸ்வரூபா வா ந கல்பம் நைவ ச க்ஷணம்
படைப்புகள் எந்த இடத்தையும் ஆக்கிரமிப்பதில்லை; காலமோ, செயற்பாடோ இல்லை; இவை உண்மையான வடிவமோ அல்ல, ஒரு யுகமோ, ஒரு கணமோ கூட இல்லை.
ந சேதம் ஜாயதே கிஞ்சிந் ந ச கிஞ்சந நஶ்யதி । ஸ்வசமத்காரரூபேண சிச் சமத்குருதே சிதி
இங்கு எதுவும் பிறக்கவில்லை, எதுவும் அழியவில்லை; அறிவு தன் சொந்த அதிசய வடிவத்தில் தானே தன்னை வியக்கிறது.
ஸ்வப்நபத்தநநிர்மாணபாதோத்பதநவஜ் ஜகத் । ந தேஶகாலாக்ரமணம் கரோதி மநஸாம் அபி
கனவில் ஒரு நகரம் தோன்றி மறைவது போல, இந்த உலகம் இடம் அல்லது காலத்தில் எங்கும் நகர்வது இல்லை; மனதிலும் கூட அது நடக்கவில்லை.
யதா ஸங்கல்பஶைலேந தேஶகாலாத்யநந்தகம் । ஆக்ராந்தம் அபி நாக்ராந்தம் ததைவ ஜகதாஸதா
ஒரு எண்ணத்தால் உருவான மலை எல்லா இடமும் காலமும் போன்றவற்றை நிறைத்திருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது நிறைந்திருக்காது; அதுபோலவே இந்த பொய்யான உலகமும் உண்மையில் நிறைந்ததல்ல.
ஸம்பத்யதே யதாத்யோ ऽஸௌ புருஷஸ் ஸர்ககாரகஃ । அநேநைவ க்ரமேணேஹ கீடஸ் ஸம்பத்யதே க்ஷணாத்
எப்படி அந்த ஆதிமனிதன் இந்த உலகத்தை உருவாக்கி தோன்றுகிறாரோ, அதேபோல் இங்கே ஒரு பூச்சியும் ஒரு கணத்தில் தோன்றுகிறது.
தஸ்துஷாம் ஏவம் ஏவேஹ ஜாதயோ ஹி சதுர்விதாஃ । ருத்ராத்யாஸ் தருபர்யந்தாஸ் ஸம்பத்யந்தே க்ஷணம் ப்ரதி
இப்படியே நிலையாக உள்ள உயிர்களில், ருத்ரன் முதலானவர்களிலிருந்து மரங்கள் வரை நான்கு வகையான பிறப்புகளும் ஒவ்வொரு கணமும் தோன்றுகின்றன.
பரமாபரமாஸ் ஸந்தி ததா கேசித் அணூபமாஃ । ஏஷ ஏவ க்ரமஸ் தேஷாம் ஸதி சாஸதி ஸர்ககே
சிலர் மிக உயர்ந்தவர்களாகவும், சிலர் அப்படி அல்லாதவர்களாகவும், இன்னும் சிலர் மிகச் சிறியவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்; படைப்பு இருந்தாலும் இல்லையெனினும், இவை இவ்வாறே வரிசையாக அமைந்துள்ளன.
அஸ்யாஸ் ஸம்ஸாரமாயாயா ஏவம்பூதார்தபாவநாத் । பேதோபஶாந்தாவ் அப்யாஸாத் பவத்ய் உபஶமஶ் ஶிவஃ
இந்த உலக மாயையின் உண்மையை இவ்வாறு சிந்திப்பதாலும், வேறுபாடுகளை குறைக்கும் பயிற்சியாலும், அமைதி என்ற Mangalam ஆன நிலை உண்டாகிறது.
நிமேஷஶதபாகார்தமாத்ரம் ஏவ பரா சிதிஃ । ஸ்வரூபதஶ் சேல் லுடிதா தத் ஏஷோதேத்ய் அவஸ்திதிஃ
மிக உயர்ந்த அறிவு ஒரு கண் இமைப்பின் நூற்றில் பாதி அளவு கூட அசைந்துவிட்டால், அதிலிருந்து இந்நிலை வெளிப்படுகிறது.
ஸா ஜ்ஞரூபா ஶிலாகோஶ இவ சேத் ஸ்வாத்மநி ஸ்திதா । தத் அநாத்யவபாஸாத்மப்ரஹ்மஶப்தேந கீயதே
அந்த அறிவு, அறிவின் இயல்பாக, ஒரு கல்லுக்குள் இருக்கும் கல் போல தன்னிலேயே நிலைத்திருந்தால், அது ஆதியற்ற, தானாக ஒளிரும் பரப்பாகும்; அதையே 'பிரம்மம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
அஸ்மிந் ப்ரௌடிம் கதே ஸர்கே மஹாசிச் சேதநம் நவம் । ஸங்கம் ஆகத்ய திக்தேஶகாலாம்ஶபரமாணுநா
இந்த படைப்பு வளர்ச்சி அடைந்தபோது, அந்த உயர்ந்த அறிவு புதிதாக விழித்தெழுந்து, திசை, இடம், காலம், அணு ஆகியவற்றின் மிகச் சிறிய பகுதிகளோடு கலந்து கொண்டது.
ஜீவதாம் ஆகதா பூததந்மாத்ரவலநாக்ரமாத் । பவத்ய் அகம்ரு'கீவீருத்கீடதேவாஸுராதிகம்
அந்த நுண்ணிய கூறுகளுடன் கலந்ததால், உயிரினங்கள் தோன்றின; அவை மிருகங்கள், செடிகள், பூச்சிகள், தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் பலவகையாக உருவெடுத்தன.
யஸ்மிந் நித்யே ததே தந்தௌ த்ரு'டே ஸ்ரக் இவ திஷ்டதி । ஸதஸத்க்ரதிதம் விஶ்வம் விஶ்வாங்கே விஶ்வகர்மணி
அந்த நிலையான நித்திய அடிப்படையில், ஒரு மாலை நூலில் ஊன்றியிருப்பதைப் போல், இந்த உலகம், இருப்பும் இல்லாமையும் கலந்த நிலையில், எல்லாவற்றையும் கொண்ட அந்த பரந்த உடலிலும், படைத்தவரிலும் நிலைத்திருக்கிறது.
ந தத் தூரே ந நிகடே நோர்த்வே நாதோ ந தே ந மே । ந பூர்வம் நாத்ய ந ப்ராதர் ந ஸந் நாஸந் ந மத்யகம்
அது தொலைவிலும் இல்லை, அருகிலும் இல்லை; மேலோ கீழோ இல்லை; உன்னுடையதோ என்னுடையதோ இல்லை; கடந்த காலமோ, இப்போது அல்லது காலை நேரமோ இல்லை; இருப்பதும் இல்லாததும் அல்ல, நடுவிலும் இல்லை.