ஸமதாமதுரா ரம்யா ரஸஶக்திர் முநீந்த்ர யா । தயா யத் பாவிதம் சேத்யம் அம்ரு'தம் தத் க்ஷணாத் பவேத்
முனிவர்களில் தலைவரே, சமநிலையுடன் கூடிய இனிமையும் இன்பமும் கொண்ட அந்த சுவைபெருமை எதிலாவது கலந்தால், அது உடனே அமுதமாய் மாறுகிறது.
ஸமதாம்ரு'தபூரேண யத் யந் நாம விபாவ்யதே । தத் தத் ஆயாதி மாதுர்யம் பரம் இந்தோர் இவ ச்யுதம்
சமநிலையின் அமுதம் முழுமையாக நிறைந்தபோது எது எண்ணப்பட்டாலும், அது சந்திரனிலிருந்து சொட்டும் பரம இனிப்பைப் போல் உயர்ந்த இனிமையை அடைகிறது.
ஸமம் ஆகாஶவத் பூத்வா யத் அஹ்ரு'ல்லேகம் ஆஸநம் । அவிகாரம் அநாயாஸம் தத் தேவார்சநம் உச்யதே
மனதில் எந்தக் குறியீடுகளும் இல்லாமல், ஆகாயம் போல சமமாக, மாற்றமின்றி, எளிதாக இருப்பது தான் தெய்வத்தை உண்மையில் வணங்குவது என்று கூறப்படுகிறது.
பூர்ணேந்துநேவ பூர்ணேந பாவ்யம் ஶமஸமத்விஷா । ஸ்வச்சேந சித்கநைகேந ஜ்ஞேநாப்ய் உபலரூபிணா
முழுமையான நிலவுபோல், சமநிலை மற்றும் அமைதியின் ஒளியுடன், தூய்மையாக, அறிவு கல் போல் தோன்றினாலும், ஒரே அறிவின் நிறைவு கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்.
அந்தர் ஆகாஶவிஶதோ பஹிஃ ப்ரக்ரு'தகார்யக்ரு'த் । ரஞ்ஜநாமிஹிகாமுக்தஸ் ஸம்பூர்ணோ ஜ்ஞ உபாஸகஃ
உள்ளுக்குள் ஆகாயம் போல தெளிவாக, வெளியிலோ சாதாரண வேலைகளைச் செய்து, பற்றின்மையின் பனிக்கூடு நீங்கியவனாக, அறிவு நிறைந்தவனே உண்மையான பக்தன்.
ஸ்வப்நே ऽப்ய் அத்ரு'ஶ்யஹ்ரு'ல்லேகம் அஜ்ஞாநாப்ரபரிக்ஷயே । ஶாந்தாஹந்தாதிமிஹிகம் ஜ்ஞஶரத்வ்யோம ராஜதே
கனவில் கூட, மனக்குறியீடுகள் தெரியாமல், அறியாமை என்ற மேகம் களைந்தபோது, அகந்தை மற்றும் அதனுடன் வரும் கலக்கம் இல்லாமல், அந்த அறிவு நபர் அக்டோபர் ஆகாயம் போல பிரகாசிக்கிறார்.
ஸாமாந்யம் அஸ்தமிதமாநஸமாத்ரு'மேயம் ஸத்யஃப்ரஸூதஶிஶுவேதநவத்விதாநம் । ஸம்யக்ப்ரஶாந்தமதிசேதநசித்தஜீவம் ஜீவஞ் ஜ்ஞ உத்தமபதஸ்தித ஏவ திஷ்ட
உன் மனமும், அளவும், பொருள்களும் ஒன்றாக அமைதியடைந்து, புதிதாக பிறந்த குழந்தையின் உணர்வைப் போல் சுத்தமாக அமைந்துள்ள நிலையில், மனம், அறிவு, உயிர் எல்லாம் முழுமையாக அமைதியடைந்த அறிவாளியாக, உயர்ந்த நிலைமையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.
தேஶகாலகலநக்ரமோதிதைஸ் ஸர்வவஸ்துஸுகதுஃகவிப்ரமைஃ । நித்யம் அர்சிதஶரீரநாயகஸ் திஷ்ட ஶாந்தஸகலேஹயா தியா
இடம், காலம், அவற்றின் எண்ணிக்கையால் தோன்றும் எல்லா பொருட்களின் இன்பம், துன்பம் ஆகிய மாயைகளால் மனம் கலங்காமல், எப்போதும் உடலின் ஆண்டவனை வழிபடுகிற அமைதியான மனதுடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.
யதாகாமம் யதாரம்பம் ந கரோஷி கரோஷி யத் । சிந்மாத்ரஸ்ய ஶிவஸ்யாந்தஸ் தத் தேவார்சநம் ஆத்மநஃ
நீ விரும்பியபடி செய்யும் அல்லது செய்யாத எந்த செயலும், அந்தச் சுத்தமான அறிவும், மங்களமான ஆத்மாவுக்குள் நடக்கும் உண்மையான வழிபாடாகும்.
தேநைவாஹ்லாதம் ஆயாதி யாதி ப்ரகடதாம் ததா । ததாஸ்திதேந ரூபேண ஸ்வேநைவ ஸ்வயம் ஈஶ்வரஃ
அதனால் தான் ஆனந்தம் தோன்றுகிறது; வெளிப்பாடும் ஏற்படுகிறது. இப்படிப்பட்ட நிலைமையில் தானாகவே தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பவன் தான் ஆண்டவன் ஆகிறான்.
ராகத்வேஷாதிஶப்தார்தா நாத்மந்ய் அந்யதமாஶ் ஶிவே । ஸம்பவந்தி ப்ரு'தக்ரூபா வஹ்நௌ ஹிமகணா இவ
பற்றும் வெறுப்பும் போன்ற சொற்கள் அல்லது அவற்றின் பொருள்கள் தூய ஆன்மாவுக்குள் தோன்றுவதில்லை; அவை தனித்துவமாகவே இருக்கின்றன, அது எப்படியோ, தீயில் பனிக்கட்டிகள்溶யும் போல.
யத் யத் ராஜத்வதீநத்வஸுகதுஃகாதிவேதநம் । ஆத்மீயம் பரகீயம் ச தத் தத் அர்சநம் ஆத்மநஃ
ஒளிர்ச்சி, மந்தம், இன்பம், துன்பம் போன்ற எந்த அனுபவமும், அது தனக்கே உரியது அல்லது பிறருக்கே உரியது என்றாலும், எல்லாம் ஆன்மாவை வழிபடுவதே ஆகும்.
வித்தி ஸம்வித்திம் ஏவார்சாம் வேத்த்ய் ஆத்மாத்மாநம் ஏவ ச । கடாத்யாத்மதயா ப்ரஹ்மந் ஸ்வயம் ஆத்மதயைவ வா
அறிவே உண்மையான வழிபாடு என்று அறிந்துகொள்; ஆன்மா தன்னைத் தானே அறிகிறது, அது பானை முதலானவற்றின் ஆன்மாவாக இருந்தாலும், அல்லது தன் இயல்பான ஆன்மாவாக இருந்தாலும்.
ஶிவம் ஶாந்தம் அநாபாஸம் ஏகம் பாஸுரம் ஆததம் । ஜகத்ப்ரத்யயவத் ஸர்வம் ஆத்மரூபம் இதம் ஸ்திதம்
நல்லது, அமைதி, வெளிப்படாதது, ஒன்றே, ஒளிரும், எல்லாவற்றிலும் பரவியிருப்பது — இவை அனைத்தும் இந்த உலகம் தோன்றும் போல் ஆன்மாவின் வடிவமாக நிற்கின்றன.
அஹோ நு சித்ரம் ஆத்மைவ கடாத்ய் அந்யத் அவஸ்திதம் । ஜீவாதிஸ் ஸ்வஸ்த ஏவாந்தர் நூநம் விஸ்ம்ரு'தவாந் இவ
அருமை! ஆத்மா தான் பானை முதலான பொருள்களாக தோன்றுகிறது; அந்த ஆத்மா உயிராக உள்ளே இருக்கும்போதும், அது தன்னை மறந்தது போலத் தோன்றுகிறது.
ஸர்வாத்மகஸ்யாநந்தஸ்ய ஶிவஸ்யாந்தஃ கிலாத்மநஃ । பூஜ்யபூஜகபூஜாக்யோ விப்ரமஃ ப்ரோதிதோ வ்ரு'தா
எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தும், முடிவில்லாதும், நன்மைமிக்க ஆத்மாவின் உள்ளே, ஆராதிக்கப்படுபவர், ஆராதிப்பவர், ஆராதனை என்ற வேறுபாடுகள் வெறும் மாயை என்று கூறப்படுகிறது.
நியதாகாரஶாந்தத்வம் ந ச ஸம்பவதீஶ்வரே । யதஸ் ஸங்கல்ப்யதே ப்ரஹ்மந் பூஜ்யபூஜாமயஃ க்ரமஃ
உயர்ந்த இறைவனுக்கு நிரந்தரமான உருவம் அல்லது அமைதி இல்லை; ஏனென்றால், ஆராதிக்கப்படுபவர், ஆராதிப்பவர் என்ற வரிசை எல்லாம் நினைவில் உருவாகும் ஒன்றே, பிரம்மனே.
பூஜ்யபூஜாவ்யவச்சிந்நோ தேவோ ऽநித்யோ ऽமலாத்மநஃ । ஸர்வஶக்தேர் அநந்தஸ்ய நேஶ்வரத்வஸ்ய பாஜநம்
ஆராதிக்கப்படுபவர்-ஆராதிப்பவர் என்ற வேறுபாடின்றி இருக்கும் தெய்வம், தூய ஆத்மாவிற்கு நிலையானது அல்ல; அது எல்லா சக்தியும் கொண்ட, முடிவில்லாத, இறையில்லாத இயல்புக்கான பாத்திரம் அல்ல.
த்ரிஜகத்ப்ரஸ்ரு'தாச்சாச்சஸம்வித்ரூபஸ்ய சாத்மநஃ । நேஶ்வரத்வாத் ரு'தே ப்ரஹ்மந் வ்யபதேஶோ ऽபி யுஜ்யதே
பிரம்மனே, மூன்று உலகிலும் பரவி, தூய அறிவாக உள்ள ஆன்மாவுக்கு, ஆண்டவன் என்ற நிலை தவிர வேறு பெயரும் பொருந்தாது.
தேஶகாலபரிச்சிந்நோ யேஷாம் ஸ்யாத் பரமேஶ்வரஃ । அஸ்மாகம் உபதேஶ்யாஸ் தே ந விபஶ்சித் விபஶ்சிதஃ
பரமாத்மா இடமும் காலமும் கட்டுப்பட்டவராக இருக்கிறான் என்று நினைப்பவர்களுக்கே நாம் உபதேசிக்க வேண்டும்; அறிவுள்ளோர் அறிவுள்ளவர்க்கு உபதேசம் செய்யமாட்டார்கள்.
ததீயாம் த்ரு'ஷ்டிம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ததேமாம் அவலம்ப்ய ச । ஸமஸ் ஸ்வஸ்தமநாஶ் ஶாந்தோ வீதராகோ நிராமயஃ
அவர்கள் பார்வையை விட்டுவிட்டு, இந்த உண்மையை ஏற்று, மனதில் சமநிலை கொண்டு, அமைதியாக, ஆசைபாசம் இல்லாமல், நோயும் துன்பமும் இல்லாமல் நிலைத்திரு.
கார்யோபஹாரைர் அபிதோ யதாப்ராப்தைர் அகிந்நதீஃ । ஆத்மாநம் அர்சயம்ஸ் திஷ்ட ஸுகதுஃகஶுபாஶுபைஃ
எதிரில் கிடைக்கும் எதையும் பயன்படுத்தி, மனம் சோராமல், ஆன்மாவையே வழிபட்டு, இன்பமும் துன்பமும், நன்மையும் தீமையும் நடுவில் நிலைத்திரு.
அதிகதவதி ஸாதாவ் ஏவம் ஏவாஶு நூநம் த்வயி தரலிதஜீவம் ஜந்மதுஃகாதி கிஞ்சித் । ந லகதி பரிஶுத்தே ஸர்வதஸ் ஸ்பாடிகாங்கே நவஸதந இவாந்தர் நிஷ்கலங்கே கலங்கஃ
நல்லவர்களிடம் இத்தகைய தூய்மை அடைந்தவுடன், உன்னுடைய உயிர் அமைதியாகி விட்டபோது, பிறப்பு, துயரம் போன்றவை உனக்கு எப்போதும் ஒட்டாது; அது புதிதாக கட்டப்பட்ட, எல்லா பக்கமும் வெளிச்சமாகத் திகழும் வீட்டு உள்ளே ஒரு களங்கம் ஒட்டாதது போலவே.
ஶிவஃ கிம் உச்யதே தேவ பரம் ப்ரஹ்ம கிம் உச்யதே । ஆத்மா கிம் உச்யதே வாபி பரமாத்மா கிம் உச்யதே
சிவன் என்று எதைச் சொல்கிறார்கள்? பரம்பொருள் என்று எதைச் சொல்கிறார்கள்? ஆத்மா என்று எதைச் சொல்கிறார்கள்? பரமாத்மா என்று எதைச் சொல்கிறார்கள்?
தத் ஸத் கிஞ்சிந் நகிஞ்சிச் ச ஶூந்யம் விஜ்ஞாநம் ஏவ ச । இத்யாதிபேதோ பகவம்ஸ் த்ரிலோகேஶ கிம் உச்யதே
அது, சத்து, ஏதோ ஒன்று, எதுவும் இல்லை, வெறுமை, அறிவு என்று பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுவது எது, மூவுலகுக்கும் ஆண்டவரே, இதற்குப் பொருள் என்ன?
அநாத்யந்தம் அநாபாஸம் ஸத் கிஞ்சித் இஹ வித்யதே । இந்த்ரியாணாம் அநாபாஸாத் யந் நகிஞ்சித் இவ ஸ்திதம்
இங்கே ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதது, வெளிப்பாடும் இல்லாதது ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது; அது அறிவுப்புலங்களுக்கு தெரியாததால், அது எதுவும் இல்லாதது போலத் தோன்றுகிறது.
யத் இந்த்ரியாணாம் புத்த்யாதியுக்தாநாம் அப்ய் அத்ரு'ஶ்யதாம் । கதம் தத் கதம் ஈஶாந வத கேநாவகம்யதே
அருளாளா, அறிவும் மனமும் உடன் உள்ள அனைத்து அறிவுப்புலன்களும் காண முடியாததாகி விட்டபோது, அதை எவ்வாறு அறிய முடியும்? அதைப் புரிந்து கொள்ள என்ன வழி உள்ளது என்று தயவுசெய்து கூறுங்கள்.
யோ முமுக்ஷுர் அவித்யாம்ஶஃ கேவலம் நாம ஸாத்த்விகஃ । ஸாத்த்விகைர் ஏவ ஸோ ऽவித்யாபாகைஶ் ஶாஸ்த்ராதிநாமபிஃ
விடுதலை பெற விரும்பும் ஒருவர், சிறிதளவு அறியாமை மட்டுமே உள்ளவராகவும், பெரும்பாலும் தூய்மையானவராகவும் இருந்தால், அந்த அறியாமையின் பகுதியை தூய்மையான நூல்கள் போன்றவற்றின் மூலம் நீக்குகிறார்; அவை தாமும் அறியாமையிலிருந்து விடுபட்டவையே.
அவித்யாம் ஶ்ரேஷ்டயாஶ்ரேஷ்டாம் க்ஷாலயந்ந் இஹ திஷ்டதி । மலம் மலேநாபஹரந் யுக்திஜ்ஞோ ரஜகோ யதா
அவர் இங்கு, சிறந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆகிய இருவகை அறியாமையையும் சுத்தம் செய்து கொண்டே இருக்கிறார்; அதை ஒரு திறமையான துப்புரவாளர், அழுக்கை அழுக்கால் நீக்கும் போல் செய்கிறார்.
காகதாலீயவத் பஶ்சாத் அவித்யாக்ஷய ஆகதே । ப்ரபஶ்யத்ய் ஆத்மநைவாத்மா ஸ்வபாவஸ்யைஷ நிஶ்சயஃ
காகம் தாலிருடன் தற்செயலாக சந்திப்பது போல, அறியாமை முற்றிலும் அழிந்த பிறகு, ஆத்மாவை ஆத்மாவால் தான் காண்கிறான்; இதுவே அதன் இயல்பு என்று உறுதியாகக் கூறப்படுகிறது.